Brandend maagzuur

Maagzuur is iets waar ik regelmatig last van heb.
Ik vrees dat dit erfelijk is.
Mijn vader ging vroeger nooit de deur uit zonder een doosje Rennies in zijn zak.
Ook onze oudste zoon heeft af en toe last van brandend maagzuur

gavisconOoit zag ik een reclame van het middel gaviscon voor brandend maagzuur.
Ik meen dat er op t.v. een legertje brandweermannetjes iemand van binnen gingen blussen. Dát sprak me wel aan en ik kocht een doosje. Sindsdien ligt er altijd een doosje gaviscon in mijn nachtkastje. Het werkt binnen een kwartier. ( ik kan nooit meer zeggen dat tv reclame NIET werkt!)

Toen we met vakantie in Engeland waren zag ik daar bij een Poundstore een doosje gaviscon liggen: 99 Pence. Ik kocht een doosje (had het voor de vakantie mee van thuis) Toen ik onze zoon die, met schoondochter mee was met vakantie, het doosje liet zien en de prijs vertelde, ging hij terug naar de zaak en kocht een voorraadje in. Slimme gast. Sindsdien kopen we, als we in Engeland op familiebezoek zijn en een Poundshop tegenkomen even wat doosjes gaviscon.
Ik probeer het zo min mogelijk te gebruiken, maar het is fijn te weten dat het in de buurt is als ik het nodig heb.

Film: Darkest Hour

Hoofdrollen: Gary Oldman, Kristin Scott Thomas*)
Regie: Joe Wright

Deze film beslaat de periode van de laatste dag(en) van  de Engelse Eerste Minister Neville Chamberlain en de eerste weken, na zijn gedwongen aftreden in mei 1940 , van  zijn opvolger Winston Churchill. **)
Deze wordt,  zeer tegen de zin in van de Britse koning George VI,  dan premier.
Er wordt ook een kijkje geven in het oorlogskabinet van Winston Churchill.

churchillHoewel het in feite een oorlogsfilm is, worden er weinig  actieve oorlogsbeelden getoond. Het zijn voornamelijk beelden van gesprekken met politici, zijn vrouw en de koning en de voordrachten (Churchill schreef zijn eigen speeches en was daar een meester in) in het Parlement.
Als hij door de koning (Winston is de enige acceptabele kandidaat voor beide partijen) gevraagd is om de leiding te nemen viert het gezin Churchill een feestje. Zijn vrouw Clementine Ogilvy Hozier Spencer Churchill (gespeeld door Kristin Scott Thomas) toost met hem en hun (volwassen) kinderen en zegt daarbij dat de kinderen en zij hem veel hebben moeten missen, dat zijn werk altijd op de eerste plaats kwam, maar dat het allemaal was voor een hoger doel, dat nu bewaarheid wordt: Prime Minister van dit land.

Churchill heeft niet de steun van het hele parlement, zelfs niet van zijn hele partij. Als hij zijn regering vormt houdt hij zijn rivalen dicht bij hem, zowel de afgetreden Chamberlain als viscount Halifax.
De laatste twee willen vredesonderhandelingen met Nazi Duitsland met bemiddeling van de Italianen.
Churchill ziet daar niets in, maar Engelse soldaten sterven en de Duitsers vechten met een enorme overmacht, hij gaat “bijna” overstag.
We weten hoe het afloopt.

Niet alles is naar de werkelijkheid. De koning die een fan van Churchill wordt, na zijn eerst zeer sceptische houding, geeft Churchill de raad, die de koning zelf ooit gekregen heeft: bij moeilijk kwesties, vraag het volk naar zijn mening.
Churchill gaat dan, voor het eerst van zijn leven met de metro. Zoals verwacht herkent iedereen in de metro hem. Hij gaat een gesprek met de passagiers aan en vraagt hun mening: doorvechten tot het eind of onderhandelingen met Hitler.
Het Britse volk wil doorvechten tot het bittere eind, geen onderhandelingen met Nazi Duitsland.
In het echt schijn Winston af en toe “zoek” geweest te zijn, ondergedoken om met het volk te praten; van het rijden met de metro is echter niets bekend.

