Lente

Normaliter lopen we na het avondeten een eind. Nu dat, met mijn “rare” voeten (even?) niet mogelijk is, wordt het óf een heel klein rondje lopen óf we fietsen een stuk.
Verleden week werd het op een avond fietsen.
We zagen broedende meerkoeten, een zwaan op een nest en een stuk verderop  het andere zwanenzwaantjesechtpaar met…. 7 jonge zwaantjes (pulletjes) Grijs en wollig.
Waarschijnlijk vermoedden pa en ma zwaan dat we brood bij ons hadden want ze kwamen, gevolgd door hun kroos, vlakbij.

 

 

 

In de weilanden daar vlakbij graasden veel ganzen tussen de bloeiende paardenbloemen en in de berm naast het fietspad stond het koolzaad prachtig geel te wezen: samen met het  frisse groen was dat een prachtige kleurencombinatie.

In de hoge bomen was het een enorme herrie; de reigers hadden er hun nesten; ik telde zo al 12 nesten.
Verderop in de wei stonde zwarte schapen mét lammetjes. Hun hoofden hadden een aparte vorm en er liep een witte streep over hun kop (Zwartblesschapen zag ik later)
Een stukje verder liep het fietspad dood. Een bord meldde dat we wel het hek door mochten, maar dan wandelend. Geen optie voor mij. Dus dezelfde wegfietsend weer terug.

We hadden (weer) even de lente opgesnoven

Dubbeltentoonstelling Den Haag

Op de fiets door Den Haag naar de dubbeltentoonstelling van Nederlandse fotograaf Erwin Olaf (1959)
Bizar.
Dat slaat inderdaad ook op sommige foto’s van de tentoonstelling, maar ik bedoelde nu de reis erheen. Het waaide namelijk behoorlijk hard. Stilstaand bij een fietslicht werd ik bijna omgeblazen; een stukje verder vloog ik haast een straat over, omdat ik de wind in de rug kreeg en bijna bij het museum stond ik bijna stil op de pedalen omdat de wind harder blies dan ik kon trappen.
Een belevenis.
portretten

We begonnen met het “vrije werk” van Olaf vanaf het jaar 2000, tentoongesteld  in het Gemeentemuseum.

BerlijnVan de serie Berlijn maakte ook een groep verklede kinderen zonder hoofd  deel uit. Ze draaide rond om een geblinddoekte pierrot terwijl er een Duits kinderversje werd gespeeld. Een vreemd, intrigerend geheel.

Ook de serie Shanghai was heel apart, met beelden van Chinese vrouwen die draaide en dingen aan je vroegen als “kijk naar mij” en “luister naar mij”

Zijn foto’s, geënsceneerd en soms ook gefotoshopt, zijn vaak mooi van licht en er is veel aandacht aan besteed.
Bizarre foto’s ook, zoals van naakten in aparte posities met apart gevormde lijven, of vreemd vervormde rimpelige gezichten.
Olaf zegt zelf: In het Gemeentemuseum doorbreek ik de klassieke manier van tentoonstellen van foto’. Ik toon mijn fotografie hier als installaties, in combinatie met film en geluid.

vlag in de boomZelf vond ik de foto van een vlieger in een boom erg intrigerend. De vlieger beweegt door de wind, je blijft er naar kijken.

Aan de foto’s van de Koninklijke familie zie je dat Olaf iets bijzonders heeft. Het is de Koninklijke familie zoals we die van de beelden kennen en toch ook weer niet. kon.familie
Paleis op de Dam

De foto’s in de hal van vaasjes met takjes bloemen zijn bijzonder, afstandelijk, tegelijkertijd een tijdsbeeld, een kunstwerkje.

Het fotomuseum, een klein stukje voorbij het Gemeentemuseum zoomt in op Olafs ambachtelijke maakproces en de transitie die hij daarbij doormaakte van analoog werkend fotojournalist naar digitale beeldmaker en verhalenverteller.

Deze tentoonstelling had voor mij geen meerwaarde ná de andere tentoonstelling. Het kan ook zijn dat ik al “vol” was van indrukken van de vorig tentoonstelling
t/m 12 mei van dit jaar is deze dubbeltentoonstelling ter ere van Erwin Olaf’s 60 ste verjaardag nog te zien

 

 

Benauwdheidjes

“Zij kan praten en breien tegelijk” een Nederlands spreekwoord dat illustreert dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen. Mannen kunnen volgens mij ook hameren en praten tegelijk, alleen ze doen het zelden. En dat is waarschijnlijk maar goed ook.
(vingers, hamer!)

