Bruiloft in Coronatijd

Vrienden van ons zijn 50 jaar getrouwd.
Dat is reden voor een feestje.
Een reden die ze in “normale tijd” zeker gevierd zouden hebben.
Maar het is nu geen “normale tijd” het is Coronatijd.
Het zijn kwetsbare mensen, niet alleen door hun leeftijd maar ook speelt een hartprobleem en suikerziekte daar een rol in. Géén mensen dus over de vloer.

Maar wat kunnen wij, hun vrienden én hun kinderen én familie dan wél doen.
Er is gebrainstormd.
gehuwd 50Buren en zoon hebben ’s nachts en ’s morgens het huis van buiten versierd. Om 11 uur verzamelden vrienden zich bij de buurvrouw voor een aubade in de tuin (kan door poort hoeft niet binnendoor)
Natuurlijk liep het anders dan gepland; omdat we ook niet bij de buurvrouw met zijn allen naar binnen konden, stonden we allemaal op een afstandje  van het huis te wachten tot iedereen er was. En wie kwam haar huisje uit om even een boodschap te doen? Natuurlijk de bruid!
De een dook de bakker in, mijn lief en ik een “onbekend” portiek, een vriendin in haar fietstas en de buurdame vloog haar huis weer in. Allemaal nét op tijd. De bruid zag niets!

huwelijk50
We zongen, toen ze terug was, in hun tuin; een vriendin deed een ontroerende voordracht, iedereen gaf een bos bloemen en toen gingen we allemaal weer.
De zoon bleef, anders werd het wel opeens erg stil voor ze.

Iedere vriend, vriendin, kind of familielid had,na overleg, een pagina toegewezen gekregen in een “krant”
Die kon (on line) ingevuld worden met foto’s gedachtes, een verhaaltje, kortom wat je hen maar meedelen wilde. Die krant werd door hun kinderen later op die dag aangeboden.
’s Middags gingen ze naar hun oudste zoon, die heeft een grote tuin. Zij  hadden het zo geregeld dat familieleden met een interval van 3 kwartier om de beurt zouden langskomen, mét inachtneming van de 1,5 meter.
Verrassing.

Zo kon het toch nog een beetje “bruiloft” worden.

Jarig tijdens Corona

9
Mijn neefje was in maart jarig.
Door de Coronacrisis konden we er niet heen.
Dat vond ik echt erg.
Noch in mijn familie noch in die van mijn man zijn er nog jonge kinderen, behalve dit ene neefje, die nu, zonder ons 9 jaar is geworden.

We hadden cadeautjes gekocht en zouden die gaan geven als dit “over zou zijn”.
Het ziet er naar uit dat “dit” voorlopig nog niet over is en dat afstandhouden voorlopig nodig blijft. Dus hebben we met de ouders overlegd en afgesproken het cadeautje te gaan brengen.
Niet door de voordeur, maar achter door de poort en pakjes in de tuin neerleggen.
Dus dat hebben we nu gedaan. Het neefje was in de tuin en we hebben op afstand even gepraat

Het uitpakken van het cadeau wordt later gedaan (het schijnt dat het virus maar ca. 2 uur buiten een mensenlichaam kan overleven ( het RIVM meldt daarover :De kans is klein dat je ziek wordt als je spullen of oppervlakken aanraakt of vastpakt, die kans wordt nog kleiner als je regelmatig de handen wast en voorkomt dat je na het aanraken met de handen in het gezicht komt) maar beter safe dan sorry!
We horen via app of telefoon wel of hij de cadeautjes leuk vond.
’t Was fijn om hem weer even te zien en te horen.

In onze familie zijn begin MEI nogal wat mensen jarig. Ik vrees dat we daarvoor ook een ludieke oplossing moeten bedenken of…… niet gaan en alleen een kaart en/of app sturen.