We zien Churchill zijn “vriend” Franklin D. Roosevelt bellen op het premiertoilet, helaas geeft Roosevelt dan niet thuis, zijn handen zijn gebonden door verschillende wetten.
300.000 Britse soldaten zitten op de stranden en kunnen niet weg, terwijl Hitlers troepen oprukken. Een, door Churchill bedachte afleidingsmanoeuvre bij Calais heeft niet het gewenste resultaat en leidt 4.000 soldaten naar de dood.
Om de Britse soldaten van het strand te halen geeft Churchill opdracht aan iedere Brit die een zeewaardige boot heeft, naar Duinkerken te varen en soldaten op te halen. Volgens de film doen Britten met 850 boten dat en komen bijna alle gestrande soldaten terug naar Engeland.

De acteur Gary Oldman kreeg een Oscar voor beste acteur in deze film en is in werkelijkheid niet zo dik, maar droeg voor deze rol een fatsuit en zijn ware gezicht zat verborgen achter een siliconenmasker.

 

*)  In 2015 kreeg ze de titel Dame – Commander of the Order of the Britisch Empire
**) Daarvóór was hij Minister van Marine

 

 

 

 

Ianuarius

janusJe zou het misschien niet denken maar de maand Januari is naar Ianuarius genoemd.
Hij was, bij de Romeinen, de God van de doorgangen en poorten én hij werd gezien als de God van een nieuw begin. Hij wordt afgebeeld met 2 gezichten, één die naar de toekomst en één die naar het verleden kijkt
Dat klinkt nu, bij ons wel logisch, maar toen Januari naar Janus ging heten was het, bij de Romeinen, de 11de maand.

Het was wél de eerste maand ná de (winterse) zonnewende. Er werd toen de Juliaanse kalender gebruikt, genoemd naar Julius Caesar, die door hem  werd ingevoerd in het jaar 45 v. Chr.

In 1582 werd de Gregoriaanse kalender afgekondigd, door Paus Gregorius.
Het was een aanpassing, waarin de schrikkeljaren  anders mee werden gerekend, zodat er geen (grote) verschillen meer in de kalender konden komen.
Bij deze aankondiging werd Januari, de eerste maand van het jaar.

Overigens deden niet alle landen en alle groepen volken METEEN mee.
De protestanten in Nederland deden niet METEEN mee, dus wél het katholieke Zeeland, Holland en de zuidelijke gewesten, maar de rest was protestant en deed pas mee omstreeks 1700 (zij waren dus een aantal dagen “kwijt”)

In Engeland zorgde dat voor opstootjes; in Groot Brittanië ging de Gregoriaanse kalender in op de dag ná 2 september 1752, die dag werd toen 14 september.
Opstootjes, omdat men die 11 dagen terug wilde; men dacht dat men 11 dagen eerder dood zou gaan.

Turkije was het laatste land dat de Gregoriaanse kalender invoerde en wel in 1927.

 

 

n.b. Er zijn nog steeds andere jaartellingen, zoals de Chinese en de Joodse

 

 

 

 

Sinterklaas en Kerstman familie?

klaas
Van de bisschop van Mira, de man die we NU sinterklaas noemen, is niet bekend wanneer hij geboren is, wel wanneer hij is gestorven: 6 december in het jaar 343.
Na zijn dood werd hij heilig verklaard door de  katholieke kerk.
De kerk ziet de sterfdag van een heilige als een feestdag.
Vanaf de Middeleeuwen schijnt het Sinterklaasfeest in Noord Europa op 6 december te zijn gevierd.
Formeel begint het feest op de avond vóór de sterfdag, vandaar dat wij zijn “feestje” op 5 december ’s avonds vieren.

kerstmanDe kerstman,  Santa Claus, schijnt afgeleid te zijn van onze Nederlandse Sinterklaas.
Het begin van ZIJN viering schijnt na de reformatie te zijn geweest, toen de Protestanten niets meer moesten hebben van katholieke heiligen en het sinterklaasfeest minSanta Claus.

