Coronamoe

Bijna iedereen is de Corona zat en sommige mensen handelen daar ook naar: de beelden van het Vondelpark illustreerden dat; het wordt weer drukker, er wordt minder/geen afstand gehouden.

De meesten van ons WETEN dat wat we (soms) doen niet verstandig is, maar iedereen wil zijn/haar oude leven terug, en wel NU; het duurt te lang. Sommigen willen een schuldige (of meerderen) aanwijzen en protesteren massaal in het openbaar. Maar het HELPT niet, sterker nog het werkt het virus in de hand; meer mensen samen, méér besmettingen, nog langer wachten voordat het weer normaal wordt.


Een oma (80+) van een kennisje woont in het hartje van Amsterdam, ze houdt zich aan de regels, wil niet ziek worden. Ze is goed ter been en loopt iedere dag een ommetje. De “ommetjes” worden noodgedwongen steeds groter want op de bruggen staan steeds meer mensen in een zonnetje dicht bij elkaar, dán gaat oma NIET over de brug maar een ander straatje door, maar ze wil wel weer naar huis en de weg daarheen wordt steeds vaak geblokkeerd door veel mensen.

De avondklok is voor veel mensen die ik ken, géén echt probleem. Er zijn wel mensen die (door hun werk) wél
’s avonds MOETEN buiten zijn (ze hebben dan een briefje van hun werkgever bij zich) Zij vertelden me dat het écht stil is op de wegen ’s avonds na negenen. Dus dát doen velen van ons WEL (zo min mogelijk bewegingen van A naar B ’s avonds)

Het wordt mooier weer. Ik merk ook in de natuur dat het steeds drukker wordt. In een bos waar we wilden wandelen stonden borden “U kunt ook naar elders verwezen worden” Op de parkeerplaatsen IN het bos stonden parkeerregelaars! ( wij vonden wel een ander plekje waar “maar” 4 andere auto’s stonden)
Ongekend druk in de natuur!

Horecagelegenheden mogen een loketje of snackkar hebben om koffie of broodjes e.d. te verkopen; er wordt gretig gebruik van gemaakt. (Het terras is opgeruimd; de stoelen staan op elkaar)
Als Horecaondernemer ben je blij dat er (door het loketje) tóch wat geld binnenkomt, maar steeds vaker moeten ze “waarschuwen” dat wat de klanten doen, echt NIET kan (stoelen van de stapel pakken en tóch bij elkaar gaan zitten bv)zo vertelde een bevriend Horeca echtpaar.

De lente komt er aan en daarmee het mooie weer. Een voordeel want je kunt méér buiten recreëren, zoals met één iemand in de tuin zitten (toch beter voor de aerosolen dan binnen) maar liever zou je de hele familie weer eens zien; NU nog niet DOEN dus.

We kunnen dan wel laten zien dat we de Corona ZAT zijn*), maar ook dat het ons VERSTAND niet heeft aangetast; laten we afstand blijven houden en de regels in acht blijven nemen, want we willen toch, behalve onszelf ook ELKAAR sparen?
We willen minder zieken, minder doden, maar de weg naar “normaal” is lang en ongemakkelijk; laten we hem niet langer maken dan nodig is.

*)Niet alle regels zijn even zinnig en zeker niet consistent, maar bedenk dat als jij die belangrijke beslissingen zou hebben moeten nemen mét de beperkte kennis van COVID 19 (en haar varianten) zou het DAN veel beter zijn gegaan?




Rond Soesterberg

Het is zaterdag 20 februari 2021 en 16 graden.

