Konrad Klapheck: Venus ex Machina




In  het Museum voor Moderne Realisme More (Gorssel) is momenteel een tentoonstelling te zien met werken van de Duitse realist Konrad Klaphek (1935- )









[affiche voor de tentoonstelling]

Over de schilder, graficus Konrad Klapheck staat in het museum: “ Klapheck behoort tot de meeste eigenzinnige en herkenbare persoonlijkheden van de naoorlogse kunstgeschiedenis. Zijn werk is vervreemdend en “klassiek” , tijdloos en tegelijkertijd steeds weer opnieuw actueel”

Zelf schrijft hij over zijn werk:

De tentoonstelling begint met een zelfportret.

Er is ook een film waarin hij zelf aan het woord komt en laat zien hoe hij een “technisch” werk opbouwt.

Het is geen boeiend vertellende man, eerder het tegenovergestelde, hij werkt minutieus en vertelt er ook zo over; hoe hij het potloodlijntje zet, wat hij daarna doet, welk lijntje hij er dan overheen zet hoe hij zijn vloeistoffen mengt.

Ik haak halverwege de film af.
ik geniet liever van zijn werk

Ik loop door de zalen en zie zoveel verschillende, door hem geschilderde, onderwerpen.
“Zomaar” wat door mij genoteerde feiten én foto’s van zijn werken die op deze periodes zouden kunnen slaan.

In 1956 trekt hij per touringbus met het Count Basie Orchestra door West Duitsland.

In 1957 schildert hij  een naaktmodel op de Academie de la Grande-Chaumiére

“De tuin van de buren”
Er is een hele zaal in More te zien met zijn erotische, zeer expliciete werk.

1979-2002 is hij hoogleraar vrije schilderkunst aan de Staatliche Kunstakademie in Düsseldorf.

Soms zie je waarop het onderwerp gebaseerd is, een strijkijzer bv. maar de titel “haaibaai” zet je op een ander spoor.

1.De haaibaai, 2.De stem van het geweten. 3.De vakantiegroet. 4.?

Een prachtig museum, licht en met veel ruimte om het werk goed te laten uitkomen.
Momenteel nog alleen nog te bezoeken ná online reservering. (wij deden  per mobiel ter plekke, er was nog plek, een half uur later) Een mondkapje is (nu nog) verplicht en bij de reservering krijg je tijdslot.
Je wordt buiten opgewacht door een gastvrouw die een seintje geeft (exacte tijd) wanneer je naar binnen mag (na ontsmetting handen)
Bezoek met een museumjaarkaart is (meestal) gratis, maar voor deze tentoonstelling wordt een toeslag berekend.
Bij heet weer ( ik zag op het moment dat wij er waren (buiten) ergens 32 graden staan) is het heerlijk koel in het gebouw

De uitgang met een terras ervoor en aan de overkant heerlijk ijs

Wie van modern realisme houdt is deze tentoonstelling echt een must en met heet weer een heerlijk koele belevenis!

Jan Mankes 1889-1920

Jan Mankes was een kunstschilder die op 30 jarige leeftijd aan tbc stierf en dus niet erg veel schilderijen achter heeft gelaten; 35 van zijn werken zijn NU te zien in Gorssel (Gld)

Mankes kreeg van de kunstwereld de titel mee “de meest verstilde Hollandse schilder”.
Zijn werken hebben een ietwat dromerige sfeer

In het grootste Nederlandse museum voor modern realisme More (gevestigd in het voormalig gemeentehuis van Gorssel) zijn, ter gelegenheid van Menkes 100ste sterfjaar, in de Tuinzaal, nog tot 25 oktober zijn  schilderijen te zien met de titel :”De werkelijkheid niet”
(reserveren vooraf noodzakelijk)

Museum More in Gorssel

Mankes  woonde in de Knijpe (een dorp in de gemeente Heerenveen) Zijn vrouw Annie Zernike (1887-1972) was de eerste vrouwelijke dominee van Nederland
Op 24 jarige leeftijd werd ze dominee van de Doopsgezinde broederschap in Benedeknijpe (oude foto van Annie op haar preekstoel)

Zeker een tentoonstelling om te gaan zien!

Mooie instructie op de toilet over het handen wassen

Een bijzondere dag waarin we nog veel meer in museum MORE zagen maar daar maak ik een ander blog over!

Wordt vervolgd!

Ludwig Klinkhamer

In Gorssel hoorde ik het verhaal van Ludwig Klinkhamer.
Wie, zult u zich afvragen, is Ludwig Klinkhamer, ken ik die?
U kent hem misschien onder zijn roepnaam:

Loetje.jpgWij dronken koffie en aten taart in een plaats tussen Deventer en Zutphen: in Gorssel.
In een LOETJE restaurant! Ons wel bekend, maar niet uit Gorssel, maar uit Amsterdam en uit Laren.