In 1931 maakte het Amerikaanse bedrijf Coca Cola  Santa Claus ECHT bekend met een grote reclamecampagne.
 

 

 

 

Ziekenhuis

Al eerder blogde ik over de medische toestand in Nederland.
Ik heb alleen maar goede ervaringen. Ja, ik moest vaak lang wachten, maar ik had dan ook niets levensbedreigends (en toen ik dat wel had werd ik adequaat geholpen)

Zeker in vergelijk met Engeland, toch ook een Westers land, is het hier GOED GEREGELD: Mijn Engelse schoonzus (90 jaar op zichzelf wonend) strompelde eens naar de huisarts (zere knie) en kreeg te horen dat de dokter het vandaag druk had en dat ze een andere dag maar terug moest komen.

Nu hoor ik ook negatieve verhalen (rechtstreeks van patiënten) vanuit ziekenhuizen in Nederland.
Twee weken geleden werd mijn zwager geopereerd. Hij had aangegeven een ruggenprik te willen; dat kon en werd genoteerd.
Eenmaal bij de pre op wilden men hem een infuus voor de verdoving geven.
“Maar ik zou een ruggenprik krijgen, daar had ik om gevraagd.”
– O ja, even kijken –
Computer erbij: – Nee, dat staat hier niet. Maar als u dat wil dan veranderen we dat – getyp op de computer en zwager kreeg ruggenprik.

Eergisteren werd mijn stiefbroer geopereerd om 12 uur, hij moest zich voor 10 uur melden en had de meegekregen folder goed gelezen.
Na de intake werd hij naar zijn kamer gebracht “Wacht u daar maar totdat u voor de operatie wordt klaargemaakt ”
“Maar ik zou toch 2 uur tevoren een klisma toegediend krijgen?”
– O ja? Daar weet ik niets van. Even navragen –
En even later kwam ze terug met “Inderdaad, dat gaan we dan maar eerst even doen”

Dit zijn géén vertrouwenwekkende berichten. Beide mannen waren alert en bij ( dat zijn ze sowieso altijd) maar je zult gestrest zijn of erge pijn hebben en er “ontgaan” je dingen!

Ook van mijn, in de verpleging werkende familieleden, hoor ik dingen als onderbezet, te veel handelingen in te korte tijd en bedden die leegstaan omdat er een personeelstekort is, terwijl er wél  mensen zijn die medische behandeling nodig hebben.

Verplegers (m/v) brandweermannen, ambulancepersoneel, de dienende beroepen zijn niet meer zo in trek. Zou dat komen door het salaris? De werkdruk? De voorkomende agressie? De slopende (onregelmatige) werktijden?

Wij kregen een brief van Menzis en FNV samen.
We hebben ons, door lid te zijn van de FNV, verzekerd bij MENZIS (collectief)
Die samenwerking FNV/MENZIS kan niet langer.
FNV wil toestanden in de zorg aankaarten zonder “de verbinding” met een zorgverlener.
Begrijpelijk! (Jammer voor ons, want nu moeten we ons gaan oriënteren op een andere  zorgverzekeraar)

Dat er, door te weinig verplegend personeel, dingen moeten veranderen is duidelijk.
Een maatregel als een bonus uitdelen aan NIEUW personeel lijkt mij niet eerlijk tegenover het verplegend personeel dat NU zich uit de naad werkt om alles zo goed mogelijk te laten verlopen.Toch nam een ziekenhuis juist DIE maatregel.
Een ander ziekenhuis probeert personeel van een ander ziekenhuis weg te kapen.
Ook die maatregel lijkt me niet de juiste.

Wat dan wel? Ik weet het niet.
Sowieso moet de publieke opinie veranderen.
Dat mijn ouders verpleegsters zagen als engelen in het wit, waaraan ze “overgeleverd” waren, was té, maar dat nu patiënten het verplegend personeel soms als voetvegen zien die “moeten doen wat zij zeggen” is het andere uiterste.

