Dementie treft niet alleen de patiënt

Man (+-50 jr) heeft vader én moeder nog. De vader wordt dement en staat op een wachtlijst om opgenomen te worden. Op een (kwade) dag is vader compleet de weg kwijt en probeert zijn vrouw te wurgen. Het lukt gelukkig niet, maar vrouw valt en breekt haar pols.
De zoon en zijn zus besluiten om en om bij hun ouders te zijn, de huisarts en instanties gaan hun best doen om de vader opgenomen te krijgen. Dat lukt 2 dagen later; crisisopvang maar wel in een ander dorp, een half uurtje rijden verder. De moeder moet voor haar pols opgenomen worden maar in het ziekenhuis is “even “ geen plaats (Corona?) Dus nu staat ZIJ op een wachtlijst.

Vrouw  (+-50 jr) heeft alleen haar moeder nog, ze woont alleen (half uurtje rijden van haar dochter vandaan)Moeder heeft hartfalen en wordt dement; ze staat op een wachtlijst.
Moeder is een tijdje verkouden voelt zich niet lekker gaat naar de huisarts en wordt opgenomen in het ziekenhuis, hartbewaking, zuurstof, the whole shebang. Na een week kan ze worden ontslagen, maar alleen naar huis is geen optie meer, vindt iedereen. Het ziekenhuis vindt een plek voor de vrouw en eerdaags gaat ze verhuizen ( naar een tehuis vlakbij haar dochter)Er heerst daar een bezoek verbond (corona) dus de dochter mag haar moeder niet verhuizen en tot 5 april NIET bezoeken. Hoe legt iemand dat aan een de demente vrouw dat uit?

Dit zijn zo maar twee voorbeelden uit mijn omgeving.
Dementie heb je niet alleen, ook de partner en de kinderen zijn erbij betrokken. In Nederland hebben 280.000 dementie en wereldwijd lijden er 50 miljoen mensen aan
Alzheimer
adiAlzheimer’s Disease
International ; ADI
(Alzheimer Nederland is hierbij aangesloten) ondervroeg 70.000 mensen in 155 landen over dementie. Hieronder waren mensen met dementie, verzorgers, artsen én het brede publiek.

Uitkomsten en feiten:
*
In Nederland houdt 29% van de mensen die lijden aan dementie dat verborgen (dat is meer dan in dan in andere landen.
Misschien dat dit te maken heeft met hoe mensen over patiënten die aan dementie lijden, denken. Kennelijk rust er nog een taboe op het praten over dementie.
En dat terwijl  er zoveel mensen aan lijden.

* Ruim 16% van het grote publiek wereldwijd denkt dat mensen met dementie gevaarlijk zijn voor  hun omgeving
* In Nederland krijgt 1 op de 5 mensen dementie;
* De ziekte van Alzheimer, en andere vormen van dementie, zijn de vijfde belangrijkste   doodsoorzaak ter wereld;
* De meest voorkomende vorm van dementie is de ziekte van Alzheimer (70%);
* Mensen met dementie leven gemiddeld 8 jaar met de ziekte;
* Ieder uur krijgen vijf mensen in Nederland dementie;
* Gemiddeld duurt het 14 maanden voordat de diagnose wordt gesteld;
* Het aantal mensen met dementie zal als gevolg van de vergrijzing in de toekomst explosief stijgen naar meer dan een half miljoen in 2040.

*) cijfers 2019 van ADI

Uit de crisisopvang.

In mijn omgeving zijn mensen die pleegkinderen*) opvangen.

Eén gezin had 1x in de veertien dagen 2 kindjes van een “moeilijk gezin” (uit een andere plaats) een weekend te logeren.
Ze gingen vaak leuke dingen met elkaar doen en ze zagen de teruggetrokken kinderen opbloeien; er groeide een hechte band tussen kinderen en het gezin.
1x in de veertien dagen werd vaker, en ook in de vakanties waren er langere logeerpartijen.
Dat is nu al 2 jaar zo.

Vlak na  het ( afgelopen) Sinterklaasfeest, dat ze met elkaar gevierd hadden, belde de organisatie die de opvang geregeld had op :
De moeder was vertrokken (de vader al eerder) en de kinderen waren alleen; konden het gezin de twee NU meteen opvangen? Voor onbepaalde tijd?
Dat doen ze nu.
Ze hebben snel wat kleertjes en een jas gekocht, want ze hadden alleen de kleren die ze aanhadden bij zich.
Tot wanneer de “opvang” duurt weten ze niet.
Nu is het kerstvakantie, maar de kinderen zullen toch ook naar school moeten (6 en 4jr).Moeten ze een school in de buurt zoeken? De vrouw en de man werken allebei, hun zoon gaat naar een opvang, hoe moet dat met de pleegkinderen? en hoe lang?
Ze weten het niet en de organisatie weet het ook (nog) niet.

Een nichtje heeft een pleegzoontje. Er was iets “mis” bij zijn geboorte. De biologische moeder (en vader) kon(den) er niet mee omgaan; het jongetje kwam (als baby)  in de crisisopvang terecht.
Daar kunnen kinderen maar een bepaalde tijd terecht, maar omdat het een “jongetje met gebruiksaanwijzing” was bleef hij er. Zo’n twee jaar geleden nam mijn, alleen wonende, nichtje hem in haar huis op. Af en toe gaat hij een paar uurtjes naar zijn biologische ouders en broertje. De ouders willen dat graag (eisen het misschien wel) maar voorgoed hoeven ze hem niet.
Hij is nu 4 jaar, heel druk en actief en slaapt iedere nacht maar tot 5 uur.

De organisatie die een en ander geregeld heeft, heeft meer “bijzondere kinderen” die opgenomen moeten worden. Mijn nichtje heeft zich opgegeven voor nog een kindje.
Er zat een kindje in de crisisopvang, die ze had al haar een paar keer bezocht had, toen er gevraagd wordt of ze dit kindje in haar huis wilde opnemen.
Het is een kindje van twee geestelijk gehandicapte mensen, die niet voor haar kunnen zorgen.
Ze was verwaarloosd. Ze is 10 maanden, maar moet om de 2 uur gevoed worden, omdat ze maar weinig voedsel tegelijk binnen kan houden.

Deze  3 pleegouders zijn,  in mijn ogen, zéér bijzondere mensen.
Kinderen opvoeden is een hele klus, zelfs als het “makkelijke” en eigen kinderen zijn.
Kinderen van een ander, getraumatiseerd, niet gezond, uit een crisisopvang in je huis opnemen en opvoeden is zwaar. Toch zijn er mensen die het doen. TOPmensen.

*) Pleegkinderen in huis nemen is  iets anders dan adoptie.
De kinderen krijgen nooit de naam van hun verzorgers en in sommige gevallen kan de opvang tijdelijk zijn. Als de biologische ouders  weer in staat zijn zelf de kinderen op te voeden gaan de kinderen terug. Over belangrijke opvoedzaken (naar welke school moet hij of zij ?en  ook bij medische zaken) moet, in sommige gevallen,  overleg  met de biologische ouders zijn.