Een chevron

Chevron_Anadarko_24547

In Nederland was omstreeks 1967 een benzinemerk bekend onder de naam Chevron.

 

 

Verder hoorde ik ooit van mijn lief dat chevron ook een raceautomerk is ( of was?)
Pas onlangs in Engeland heb ik geleerd wat het nog meer is.
chevronOp de autowegen staat namelijk dat je bij mist minimaal 3 chevrons afstand moet houden; op de weg staat dan een teken:

chevrons
In Nederland hebben we hier een bord voor, maar daar heb ik nooit het woord “chevron” bij zien staan.
Nu weet ik dus dat dit  v-teken, een chevron heet.

Ook zag ik nu dat het Franse woord chevron
visgraat
betekent.

Oude auto’s

fest.of transpEén van de laatste dagen dat we in Engeland waren zijn we naar het Festival of Transport in Hellingly geweest. Een mega groot stoppelveld om (gratis) te parkeren, een giga groot weiland voor de deelnemers om te kamperen met tenten, caravans en huifkarren (het evenement duurde meerdere dagen) en vele velden vol met Oldtimers, oude vrachtwagens, dubbeldekbussen, tractoren, stoommachines, motoren, scooters en brommers.

Eigenlijk waren er alleen geen vliegtuigen.
Het was bere-interessant, helaas bloedheet, felle zon en geen enkel stukje weiland met schaduw.
Na 2 uur waren we bijna gesmolten en gingen terug naar onze.in de schaduw staande tent.
De kaartjes man, die we passeerden bij de uitgang trok zijn wenkbrauwen op: Waarom gingen we weg? Er was nog zoveel te zien! We noemde de hitte als oorzaak, zijn reactie: “It’s all in the mind!” Nee, goede man, we hadden ons niet ingesmeerd en smolten! (Ik heb wel een zonnehoed gekocht voor één pound! (Goede investering voor de laatste vakantie dag!)

oldtimerInmiddels zijn we bijna 2 weken thuis en nu naar het Oldtimerfestival in Huizen gegaan. Ook een groot (gratis) parkeerterrein, helaas helemaal vol, dus dan maar een eind verder bij de plaatselijke voetbalvereniging de auto gestald, een eind lopen maar gelukkig was het TOEN droog.
Ook hier Oldtimers en tractoren, motoren en vrachtwagens én ook open dag van de Brandweer met allerlei demonstraties én kraampjes met “brocante en lifestyle”
bus meeuw
Af en toe een miezerregentje, maar dan gingen we droog in een dubbeldekbus zitten, waar in een hoekje van de bus deze ( stille) “passagiers” ook zaten te schuilen.

Ook hier weer leuke oude auto’s gezien; de mannen waren meer geïnteresseerd in wat onder de motorkappen zat, ik kijk meer naar het leuke, nostalgische auto’s (de buitenkant) Van beide was genoeg te zien.

Speed Hill Climb

Naast het Bugattimuseum in Prescott is een Speed Hill  Climb racebaan ( 1.128 yards lang)*)

presc
De Bugatti Owners Club (opgericht in 1929) is de eigenaar van deze baan en heeft dit stuk land in 1937 gekocht en daar deze course aangelegd.
presc2Wij hebben het geluk dat als we er zijn er trainingen zijn: mensen kunnen met hun eigen auto hillclimbing onder de knie krijgen. Ze krijgen in een soort leslokaal onderricht en mogen het dan zelf  proberen (in hun eigen auto maar wel met een helm op) Dan gaan ze lunchen en bespreken en dan weer de baan op. (Wij kwamen er in lunch tijd en hebben gewacht tot ze weer de baan op gingen.
Het zijn mensen ( IK heb alleen mannen gezien) met zeer verschillende auto’s; we zagen een Morgan, Porsche maar ook een Vauxhall en andere “gewonere” automerken.

We spraken een oudere dame, die daar nu official is, zij had in haar “racedagen” haar persoonlijk record van 49 seconden gehaald, daar was ze best trots op; “onder de 50 gebleven!

We zagen ooit op tv een episode van de BBC serie Father Brown ( zich afspelend in de jaren’50), waarin een raceauto verongelukte op een racebaan, we weten nu vrijwel zeker dat deze scene opgenomen is op deze racebaan

 

*) record 35.51 seconden

Bugatti museum

Van Ettore Bugatti (1881-1947) wist ik niet meer dan dat het een Italiaans auto ontwerper was, dat veranderde in Prescott (Engeland) in een museum dat aan hem gewijd is.
Ook zijn familie leer je daar kennen: Rembrandt Bugatti die voorbestemd was om technisch ingenieur te worden maar liever beelden maakte en  “animalier” werd
(beeldhouwer van dierenbeelden) en Carlo die meubels ontwierp. Ook van hen staan er ontwerpen in het museum.