Onze (wegens Corona thuiswerkende) zoon belde en vertelde dat een jarige collega van hem met zijn ouders op een parkeerplaats tussen hun beider woonplaatsen in,  had afgesproken; gebak had meegenomen en daar op 1,5 meter van elkaar een gebakje stonden te eten: Happy Birthday.
We hebben al tegen onze zoon gezegd dat we IN zijn voor zo’n idee als hij volgende maand jarig is. Leuk is anders! Maar de dag dat ik mijn kind gebaard heb wil ik hem  best graag even zien, zonder hem en ons in gevaar te brengen.
Ik hoop dat dat mogelijk blijkt.

Oeraals

Een neef van mij werd ooit voor zijn werk uitgezonden naar de Olympische spelen in Finland
Hij werd daar verliefd op een Finse, blonde vrijwilligster.
Hij is daar later ook mee getrouwd en met haar in Nederland gaan wonen.
Toen mijn geëmigreerde broer ooit “even” in Nederland was en bij zijn neef langs ging, deed ’s neefs Finse eega open, zei dat haar man er niet was en sloot de deur weer.
In de familie ging dit verhaal van de weinig gastvrije, aangetrouwde nicht rond en het gevolg was dat we weinig contact hadden met die tak van de familie.
Wel schreef ze ooit een gedichtje in mijn poëziealbum, in het Fins.
Ik heb (later) flink wat tijd besteed aan het proberen het vertaald te krijgen (er bestond toen nog geen internet)
Finnen klonten niet samen, er was ( in die tijd) geen Finse vereniging in Nederland.
Uiteindelijk heb ik de WereldOmroep aangeschreven en zelfs zij hadden, op dat moment, geen beschikking over een Finse vertaler.*)

Fins en Hongaars zijn Oeraalse talen en de meeste sprekers daarvan wonen in Finland, Estland en Hongarije.
Op de lijst van de 8 moeilijkste talen om te leren staan Hongaars en Fins op 6 en 7 (het Fins heeft 15 naamvallen en de bezittelijk voornaamwoorden zitten in het zelfstandig naamwoord verwerkt!)
Nederlands behoort tot de Indo-Europese talen, een taalfamilie van zo’n 400 verwante talen. De Oeraalse taalfamilie bevat ca. 30 talen)

Hoe kom ik NU hierop?
Als ik naar een land ga probeer ik vooraf een beetje van de taal te leren ( ik wil mijn goede wil tegenover het gastland tonen) Ik ben nu bezig met Hongaarse woordjes en zinnetjes.
hongaarsHongaars heeft weinig raakvlakken met het Nederlands, noch de zinsopbouw, noch de woorden hebben “iets” bekends. Ik beperk me dus maar tot köszönöm  (dank je wel) en dergelijke woorden.Want als ik een zinnetje uit mijn hoofd leer zoals Wat is hier te zien?  Zal ik uit het antwoord NIETS kunnen herleiden.
Meestal red ik me wel met Engels, of anders Frans of  desnoods Duits, daar hoop ik nu ook maar op.Boedapest is een grote stad met 1,7 miljoen inwoners  daar zullen er wel een paar zijn waarmee ik kan communiceren, want dát maakt een stad, land voor mij nog aantrekkelijker, dat je kan praten met de mensen.

 

*) In mijn volwassen leven is het wel gelukt om een vertaling te krijgen, een zeer poëtisch gedichtje, waar ik ook als volwassene niets van snap.

Familie en tradities

Iedere familie heeft zijn eigen tradities. Sommige worden doorgegeven van ouders op kinderen. En soms ontstaan tradities “zomaar”.
Sommige tradities die mijn ouders gestart hebben, heb ik doorgegeven aan mijn kinderen. Sommige dingen die mijn (schoon) ouders deden hebben de generatie van mijn man en mij overgeslagen en zie ik bij onze kinderen terug.

