Mannencadeau

Voor de meeste mannen is het lastig cadeaus kopen, heb ik ervaren. Ze weten vaak niks en áls ze wat weten is het technisch.
Zo heb ik een keer een speciaal soort Stanleymesje willen kopen, dat op een verlanglijstje stond. Drama! De verkoper had er geen verstand van en ik dus ook niet. Van het “speciale” Stanleymesje waren verschillende soorten. Ik vroeg de verkoper wat het verschil in de mesjes was en hij zei “vijf gulden”(ja het is lang geleden) Misschien denkt u dat hij grappig was, maar hij was echt serieus; hij wist het anders ook niet .En wat doe je dan? Je koopt er één op de gok. De verkeerde, bleek later.

Een SOS cadeau geef ik beslist niet!! Stropdas, Overhemd , Sokken.
Dus wat dan?
Laatst zat ik op een terrasje met een man die binnenkort jarig gaat zijn. Hij bestelde een Indian tonic.
“Ha, lekker” zei hij na de eerste slok.
– Drink je dat vaker? – vroeg ik hem
“Eigenlijk alleen in de horeca. Als ik boodschappen doe zie het ook nooit staan”.

Eerdaags is hij, zoals gezegd, jarig dus dacht ik dat een paar flessen van die  Indian tonic en dan nog  van dat speciale merk leuk zou zijn.
Ik ben nu één slijter en vijf supermarkten af geweest en ze hebben het allemaal NIET.
Een slijter en één supermarkt hebben wel Indian tonic maar van een ander merk.

Ik ben niet met alles een moderne vrouw, want in mijn hoofd komt, bij het kopen van spullen nooit de internetvariant op. Bij mijn lief wel.
Hij stort zich digitaal op de Indian tonic en ziet het staan bij een supermarkt, uitsluitend verkrijgbaar door het bestellen via internet. Oké, go your gang!
Na een tijdje achter de pc zegt hij dat het hem niet gaat lukken, geen idee wat er fout gaat, maar het lukt hem niet.
De volgende dag ga ik naar die supermarkt en meld me bij de servicebalie. Er staat een vriendelijke dame die ik beken dat ik op internet iets bij hun wil bestellen, maar dat het me niet lukt.
Verrassend genoeg zegt de dame ”Mij ook niet, maar dan roep ik er even iemand bij, die het wel kan” Ze pakt de telefoon, belt een interne lijn en zegt na een tijdje “iets” te hebben aangehoord “Oké dan maak ik een notitie”.
De dame die het WEL kan is bezig en zal het later doen. Ik geef mijn bestelling op en zij noteert mét mijn naam en telefoonnummer. Morgen zal het er zijn.Ik bedank.

De volgende dag sta ik, zoals afgesproken weer bij de servicebalie. Er staat een andere dame. Ik zeg dat ik mijn bestelling kom afhalen. Ze kijkt in een hok en schudt haar hoofd. Ze vraagt of ik weet wie het besteld heeft. Ik weet zowel de naam van de servicebaliedame (ze droeg een naambordje) als de dame die het bestellen zou (die dame werd aan de telefoon bij haar achternaam genoemd)
Ze hoort me aan en belt een nummer, zegt dat ze de flessen niet kan vinden en vraagt of ze daar staan. Negatief. Ze luister naar de andere kant en zegt dat ze dat zal doen. Ze pakt een map, kijkt er in en zegt ”Het zal verkeerd gegaan zijn mevrouw, het is NIET besteld. Ik ga ze bestellen zodra de winkel sluit dan zijn ze hier maandag en kunt u ze afhalen. Is dat goed?”
De verjaardag is pas woensdag. Dus wat mij betreft kan het.
Ik dank en keer huiswaarts. Een paar uur later gaat de telefoon. De lieve dame van de servicebalie, ik hoor het meteen. Ze verontschuldigt zich óók zij kan de tonic niet bestellen. Ze heeft het 1x eerder met een artikel gehad, toen bleek dat alleen de supermarkt in België dat artikel had (de website is voor beide landen)
Stom, vond ze zelf. Helaas.

Twee dagen later sta ik in een supermarkt en zoek naar de tonic, helaas. Er komt toevallig een TEAMleider langs (dat staat op zijn jasje) Ik vraag naar de tonic en de teamleider kijkt meteen op zijn computertje. Het moet te bestellen zijn?
Blij zeg ik “Graag”.
– Loopt u even mee? –
Ik volg hem naar een inham van de winkel (nooit gezien) en hij begint razendsnel op de computer te rammelen. Ik zie het plaatje van de flesjes (literfles was niet mogelijk) hij begint in te vullen maar bij aantal (met sterretje, dus verplichte invoer) stagneert de machine. Hij probeert het nog een paar maal, kijkt over zijn schouder en zegt “Helaas,
het is uit het assortiment, vrees ik” Ik bedank voor zijn moeite en verlaat teneer geslagen de winkel. Het had zo mooi kunnen zijn.