Behalve museum is deze lokaliteit ook een studiecentrum voor aankomende ontwerpers: er zijn 27.000 originele technische tekeningen van Bugatti’s ontwerpen, 10.000 foto’s en duizenden historische documenten.

Bugatti ontwierp, in Frankrijk, ondermeer de meest succesvolle racewagen  van die tijd (winnaar GP Lyon 1924) de Bugatti type 35;een  airspeedrecord vliegtuig; een “gewone”
(geen racewagen) 12 liter Bugatti Royale en een trein (eind jaren ’30 in Frankrijk rijdend) die het wereldrecord snelheid haalde. Bugatti, een veelzijdig mens

Een bijzonder museum als je van technische snufjes uit die tijd houdt

Kampeerders

Er zijn 2 soorten kampeerders: mensen met tenten en vouwtenten en mensen met caravans of campers. (In Frankrijk had (heb?) je aparte velden voor die twee)
(vouw) Tent mensen kunnen goed improviseren. Ze moeten wel; ze hebben vaak niet alles bij zich.
Ze komen aan en moeten nogal wat “werk” verzetten voor ze kunnen denken aan zitten.
Caravan en camper mensen draaien pootjes uit of zetten blokken voor de wielen en pakken een wit wijntje of biertje uit hun koelkast.

Het lijkt een logische volgorde van (vouw)tent naar caravan of camper maar behalve GELD zit er soms ook een mentaliteitskwestie “in de weg”.

Wij blijven dus in  vakanties met een vouwwagen rondtrekken, tot wij  of de vouwwagen het begeven/ begeeft.
Deze vouwwagen hebben we al meer dan 30 jaar en we zijn er nog steeds blij mee.
Er zit sinds verleden jaar een nieuwe rits in en vlak voor de vakantie brak een bout van het pootje af, dus ze krijgt wel wat ouderdomsverschijnselen, maar tot nu toe kan het gerepareerd worden.

Natuurlijk zijn we wel eens “jaloers” als het snikheet is of het regent en we komen op een camping aan en moeten nog onze vouwwagen opzetten en er komt tegelijk met ons een caravan aan, waarvan de man mét mover het ding op zijn plaats zet en klaar is.

We zijn zó op elkaar ingespeeld dat we bijna zonder woorden ons wagentje opzetten, zonder voortent (en waarom zou je die opzetten als je toch weer verder trekt) staat hij in 20 minuten.
Snel of niet, je kunt dan behoorlijk nat zijn van regen  of zweet.

Mijn lief heeft het zo gemaakt dan de luifel ook aan de “kale”(zonder voortent) wagen, kan.
Erg handig en iets waarnaar andere Alpenkreuzerbezitters vaak nieuwsgierig komen kijken.

We hebben ook wel wat “luxe” erbij gekregen. De laatste 10 jaar nemen we ook een koelkastje mee ipv een koelbox. Dat heeft wel een bijeffect: dan hebben we elektra nodig (en daardoor staan we vaak op een plek vlak bij caravans/campers want die hebben dat ALTIJD nodig)

campinglampBehalve de koelkast hebben we nu ook een lamp. Eerst was dat altijd een gaslamp, waarvan het kousje nogal eens sneuvelde. Nu nemen we de looplamp van thuis mee, die we ophangen aan de bovenste nokstang. Om de looplamp zit de laatste jaren een kunststoffen zilverkleurig kapje. (alleen een stoffen kapje met dessin is burgerlijker)
Ooit zagen we dat in een soort rommelwinkel en namen we het als geintje mee. Als de lamp aangaat stikt het een beetje naar rubber.
Het is een soort gimmick van ons. (Basic kamperen, maar wel met een lampenkampje.)

ducks
Zo staan we dus nu in Engeland; we hebben ook nieuwe vriendjes gemaakt.
Elke dag komen ze wel even “buurten”: 3 Moldavische eenden
moldavisch

 

Nederland, België en een stukje Frankrijk

Als ik als kind achter in de auto zat en we gingen met vakantie schreef ik op een papiertje welke “vreemde” autokentekens ik tegen kwam.
Dat was nog in de tijd dat je groenten at wanneer die op de Hollandse grond groeide (of in kassen) en we nog nooit gehoord hadden van papaja’s of kiwi’s. Buitenlandse vrachtwagens zag je ook niet zoveel op de weg.
Nu kunnen we ALLES, het hele jaar door eten en zag ik op de weg door Nederland, België en een piepklein stukje Frankrijk, allerlei kentekens (die al lang niet vreemd meer zijn): SK, RUS, Lt, LV, SK etc.