Vroeger moesten de jongeren op Nieuwjaarsdag naar de ouderen om Nieuwjaar te wensen; dat hoorde zo!
De ochtend van Nieuwjaarsdag naar het ene ouderpaar en ’s middags naar de anderen.
Mijn schoonouders hadden ALTIJD op Nieuwjaarsdag het schansspringen op t.v. aan staan.
Vreselijk vond ik dat, verplicht t.v. kijken naar iets dat je geen BAL interesseerde.
Toen we kinderen kregen gingen zij natuurlijk ook  mee naar de opa en oma’s.
Bij mijn schoonouders speelden ze meestal met nichtje en neef in de gang; ze hadden dáár hun eigen wereldje. Wij hebben nooit gemerkt dat ze veel mee kregen van het “binnengebeuren”.
Toen mijn zoon en zijn vrouw ons uitnodigden voor Nieuwjaarsdag, zagen we daar de t.v. aanstaan met schansspringen “Dat hadden opa en oma ook altijd
Traditie tóch doorgegeven!

Onze zoon en vrouw zijn een eigen traditie begonnen; Op 1 januari komt de hele familie daar samen en koken zij een -tig gangen diner voor allemaal. Een geweldig festijn, allemaal genieten we van het samenzijn en het heerlijke eten.

Bij ons thuis was Sinterklaas een feest met (zelfmaak) cadeautjes. Met kerst lag er voor ieder één pakje onder de boom; een BOEK.

Toen de kinderen groter werden en meisjes kregen wilden ze geen Sinterklaas meer vieren, maar cadeautjes onder de kerstboom. Ik stapte met moeite van mijn bij-kerst- horen- geen- cadeautjes filosofie af (een idee waarschijnlijk vanuit mijn christelijke opvoeding ontstaan)
Toen ook de gezinstraditie met kerst naar de kerk wegens geringe animo werd opgeheven had ik daar moeite mee en zei dat ook.
Onze zoon opperde; Dan verzinnen we toch in plaats van de “naar-de-kerk-gaan-“een nieuwe kersttraditie ?Het slimme plan dat hij introduceerde en dat we nog steeds uitvoeren is om kerst nacht 12 uur warme (eigengemaakte) chocolademelk met kerstbrood te eten en te drinken (bij kaarslicht)  tijdens het nuttigen daarvan vertelt iemand een kerstverhaal. Zelfgeschreven, uit boek of van internet, het maakt niet uit. Daarna wijst hij of zij iemand aan die volgend jaar met een verhaal aan de beurt is.
Dan worden de cadeautjes uitgepakt.
Geweldig gezellig met een “overdenkmomentje” én vrolijk-en gezelligheid.

In het gunstigste geval kan iedereen blijven slapen en hebben we Eerste kerstdag een brunch. Iedereen die wil en kan blijft die dag.

Met Tweede Kerstdag heb ik altijd een beetje moeite omdat dát mijn moeders verjaardag was. Die dag was mijn hele leven bijzonder. Als dan je moeder overlijdt blijf je op die dag altijd iets missen.
Het slijt, maar het is er altijd op die dag.
Vóór die dag hebben we geen nieuwe traditie kunnen maken; we nemen de dag zoals die komt.

De dag na de verhuizing.

boonie
We worden wakker op ons logeeradres in de Achterhoek en kijken naar buiten.
De aanblik van de poes die een plekje in het vogelhuisje heeft gezocht is nieuw,
geen idee hoe zij er zó ingekomen is.

We ontbijten. Het is zonnig dus we gaan een stukje lopen nabij Doetinchem op het bijna 600 hectare grote landgoed Slangenburg, aangelegd in de 17-de eeuw  en (veel )later in handen gekomen van Staatsbosbeheer.

 

De parkeerplaatsen op het landgoed zijn allemaal vol, ook  de toegangswegen, waar parkeerverbodsborden staan, staan helemaal vol met auto’s. We vinden een stuk verder een bospaadje waar we wél mogen parkeren; het is er erg rustig.
herfstwandelingHet is een landgoed met prachtige bospaadjes, wijde velden en een veld  nog begroeid met verpieterde mais. Te droog geweest? Het waterpeil is erg laag hier, vennetjes zijn bijna leeg en ook verschillende greppels staan helemaal droog.
We maken een leuke wandeling op dit mooie landgoed.

