De dag voor Moederdag

s Middags wordt er gebeld en staat er een man voor de deur met een prachtige bos bloemen.
“Voor de buren? “vraag ik meteen.
Maar nee, de bos is voor mij. Als ik het cellofaan heb losgepeuterd zie ik het kaartje.
Van onze jongste zoon en zijn vriendin; Voor Moederdag.boeket

Ze zullen er dit jaar niet bij zijn; zij (verpleegster) heeft Corona; ze kunnen dus voorlopig niet komen.
Ik ben ontzettend blij met de bos én de lieve details er in!

hartdetail

Dan gaan we door de weilanden fietsen en zie ik dingen die ik nog nóóit gezien heb;
Op een bol klinkerpad moeten we aan de kant: er komt een karretje met een 8 span pony’s voorbij. Acht deinende ingespannen pony’s klikken met hun hoefjes op de stenen; het ziet er koddig uit.
Als we werkelijk tussen de weilanden rijden zien we een heel smal slootje met een zwaan erin. Het slootje omsluit haar lichaam, (fits the swan like a glove) ze kan er niet in draaien, zo smal.

nature grass chick game

Iets anders wits trekt onze aandacht, het springt in de lucht, huppelt en springt weer.
Het is een klein lammetje dat ooien langs gaat en kennelijk haar ma kwijt is. Pas het vierde schaap accepteert haar guitige mondje om haar speen.

koekoeksbloem
Langs de waterkant staat een enorme pluk koekoeksbloemen, hier moet even bij stilgestaan worden en dan………… zie ik weer iets dat ik nog nooit gezien heb: baby grutto’s.
We hadden de ouders al horen schreeuwen en zagen er nu één in de lucht en één in het weiland met hoog gras, maar er was meer….

Aanvankelijk twee, maar bij beter kijken 3 kleine roodbruin gespikkelde bolletjes wol struinen door het gras met pinksterbloemen.
We zien kieviten in de lucht, ma of pa grutto schreeuwt ze weg. Af en toe is een klein bolletje babygrutto in het hoge gras verdwenen. Het lijkt me een zware taak voor een gruttomoeder om haar kroost in het oog te blijven houden.

haas (2)En dan zien we weer iets roodbruins, een haas dit keer, nee 2 hazen. Ze rennen achter elkaar aan door het hoge gras, zitten dan plotseling doodstil en rennen dan weer verder. Het ziet er speels uit.

ooievaarsma
Het is vandaag bijna Moederdag  en aan het eind van onze fietstocht zien we nóg een moeder met kindjes; geen idee hoeveel kinderen want deze moeder zit héél hoog. Dit is de ultieme moeder. De moeder die de kindertjes brengt: een ooievaarmama. (Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het óók de ooievaarpa zou kunnen zijn die zijn kinderen aan het voeden is)

We zien de ooievaarouder het eten uit haar krop terughalen en in een ooievaarsbabybekje stoppen. Het is niet goed te zien, maar we vermoeden aan de hand van bewegende bekjes, dat er minstens 2 kleine ooievaars in het ruime nest zitten.

Ik ben vandaag al  met een mooi boeket verwend, zag een aantal  dieren -mede-moeders mét kroost en  dan moet de Moederdag nog beginnen!

Foto schapen door Pixabay op Pexels.com

Vogelhut I

Tot mijn grote vreugde hebben we de vogelhut, die we eerder NIET konden vinden, nu wel bezocht (blog 28/4) We fietsten weer naar dezelfde plek als toen waar het bordje vogelhut met een pijl stond. Wéér stonden we voor het doodlopende pad begroeid  met brandnetels. Een stuk verder in het gras lag een uit elkaar gereten konijn, geen prettig gezicht.
style eem
Mijn lief zag plotseling een overstapje (ik weet er geen ander Nederlands woord voor, in Engeland noemen ze het een style)
We klommen erover, liepen een klein stukje, en moesten er nog één over vóór we op een pad uitkwamen.