A Passage to Britain (BBC)

IndiaDe BBC zendt meestal goede en vaak ook leerzame programma’s uit.
Momenteel is er op dinsdagsavond een serie, gepresenteerd door hoogleraar geschiedenis Yasmin Kahn: A passage to Britain
(BBC 2)

Yasmin Kahn, zelf in Engeland geboren uit Engels/Ierse en Pakistaanse ouders zoekt in dit programma uit wat er geworden is van mensen die, in de jaren ’40 uit India naar Engeland vertrokken zijn.
Mensen, die vlak na de onafhankelijkheid van India per schip naar Engeland vertrokken zijn.
Ze stelt vragen als: Waarom vertrokken ze? Hoe hadden ze het in India? Waar verbleven ze en hoe werden ze ontvangen na hun aankomst? Hoe is het ze vergaan?

Ze zoekt ze op en praat met kinderen en kleinkinderen en een enkele keer ook met de mensen die ZELF ( als kleine kinderen) op de boot zaten. Er worden foto’s getoond van de bootreis, van het leven dat de mensen in India hadden en van de opvangkampen in Engeland waarin ze terecht kwamen.
We zien de mensen NU in Engeland en een enkele keer gaat professor Kahn met één van die mensen terug naar India.

Aan de orde kwamen, de sikhs, Anglo-Indians en, gisteren: POLEN
Het viel professor Kahn op dat op de passagierslijst van een bepaalde boot (passagierslijsten zijn  haar uitgangspunt) zoveel Polen van India naar Engeland vertrokken.
Ze zocht een gezin op en kwam bij twee zussen terecht die als kleine kinderen vertrokken waren uit India. Waarom?

Toen in 1939 de Duitsers en kort daarna de Russen Polen binnen vielen, werden veel polen gedeporteerd naar Siberië. Toen de Russen, die eerst een pact hadden met de Duitsers, maar na de inval van de Duitsers (1941) zich aansloten bij de geallieerden, waren de Poolse gevangenen geen gevangenen meer.  Van de geallieerden wilden de Engelsen de Polen wel opvangen in wat toen (nog) hun grondgebied was :India.
De Polen vertrokken veelal per trein maar ook deels lopend.

De twee zussen die we in de uitzending zien waren bijna een jaar onderweg geweest van Siberië naar India.
Toen, in 1947 India zelfstandig werd, konden de Engelsen de Polen niet meer beschermen en kregen ze de kans om naar Engeland te vertrekken.
Dat deden veel Polen, waaronder het gezin van de 2 zussen.
Mensen die al zoveel hebben meegemaakt werden weer opgevangen in kampen, waar dit  specifieke gezin 5 jaar verbleef.

Een stukje geschiedenis waar ik NIETS van wist.
Ook volgende week dinsdag gaat Yasmin Kahn weer aan de hand van passagierslijsten van schepen die  toen uit Bombay vertrokken speuren naar mensen met verhalen!!

 

Koeienoversteekplaats.

Soms zijn plaatsnamen te herleiden tot wat ze ooit waren:Rotterdam = dam in de rivier de RotteMaastricht=brug (trajectum= latijn voor brug) over de Maas.

Soms zit er een “verhaal” (legende) achter de naam van een plaats.
Ik vind het altijd enig om zo’n verhaal te horen en vertel het graag aan u door.

Verhalenverteller bij uitstek Stephen Fry vertelt in zijn boek Mythos een verhaal over het ontstaan van de zeestraat de Bosporus. 