We spraken met de, in prachtig zwart met gouden letters geklede ober en hij vertelde ons dat er momenteel 15 LOETJES in den lande zijn.
Hij vertelde ons ook het verhaal van Ludwig, die in 1977 een café in Amsterdam begon.
Het was een succesvol café, waar klanten wel eens vroegen of Loetje wat te eten had.
Het was een café, dus niet de bedoeling dat er gegeten werd, maar Loetje wilde zijn klanten ter wille zijn en op een keer zei hij dat hij wel een biefstuk brood kon klaar maken als ze dat goed vonden.
Dat vonden ze, dus dat maakte hij.
De klanten vertelden het verder en er kwamen steeds meer klanten die zijn biefstuk op brood wilden eten. In 2006 opende zijn kinderen de 2de Loetje en  daarna kwamen meer nieuwe vestigingen.
“Onze” ober werkt normaal in de 15 de vestiging van Loetje; in Nijmegen ( zijn zachte “g” had hem al verraden) Hij was hier nu omdat er in Gorssel “even” te kort aan personeel was.
We hebben geen biefstuk brood gegeten, maar ook de koffie was prima in deze Loetje!

MORE

Ooit was er het Scheringa Museum voor Realisme, maar dat ging in 2009 failliet en de collectie dreigde uit elkaar te vallen.
In 2012 kocht miljardair Hans Melchers de collectie en in 2015 werd het museum More in Gorssel geopend.
Meer dan 200 werken van Nederlandse kunstenaars zijn te zien in het Museum voor Modern Realisme.

Bijzondere werken van onder andere Jan Mankes, Charley Toorop,  Pyke Koch en natuurlijk Carel Willink.

Behalve de vaste tentoonstelling zijn er boven in het gebouw ook wisselende tentoonstellingen.
Helaas werd er, toen wij er waren, net een nieuwe tentoonstelling opgebouwd en konden we daar dus niet in.

Eerder schreef ik al over Museum More’s andere  locatie, die  in Kasteel Ruurlo.
De locatie in Gorssel is ook mooi, maar totaal anders: modern, licht en luchtig.
Architect Hans van Heeswijk, die de glazen brug bij kasteel Ruurlo ontwierp*) maakte dit gebouw een waardig “omhulsel” voor deze bijzondere collectie kunstwerken.

Niet alleen schilderijen staan in dit grootste museum voor modern realisme ook andere ” bijzondere kunstwerken” Ik weet eigenlijk niet hoe ik ze moet noemen; sculpturen? Beelden? Het ZIJN  het misschien wel, maar ik vind het te gewone woorden, voor zulke bijzondere Kunstobjecten.

Ter illustratie heb ik een foto gemaakt van een intrigerend kunstobject: een bed met een vrouw (meisje? ) erin. Ze is buiten proporties, qua lengte van benen en van voeten.
Ze ligt op haar buik, je ziet haar gezicht niet: wekt ze medelijden op? Intrigeert ze?
Op mij heeft ze een heel apart effect, ik kan niet ophouden met naar haar te kijken.
Ik zou haar willen strelen, geruststellen.
Er staat een aardige vrouwelijke suppoost bij, die me inderdaad afraad aan het meisje te komen (zij noemt het een meisje). Ze vertelt wel dat sommige mensen een dekentje over haar heen willen leggen en anderen haar wanstaltig vinden.
Dit is zeker KUNST dat iets met mensen doet.more gorssel

Over het verschil is smaak valt niet te twisten.
Ergens hangt een groot schilderij aan de wand met in de hoek een schildersezel, strak en recht; het grootste gedeelte van het schilderij is leeg.
Een meneer staat ervoor, ik loop er langs
”Een schildersezel” zegt hij tegen mij (om een praatje te beginnen denk ik)
– Het kan mij niet bekoren – geef ik hem terug.
“Nou altijd beter dan die werken van Willink, die vind ik FOEIlelijk” een man met een duidelijke mening!
Ik ben het beslist niet met hem eens en laat dat ook merken :
– Willink vind ik intrigerend, bijzonder en soms ook mooi –
Hij kijkt me indringend aan “Je doet zeker ook aan yoga, he? “
Ik lach – Ja, en? –
“Dat dacht ik al” plaatst hij me in een vakje en loopt zelfgenoegzaam naar zijn partner om haar te vertellen dat hij het bij het JUISTE eind had.
Een kunst én mensenkenner (vindt hij vast zelf)

Een bijzonder museum met een bijzondere collectie er in en met aardig personeel dat alert maar vriendelijk de kunst beschermt.

 

 

 

*) Hans van Heeswijk tekende ook voor het nieuwe entree van het Van Goghmuseum(Amsterdam) en de verbouwing van het Mauritshuis (Den Haag)