Diergasten

De eerste vermeldingen van het dorp waar ik woon zijn omstreeks 1342.
Omstreeks 1973 werd er begonnen met een nieuwbouwwijk, die, eenmaal af, ongeveer 1900 adressen kent.
Deze “nieuwbouwwijk” wordt door een dorpsgrens in tweeën gedeeld (nergens te zien, alleen een kenner kan het zien aan de kleur van de huisnummerbordjes)

Omstreeks 2011 werden de eerste huizen van nóg een nieuwe wijk bij dit, van oorsprong boerendorp, opgeleverd. In deze wijk wordt nog steeds gebouwd (totaal zal het om 1100 woningen gaan, heb ik me laten vertellen)

diergasten2
Dierenbezoek aan de voorkant van ons huis

Het oude dorp wordt gescheiden van “onze” wijk door een stuk (natuur) natuurgebied (sinds 2008 Goois Natuurreservaat) Er broeden oeverzwaluwen, er is een moerasachtig gedeelte, een vennetje en er grazen schapen en runderen.

Onze wijk en de nieuwere nieuwbouwwijk worden gescheiden door een ringweg, een atletiekbaan, een groot grasveld dat ’s winters ijsbaan wordt, en honkbalvelden.

Het is hier goed wonen, redelijk rustig en met vrij veel groen. Hoewel dat groen de laatste jaren steeds minder wordt; de prachte kastanjebomen op het pleintje achter ons huis zijn gekapt, er zijn parkeerplaatsen voor in de plaats gekomen (gelukkig mét  aan de randen een paar magnoliaboompjes)
De parkeerplaatsdichtheid bij de bouw van deze wijk was, ik meen 1,4 plek per huis, terwijl nu de meeste bewoners 2 auto’s hebben (onze naaste buren zelfs 3)
Dus moesten er meer parkeerplekken gerealiseerd worden, helaas ten koste van groen.

Er zijn in onze straat 3 nieuwe huisgezinnen komen wonen (in alle drie de huizen wordt nog getimmerd, gebroken en verbouwd) Het leuke is dat als je met de nieuwe mensen praat (vooral met diegene die van een bovenwoning komen) dat ze het hier zo groen vinden!
Daardoor kijk je zelf ook weer een beetje met andere ogen naar je omgeving.

We hebben hier nogal wat leuke “ diergasten” in de tuin mogen ontvangen.
Egeltjes en muizen, eekhoorns, kikkers, salamanders, specht, Vlaamse gaai; ze komen allemaal regelmatig “even” aan. Ook de “gewone” vogels: mezen, merels, eksters en mussen zijn er veel én helaas ook af en toe een reiger. Die komt dan snacken in onze vijver: menige vis is in zijn bek verdwenen.Vandaar dat we af en toe een net op de vijver hebben. Een naar gezicht, maar als we er  niet zijn en de reiger ruikt zijn kans dan………..

vijvervissen
Deze keer mét net omdat de reiger weer geweest was

De vissen zijn de enigen die (krijgertjes van mijn broer) we zelf ingebracht hebben, de rest komt vrijwillig ons met een bezoek vereren.

 

 

Naturalis

Ooit zijn we in Naturalis geweest en wat ik me daar nog van kan herinneren zijn twee dingen: een enorm skelet van een prehistorisch dier in de hal en een zaal met allerlei opgezette dieren, klein en groot, hoog en laag opgesteld.

hal naturalis
Nu, vele jaren later zijn we in het verbouwde Naturalis. *) Zowel het grote skelet van het prehistorische dier als de opgezette dieren zijn er nog, maar wel in een heel andere setting.

Je wordt door blauw licht beschenen en door pijlen op de grond gestuurd langs vitrines en langs “blokken” met opgezette dieren. Nog steeds indrukwekkend; de hoeveelheden, de verscheidenheid, een mammoet en een muisje, een haai en een mus en alles er tussenin.

Er staan geen bordjes met namen bij de dieren, wat ik persoonlijk wél een gemis vind.
We hoorden:
“Papa, wat is dat voor beest?”
Papa blijft het antwoord schuldig, mompelt “Een soort hert denk ik”.
Er zijn (veel) beesten die niet iedereen kent. Gemiste kans tot educatie vind ik.