Een paar dagen later spreekt mijn lief een gepensioneerde inkoper bij een groothandel en vraagt hij naar de tonic. De man vertelt dat een bekend biermerk een eigen Indian tonic maakt. Groothandels en supermarkten die DAT biermerk verkopen zijn verplicht om ook HUN merk tonic te verkopen.
Aha, nu begrijpen we meer. We krijgen de naam van een slijter die NIET dat biermerk voert.

Ik bel die slijter, hij is met het “probleem” bekend, heeft zelf geen flessen van dat merk maar het moet in België te bestellen zijn. Hij gaat er achteraan, als hij tijd heeft, want meerdere klanten hebben erom gevraagd. Ik vraag wanneer hij het zou kunnen weten. Druk druk druk: “Geef me uw telefoonnummer maar dan bel ik weleens”
Dat klinkt niet alsof het op korte termijn wat gaat worden.Ik geef mijn nummer (tot op heden niets gehoord)
De dag van de verjaardag breekt aan, ’s morgens ga ik naar die ene supermarkt die wel Indian Tonic heeft maar niet het juiste merk en ik koop er 3 flessen.
Ze vallen in de smaak bij de jarige! Gelukkig maar.

Huwelijksaanvulling

Mijn lief en ik vullen elkaar aan. Hij kan dingen die ik niet kan en ik kan dingen die hij niet kan.
Hij kan uitvinden! Zo heeft hij ooit haakjes voor een systeemplafond gemaakt, waar het buurthuis in onze woonplaats nog steeds blij mee is; Heeft hij standaardjes om oorbellen tentoon te hangen verzonnen die de Wereldwinkel nog steeds gebruikt om sieraden tentoon te stellen én vogelvoedergebruiken diverse kennissen van ons de raamplak vogelvoedselbol met vogel in- en uitgangsmogelijkheid die hij gemaakt heeft.

Maar zoeken kan hij NIET. Geen speld in een hooiberg, maar ook een broek, verbanddoos of schroevendraaier die (vind ik)  bijna voor zijn neus liggen, kan hij vinden.

We logeren nu in een huis waarvan de schuurdeur ontzet is. Er is er al door diverse personen naar “gekeken” en aan “gerommeld” maar hij kan niet meer dicht en ook “uit de scharnieren halen” behoort niet (meer) tot de mogelijkheden. Er is daarmee iets vreselijk mis.
Mijn lief heeft nagedacht en gekeken en zit in de schuur te “werken”
Gereedschap is vaak in een schuur wel te vinden, hoewel het  vinden ervan iets langer duurt dan thuis, maar materiaal???? Mijn lief komt binnen met de mededeling dat er geen plastic pijp in de schuur ligt en dat hij maar een klein stukje nodig heeft.
Arrogant als ik ben  90 van de 100 keer vind ik iets WEL) ga ik de schuur in, maar na een lange tijd en vele dingen omkeren en verplaatsen moet ik toegeven HIER is geen plastic pijp, ook geen klein stukje.

In een grote stad zijn veel mensen aan het ver- en ombouwen, dus er staat vast wel ergens een container. Ik loop de deur uit en vlakbij staat er al één. Veel puin, koffiebekertjes, pizzadozen en erg veel kippenbotjes, maar geen ECHT bouwmateriaal. Hierin ga ik niet graaien!

Ik loop verder, de bocht om staat weer een container. Meteen zie ik stukken plastic pijp op handzaam draagformaat. Ik hoef er niet moeilijk voor te klimmen of zelfs te buigen.
Ik pak een stukje pijp en een stukje slang en keer op “huis” aan.
Ik overhandig ze aan mijn lief en duik weer in mijn boek.
Al snel daarna hoor ik een elektrisch apparaat en zie ik in de verte de schuurdeur open en dicht gaan.
Ik verdiep me weer in mijn boek en kijk pas op als mijn lief weer binnen staat.
De deur zit dicht én kan ook weer open én dicht.
Er is een stuk pijp over, het staat in die schuur voor het geval dat het ooit nog nodig mocht zijn.

Mijn lief en ik zijn net Sesamstraat: we doen het met SAMENWERKING!