We zijn op weg naar Dunkerque, waar de  ferry ons  in zo’n 2 uur naar Dover (Eng) zal brengen.
Waar het specifieke van Nederlandse huizenbouw uit bestaat zou ik niet weten, maar zodra je de grens over bent merk je dat je in België bent; de bouw is, zonder dat ik het kan benoemen, anders.
Er liggen ook (waarom?) veel meer stukken rubber van autobanden in de berm.
Ook geeft de Belgische Overheid meldingen langs de weg waarvan ik denk, wat moet ik hier nu mee. Bord langs de weg: De Vlaamse Overheid geeft in 2019 24 miljoen uit aan de af- en toeritten van deze weg

boothuisEn dan zijn we in Frankrijk en niet veel later volgen we de borden carferry.
We “slingeren wat af en zijn dan bij de “port” die we nodig hebben. Nu volgt het wachten.
Op het eerste hokje paspoorten. Onze reservering hoeven we NIET te laten zien, dat heeft een camera al doorgegeven aan de hokjesmeneer; het briefje met ons Lane nummer ligt al klaar.

We mogen door Engelse douane, “Passports, please”. Ook daar geen problemen, dan 2 mannen in het geel, die ons op een “zijspoor” dirigeren. Achterklep open, hij kijkt er amper in, achterdeur openen ( ook op de achterbank liggen spullen) ook daar kijkt hij amper. Ik heb sterk de indruk dat hij meer naar onze reacties kijkt dan naar wat er eventueel zou liggen.

Daar gaan we weer. Naar lane 27.
Daar kunnen we de auto parkeren en naar een koffiemachine lopen.
Zodra we de koffie hebben lopen we weer naar buiten, want een ongezellige, nare, lege ruimte.

ferry
Op een bankje zien we een man en vrouw met 5 honden voorbij komen, ze gaan naar een grote hout omheind stuk; het blijkt een hondenuitlaatplek te zijn.
Dat was vroeger ondenkbaar. Dieren moesten 6 maanden in quarantaine voor ze verder mee mochten. (Jaren zijn we NIET naar Engeland geweest omdat de hond niet mee mocht. Toen onze hond dood was, mochten er “opeens” wel honden mee, hoewel onze Engelse familie dat helemaal niets vond: ze zouden ziekten mee kunnen nemen naar HUN eiland)

De omroepinstallatie “zegt” dat we ons naar de auto moeten begeven, dus we doen dat.
Eerst gaan de vrachtwagens. Het stagneert al snel,  dan blijkt dat de vrachtwagens vanaf Engeland er eerst nog af moeten. 2 Uur vertrek gaan we niet halen (denken we)
Inderdaad we vertrekken pas om kwart over 2.Geen punt we hebben geen haast, we zijn met vakantie.
Op het dek waar we, tussen de enorme vrachtwagens staan, is geen persoon die ons wenkt dat we verder, verder, verder moeten. Ze hebben zeker ruimte genoeg, want in het verleden moesten we tot op de centimeter achter de auto voor ons staan.  Nu dus niet.Op de boot eten we een (smerig) broodje, zetten onze horloges op de plaatselijke tijd van aankomst en genieten van de overtocht.

Op de camping  aangekomen vragen (lieve) Engelsen of we bij het opzetten van onze vouwwagen misschien zin hebben in een kopje Engelse thee. Als we “ja” zeggen, komen ze aan : de man met een tafeltje, de vrouw met een blaadje met 2 thee met melk en 4 koekjes. Hier worden we blij van. We zetten de vouwwagen op, na de Engelse thee: De vakantie kan beginnen!

Engelse schoonzus

Omdat ik 3 oudere broers had, kreeg ik al vroeg  te maken met (adspirant) schoonzussen.
Mijn oudste broer ging naar Engeland en kreeg daar een Engelse verloofde, zij kwam een paar keer met mijn broer mee naar Nederland. Na 7 jaar ging hun relatie stuk.