Er zijn heel bijzondere dingen, een paar impressies:

Een Japans  stukje, compleet met bloesem en een huisje, waarin we door een medewerkster uitgenodigd werden om binnen te komen en een poppenvoorstelling bij te wonen over het ontstaan van Japanse aardbevingen.
Binnengekomen wordt het licht, zodra je “hangt” tegen een leuning (het is niet echt zitten want het is hoog) gedimd. Op het podiumpje zit een pop en staat een steen.
In de hoek staat een poppentrio. Eén pop bespeelt een snaarinstrument, één een slaginstrument en in het midden zit de (poppen)verteller. Hij vertelt het verhaal van Namazu, een vis die, als hij met zijn staart zwiept de aarde kan laten beven.
En dat gebeurt ook: we “beven”.
Verrassend én leuk.

Nog meer interessants: Een 4 minuten durend filmpje over de Limburgse Eugene Dubois. Hij was arts, paleontoloog en ecoloog vond de missing link in de evolutie van de rechtopstaande mens ; hij vond in 1891 het schedelkapje van Homo erectus op Java.

helmenEn een ruimte met (edel) stenen. Je gaat  de ruimte binnen met een helm op je hoofd. De helm heeft een lichtje bovenop, als je dat op een steen richt gaat er SOMS een spot op de steen aan en wordt er verteld wat voor steen het is.
Zoals de meisjes zeiden die me de helm gaven ”Na een tijdje word je wel gek van die stem”  Maar het is zeker leuk.

In de zaal met de opgezette beesten staan er ook een paar laag: een basset, een opgerolde slapende poes en een dartel lammetje, waarbij een bordje staat dat je deze dieren mag knuffelen.
We hebben er een tijdje bij staan te kijken; peuters en kleuters maakten dankbaar gebruik van dit knuffelmoment. Geweldig om te zien.

Het beloofde uitzicht op de bovenste etage viel tegen. Omdat het hard regende en we niet op het balkon buiten konden kijken, maar ook door de ramen waardoor we wel konden kijken was niets de moeite waard om te zien. Een groot industrie, gebouwenterrein van bovenaf!

Een ruimte waar je in het midden op een ronde bank zit en waar o je heen 360 graden natuur geprojecteerd wordt. Indrukwekkend.

Er zijn afdelingen met onderwerpen als de IJstijd,  de Verleiding ( het hofmaken en paren van dieren) De Dood, waarbij  oa. een foto van een dood dier, waar je, door middel van draaien aan een schijf, de dagen ziet verstrijken en het lijk steeds meer in ontbinding ziet gaan. En een weegschaal met daarop aangegeven hoeveel getallen over hoeveel van je cellen afsterven per minuut: 42 miljoen bij een volwassene (bij kinderen maar 17 miljoen)

Er zijn een enorme veelheid aan objecten: 41.976.26!
We zijn er totaal 4 uur binnen geweest en het had nog veel langer kunnen zijn, maar op een gegeven moment ben je “vol” ; loopt het hoofd over van de informatie.

Een aanrader dit museum.

 

 

 

*) Een parkeerterrein voor de deur; lang of kort parkeren heeft één prijs: € 7,50.

Artisblokken

Soms krijg je heel bijzondere cadeautjes (vaak van bijzondere mensen)
Cadeautjes waarvan je het bestaan niet wist, die dus ook nooit op een verlanglijstje hebben gestaan en waarbij je aangenaam verrast wordt als je ze uitpakt.

Zo’n cadeautje kreeg ik afgelopen week. Nog voor mijn verjaardag.
Die al heel lang voorbij was; de goede gevers zitten in de Zorg en werken veel en onregelmatig; zijn samen niet vaak vrij; samen een weekend weg komt nog minder voor.
Nu waren ze een weekend hier en gaven me een bijzonder cadeau.

artisdoosDuurzame blokken mét voorbeelden van meer dan 100 dieren, bomen en planten om te maken.
Het is ook mogelijk om zelf dieren te verzinnen en te  maken. De abstracte vormen waarvan de dieren zijn opgebouwd laten mij echter NU al zien, dat dát mij niet zal gaan lukken.

artis reuze toekan
reuze toekan

 

De dieren zijn beeldschoon. Allemaal uit Artis waar, zo beschrijft de doos, meer dan 500 diersoorten leven: van atlasvlinder tot Aziatische olifant.