Als we op ons logeeradres terug zijn en ons hebben opgefrist gaan we naar Warnsveld; We  gaan met elkaar eten in restaurant de Pauw. Een prachtig restaurant dat in 2017 door brand (kortsluiting) verwoest werd. 10 maanden later opende het herbouwde restaurant weer en afgelopen zondag waren wij er, als gasten van ons zaterdag verhuisde familieleden.

de pauwGoede gastheren  heette ons welkom, verzorgden een drankje en gaven de menukaart.
Een bijzonder gevarieerd menu, waar ons gezelschap verschillende keuzes uit maakten.
Zowel vis (tonijn) als wild als T-bonesteak werd gegeten en iedereen was erg tevreden. De toetjes waren geweldig lekker, waarbij de Dame Blanche wel de Topper was.

Op een bord werd  een half ronde chocolade bol binnen gebracht, de ober goot er warme chocoladesaus op, waardoor het dakje van de chocolade halve bol begon te smelten en het ijs binnenin zichtbaar werd. Verrassend!

Het restaurant is tegenover een kerk die op deze avond met de verlichte ramen een prachtige decoratie in ons uitzicht vormde.

Om half 10 aanvaardden we de terugreis naar het Westen;  het was een productief, gezellig weekend met familie in de Achterhoek geweest.

 

Nagekomen Boeddha’s

Toen mijn broer verleden jaar sterven ging, was zijn wens dat wij vóór hij stierf zijn huis en tuin opruimden. Samen met zijn zoon en een paar familieleden zijn we daar weken mee aan de gang geweest. Toen hij uiteindelijk voor euthanasie koos was er al heel veel gedaan.
Heel veel spullen gingen in containers weg (dat wilde hij zo) maar ook nogal wat spullen heb ik “gered” en aan de Kringloopwinkel geschonken. Liever recyclen dan terecht laten komen in het milieu. De meeste spullen zijn nu weg.

boeddha

Nu nog wordt erdoor familie gesnoeid in zijn vroegere tuin. Soms helpen we daarbij.
Een enkele keer komen we nog voor verrassingen te staan.
Zo werd er onlangs een boeddha tussen het riet bij de vijver gevonden en later nog één op de bodem van de vijver. (Er zwemmen nog wel wat vissen in de vijver, maar de meer dan één meter steuren en de grootste koi’s hebben hun weg naar nieuwe eigenaars al gevonden)

lady boeddhaIk heb de boeddha’s mee naar huis genomen, er was bij de rest van de familie geen belangstelling voor.
Eén is een lady boeddha, die wil ik graag zelf houden.
Deze ziet er geschilferd uit, dus ze gaat een laagje verf krijgen.
Dát is nog niet zo makkelijk als het lijkt. We zijn in al veel verfwinkels geweest, maar een spuitbusje verf in de juiste kleur (de kleur die zichtbaar is, nu het grijs eraf is, een soort ecru, is moeilijk te krijgen. Je kunt alle kleuren verf laten maken, maar dan wordt het een dure aangelegenheid, zeker omdat ik maar een beetjeverf nodig heb.
buddahWe hebben dus maar wat water bij de wijn gedaan en een soort licht grijze verfspuitbus gekocht, mijn lief gaat de boeddha opknappen.
Dat is nu zo goed gelukt dat de boeddha niet naar de tuin gaat (oorspronkelijk de bedoeling) maar in huis blijft; het is een heel serene lady boeddha geworden.

De andere boeddha heb ik aangeboden aan vrienden en familie en gelukkig heeft zich een vriendin gemeld die de boeddha graag een nieuw thuis (tuin) wil bieden.

Zo komen ook deze verlate “erfenisjes” van mijn broer toch nog goed terecht.