Later trouwde hij met een andere (gescheiden) vrouw, die al  vier kinderen had, waarvan er 3 bij hun vader woonden (jongens).
De jongste, een dochter, heeft mijn broer “geadopteerd”  (haar ook zijn achternaam gegevenDe Engelse zonen van mijn schoonzus hebben we pas veel later leren kennen

Regelmatig gingen wij naar Engeland om hen te bezoeken en  zij kwamen af en toe naar Nederland.
Mijn broer en zijn vrouw gingen scheiden. Mijn schoonzus trok in bij haar moeder,  in een voorstadje van Londen.( De dochter was toen al getrouwd)
Met mijn schoonzus kreeg ik toen een kerst-, verjaarskaart-relatie.

Toen mijn broer ernstig ziek werd heeft hij, in het ziekenhuis liggend, weer contact gekregen met zijn ex-vrouw. Van het één kwam het ander en ze zijn later weer met elkaar getrouwd (zo kwam mijn ex-schoonzus weer terug in de familie)
Wij waren bij hun tweede huwelijk. Oók waren we bij de begrafenis van hun dochter, die op 37 jarige leeftijd door een auto-ongeluk om het leven kwam.

Eerst woonden mijn broer en schoonzus in The Midlands. Die streek kennen we goed want net als wij in Nederland deden (de “buitenlandse” Nederland leren kennen*), gingen mijn broer en schoonzus op hun beurt met ons hun buurt verkennen:  Kastelen, tuinen, musea en  leuke dorpjes in hun county (provincie)

beachy head
Beachy Head

Ook na de dood van mijn broer gaan we af en toe naar Engeland en bezoeken mijn schoonzus, die nu ten oosten van de krijtrotsen in een plaats aan de kust woont.
Altijd gaan we dan samen even naar een spectaculair punt vlakbij haar huis: Beachy Head

We gaan  de laatste 15 jaar met de vouwwagen naar Engeland en staan dan op een camping bij haar in de buurt. Dat gaan we deze vakantie ook weer doen

 

 

*) Dingen bezoeken zoals Volendam, Marken, Madurodam, de Keukenhof, de Floriade, Scheveningen (de pier) Nationaal Park de Hoge Veluwe.

 

Brandend maagzuur

Maagzuur is iets waar ik regelmatig last van heb.
Ik vrees dat dit erfelijk is.
Mijn vader ging vroeger nooit de deur uit zonder een doosje Rennies in zijn zak.
Ook onze oudste zoon heeft af en toe last van brandend maagzuur

gavisconOoit zag ik een reclame van het middel gaviscon voor brandend maagzuur.
Ik meen dat er op t.v. een legertje brandweermannetjes iemand van binnen gingen blussen. Dát sprak me wel aan en ik kocht een doosje. Sindsdien ligt er altijd een doosje gaviscon in mijn nachtkastje. Het werkt binnen een kwartier. ( ik kan nooit meer zeggen dat tv reclame NIET werkt!)

Toen we met vakantie in Engeland waren zag ik daar bij een Poundstore een doosje gaviscon liggen: 99 Pence. Ik kocht een doosje (had het voor de vakantie mee van thuis) Toen ik onze zoon die, met schoondochter mee was met vakantie, het doosje liet zien en de prijs vertelde, ging hij terug naar de zaak en kocht een voorraadje in. Slimme gast. Sindsdien kopen we, als we in Engeland op familiebezoek zijn en een Poundshop tegenkomen even wat doosjes gaviscon.
Ik probeer het zo min mogelijk te gebruiken, maar het is fijn te weten dat het in de buurt is als ik het nodig heb.

Film: Darkest Hour

Hoofdrollen: Gary Oldman, Kristin Scott Thomas*)
Regie: Joe Wright

Deze film beslaat de periode van de laatste dag(en) van  de Engelse Eerste Minister Neville Chamberlain en de eerste weken, na zijn gedwongen aftreden in mei 1940 , van  zijn opvolger Winston Churchill. **)
Deze wordt,  zeer tegen de zin in van de Britse koning George VI,  dan premier.
Er wordt ook een kijkje geven in het oorlogskabinet van Winston Churchill.

churchillHoewel het in feite een oorlogsfilm is, worden er weinig  actieve oorlogsbeelden getoond. Het zijn voornamelijk beelden van gesprekken met politici, zijn vrouw en de koning en de voordrachten (Churchill schreef zijn eigen speeches en was daar een meester in) in het Parlement.
Als hij door de koning (Winston is de enige acceptabele kandidaat voor beide partijen) gevraagd is om de leiding te nemen viert het gezin Churchill een feestje. Zijn vrouw Clementine Ogilvy Hozier Spencer Churchill (gespeeld door Kristin Scott Thomas) toost met hem en hun (volwassen) kinderen en zegt daarbij dat de kinderen en zij hem veel hebben moeten missen, dat zijn werk altijd op de eerste plaats kwam, maar dat het allemaal was voor een hoger doel, dat nu bewaarheid wordt: Prime Minister van dit land.

