Breegraven – Warnsveld

Onlangs zag ik bij familie een stratenplan van Warnsveld.
Op dit stratenplan stond onder andere een straat met de naam “Breegraven”
Van die naam zou de familie wel eens de herkomst van willen weten.
Ik vind de herkomst van straat, wijk en plaats ook interessant dus daar ben ik “even” ingedoken.

Eerst in de plaatsnaam Warnsveld (tot 2004 een aparte gemeente,daarna bij Zutphen “ingelijfd”)
Al in de 13e eeuw werd er gesproken van Warnesvelt, waarbij Warin of Warni een eigennaam was (kort voor Warnifrid of Warinbold)
Warnsveld : een veld (bouwland, open vlakte)  van Warin of Warni dus.

Dan de straat  Breegraven
plattemapje

Het is nogal een aparte naam voor een straat.
De manier waarop het geschreven is leek me geen eigennaam, een vroeger buurtschap misschien?

Ik kwam er pas achter toen ik een brief van de toenmalige burgemeester van Warnsveld aan de bewoners van de Leestenseweg uit 1964 (april) vond. In deze brief staat dat er mogelijk tot wijziging van de straatnaam Leestenseweg en vernummering van de Bonendaalseweg zal plaatsvinden.

In juni 1964 kwam er een officieel schrijven van de Burgemeester aan de Raad: Een voorstel tot straatnaamswijziging.  Het voorstel behelsde plan om een gedeelte van de Leestenseweg (vanaf het Nutsgebouw tot aan de Bieshorstlaan) te gaan hernoemen tot Breegraven.
In de brief staat HOE er gekomen is tot de nieuwe naam: Een lid van het college wist zich te herinneren dat als er vroeger werd gesproken over het gebied dat NU (1964) Leestenseweg heet, men sprak over ”de brede graven” Dit omdat er, volgens de toenmalige dorpsbewoners “brede graven” (sloten werden toen graven genoemd) in de omgeving waren.
Vandaar dat het College deze naam voor een gedeelte van de Leestenseweg  aan de Raad wilde voordragen.
Aangezien deze naam er nu (2019) is, zal de Raad toen wel JA hebben gezegd!

Overigens is het geven van straatnamen en daar bordjes voor maken nog niet eens zo heel oud.
De eerste straatnaambordjes (1728 door de Fransen bedacht) waren van hout met daar de straatnaam op geschilderd.
Omstreeks 1863 werden de houten straatnaambordjes vervangen voor geëmailleerde bordjes.

 

Film: Lady Bird

Hoofdrollen: Saoirse Ronan (Lady Bird)
Laurie Metcalf (moeder)
Regie:             Greta Gerwig

Een rebelse Amerikaanse tiener die op het punt van afstuderen staat op een zeer conservatieve school (College),ouders die het niet breed hebben, (ma werkt double shifts in een ziekenhuis, pa wordt ontslagen) tekort aan personal space [ inwonende broer met zijn vriendin}  zijn de ingrediënten van deze film
En dit alles in Sacramento, de laatste plaats waar Lady Bird wil zijn.

lady bird
Ze heet Christine, maar noemt zich Lady Bird.
Ze heeft rode slierten in het haar, zet zich af tegen haar milieu (“Ik woon aan de foute kant van het spoor”) en haar ouders.

Een “normale” tiener met ouders die van haar houden.
Moeder zelf had een alcoholverslaafde moeder met losse handjes en heeft dus niet echt een voorbeeld gehad van hoe een “goede” moeder te zijn.
Ze houdt zielsveel van haar kind en wil, zoals ze zelf zegt: Dat haar kind de beste versie van zichzelf wordt die maar mogelijk is.
Het antwoord daarop van de rebelse Lady Bird is: Als  DIT nu de beste versie van mij is?

We zien Lady Bird het laatste jaar van College doorworstelen, haar vriendschappen, haar toneel en wiskunde ambities, haar eerste grote liefde (die van jongens blijkt te houden) en  zien haar maagdelijkheid aan een klojo verliezen.

Als ze naar de universiteit zal gaan, wil ze weg uit Sacramento, naar een “klasse” universiteit. Ze weet dat Yale niet haalbaar is, maar een universiteit in New York moet lukken.
Moeder wil er niets van horen, dus zoekt ze haar vader als bondgenoot. Hij vraagt de formulieren voor een paar universiteiten aan, ze vult de papieren in en dan valt de één na de andere afwijzing op de mat. Eén universiteit zegt een wachtlijst te hebben en uiteindelijk komt ze daarop terecht.
Ma is woest dat ze het achter haar rug om geregeld heeft en weigert verder met haar dochter te praten, ze gaat wel mee haar naar het vliegveld wegbrengen, maar wil niet de auto uitkomen en laat het aan haar man over om haar dochter uit te zwaaien.

New York is eenzaam en “anders” en de film eindigt met een door Christine op  de voicemail van haar ouders  ingesproken boodschap, die ze voor haar moeder achterlaat en waarin ze vertelt dat ze van haar houdt.

Na de boodschap is het beeld zwart en komt de aftiteling.
Nogal een abrupt einde.

Een film waar heel veel inzit, zeker al je er naar kijkt als moeder, maar tegelijkertijd ook als  de  tienerdochter, die je ooit was.

Ladybird won een aantal nominaties, waarvan die van de beste actrice  daadwerkelijk ook een golden globe award kreeg