Vuurwants – Pyrrhocoris apterus

Op de grond in een park zag ik,  vlak  bij mijn voeten een klein rood kevertje. Een stukje verder zag ik er weer één. Toch maar even een fotootje maken.
wants 2
Het lijkt wel of het beestje een gezichtje op zijn rug heeft. Rood met zwart; zwarte “wenkbrauwtjes, twee oogjes, een driehoeksneusje en twee streepjes als mond ( je moet wat fantasie hebben om het te zien)
Ik zag er steeds meer, het leek wel een “kudde” .
Ik nam een paar foto’s, maar de zon scheen op mijn schermpje, dus ik zag amper wat ik deed.

Thuis keek ik of ik een foto had waarop ik kon laten zien wat voor torretje het was, gelukkig waren er een paar gelukt.

Op internet ontdekte ik dat ik vuurwantsen had gezien en dat deze inderdaad in groepen leven.
Op de site (huis en tuin) werd benadrukt dat de vuurwants niet tot de schadelijke insecten behoren. In tegendeel het zijn opruimers; afgevallen bladeren en dode insecten worden door vuurwantsen “geruimd” Met hun zuigsnuit zuigen ze de sappen uit bladeren en dode dieren, daardoor “stinken” ze.  Ze zijn, door de chemische processen in hun lijfje onaantrekkelijk  als voedsel voor de meeste vogels.
vuurwantsZe overwinteren onder bladeren en stenen en rond mei  komen ze weer tot leven,

Omdat dit een erg zonnige dag was, vermoed ik dat ze eerder (het is nog geen half april) wakker zijn geworden en daarom zo actief! In het park viel héél wat op te ruimen aan dode bladeren, vandaar waarschijnlijk de bedrijvigheid van zoveel vuurwantsen;  na een lange winter: werk aan de winkel!

 

 

 

Onuitwisbaar?

Laatst zag ik bij toeval bioloog Freek op tv; hij prees boodschappendoen bij AH aan omdat je dan tattoo plaatjes van insecten bij  kreeg.

Een dag later fietsten we naar de markt in een dorp in de buurt. We haalden fruit en noten en gingen op de terugweg een ijsje eten.

Buiten op de bank kwam een klein jongetje naar ons toe, zijn armen zaten vol met beestenplaatjes. tattooIk vroeg hem of dat de tattoo plaatjes van AH waren. Hij knikte. De plaatjes waren beeldschoon, op zijn hand zat een kever, op de andere een duizendpoot en, daar was ik jaloers op, een libel.

‘t Ventje was verlegen, maar niet zó verlegen. Hij deed zijn truitje omhoog én zijn hemd; op zijn buikje zaten nog veel meer insecten. Niet van die stomme plakplaatjes zoals vroeger, maar echt mooie tattoos.
Ik bewonderde ze, totdat naast me een vrije hippe man  met zonnebril  in haar zei: “Hij heeft er 14 en ze gaan er niet meer af.” Mijn lief en ik moesten lachen, maar het was kennelijk niet om te lachen. De man liet zijn armen zien; er zaten torren op. De op de bank naast hem zittende vrouw zei bezorgd: Er zijn ook kinderen op zijn (ze wees naar de puk) school die er allergisch voor blijken te zijn.
Het was dus ECHT niet leuk.
Pa legde uit: zoontje wilde eerst niet ”Pap, dan moet jij het eerst doen”. Pap, in de veronderstelling dat hij met een washandje er alles zo weer af kon vegen had zijn arm vol met plaatjes gedaan. Toen wilde zoon wél en samen hadden zijn buik en armen gedaan.
Hier kwam moeder er weer even tussen door: Op school hadden kindjes op hun wang, voorhoofd en nek plaatjes gedaan. En toen blekende plaatjes er dus niet meer af te gaan.