Schim uit het verleden

In mijn jeugdjaren speelde ik met een buurmeisje. Ik at daar ook wel eens.  (Ze zal ook wel eens bij mij gegeten hebben, maar dat herinner ik me niet meer.)
Het eten bij haar vond ik bijzonder, zij was namelijk katholiek en moest een gebed opzeggen vóór ze mocht eten. Als ze een fout maakte, moest het weer opnieuw opgezegd worden. Dan kon je eten koud worden. Ik keek en luisterde er met verbazing naar.

Het meisje had een tante (zus van haar moeder) die zangeres was. Die tante at ook wel eens mee.
Er was nog geen t.v. dus van gezicht kende ik die tante niet; alleen omdat mijn vriendinnetje me dat verteld had, wist ik wie het was.  Ze zong jazz. Later voor de radio met the Skymasters en the Dutch Swing College Band en ze maakte platen.

Afgelopen week stond ik  in een naburig dorp bij de slijter en stond de zangeres naast me. We raakten aan de praat over het dorp en de straat waar haar zus woonde.
De zus was overleden, en haar zwager ook vertelde ze.

Toen ik thuis kwam  zocht ik op internet haar naam.
Daar zag ik dat er die komende zondag een tributeconcert zou worden georganiseerd vanwege het bereiken van haar 80 jarige leeftijd.

 

Spreken met een dode

Stel dat de mogelijkheid zou bestaan om een kwartiertje met een overleden persoon te kunnen spreken?

Meteen toen die gedachte in me opkwam dacht ik aan mijn VADER, overleden toen ik 10 was. Wat zou ik hem graag nog dingen vragen.

Ik ging verder fantaseren hoe die wens er dan uit zou zien:
* Als in een sprookje?Zoals Aladin, wrijven over een lamp en de persoon was er?
*  Of als een queeste, met opdrachten onderweg en aan het eind van de zoektocht, de           persoon die je spreken wil?
*  Of meer spiritueel, mediterend en hij of zij “verschijnt” aan je?

Terwijl ik zo lig te fantaseren krijgt mijn vader concurrentie!
Ik zou ook Jezus wel willen spreken en vragen óf en zo ja wanneer hij terugkomt en wat Hij dan gaat doen?
Of mijn vriendje van toen, die stierf toen we beiden 8 waren en hij een schommel tegen zijn hoofd kreeg. Is hij “ergens” nog steeds dat blonde jongetje van 8?
Of Krishnamurti, een spiritueel leraar, die zei dat verandering mogelijk is door jezelf onder een loep te nemen? IK zou graag wat meer “handvaten” van hem krijgen.
Of een familielid, die op zijn sterfbed een familiegeheim onthulde. Hem zou ik willen vragen Waarom  chaos veroorzaakt? Met welk doel?

Het is maar goed dat die mogelijkheid om een  dode te spreken te krijgen er NIET is.
Ik zou niet kunnen kiezen WIE ik zou willen spreken.
U?

Familiegeheim

Een waargebeurd verhaal dat zich meer dan 40 jaar geleden afspeelde.
Een man en een vrouw hebben één kind en willen er graag nog één.
Helaas lukt dat niet op een “normale” manier.
Ze vinden een dokter die kunstmatige inseminatie wil doen. Ze vinden een spermadonor, die als eis stelt (en hen daarvoor laat tekenen) dat ze nooit zijn naam tegen wie dan ook zullen bekend maken.
Ze tekenen. De zoon wordt geboren en groeit op, zonder iets van bovenstaand verhaal te weten.

Als de zoon boven de 40 is, krijgt zijn vader kanker en gaat sterven.
Op zijn sterfbed verteld hij zijn zoon dat hij zijn biologische vader NIET is.
De zoon is verbijsterd, niets is daarover ooit gezegd.
Een paar dagen later sterft de vader.

Wat moet de zoon met dit nieuws? De naam van zijn  biologische vader zal hij nooit te weten kunnen komen (dat WIL hij ook niet),met zijn vader erover praten kán niet meer. Met zijn moeder erover praten gaat , na het sterven van zijn vader moeizaam; ze heeft erg veel verdriet.