We liepen door de klaver, boterbloemen en hondsdraf en zagen een paar hazen in de weilanden rennen.
Opeens kwam er een bruine hond uit het niets die achter een haas aanging.
In de verte stond een man met een pet “Hou die hond vast, idioot” mompelde ik.
De hond stond stil bij een sloot, de haas was ontkomen, zijn leger in, vermoed ik.
Toen we dichter bij de man kwamen stak hij zijn hand op. Ik zag dat hij een koptelefoon op had en even later sneed het vreselijk geluid van een grastrimmer door de stilte. Geen idee waarom de man, ver van alles en iedereen vandaan een stukje hoog gras en riet aan het trimmen was, het zal wel zijn nut gehad hebben.
vogelkijkhut
We liepen verder en vonden de vogeluitkijkpost

vogelplaat

De deur was dicht, maar binnen waren de luikjes open en hing een geplastificeerde kaart met vogels die je zou kunnen zien. We had den allebei een verrekijker bij ons.

Er gebeurde echter weer hetzelfde als in alle vogeluitkijkposten die ik ooit in mijn leven heb betreden: NIETS bijzonders  te zien: 2 meerkoetjes vlakbij en heel veel zwanen in de verte
De “belofte” dat als je stil bent en alleen maar kijkt, je bijzondere vogels ziet, wordt zelden waargemaakt, is mijn ervaring. (misschien ben ik te ongeduldig en moet je er twee uur of meer in zitten om “iets” te zien?)

We liepen terug door het hoge gras, de hond blafte toen we over de “style” kwamen, de man hoorde of zag ons niet, zijn trimmer maakte ongelofelijke herrie.
Eenmaal bij onze fietsen ging ik, net als op de heenweg, de reigers in de weilanden tellen.
Heen zag ik er 12, op de terugweg 16.
Geen “bijzondere” vogels, wel veel!

Asschatterkeerkade

Na het zure komt het zoete. Dus na de afspraak met de kaakchirurg (in april volgende ingreep) gaan we de natuur in.  Ik kijk in mijn map “ooit te doen wandelingen, fietstochten en bezichtigingen” en vindt een knipsel van de Asschatterkeerkade.

loopgraaf
Deze keer niet alleen natuur bewonderen maar ook pakken we een stukje geschiedenis mee. In 1745 aangelegd, een nog bestaand element van de Grebbelinie; de Aschatterkeerkade.
2500 meter lang, één van de langste keerkades van de Grebbelinie. We lopen op een dijkje, dan weer in een soort loopgraaf en we staan op een kazemat . Nu de bomen en struiken bladloos zijn, kunnen we de weilanden zien, het geriefhout, de slootjes en de akkers. Op de akkers ligt water in de tractorsporen, het lijkt als op een houtsnede van Escher met de wolken erin weerspiegelt.
karrespoor

Tijdens de mobilisatie van 1939-1940 zijn er loopgraven aangelegd en sinds 2011 is deze route weer  gerestaureerd en toegankelijk gemaakt. De zandzaken zijn nagemaakt van beton, maar zien er vreselijk “echt” uit.
zandzak

De kazematten zijn voor de veiligheid dichtgemaakt.
bunkers

In het weiland zien we 2 hazen achter elkaar aanrennen, op de takken zie ik een roodborstje naar ons kijken en mijn lief ziet een ree in het struweel.
Er ligt een boom over ons pad, geveld door de storm, we klauteren erover en genieten van het vogelgezang.  Het is een verstild contrast, de antitankversperring en een uitlopende braamstruik.
Naar beneden lopend zien we een gedenkmonumentje van een vader en zoon (Wessels) die 27 april ’45  door de Duitsers gefusilleerd werden. De tekst bij het monument waar twee bankjes bij staan luidt: Vader vergeef het hun. Het ontroert.

Een bijzondere wandeling die ook met een GrebbelinieApp te lopen is (Leusden)