De vader kreeg commentaar van zijn schoonmoeder, dat was toch lelijk zulke tattoos?
Hij verzekerde haar dat ze er weer af konden, hij wist alleen nog niet HOE.
Ze hadden alles geprobeerd, make-upremover, douchegel,zeep, eye remover maar niets hielp.
Opa deed de suggestie “thinner” maar dat vond pa te gortig, hij wilde zichzelf én zijn zoon niet met lelijke plekken op de huid opzadelen.
Ik wilde toch ook  een suggestie doen: AH een mailtje sturen.
Dat bleken ze ook al gedaan te hebben. Het antwoord van AH: na 4 weken gaat ze er vanzelf af.
De man: “VIER WEKEN, MEVROUW!, IK MOET ER NOG 3!!”

 

Hedera

In de tuin willen we graag allerlei beesten aantrekken, dus blijven bladeren liggen voor de egeltjes, stoppen we het muizenholletje NIET dicht en hebben we veel bessenstruiken en struiken die aantrekkelijk zijn voor bijen, vlinders of andere insecten.

hederaVan de struikklimop, die we hebben geplant als divider, om de tuin wat meer diepte te geven, wisten we niet dat het zo’n bijentrekker was.
De struik (officieel Hedera geheten)  begint pas te bloeien in september, oktober. Wij hebben hem ooit gekocht omdat het een groen blijvende struik is. Hij heeft een beetje leerachtig uitziende  donkergroene bladeren.Wij wisten niet dat hij ooit zou gaan bloeien, dat doet de struik kennelijk pas als hij 10 jaar oud of meer is. Het was voor ons dus een verrassing.
Na de bloei komen de bessen, zwarte bessen waar de vogels gek op zijn.

Ik las dat de struik tot 30 meter hoog kan worden. Onze struik is zo’n 2.40 m. dat willen we ook graag zou houden, dus wordt hij af en toe bijgeknipt. Nu zou het ook weer moeten, hij heeft hele lange uitlopers, maar aangezien die bloeien, wachten we nog maar even met snoeien

Benauwdheidjes

“Zij kan praten en breien tegelijk” een Nederlands spreekwoord dat illustreert dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen. Mannen kunnen volgens mij ook hameren en praten tegelijk, alleen ze doen het zelden. En dat is waarschijnlijk maar goed ook.
(vingers, hamer!)

Gisteren  fietste ik  samen met mijn lief  langs het water en vertelde hem tegelijkertijd een verhaal.
Een vlieg, torretje of ander insect vloog toen mijn mond binnen. Niet echt mijn mond, in maar meteen door naar achter in mijn keel.
Het insect vocht, achter in mijn keel op leven en dood. Ik zou hem graag geholpen hebben, maar ik kreeg hem er met hoesten en kokhalzen niet uit.
Ik zette mijn fiets neer, de tranen liepen over mijn wangen, mijn keel kriebelde, ik spuugde een paar keer  in het gras, kokte nog een keer, mijn tranen droogden, geen gekriebel meer: zijn strijd was gestreden en ik kon weer fietsen.

Dat herinnerde me aan een keer dat ik vis at en iets vertellen wilde. Een graatje schoot achter in mijn keel. Hoesten en kokhalzen en zelfs een vinger in mijn keel hielepen niet en dus moest ik naar de Eerste Hulp, waar ik “ontgraat” werd. Benauwde momenten.

Ook mijn lief had een keer (lang geleden) zo’n moment. Hij poetste zijn tanden en een haartje van de tandenborstel schoot achter in zijn keel. Volgens hem zat het dwarsover achter in zijn keel!
Hoesten, peuteren en uiteindelijk, na een dag!!! had hij de “harde” plastic haar te pakken.

Ik denk dat iedereen dergelijke momenten wel kent: het lijkt of je stikt, je wil maar één ding, het obstakel eruit! En dát lukt meestal niet. Je neemt je voer niet meer te praten op de fiets, of onder het viseten, maar………………..