(Moderne)Schillenboer.

Vroeger woonde ik, als kind, in een aflopend straatje (of een oplopende straat, dat hangt af vanwaar je de straat bekijkt) Wij woonden bijna onderaan.



Als je op een bepaalde dag op een bepaald tijdstip bovenaan de weg stond en de schillenboer zag je, mocht je op de bok meerijden tot beneden aan toe en tegen de kont van het paard aankijken.
Niet meer dan 2 kinderen, dus je moest geluk hebben.
Ik had vaak geluk.
Het paard wist zelf waar hij moest stoppen, de schillenboer liep dan tuinhekjes door en haalde bij de achter(keuken)deur een bak of een mandje met schillen op, die werden in de grote kar (achter het paard) gekieperd. Als kind mocht je dan de bak of mand terug brengen; het paard liep dan een klein stukje verder Soms maakte de schillenboer wel eens een praatje en zat je “lang” alleen op de bok. Ik had dan, als ik alleen was, hele conversaties met het paard; wij begrepen elkaar.


Die tijd is voorbij. Geen schillenboer langs de huizen meer.
Laatst las ik een stukje over de schillenboer van de 21 ste eeuw. Het artikel had meteen mijn belangstelling en het verhaaltje van hier boven kwam meteen in mij op.

Deze “schillenboeren” zijn 3 jonge mensen die in 2017 een bedrijf oprichtten en in 2018 de eerste sinaasappelschillenfabriek ( leuk woord om in etappes bij wordfeud te maken) ter wereld openden. Daarin worden 10 miljoen kilo schillen per jaar verwerkt.

Een bedrijf als Jumbo, waar je in de winkel vers sap kan persen, houdt de sinaasappelschillen apart en brengt ze terug naar hun distributiecentrum, in aparte kratten worden ze daar verzameld totdat een waste-to-product- bedrijf de kratten ophaalt en aflevert bij PeelPioneers, daar worden ze gekeurd en worden van de goedgekeurde schillen oa. sinaasappelolie (oa. in bier en muffins) en gekonfijte sinaasappelschil, orangeade en voedingsvezel*) gemaakt. Een aantal van de ingrediënten zo gewonnen gaan naar de cosmetica- levensmiddel- en schoonmaakindustrie.
Het overblijfsel, de pulp, gaat naar boeren, als veevoeder.

Het klinkt mij geweldig in de oren. Niet alleen dat een product dat anders weggegooid zou worden NU nog wordt gebruikt, maar ook dat bijvoorbeeld een (Benelux) bedrijf dat een van deze ingrediënten voor zijn producten nodig heeft, niet meer afhankelijk is van het invliegen uit Israël, Spanje, Griekenland of welk tropisch land waar sinaasappelen groeien, maar  dát bedrijf kan zijn sinasappelprodukt nu rechtstreeks uit Son (Nrd. Brabant) laten komen (minder CO2 uitstoot)




*) een voedingsvezel wordt oa gebruikt als bindmiddel, verdikkingsmiddel, emulgator en plakmiddel.

Omruil GFT-bak

In onze gemeente hebben de inwoners de beschikking gekregen over 4 afvalbakken*): een grijze (restafval), oranje (Pmd: Plastic flessen en flacons, Metalen verpakkingen en Drankkartons) groene GFT en blauwe bak (papier en karton)
Zo kun je het afval goed  scheiden.
kliko-sula

Ze nemen met zijn vieren wel een behoorlijke plek in.
Wij hebben de grotere bakken omgeruild en hebben nu 4 bakken (van verschillende kleuren) allemaal met 140 L inhoud.Dat past achter achter ons groenbegroeide hekje: 8 bakken (ook die van de buren)

Onze groene bak had, zagen we laatst, had  “opeens” een lengtescheur.
We belden met de afvaldienst wat we moeten doen.
Ze  krijgen een nieuwe! Ze vragen ons emailadres en dán komt het goed.
Inderdaad krijgen we 2 mailtjes. Eén om te bevestigen dat we gebeld hadden met een vraag en één met de datum waarop onze oude, kapotte bak wordt opgehaald en de nieuwe bak gelijk wordt afgeleverd mét het verzoek de oude bak op dát tijdstip vanaf 8 uur ’s morgens leeg  aan de weg te zetten.

Gisteren was DE omruildag. Toevallig hoor ik een vrachtauto in ons doodlopende straatje aankomen: een huurvrachtwagentjelogo-kuperus
Eruit sprong een man in lichtgevend oranje gekleed die kordaat onze groene bak pakte. Ik liep erheen, toen hij zijn laadperron liet zakken. We kletsten wat en hij vertelde dat de eerste bakken hier in 1999 werden verstrekt en dat het KLIKO bakken waren( Nu zijn het SULO bakken)