stokstaartje
stokstaartje

De één is moeilijker te maken dan de ander.
Ik heb besloten er iedere ochtend een meditatiemomentje van te maken: gevoelsmatig een beest, boom of plant uitkiezen en maken.Voorlopig (tot in mei in ieder geval) ben ik dus, na het opstaan, even met mijn blokken bezig.
Elk beest mag een hele dag op de kast staan. Van een afstand zijn het kunstwerkjes,

artis anoa
anoa

Meteen de eerste was al een verrassing; een anoa. Daar had ik nog nooit van gehoord. Dus opzoeken op internet: het blijkt een gemsbuffel te zijn.( twee mensen die ‘m zagen noemden het een teckel!!)

kameel
kameel

Behalve beesten bouwen ga ik ook nog het een en  ander van de dierenwereld leren, want ik heb al een roodsnavelhokko, een Fuelleborns pruillipcichlide en een onechte gaviaal bij de voorbeelden gezien. Dieren die ik beslist ga opzoeken om er meer van te weten én die ik misschien wel eens in Artis in het echt ga opzoeken.

dahlia
dahlia

                                  (Het weekend met de gulle gevers was supergezellig.)

 

Zie  voor de blokken: https://globalaffairs.nl/collection/plentimal-wooden-blocks om zelf “kunst voor even” te maken.

 

 

 

 

Crematorium

In Driehuis, gemeente Velsen werd het eerste Crematorium van Nederland in 1913 gebouwd “Westerveld”
De eerste Nederlander die zich liet cremeren was de schrijver Multatuli *) in 1887, dat gebeurde in Duitsland omdat er in Nederland nog geen mogelijkheid tot “lijkverbranding” was.
Bij de opening van het gebouw was cremeren in Nederland nog bij de wet verboden. Toch vond op Westerveld op 1 april 1914 de eerste crematie plaats. Van de crematie werd een proces verbaal opgemaakt omdat het officieel nog verboden was**)
Pas in 1954 kwam het tweede crematorium in Nederland in Dieren en in 1962 het derde in Groningen.

Mijn moeder wilde gecremeerd worden en had dat ook beschreven. Toen zij dit opschreef was Westerveld het enige crematorium wat in aanmerking kwam ( Dieren en Groningen waren veel te ver weg) Toen ze stierf haalde ik haar map met wensen tevoorschijn en besprak dit met de begrafenisondernemer. Mijn moeder was oud toen ze stierf en veel van haar familie en vrienden waren haar al voorgegaan.
“Vindt U Westerveld niet wat groot? “vroeg de begrafenisondernemer Jan? (naam (man) om nooit meer te vergeten)
Ik had er nooit over nagedacht, mijn moeder beschreef het: dus Zo zou het geschieden.
In Bilthoven ligt Den en Rust,  in een prachtige omgeving, het is dichterbij en intiemer als er niet zoveel mensen komen.
Ik was in tweestrijd, vond het  idee prima maar mijn moeders wens stond voorop.
Jan bood een uitweg: Deze brief is van vóór 1990, toen had Den en Rust nog geen crematorium***)
We zijn gaan kijken en waren meteen enthousiast. Zo mooi (vredig) midden in de bossen, geen gigantische aula, mooie sfeer, dit had mijn moeder zeker mooi gevonden.

den en rust
Daar heeft dus mijn moeder’s afscheid plaatsgevonden.
Ik wist niet dat ik zo snel daarna wéér een crematie daar zou regelen.
Een half jaar later had ik weer een gesprek met begrafenisondernemer Jan en regelde de begrafenis voor mijn schoonzusje.
Weer was het een mooi en vredig afscheid.

Ook mijn stiefvader’s afscheid heeft daar plaatsgevonden.
Ook toen weer de kist voor het grote raam dat uitkijkt op het bospad. Zo mooi!

Vandaag waren we er weer. Weer kijkend naar dat prachtige gebrandschilderde raam, de met bloemen overdekte kist en daarachter het bos.
Deze keer waren er aan beide kanten schermen met foto’s van de overledene, die wisselden als de muziek speelde. De kinderen vertelden wat voor man hun vader was geweest en de kleinkinderen vulden het “opa-beeld” aan. Wéér indrukwekkend.

Ik weet waar ik mijn afscheid hebben wil. Dáár, op die plek, in die aula, bij dat bos. Mooi!