Gisteren  fietste ik  samen met mijn lief  langs het water en vertelde hem tegelijkertijd een verhaal.
Een vlieg, torretje of ander insect vloog toen mijn mond binnen. Niet echt mijn mond, in maar meteen door naar achter in mijn keel.
Het insect vocht, achter in mijn keel op leven en dood. Ik zou hem graag geholpen hebben, maar ik kreeg hem er met hoesten en kokhalzen niet uit.
Ik zette mijn fiets neer, de tranen liepen over mijn wangen, mijn keel kriebelde, ik spuugde een paar keer  in het gras, kokte nog een keer, mijn tranen droogden, geen gekriebel meer: zijn strijd was gestreden en ik kon weer fietsen.

Dat herinnerde me aan een keer dat ik vis at en iets vertellen wilde. Een graatje schoot achter in mijn keel. Hoesten en kokhalzen en zelfs een vinger in mijn keel hielepen niet en dus moest ik naar de Eerste Hulp, waar ik “ontgraat” werd. Benauwde momenten.

Ook mijn lief had een keer (lang geleden) zo’n moment. Hij poetste zijn tanden en een haartje van de tandenborstel schoot achter in zijn keel. Volgens hem zat het dwarsover achter in zijn keel!
Hoesten, peuteren en uiteindelijk, na een dag!!! had hij de “harde” plastic haar te pakken.

Ik denk dat iedereen dergelijke momenten wel kent: het lijkt of je stikt, je wil maar één ding, het obstakel eruit! En dát lukt meestal niet. Je neemt je voer niet meer te praten op de fiets, of onder het viseten, maar………………..

 

De zon in de zee

Als je bij de zee bent en het wordt avond dan is het mooi als je “De zon in de zee kunt zien zinken”.
Den Haag is niet ver van Scheveningen af. Scheveningen ligt aan de zee.
We hebben twee fietsen ter beschikking, dus………..
We kijken, na het avondeten, op internet wanneer de zon ondergaat: 19.32
Dat kunnen we halen, als we meteen op de fiets klimmen.
Dat doen we.
We rijden langs de haven, langs de weduwe van der Toorn, langs Simonis, zo de boulevard op.
Er is daar mogelijkheid om de fiets neer te zetten, er zijn banken in het zonnetje. Nog wel!

kitesurfersWe zitten en we kijken naar de kitesurfers.
ik tel er zo al 10. Spectaculair om ze te zien wenden en keren en een enkele keer los te zien komen van de golven en een stukje de lucht in te zien gaan.

zon in zee

En dan zakt de zon, het gaat nu heel snel; eerst kon ik niet kijken zo schel was het licht, dan wordt het oranjegeel en zakt de zon razend snel, de zee wordt oranjerood gekleurd en weg is de zon.

We stappen op onze fiets en rijden “huis”waarts. Wel een beetje snel want één van de fietsen bezit geen licht!
De fietsen in de gang, de deur dicht en…………. aan de koffie.
Een latertje vandaag, maar daar hebben we dan voor de zon in de see sien sinken

Fietsvallen

We fietsen na het eten een stukje, omdat lopen, wat we meestal na het eten doen, voor mij nu even niet gaat, omdat ik loeihard mijn teen gestoten heb.
Op het fietspad ligt een waterslang die naar een sproeier leidt, die staat te draaien, We rijden er onderdoor en worden een beetje nat. Geeft niets, het is nog warm,
Verderop ligt weer een slang op het fietspad. Ik denk dat ik er evenwijdig aan fiets, kennelijk niet, want ik voel mijn fiets onder me wegglijden. Ik val in, wat voor mij een slow motion lijkt, kan er niets aan doen, maar klap met mijn knie op het fietspad, mijn rechtervoet( die met de zere teen)  blijft staan, maar klapt dan om, mijn snuit ligt in een bloemperkje.
Ik gil van de pijn.

Overeind komen gaat even niet. Hand en pols zijn  geschaafd, aan mijn knie is niets te zien doordat ik een spijkerbroek aan heb. Mijn lief pakt mijn fiets op en wil mij ook wel oppakken, maar ik blijf liever even liggen. Na een tijdje ga ik het toch proberen. PIJN!!!
Fietsen gaat niet meer, lopen amper, dus mijn lief gaat naar huis fietsen en de auto halen.
Ik ga met fiets strompelen naar de dichtstbijzijnde weg, waar hij met de auto komen kan.