Ondertussen heeft hij een apparaat onder onze bak geschoven, hij trapt erop en een wieltje schiet eraf. Hij legt het proces uit:
Die  wieltjes worden ook weer hergebruikt. De opgehaalde lege bakken worden gewassen en gespoeld en dan in een shredder gestopt. Die kleine plastic deeltjes worden weer (her)gebruikt om nieuwe bakken te maken.
Een echte kringloopbak dus!
Ik vraag hoelang zo’n bak meegaat. Hij lacht. Het hangt van de weersomstandigheden af; bij vorst en vocht komen er eerder scheuren in én het hangt ook af van het al dan niet “ruig” legen van de vuilnismannen.(De kwaliteit van de bakken is in de loop der jaren ook minder geworden)

Hij zette wieltjes onder mijn nieuwe bak, plakte er een sticker op en klaar was de oranjeman!
Ik vraag toch nog even waarom hij in een huurvrachtwagentje rijdt
Zijn bedrijf heeft een nieuw vrachtwagentje gekocht, speciaal voor de bakkenomruil, máár die is besteld en dat gaat nog wel even duren.
Hij stapt weer in zijn gehuurde vrachtwagentje en rijdt met handzwaai naar mij weg.

We hebben dus nu  een nieuwe gft-bak (ook wel biobak of groenbak genoemd) .
Het is wel een andere dan we hadden, deze is niet groen maar grijs mét een groene deksel!**)

vuilnisbak
Uit nostalgische overwegingen heb ik in de achtertuin (voor tuinafval) nog een echte zinken vuilnisemmer staan (dat voelt toch heel anders dan die plastic containers)

 

*) flatbewoners hebben andere mogelijkheden om hun afval te scheiden.
**) de eerste foto is ná de omruiling gemaakt

Afvalstoffenheffing

Voor het eerst sinds 10 jaar gaan huishoudens meer betalen voor hun afvalstoffenheffing.
Gemiddeld stijgen deze kosten 4,4 % ( bron Eigenhuis)
De stijging is een gevolg van de verhoging, die de gemeentes sinds 2019 moeten betalen (rijksbelasting) voor het storten en verbranden van vuil. De hogere rijksbelasting
(van € 13,-  naar € 31,- per ton afval) heeft tot doel het storten en verbranden van afval financieel onaantrekkelijk te maken en hergebruik te stimuleren.
Deze prijsverhoging wordt door veel gemeentes via de afvalheffing doorberekend.

Ik las dat niet ALLE gemeenten hun afvalstoffenheffing OMHOOG gooien, er zijn er ook die het verlagen, zoals  bv. Gouda (met 17%) en Aalten (met 12%).
HOE KAN DAT?

Er is een steekproef gehouden onder 111 gemeentes naar de afvalheffing, de verschillen blijken groot te zijn. Volgens het AD is in Enkhuizen de rekening met 418 euro maar liefst 12 keer zo hoog als in Nijmegen.
??????

Gemeenten  kunnen ook een vast tarief voor de afvalstoffenheffing hanteren óf anders een Diftar-tarief toepassen.
Diftar, staat voor gedifferentieerde tarieven, d.w.z. dat het tarief berekend wordt n.a.v. de aangeboden hoeveelheid afval.
Dát lijkt mij het eerlijkst; de vervuiler betaalt.
Bij mijn stiefzusje, in een ander deel van Nederland werd dat (experimenteel) uitgevoerd.
Ze lette goed op wat ze kocht en hoe het verpakt zat en had weinig afval.
Dus goedkoop voor haar, zou u denken. Maar wat gebeurde er?
Ze kon haar vuilnisbak niet meer ”alleen” buiten zetten, want “anderen” gooide haar bak met hun spullen vol, zij betaalde de inhoud van háár bak immers?
Geen ideale situatie.

Wat mij vreemd lijkt is dat in de ene plaats de afvalstoffenheffing 12 x (Enkhuizen t.o.v. Nijmegen) hoog is als in een andere plaats. Is de ene verbrandingsoven duurder dan de ander? En zo ja, kan dat zo maar? Rekent een andere  gemeente zich rijk aan de afvalheffing?
Of moeten wij, burgers, méér betalen omdat we afval gescheiden aanleveren en er nu “duur” afval overblijft?

 

 

 

Recycling

In de WereldWinkel waar ik ooit als vrijwilliger werkzaam was, verkochten we sleutelhangers die in Afrika gemaakt waren van teenslippers die daar op het strand aanspoelde.

In Ghana zijn we op een glasblazerij geweest, waar mannen in de openlucht, naast een professorisch gebouwd oventje kralen van glas aan het blazen waren. Op het terrein lagen tientallen glazen lege flessen. Ik kocht er glazen kralen en maakte er thuis armbandjes van.

In Vietnam “achtervolgden” kinderen ons bij het wandelen in een park. We snapten het pas toen we zagen dat ze ons waterflesje uit de vuilnisbak haalde. Ze maakten daar voorwerpjes van die ze weer aan de toeristen verkochten.

glazen
Hier in Nederland kocht ik glazen van recycled glas, dikker en een beetje groen met diverse “blazen” er in. En vandaag, omdat mijn boodschappen door mijn tas staken en deze dus duidelijk OP was, kocht ik bij het Kruidvat een tasje van 80% gerecyclede PET flessen.

 
Er moet veel meer op recycling gebied gebeuren, maar we zijn ” all over the world” al best goed bezig.