We gaan naar buiten,
waar de vogeltjes fluiten
en het zonnetje zo heerlijk schijnt

Louis Davids zong het ooit en na hem vele anderen.
Wij doen  wat het liedje zegt en gaan op deze op “ lente lijkende dag”  richting Soest rijden.
Er is daar behoorlijk veel te zien,
* de voormalige vliegbasis Soesterberg met Nationaal Militair Museum (dicht vanwege COVID-19)
* een eiken stubbenbos;
* landgoed de Paltz met Landgoedtheater de Kapschuur (dicht vanwege COVID-19)

Twee (Haagse) automobielhandelaren begonnen rond 1901 een burgervliegveld in een heideveld bij Soesterberg. Ze organiseerde daar hetzelfde jaar ook een vliegshow
In maart 1913 wordt het terrein door de Staat der Nederlanden aangekocht en maakte het leger haar eerste vluchten. [Vliegbasis Soesterberg was de eerste militaire vliegbasis van Nederland en het op één na oudste van de wereld]

In de bunkers, die er nu nog staan lagen duizenden kilo’s munitie opgeslagen. 
Misschien verwacht men dat er “ergens” onder de grond nog munitie ligt, want het is hier verboden te scheppen of te detecteren.

We zien een radarmast overal bovenuit steken; de radarantenne werkt nog steeds 24 uur per dag, 7 dagen van de week. Deze radarmast is nog steeds onderdeel van de bewaking van het Nederlandse luchtruim.

Van de “defensie kant” van dit terrein lopen we naar een ander stuk: Het eiken strubbenbos.
Een dergelijk eikenbos werd vroeger om de 10 tot 15 jaar afgezaagd, de stobben  ook wel strubben genoemd, werden gespaard zodat de bomen weer konden uitlopen.

We zien  hier prachtige kleine maar ook grote natuurstillevens.

Dan komen  we  bij het hek van Landgoed de Paltz, dit terrein werd in1874 ontworpen door landschapsarchitecten Copijn en Springer, en was lang tijd in particulier bezit; het is ongeveer  80 ha groot: het Utrechts Landschap beheert  het nu

[Van de twaalf provinciale Landschappen is Utrechts Landschap in 1927 als eerste opgericht, ze beheert nu zo’n totaal 5.800 ha natuurgronden!] Sinds 2014 is  landgoed de Paltz opengesteld voor publiek

Op het doorgaande pad staan bijzondere, goudkleurige lantaarns, en in het bos zie ik een beeld van een haas met een mandje (vroege Pasen dit jaar?) Of is het een kangoeroe?
In de villa zelf is het Herman van Veen Arts Center én Harlekijn Holland B.V. gevestigd. (Harlekijn produceert voorstellingen, concerten en boeken, cd’ s en dvd ’s van Herman van Veen en anderen)


We waren niet de enigen die er wandelden, maar het terrein is groot en we liepen elkaar zeker niet in de weg! Bovendien zijn er veel aspecten die verschillende soorten mensen trekken: vliegtuigenthousiasten ( er staan ook kisten buiten) legergeïnteresseerden ( radarmast, terrein, munitiedepots)  kunstminners (Herman van Veen), natuurminners (bossen)  en fietsers en wielrenners (er lopen fietspaden door het terrein)
Mooi om eens te bezoeken, welke interesse u ook heeft.

Onbekende mensen missen

Ik mis ook mensen, die ik niet ken

.

Vanmorgen las ik in de Volkskrant een column van Aaf Brandt Corstius. Zij had het daarin over mensen die ze niet kent en toch mist. Mensen die je “gewoon” tegenkwam en waarmee je een praatje maakte, mensen in restaurants die daar ook waren als jij er zat (niemand eet graag in een leeg restaurant) Dát soort mensen en vluchtige contacten, die er nu nauwelijks meer zijn

Door het lezen van die column werd ik ontroerd. Ze slaat de spijker, wat mij betreft, zó op de kop.
Natuurlijk mis je de zomaar aanloop van vrienden en bekenden en het zien van ouderen en kwetsbare mensen, maar óók de “normale” entourage. Mensen die je tegenkwam met het hond uit laten, het boodschappen doen, het wandelen. NU zijn de meeste mensen (indoor) verscholen achter een mondkapje en buiten werkt de 1,5 m afstand niet mee om “zomaar” een praatje te maken.
Om maar niet te spreken over mensen in het bos, die soms van het (brede) pad afwijken om je maar niet tegen te komen, of mensen die in de supermarkt alleen maar dingen tegen je zeggen als dat DIT écht geen 1,5 m is (ik ben nooit goed geweest in het inschatten van afstanden)

Vandaag had ik weer even zo’n vroeger gewoon, nu bijzonder “COVID-19-vrees-niet” moment.
We gingen fietsen (actieradius groter dan met wandelen, maar niet écht mijn favoriete bezigheid)

We kwamen door 3 gemeenten.
In één van die plaatsen zag ik een Brunawinkel met op de deur het woord open.


