Verhuizingen

In mijn leven heb ik al heel wat mensen helpen verhuizen.
Ik vind dat leuk.
Omdat je gezamenlijk met een project bezig bent, omdat je doet wat nodig is, maar zelf niet hoeft én omdat je ná de verhuizing zelf naar je (redelijk) opgeruimde huis teruggaat, terwijl het voor de mensen die verhuisd zijn dan pas begint met inruimen etc.

Ik heb oude mensen verhuisd; moeder, schoonmoeder en tante van in de tachtig; jonge mensen: zonen van de ene kamer naar de andere en nu, de laatste tijd ook veertigers!

Gisteren waren we weer bezig (in klein comité van 3 personen) met 1,5 meter tussenruimte, geen gezoen én ieder zijn eigen werkgebied.
Het werk is hetzelfde, de sfeer anders omdat er nu het Coronaspook aanwezig is (een virus  dat de wereld rondwaart en dat je verhindert om iemand een knuffel of aai te geven).

vijver den
Een bijna schone vijver voor de toekomstige bewoner

We zijn redelijk opgeschoten. Niet alleen het binnengebeuren, maar ook het buitengebeuren moest mee (of niet mee) De vissen uit de vijver en de poezen waren al verhuisd, dus behalve pot binnen-en buitenplanten hoefde er geen levende haven mee.

plantenverh

Het huis en de tuin moeten ook netjes achtergelaten worden dus er waren  nog “klusjes” te doen.
Dat riep bij mij tal van herinneringen op: een schoonmoeder wiens huis “schoon” opgeleverd moest worden, waaronder de vloerbedekking overal weg, ook van de trap; een heidense klus waar ik erg tegen opzag totdat…. De nieuwe huurders bekend werden, een piepjong stel zonder centen die vroegen of de vloerbedekking (overal) mocht blijven liggen. Ik had ze wel kunnen zoenen (dat had TOEN nog gemogen)

Een moeder die overleden was en wiens inleunwoning ik leeg moest halen.
Een emotionele klus. Eenmaal klaar, kwam er inspectie: De w.c.-rolhouder was aan de andere kant opgehangen en moest terug, de andere gaatjes dichtgemaakt en in de w.c.bril zat een (bijna onzichtbaar) barstje (dat ik ECHT niet gezien had) maar er moest een nieuwe bril op. Twee dagen later moest het klaar zijn mét nieuwe inspectie!
Bij  al die emoties, die de ontruiming opriep was deze inspectie (én de manier waarop het ging) iets dat bij mij (meestal een vredelievend persoon)  moordneigingen opriep!

De  huidige verhuizenden zijn nog niet klaar; er moet nog het e.e.a  worden gedaan, maar het eind is in zicht en het nieuwe huis lonkt.
De laatste loodjes dus!

 

 

Wat hij wil.

Als iemand die je lief hebt gaat sterven ben je machteloos. Je kunt je liefde en steun aanbieden, maar het geneest  hem niet.
Omdat mijn broer en ik verschillend zijn, kan ik niet “uit mezelf” bedenken waar hij NU van mij behoefte aan heeft, dus ik vraag het hem op de man af.

Vele mogelijkheden heb ik in mijn hoofd de revue laten passeren: Ons ouderlijk huis nog een keer bezoeken; samen de natuur in (hij is een oud NJN-er) tot naast zijn bed zitten als het zover is.
Maar wat vraagt mijn broer? Of we zijn garage, schuur, zolder en tuin willen opruimen. Hij en ik zijn de enige van de vier kinderen die de “bewaar-gen” van onze vader hebben geërfd; Mijn vader kón en wij kunnen niets weggooien.

Ik heb een echtgenoot die heel goed is in weggooien, en die mij dat ook vaak (dringend) adviseert. Ik heb wel “redelijk wat” spullen (die ik het laatste half jaar aan het uitzoeken ben en waarvan ik  al “veel” naar de Kringspierwinkel heb gebracht)
Mijn broer heeft geen afvaladviseur en bewaart echt Alles.
In leeftijd is ouder dan ik, dus heeft ook meer tijd gehad om de spullen te “vergaren”.

Nu vraagt hij ons;  zijn zoon, mijn lief en mij om dingen NU weg te gooien!  Om ons te “helpen” heeft hij een paar dagen een container gehuurd, waar  we “alles” in kunnen gooien, die  container wordt de volgende dag opgehaald en dan wordt er weer een nieuwe neergezet. Er mag namelijk geen geïmpregneerd hout gegooid worden bij onbehandeld hout, of gordijnen bij matrassen, vandaar verschillende containers.
Hij weet niet hoe lang hij nog heeft/leeft, maar DIT is wat hij het liefste wil.
Zijn wil geschiede, dus we gaan sjouwen, weggooien en opruimen.

Gisteren heb ik dozen met zijn boeken en nog wat ander klein spul naar de Kringloopwinkel gebracht.
Het voelt vreemd; mijn broer doet iets weg!
Zijn naderende dood is iets dat ik nog amper kan bevatten, maar dit slepen met zijn spullen lijkt al een soort rouwverwerking, terwijl hij er nog is.