Vogeleieren en meer

In dit jaargetijde beginnen de vogels weer met takjes en dergelijke te slepen om een nest te maken.
Sommige vogels beginnen met niks, andere nemen een nest van vorig jaar en knappen  het wat op én er zijn vogels die een kant en klaar vogelhuisje confisqueren.


In onze tuin heb ik al kool- en pimpelmeisjes ons vogelhuisje zien binnengaan, maar nog geen idee of één van hen ook daadwerkelijk voor deze woonruimte gekozen heeft.


Het leuke vind ik ook altijd dat de aankomende ouders allerlei materiaal geschikt vinden voor hun nest. Vroeger, toen onze hond er nog was en vaak in de tuin lag, zagen we nogal eens een vogel wegvliegen met een hele bek met hondenhaar.
Nu heeft de buurman een soort uitvallende graspluimen die door de vogels in hun snavel meegenomen worden.
Ook  van een plantje dat ik op de tuintafel heb staan wordt regelmatig het mos uitgepeuterd: ze zijn er maar druk mee.

Er zijn natuurlijk altijd “vroege” klanten;  een familielid heeft al duivenkuikens in zijn hulst!
Bij ons zijn ze zo ver nog niet.


Andere tuinbeesten hebben we al wel: de vijver is vol van kikkers; 3 op elkaar, 2 op elkaar, overal zijn groepjes kikkers tezamen en…. er is ook al kikkerdril. Géén idee hoe onze vissen dat vinden.

Lekker?
Elk jaar hebben we wel wat kleine kikkertjes, dus “iets” komt er wel van uit.

Bij de tuinmuisjes hebben we wel al kleine muisjes gezien. Behalve de 3 die er deze winter waren, lopen er minstens nog 2 rond We moeten gaan vangen vóór we een kolonie krijgen, de muizenval is al te voorschijn gehaald. Zodra er één inzit brengt mijn lief hem minstens 250 m van ons huis en laat hem daar los en dat herhalen we tot ze allemaal weg zijn.
En dan maar hopen dat ze de weg niet terug weten ( de muizen, niet mijn lief!)


De lente ademt verwachting!


Nesten in vóór- en achtertuin.

nestkastjeIn ons mezenkastje in de voortuin broedde een koolmees, we zagen hem en/of haar heen en weer vliegen met rupsen en vliegjes.
NIET zo vaak als volgens een vogelgidsje zou moeten.
En de berichten dat er veel jonge vogeltjes stierven door een te weinig aangeleverd voedsel (droogte), maakte wel dat we met gemengde gevoelens naar dit nestkastje keken. Het zou toch niet fout gaan?
We stonden vaak onder de hazelaar te luisteren naar het gepiep dat uit het huisje kwam: een goed teken,  ze leefden nog.
Op een dag kwamen we thuis (om naar de voordeur te gaan moeten we langs de hazelaar waar het nestkastje in hangt) en zagen een kopje uit het gaatje mét snaveltje open; een jonge koolmees.
Vertedert bleven we kijken; foto’s maken lukte niet: te laat, de kleintjes zaten weer onderin: het vogelgepiep klonk weer vanuit de buik van het nestkastje.

Een dag later: geen enkel geluid én geen ouder het nestkastje in of uit.
Zouden ze uitgevlogen zijn? We hoopten het van harte.
Dagen er na, af en toe luisteren onder de hazelaar: geen geluid.
We hadden toch een knoop in onze maag; het nestkastje moest, als het verlaten werd, schoongemaakt worden; zouden we dan lijkjes vinden?

In de voortuin  waren geen kleine koolmezen te zien.
Zouden ze, als ze uitgevlogen waren, niet een tijdje moeten rondhangen op de plek waar ze geboren waren?
Mijn moedige lief pakte een ladder en een spiegeltje en keek, na enige aarzeling, in het nest: LEEG.
Onze opluchting was mega groot! Ze waren toch uitgevlogen, de wijde wereld in!

duifOndertussen in de achtertuin: Tussen de wingerd, tussen de beide slaapkamerramen, waren duiven een nest aan het  maken.
Vanaf de tuin zie je het nest niet.
Vanachter het slaapkamerraam kan mijn lief,  gebogen in een vreemde kronkel, de duivenmama zien.
Ik heb ook geprobeerd haar te zien, maar ik zie niets (mijn “kronkel”werkt niet!)
Ik wacht het live -verslag van mijn eega wel af.
Laatst was de duivenma even weg en meldde mijn lief dat er 3 eitjes in het nest lagen.

Toen was het dus spannend wanneer ze uit zouden komen en hoe (en óf?) de duivenmoeder voor haar jongen kan zorgen.
De overbuurman (vogelkenner) gaf ons niet veel hoop “Duiven maken snelklaarnesten die vaak uit elkaar vallen, soms met de eieren erin, soms met de kleintjes erin. Reken maar nergens op”|
Eindelijk hebben we nestjes in de tuin en dan dit!
De spanning, stress, onzekerheid!
Mijn lief ziet dons en denkt 3 kleintjes te zien.
We horen geen babyduivengepiep!  We hebben al tijden dát slaapamerraam niet open, willen het jonge gezinnetje niet verstoren.
Vooralsnog zit ma duif op haar nest, rapporteert mijn lief.
So far so good! Maar wie voed ma en kids? Nog niets gezien.

Omdat de foto van het (niet te ziene) duivennest wat magertjes is, hieronder een foto toegift; mijn lief maakte deze foto in een sloot nabij ons huis. We zagen een pa en ma zwaan en 6 kleintjes; of liever 4 kleintjes eerst en daarna op de zwanenrug van pa of ma, én tussen de vleugels, op de rug : 2 jonge zwanenbaby’s.
zwaan met kleintje