Een mythe: De Griekse Io, was de dochter van riviergod Inachus, ze was zo mooi dat Oppergod Zeus verliefd op haar werd. Zijn vrouw Hera mocht niet achter die liefde komen, dus veranderde hij Io in een zilveren koe.
Hera kwam er toch achter en zond een horzel om de koe, die Io nu was te steken.
Io vluchtte en stak over bij  een koeienoversteekplaats op de plek waar Europa Azië wordt. Dat is de  huidige zeestraat de  Bosporus – Grieks Βόσπορος  (vertaling: koeienoversteekplaats)

Ook de naam Coevorden stamt af  van een koeienoversteekplaats, evenals Oxford en Ossendrecht.

 

fry

 

Internationaal Vuurwerkfestival

vuurwerk 3Voor de 39 ste keer werd 10 en 11 augustus het Internationale Vuurwerkfestival georganiseerd.
17 en 18 augustus zal hiervan het vervolg zijn: waarna één land de titel zal winnen.
We zijn er niet alle 39 keren bij geweest, maar wel vele keren.
Een kuilgravend in het zand, op het terras van een strandtent en, de laatste jaren, op de trappen van de boulevard.

Vrijdag 10 augustus werd dit jaar afgelast vanwege de harde wind, misschien dat het daardoor op 11 augustus nog drukker was?
Er waren, volgens de organisatie ruim 100.000 bezoekers.
Dat gaf vooraf, met het zoeken naar een parkeerplaats en, na afloop met het instappen in trams, én Scheveningen uitkomen met de auto, nogal wat problemen; maar op het strand was het erg gezellig met zoveel mensen.
Het vuurwerk wordt afgestoken van een ponton in de zee, dus er zijn vele mogelijkheden om het vuurwerk goed te zien.

Omdat ons gezin 3  met werkenden met onregelmatige tijden heeft én een kleinzoon die de meeste tijd bij zijn moeder is (zijn gescheiden vader is onze zoon), zijn we zelden compleet. (zelfs met kerst afgelopen jaar lukte het niet)
Het was dus een extra “feestje” dat  we allemaal  bij elkaar waren!!

vuurwerk2Oostenrijk begon, weinig spectaculair ( ik had wel de indruk dat dit vuurwerk lang duurde)
Het vuurwerk van Engeland was “aparter”maar leek zó voorbij. (omdat het aparter was?)

Na het eerste vuurwerk moesten 2 van ons naar het toilet, dus naar een strandtent en in de rij. Een gigantische rij.De heer (kleinzoon) was vrij snel klaar, maar de dame (ik) kwam pas van de toilet toen de eerste knal van het volgende vuurwerk al te horen was.
Gauw de strandtent uit en kijken!

Van de terugreis wil ik alleen vertellen dat het DRUK was, erg DRUK, heel erg DRUK.
Het vuurwerk was iets voor elven afgelopen; we waren om 2 uur thuis!!

vuurwerk1

 

De Voltairestoel

dutch trone
Een tijdje geleden schreef ik een blog over “tante”.
Daarin noemde ik al het “voorerven” van een Voltairestoel.
Op zich een verhaal dat zich, denk ik, wel leent voor een blog.

Tante was een eigenzinnige, gelovige vrouw.
Ze wist wat ze wilde en zo gebeurde het ook.
Toen ze naar het bejaardenhuis ging en de datum bekend was belde ze me op.
Wanneer was mijn man vrij? Dan konden hij en ik naar haar huis komen en de Voltairestoel komen halen.
Die kon ze niet meenemen naar het bejaardenhuis en kregen wij.
Hij was nogal zwaar, dus mijn lief moest maar meekomen als ik hem kwam halen.

Tactvol probeerde ik door te laten dringen dat onze inrichting niet “Voltaire-achtig” was en de ruimte beperkt.
Maar tante duldde geen tegenspraak: de stoel had ze voor mij bedacht.
IK mocht zeggen wanneer ik hem kwam halen, niet of ik hem kwam halen.

Tante kwam niet veel bij ons. Minstens één x per maand haalde ik haar op en maakten we een ritje. Ze mocht kiezen waarheen, vaak was dat richting de Betuwe, waar haar familie oorspronkelijk vandaan kwam.
Dus dat dé stoel op zolder kwam te staan, zou tante niet opvallen.
Ik vond dat wel zonde, want het was een mooie stoel, die het niet verdiende “weggestopt” te worden, maar het was totaal onze smaak niet en paste bij niets in ons huis (ook op zolder niet).