Nu wil het geval dat alle puzzelboekjes in het huis vol zijn.
Dus als het daar mocht, wilde ik graag daar een puzzelboekje kopen.

Mondkapje uit de zak, portemonnee in de hand, deurknop met mouw open en buiten blijvend staan
vraag ik of ik een puzzelboekje mag kopen. De verkoopster zegt dat ze dicht zijn, alleen open voor pakjes en dat de puzzelboekjes allemaal teruggestuurd zijn.
Het, ook gemondkapte meisje met lang blond haar naast haar  zegt dat ze er net nog ééntje ergens achter zag (waren ze misschien samen de voorraad aan het tellen?)
De eerste verkoopster zegt dat als ik DAT puzzelboekje wil, ze het wel naar buiten brengt en dat als ik dáár wil pinnen dat boekje mag ik kopen, binnen iets kopen mag in deze tijd niet.

Ik waag de gok (beter een leeg boekje in mijn fietsmand dan veel volle puzzelboekjes thuis)
Ze komt, zonder jas naar buiten met een zakje en pinapparaat (de spanning welk boekje het is bewaren we voor thuis) Ze loopt naar de hoek van de straat met een pinapparaat omhoog ”Geen bereik hier” zegt ze.
Ik moet denken aan het begin van de mobiele telefoon toen nog niet héél Nederland bereik had en we, op een camping, naar een dichtstbijzijnde heuvel moesten lopen om daar het thuisfront ons nieuwe campingadres door te bellen.

Het is koud, ik heb een jas aan, zij niet. Ik wil niet de oorzaak zijn van een verkouden verkoopster.
“Wil je niet liever eerst je jas aan doen” Ze heeft een stuk naar links én een stuk naar rechts van de winkel gelopen en kennelijk nog steeds geen verbinding.
Ze kijkt me aan en zegt dan resoluut “ Het is koud. Komt u maar even binnen, dan regelen we het daar!” [we zijn” éven” allebei een beetje koud én stout]

Ik laat haar vóór gaan, gesp mijn mondkapje weer voor, waardoor prompt mijn bril beslaat en ik niets meer zie. Ze verricht wat handelingen op de kassa en schuift me het pinapparaat toe. Ik zie helemaal niets meer, stop mijn kaart in de machine; er komt tekst op het display. Ik doe mijn bril af, maar dat helpt (zoals verwacht) niet, ik zie nóg steeds niets.
Ik schuif het pinapparaat weer terug” Ik zie niet wat er staat”
Ze lacht “Er staat probeer opnieuw!”   
En weer dansen haar handen op de toetsen van de kassa, ze veegt mijn pasje aan haar mouw af en stopt hem er weer in.
Ik pin, het gaat! Ik bedank haar voor de service. Als ik de deur uit ben en mijn fiets pak, roept een nieuwe klant naar binnen “Heeft u ook agenda’s “?
Als ik wegfiets zie ik de verkoopster, wéér zonder jas naar buiten komen.

Ik had  een ( geslaagd)  momentje met een “onbekende” en wie zegt dat er geen dienstverlening meer bestaat? Dat is binnen én buiten nog mogelijk.

Thuis krijg ik mijn beloning voor de gok: precies de soort puzzels die ik graag doe!

Boodschappen online

Verleden week keek ik uit een raam en daar stonden 3 AH-wagens in ons doodlopend straatje.