Churchill heeft niet de steun van het hele parlement, zelfs niet van zijn hele partij. Als hij zijn regering vormt houdt hij zijn rivalen dicht bij hem, zowel de afgetreden Chamberlain als viscount Halifax.
De laatste twee willen vredesonderhandelingen met Nazi Duitsland met bemiddeling van de Italianen.
Churchill ziet daar niets in, maar Engelse soldaten sterven en de Duitsers vechten met een enorme overmacht, hij gaat “bijna” overstag.
We weten hoe het afloopt.

Niet alles is naar de werkelijkheid. De koning die een fan van Churchill wordt, na zijn eerst zeer sceptische houding, geeft Churchill de raad, die de koning zelf ooit gekregen heeft: bij moeilijk kwesties, vraag het volk naar zijn mening.
Churchill gaat dan, voor het eerst van zijn leven met de metro. Zoals verwacht herkent iedereen in de metro hem. Hij gaat een gesprek met de passagiers aan en vraagt hun mening: doorvechten tot het eind of onderhandelingen met Hitler.
Het Britse volk wil doorvechten tot het bittere eind, geen onderhandelingen met Nazi Duitsland.
In het echt schijn Winston af en toe “zoek” geweest te zijn, ondergedoken om met het volk te praten; van het rijden met de metro is echter niets bekend.

We zien Churchill zijn “vriend” Franklin D. Roosevelt bellen op het premiertoilet, helaas geeft Roosevelt dan niet thuis, zijn handen zijn gebonden door verschillende wetten.
300.000 Britse soldaten zitten op de stranden en kunnen niet weg, terwijl Hitlers troepen oprukken. Een, door Churchill bedachte afleidingsmanoeuvre bij Calais heeft niet het gewenste resultaat en leidt 4.000 soldaten naar de dood.
Om de Britse soldaten van het strand te halen geeft Churchill opdracht aan iedere Brit die een zeewaardige boot heeft, naar Duinkerken te varen en soldaten op te halen. Volgens de film doen Britten met 850 boten dat en komen bijna alle gestrande soldaten terug naar Engeland.

De acteur Gary Oldman kreeg een Oscar voor beste acteur in deze film en is in werkelijkheid niet zo dik, maar droeg voor deze rol een fatsuit en zijn ware gezicht zat verborgen achter een siliconenmasker.

 

*)  In 2015 kreeg ze de titel Dame – Commander of the Order of the Britisch Empire
**) Daarvóór was hij Minister van Marine

 

 

 

 

Ianuarius

janusJe zou het misschien niet denken maar de maand Januari is naar Ianuarius genoemd.
Hij was, bij de Romeinen, de God van de doorgangen en poorten én hij werd gezien als de God van een nieuw begin. Hij wordt afgebeeld met 2 gezichten, één die naar de toekomst en één die naar het verleden kijkt
Dat klinkt nu, bij ons wel logisch, maar toen Januari naar Janus ging heten was het, bij de Romeinen, de 11de maand.

Het was wél de eerste maand ná de (winterse) zonnewende. Er werd toen de Juliaanse kalender gebruikt, genoemd naar Julius Caesar, die door hem  werd ingevoerd in het jaar 45 v. Chr.

In 1582 werd de Gregoriaanse kalender afgekondigd, door Paus Gregorius.
Het was een aanpassing, waarin de schrikkeljaren  anders mee werden gerekend, zodat er geen (grote) verschillen meer in de kalender konden komen.
Bij deze aankondiging werd Januari, de eerste maand van het jaar.

Overigens deden niet alle landen en alle groepen volken METEEN mee.
De protestanten in Nederland deden niet METEEN mee, dus wél het katholieke Zeeland, Holland en de zuidelijke gewesten, maar de rest was protestant en deed pas mee omstreeks 1700 (zij waren dus een aantal dagen “kwijt”)

In Engeland zorgde dat voor opstootjes; in Groot Brittanië ging de Gregoriaanse kalender in op de dag ná 2 september 1752, die dag werd toen 14 september.
Opstootjes, omdat men die 11 dagen terug wilde; men dacht dat men 11 dagen eerder dood zou gaan.

Turkije was het laatste land dat de Gregoriaanse kalender invoerde en wel in 1927.

 

 

n.b. Er zijn nog steeds andere jaartellingen, zoals de Chinese en de Joodse