Eén van mijn broers woonde in Engeland in een soort kasteeltje, beeldschoon, met  kamers met hoge  gedecoreerde plafonds. Hij was weg van mijn stoel, die hij DE TROON noemde. Toen we een keer met de auto op de boot naar hem toegingen namen we de troon voor hem mee. De stoel moest vóór de reis getaxeerd worden.
’s Morgens heel vroeg in de schemering kwam “onze” boot in Engeland aan.
We reden in de “lane” met het rode vak “something to declare”
We waren de enigen die iets aan te geven hadden (of de enige die er voor uitkwamen dát we iets bij ons hadden dat we moeten aangeven)

De Engelse douane kwam op ons af: Wát hadden we aan te geven?
Ik opende de achterklep  en haalde de plaid van de stoel af.
“O no, not that”
Een meubelstuk was kennelijk heel veel papierwerk voor hem en  zo vroeg op de ochtend had hij daar duidelijk geen zin in.
“Rijd door, dan doe ik of ik het niet gezien heb” siste hij ons in het Engels toe.
En zo reden we Engeland in met een “illegale” Voltaire stoel.

(wordt vervolgd)

Communicatie over zee

Als er buitenlandse familie is en er is een sterfgeval, moet die op de hoogte gesteld worden.
Geen punt in deze moderne digitale tijd?
Wel dus.
Want in ons geval is de Engelse schoonzus 90 jaar, woont nog op zichzelf en is wars van alles wat “knopjes” heeft.

Ik vind trouwens dat je iemand van die leeftijd niet met zulk nieuws telefonisch “overvallen” kan.
Ze wist dat haar zwager ernstig ziek was, maar de overlijdensmededeling kan toch onverwacht hard aankomen. (Engelsen en de Nederlandse euthanasiewet is toch altijd een moeilijk punt)
Ik had dus voor een (slimme/laffe?) manier gekozen en haar zoon geappt of hij haar het nieuws wilde vertellen.
Hij woont ver van haar vandaan, had geen tijd om naar haar toe te gaan en haar “gewone” telefoon lag er een paar dagen uit, deelde hij me per app mee.
Hij zou voor een behouden reis  van mijn broer naar de hemel bidden.

Daar had ik het probleem “hoe vertel ik het mijn schoonzus” weer terug.
Ik had daar geen oplossing voor.
Gelukkig kwam de zoon met het verlossende appje: zijn ex woont in  dezelfde stad als mijn schoonzus. Hij had haar gebeld (bijzonder want ze hebben bij mijn weten geen contact meer) en gevraagd of ze zijn moeder wil vertellen dat haar zwager is overleden.(mijn schoonzus en haar ex schoondochter hebben nog contact, ikzelf geen telefoonnummer of whatsapp adres, stuur haar alleen de traditionele kerstkaart)
Zij wilde wel haar schoonmoeder het verdrietige nieuws brengen.
Communicatie probleem opgelost.

Toch moest ik nog even een ander “dingetje” aankaarten:
Een vrouw van 90 jaar, alleenwonend zonder communicatiemiddel!
Hoe zat het met die telefoon?
Appje terug; hij zou de telefooncompany waarschuwen.
Volgende dag appje zoon: telefoonmaatschappij zou de telefoon woensdag herstellen. Nog een “probleem” opgelost.

Mijn schoonzus weet dus van het overlijden en is woensdag weer bereikbaar. Ik neem me voor haar dan te bellen, maar ze is me voor.
Woensdagnamiddag gaat de telefoon; ze is verdrietig.
De “euthanasiekwestie” hebben we aan de telefoon niet besproken, wél zei ze dat het goed was dat hij nu niet meer hoefde te lijden en vroeg ze of ik bloemen namens haar wilde regelen.
Dat heb ik inmiddels gedaan.