Mijn lief heeft nagedacht en de fietsendrager achter op de auto gezet, zodat die niet alleen in de polder hoeft achter te blijven. Mijn lief wil ook naar de huisartsenpost doorrijden, maar dat wil ik liever niet. Thuis eerst eens kijken wat er aan de hand is, schaafwondjes verzorgen en ijs op de knie en heel graag het zand uit mond en snuit.
Als dat allemaal gebeurd is en de pijn wordt eerder erger dan beter, bellen we toch maar even de huisartsenpost. Een antwoordapparaat vraagt of je je burgerservicenummer bij de hand wil houden. Dat had ik dus even niet zo snel paraat.
Als mijn lief het gevonden heeft, bellen we weer. Ik kan een klein uurtje later terecht.

teenTwee en een half uur, een röntgenfoto en artsenbezoek later, zijn we weer thuis: Kniebanden verrekt en grote teen gebroken. Niet zodanig dat die in het gips moet, wel een speciaal soort schoen aan gekregen om de, nu paarse, kloppende teen, te ontlasten.
Aan de knie kan weinig gedaan worden, rust moet dat genezen.
De linkerschoen ontlast  dan wel de gebroken teen, maar maakt het de rechter knie moeilijk om te lopen.

Ik voel me zielig, maar ook opgelucht, geen gebroken heup, meteen (wel een tijd wachten, maar ik was  dan ook niet levensbedreigend) adequaat geholpen en aardig ziekenhuispersoneel.
Thuis ijs op de knie, voetje omhoog en (om half 12) een kop koffie voor de schrik.

Doelloos fietsen door je eigen dorp

Het, van oorsprong, boerendorp waarin wij nu wonen, bestaat eigenlijk uit drie gedeeltes: De nieuwbouw, van omstreeks 2013, dan een stuk “oude” nieuwbouw ontwikkelt in de jaren ’70 (daar wonen wij) en tenslotte het “oude” dorp, dat omstreeks 1350 ontstaan is.

Als je niet geboren en getogen bent in een dorp maar pas later (getrouwd met 1 kind) ergens bent komen wonen blijven er altijd plekken waar je niet of nauwelijks bent geweest. Je hebt er niet op school gezeten, met je vriendjes en vriendinnetjes gespeeld of stukken snel moeten afsteken om eerder thuis te zijn. Door sommige straatjes hoef je nooit om van a naar b te komen en je kent niemand die daar woont, dus dat blijft “onontdekt” gebied.

Ik heb aan het verenigings- politieke-en buurtwerk leven deelgenomen en in huizen vergaderd, waarvan ik tevoren het bestaan niet wist, notulen of folders rondgebracht bij adressen, die ik aanvankelijk niet kon vinden en die steevast aangeduid werden met: fiets langs het huis van Teus van Rie en dan links naast de boerderij van Frans….. Aanduidingen die voor een niet-local niet te vatten zijn.

Nu, op een rustige zondag, te moe om echt iets te ondernemen fietsten we  “doelloos” door ons “oude” dorp en komen inderdaad door straatjes waarvan we het bestaan niet wisten. Prachtige opgeknapte boerderijen, villa’s achter heggen verscholen, maar ook bungalowtjes met schattig aangelegde tuintjes. Een lust voor het oog.
De kern  van ons dorp is  niet voor niets beschermd dorpsgezicht  verklaard (er zijn 74 gemeentelijke monumenten en 70 rijksmonumenten)
Het bijzondere  is dat je vaak aan bezoek laat zien hoe mooi je omgeving is, maar zelden zelf met “vreemde” ogen naar je  eigen woonomgeving kijkt.
Dat deden wij laatst  even.

De vroegere Zuiderzee

In 1932 hield de Zuiderzee op te bestaan, van die tijd af heette het water achter de afsluitdijk Het IJsselmeer. Nu is het IJsselmeer “verdeeld” in allerlei meernamen:  het IJmeer, Gooimeer, Eemmeer en de Randmeren, zoals Nuldernauw,  Nijkerkernauw en Wolderwijd.

wolkenAalscholvers, futen, meerkoetjes en scholeksters “bewonen” deze wateren en “dobberen” naast de eenden, zwanen en ganzen.
Gisteren fietsten we langs de Gooisekust en het Harderwijkerzand en zagen alleen af en toe een “mens” met een hond, een walnotenboom met al flink grote groene noten, prachtige dikke donkerbruine duilen en vooral veel, heel veel riet. De basaltblokken aan de waterkant, die vroeger goed te zien waren, zijn nu grotendeels aan het oog onttrokken door de enorme hoeveelheid riet die er voor en tussen staat.

Vandaag waren we aan het Wolderwijd, een strook water langs strand Horst, waar een pitch & putt (golf) baan aan ligt.golfbaan

Je kunt van het vaste land naar een (schier) eilandje slaan, daar zat een moeder zwaan met 4 kleintjes. We zijn even gaan kijken of ze “het goed vond” dat we op háár eiland kwamen, ze had er geen enkel probleem mee en de kleintjes ook niet. ( wij sloegen natuurlijk veel te zacht, bang om een zacht bolletje te raken)

Het is een prachtige, goed onderhouden baan, waar het ook op het terras goed toeven is.
golf balletjesIk sloeg nog, onbedoeld een ontzettend “apart” balletje exact naast die van mijn lief.
De foto lijkt wat op een Liefde is…. reclame.