Conferentie? Ik heb me (welingelichte bron) laten vertellen dat als een bezorger “achterloopt” en dus niet de bezorgtijden gaat halen, er een standbybezorger naar hem toe rijdt en een aantal kratten met boodschappen overlaadt en die gaat bezorgen.

Zelf heb ik het boodschappendoen nooit aan een ander hoeven over te laten maar ik weet (de welingelichte bron weer) dat je een bepaalde tijd kan reserveren wanneer je de boodschappen wil ontvangen. Dat kost (extra) geld, maar dan weet je zeker dat de boodschappen tussen die 2 tijden geleverd worden. Dát zal één van die chauffeurs niet hebben kunnen halen, vandaar wellicht collegabezoek.

Mijn eigen vaste supermarkt brengt ook boodschappen thuis. De boodschappen die ZIJ bezorgen komen niet rechtstreeks van hun distributiecentrum maar uit de winkel.

Regelmatig zie ik jongelui (studenten?) in de winkel lopen met supermarktkarretjes en een digitaal apparaatje in de hand, die kratten met boodschappen vullen, ze werken snel en (naar wat ik kan zien) efficiënt. Vanmorgen om 8 uur waren er véél; af en toe onderling overleg: wat ligt waar?

In deze Coronatijd zeker een zegen voor zieken die geen boodschappen kunnen doen of thuiswerkers die niet weg kunnen.
De chauffeurs dragen mondkapjes, hebben zeeppompjes en ontsmettingsmiddelen in de auto, mogen ivm besmettingsgevaar niet naar binnenkomen, maar voor de deur blijven staan en dáár afrekenen.

Dat leidt wel eens tot “moeilijke” situaties als een klant vraagt of de boodschappen “even” in de keuken neergezet kunnen worden. Iets dat normaal gesproken geen enkel bezwaar is moet nu met een definitief NEEN beantwoord worden. Overal kan immers besmettingsgevaar op de loer liggen.(zowel voor de bezorger als voor de klant)

Onze vroegere overbuurtjes vertelden dat ze allebei Corona hadden gehad (de ene erger dan de ander) De jongste zoon had hun boodschappen gedaan én ze in de keuken gezet!
Nu ligt zijn gezin plat met Corona!
De boodschappen vóór de deur zetten is voor IEDEREEN veiliger!

Nieuw woord

Een nieuw woord is onlangs ontstaan: vaccinatietwijfelaars.

Er is een steekproef gehouden onder 1014 Nederlanders door TU Delft en RIVM over de bereidheid tot vaccinatie ALS de Corona vaccinatie voor iedereen mogelijk zal zijn.

13% van hen zegt JA
14% van hen zegt NEE
En 73% zegt af te wachten: dát zijn de vaccinatietwijfelaars!

Eén van de reden waarom men twijfelt is de snelheid waarmee dit vaccin op de markt gebracht zal worden.
Ook is  men bang voor de bijverschijnselen én dat het middel (ontwikkeld door de bedrijven Pfizer en Moderna) niet genoeg getest zijn.

Dat laatste schijnt beslist NIET waar te zijn. Een vaccin moet, vóórdat het op de markt mág komen eerst op tienduizenden mensen getest zijn én door een onafhankelijk organisatie beoordeeld zijn
Die tienduizenden schijnen getest te zijn, dus aan die eis is voldaan!
In het Nederlandse geval  van onafhankelijke beoordeling, gebeurt dat testen door het  EMA = European Medicines Agency.

Het EMA ( gevestigd in Amsterdam) is nu bezig met haar beoordeling en verwacht vóór het einde van deze maand een besluit over de vaccins van de bedrijven Pfizer en BioNTech genomen te hebben.
Het EMA is op 1 december begonnen aan de  definitieve beoordeling van het vaccin van Moderna; wanneer die  eventuele goedkeuring zal plaatsvinden is (nog) niet bekend.

Bent u een vaccinatietwijfelaar? Of weet u al of u zich zal laten vaccineren als het middel beschikbaar is?