Dubbeltentoonstelling Den Haag

Op de fiets door Den Haag naar de dubbeltentoonstelling van Nederlandse fotograaf Erwin Olaf (1959)
Bizar.
Dat slaat inderdaad ook op sommige foto’s van de tentoonstelling, maar ik bedoelde nu de reis erheen. Het waaide namelijk behoorlijk hard. Stilstaand bij een fietslicht werd ik bijna omgeblazen; een stukje verder vloog ik haast een straat over, omdat ik de wind in de rug kreeg en bijna bij het museum stond ik bijna stil op de pedalen omdat de wind harder blies dan ik kon trappen.
Een belevenis.
portretten

We begonnen met het “vrije werk” van Olaf vanaf het jaar 2000, tentoongesteld  in het Gemeentemuseum.

BerlijnVan de serie Berlijn maakte ook een groep verklede kinderen zonder hoofd  deel uit. Ze draaide rond om een geblinddoekte pierrot terwijl er een Duits kinderversje werd gespeeld. Een vreemd, intrigerend geheel.

Ook de serie Shanghai was heel apart, met beelden van Chinese vrouwen die draaide en dingen aan je vroegen als “kijk naar mij” en “luister naar mij”

Zijn foto’s, geënsceneerd en soms ook gefotoshopt, zijn vaak mooi van licht en er is veel aandacht aan besteed.
Bizarre foto’s ook, zoals van naakten in aparte posities met apart gevormde lijven, of vreemd vervormde rimpelige gezichten.
Olaf zegt zelf: In het Gemeentemuseum doorbreek ik de klassieke manier van tentoonstellen van foto’. Ik toon mijn fotografie hier als installaties, in combinatie met film en geluid.

vlag in de boomZelf vond ik de foto van een vlieger in een boom erg intrigerend. De vlieger beweegt door de wind, je blijft er naar kijken.

Aan de foto’s van de Koninklijke familie zie je dat Olaf iets bijzonders heeft. Het is de Koninklijke familie zoals we die van de beelden kennen en toch ook weer niet. kon.familie
Paleis op de Dam

De foto’s in de hal van vaasjes met takjes bloemen zijn bijzonder, afstandelijk, tegelijkertijd een tijdsbeeld, een kunstwerkje.

Het fotomuseum, een klein stukje voorbij het Gemeentemuseum zoomt in op Olafs ambachtelijke maakproces en de transitie die hij daarbij doormaakte van analoog werkend fotojournalist naar digitale beeldmaker en verhalenverteller.

Deze tentoonstelling had voor mij geen meerwaarde ná de andere tentoonstelling. Het kan ook zijn dat ik al “vol” was van indrukken van de vorig tentoonstelling
t/m 12 mei van dit jaar is deze dubbeltentoonstelling ter ere van Erwin Olaf’s 60 ste verjaardag nog te zien

 

 

Fototentoonstelling Lauren Greenfield

Fotomuseum Den Haag

Lauren Greenfield, Amerikaanse, geboren in 1966, start als persfotograaf, maakt ondertussen ook zelf foto’s en heeft haar eerste tentoonstelling in 1997.
Ze start haar Generation Wealth project, foto’s maken van vrouwen, die tegen elke prijs rijk  en beroemd willen zijn. Ze interviewt deze vrouwen ook.

RIJKIn het fotomuseum in Den Haag is nu een tentoonstelling van haar werk  (zo’n 200 foto’s met tekst) en een paar filmpjes te zien.
Het is een tentoonstelling waar IK, door er naar te kijken verdrietig van wordt; vrouwen die zich zelf dingen aandoen om maar beroemd en rijk (zoals hun idolen) te kunnen worden. Medisch: Lip- borst- of bilvergroting, maar ook lesnemen om te kunnen paaldansen, strippen of andere dingen waar zelden iemand ECHT beroemd mee zal worden. Vaak zich daarbij in de schulden stekend om dingen te kunnen aanschaffen, die ze “nodig zouden kunnen hebben” om hun ideaal te bereiken.

Eigenlijk ben ik van mening dat foto’s niet “ondertiteld” moeten worden: de foto moet voor zichzelf spreken. Bij deze tentoonstelling ben ik toch begonnen ALLE tekst onder of naast de foto’s te lezen.
Een meisje van 5, die opgemaakt wordt; de haartjes in de (volwassen) krul, lippenstift op en glitterkleertjes aan wordt gepromoot als een soort  jonge Marilyn Monroe.
Een foto van een meisje van 6 die uit een pashokje komt, met een  roze bovenstukje met een hartje en een roze broekje en roze slippers, waarbij het commentaar van de vader(of opa?) staat; ” Dit heb ik altijd willen hebben een (klein) kind die eruit ziet alsof ze zo uit een bordeel komt.”

De tentoonstelling heeft als ondertitel: Wie ben je echt?
Op alle foto’s lijken de vrouwen NIET ECHT zichzelf.

In hoeveel gevallen zullen de medische ingrepen, de kleding, het bling/bling of the chique auto onder de kont, ertoe bijdragen dat zo’n vrouw gelukkig (er) wordt?
Of rijk en beroemd?

Na één zaal heb ik het opgegeven, ik hoefde niet meer: niet meer lezen, niet meer zien. Mijn (voor) oordeel over Amerikaanse vrouwen is  wel  bevestigd:  voor veel vrouwen is uiterlijk, geld en beroemd -zijn, mega  belangrijk.

Als ik naar buiten loop en in de zon naar de museumvijver sta te kijken zie ik aan de rand van de  afgeschermde vierkanten bak met waterleliebladeren een reiger staan.
Ik denk dat het een beeld is, maar zijn lange nek beweegt en hij loert op iets levends.
HIJ IS ECHT! Hij wél!