Ook dit is een prachtig watergebied, want ook al golfen we met passie: we kijken ook om ons heen.

 

Mooi gebied daar om die vroegere Zuiderzee

Tegengestelden

Omdat ik osteoporose heb en veel moet bewegen, fiets ik een aantal dagen per week ’s morgens om 8 uur naar een naburig dorp om de dagelijkse boodschappen te doen, dan heb ik een doel (ik ben niet zo gek op fietsen) en heb ik ’s morgens meteen al mijn spieren losgemaakt, waardoor de dag goed kan beginnen.

wc2Bij het winkelcentrum waar ik heen fiets zijn fietspoortjes ( ik heb er al eens iets over geblogd).
’s Morgens is het vrij stil en rijd ik (beken het eerlijk) wel eens door de poortjes heen zonder af te stappen. Zo ook vanmorgen weer.
Er liep één middelbare heer.
Hij ging enorm tegen me te keer:
“Ik hoop dat je een bekeuring krijgt” was het laatste dat hij riep.Hij moest naar dezelfde supermarkt als ik.
Voor de deur keek hij me vernietigend aan.
Ik glimlachte naar hem (boos gedrag belonen met een lach)

Bijna elke dag kom ik een oude, Turkse meneer tegen.
Hij is klein, heeft altijd een soort kaki visvest zonder mouwen aan ( met van die vakjes)
Hij loopt, ik fiets.
Wanneer en hoe het begonnen is weet ik niet meer, maar wij groeten elkaar altijd
Vandaag kwam ik hem voor het eerst tegen vlak na het poortje bij de supermarkt.

Ik knikte, hij pakte mijn hand, drukte er een kus op en zei “Goed” met een vragend hoofd.
Ja, met mij gaat het goed? Met u ook?
Hij knikte en lachte.
Later zag ik hem een kopje koffie drinken bij de supermarktautomaat, hij knikte me nogmaals toe.

Vanmorgen twee mannen ontmoet (mijn eigen sliep nog toen ik de deur uitging) twee verschillende manieren van benadering meegemaakt.
Geef bij de Turkse benadering maar.

 

 

 

 

 

Jong en op de fiets

wc2Als je aan komt fietsen bij het winkelcentrum waar ik (bijna) altijd mijn boodschappen doe moet je afstappen. Daartoe zijn er verschoven poortjes neergezet. Maar met een beetje oefening kun je daar zo doorheen fietsen. IEDEREEN doet dat ( behalve misschien oude mensen en mensen met brede fietstassen) Er loopt sinds een tijdje een fietspad door het winkelcentrum. Dat is stom!! Voetgangers hebben het niet door en lopen eroverheen zonder uit te kijken. Fietsers, eventueel van hun fiets, gestapt (door die poortjes) komen zo weer óp het fietspad en zouden dus dan weer op kunnen stappen.

wc

Dan stappen ze liever NIET af en tijden gewoon door.
Ook is er een klein “slurfje” waar je hoort te lopen vóór je op het fietspad IN het winkelcentrum komt. In dat “steegje” zitten een paar winkels. Ook daar wordt gefietst.

Een mooie zonnige vrijdag. Om 9 uur rijd ik door de “natuur” naar het winkelcentrum. Er staat een auto op een “rare” plaats, er naast staat een tafeltje met 2 stoelen, paperassen en 2 moeders ( dat de vrouwen moeders zijn, zie je meteen als ervaren moeder)
Controlepost bij een speurtocht?

Bij het winkelcentrum vallen mijn ogen uit mijn hoofd van verbazing, er stappen kinderen van hun fiets om met de fiets aan de hand door de poortjes te gaan!!!!
Nooit eerder gezien. De oranjehesjes met “verkeersexamen” erop  verklaren waarom ze dat doen. Ze lopen met de fiets aan de hand door het winkelcentrum.
Het is nog rustig zo vroeg, maar ik zie volwassen mensen bijna met open mond, kijken. Een ongewoon gezicht.

Ik doe mijn boodschappen en rijd (altijd) een andere weg terug. Gelukkig ben ik nu gewaarschuwd: er rijden fietsende kinderen voor me uit die hun hand uitsteken!
Als moeder maakt je hart dan een sprongetje! Wat zou het heerlijk (veilig) zijn als ze dat ook deden zonder oranje hesjes aan.
Hoort wie het zegt! Hoe vaak steek ik nog mijn hand uit als ik afsla?
Eén keer per tocht naar het winkelcentrum, bij een gevaarlijke afslag Als volwassene heb je een voorbeeldfunctie, toch?
Ik neem me weer voor om mijn hand uit te steken, bij elke afslag!