Onlangs hoorden we van dit familiegeheim.
Ik werd boos op de “vader” die wel een beter moment had kunnen uitkiezen om dit nieuws te vertellen.
Boos omdat de vader (schoon?) kon sterven zonder dit geheim mee te nemen in zijn graf, maar zijn zoon opzadelend met….. Ja met wat?

Wat moet je, als volwassen kind, als je zoiets hoort?
Vallen er dingen op zijn plek? Als je je al anders voelde dan de rest van het gezin, snap je nu waar dat vandaan komt.
Als je niet op jouw broer of op je vader lijkt, snap je dat nu.
Maar wat MOET je met die wijsheid?
Je kunt niet meer terug naar het moment dat je dit nog NIET wist.

Ik vind dat de stervende vader egocentrisch gehandeld heeft. Hij en zijn vrouw (die inmiddels ook gestorven is) hebben, om wat voor reden dan ook, besloten dit geheim NIET te delen met hun kinderen.
Dan doorbreken ze (of hij alleen, dat is niet bekend) dit stilzwijgen op het moment waarop de vader gaat sterven. Tegen de tijd dat het tot de zoon doordringt  is zijn vader al gestorven en is er geen  mogelijkheid meer om vragen te stellen of te confronteren.

Is het zo dat stervende mensen Altijd/Meestal egocentrisch worden?
Ik heb dit gedrag al meer bij stervende mensen meegemaakt.
Ik hoop  zo dat  ik NIET egocentrisch word  als ik ga sterven
Als ik mijn verstand behoud zal ik er alles aan doen om zo NIET te worden (en anders mag mijn lief me daar snoeihard op wijzen)

Reünie

beeld nicoDoordat mijn broer een relatief kort (2 maanden) ziekbed heeft gehad vóór hij stierf, hebben wij, familieleden een intensieve tijd bij  en met hem en elkaar gehad.
Door dergelijke gebeurtenissen groei je (nog) dicht(er) naar elkaar toe.
We komen uit verschillende delen van het land maar zagen elkaar in die tijd veel.
Toen mijn broer overleden was, viel dat weg.
We hadden allemaal behoefte om dit nog “even” te laten voortduren.

Ook met de begrafenisonderneemster (die hij al eerder kende) had mijn broer én daardoor ook wij een intensief contact. Als je je eind voelt aankomen (en op het laatst zelf daar de hand in hebt, door euthanasie te regelen) kun je de voorbereidingen voor begrafenis of crematie grotendeels zelf doen. Dat deed mijn broer dan ook. Dat maakt vele bezoeken en gesprekken over “wat wil JIJ?” en “is dat mogelijk?” intensief en intiem.

Toen het plan ontstond om ná de crematie; het leegruimen van het huis én een tijdje “even” niets,  het plan ontstond om een soort “reünie” te organiseren was iedereen, inclusief begrafenisonderneemster, vóór.

Mijn broers huis staat grotendeels leeg, in de (grote) tuin staan nog tuinstoelen en tafel.
Eén van ons kwam op het idee om daar te gaan barbecueën.
Dát hebben we gisteren gedaan.
Twee mensen haalden de boodschappen in het dorp, anderen sleepten met stoelen en tafel en maakte op een schaduwrijk plekje een “zitje”

Croquethamers werden nog in de schuur gevonden en een balletje in een van de auto’s.
Er werd een parcours uitgezet met aanwezige ijzeren T-stukken en “aangepast” croquet gespeeld.
Salades en sausjes werden gemaakt.
De meegenomen barbecues werden aangestoken, de plastic bordjes en bestek werden uitgedeeld en er werd gegeten, gepraat en genoten.
Er werden herinneringen opgehaald aan onze intensieve tijd met mijn broer en gespeculeerd of hij ons nu wel of niet zou gadeslaan

Het was bijzonder om weer samen te zijn zonder de spil waar toen alles omdraaide, bijzonder ook dat het nog kon in zijn omgeving.