Souvenirs -Nw Zeeland

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.

De zilveren boomvaren is het nationale sportsymbool van NieuwZeeland.
Gigantische varens (van ca. 3 meter hoog) groeien daar in de regenwouden, we liepen er tussen, eronder en we bewonderden!

Hier in Nederland ben ik al helemaal wous van varens, ik heb er al heel wat ( van vakanties) “meegesmokkeld” en in onze tuin gezet (sommige overleefden, sommige niet).  Vanuit Nieuw Zeeland met het vliegtuig, durfde ik niet levend materiaal te smokkelen. ( binnen Europa in een afgeknipte frisdrankfles met aarde in de auto is tóch anders)

Als souvenir kocht ik een broche  en een hangertje van een zilvervaren en mijn lief een pet met een varen erop.


Bovendien maakte mijn lief (ooit fotograaf) prachtige foto’s van de varens. Hij maakte er zelf (van meranti hout) lijsten om.Deze twee varenfoto’s hangen prominent in onze huiskamer.



De Nieuw-Zeelandse natuur heeft mega veel indruk op me gemaakt.
De nacht vóór de dag dat we van Noorder- naar het Zuidereiland zouden varen was er een aardbeving.
Nooit eerder zoiets meegemaakt; de camper schudde. De kade was vernield en vertrekken naar het Zuidereiland was dagen niet mogelijk.
Dus zijn we op het Noordereiland gebleven, een beetje teleurgesteld, maar voor de mensen die door de aardbeving gedupeerd werden was het erger. Ook op het Noordereiland was qua natuur genoeg te zien.
De sterrenhemel die we dáár gezien hebben was onvergetelijk!
(Elk souvenir dáárvan valt in het niet bij de herinnering)

Corona bijverschijnselen(2)

Al eerder schreef ik over de neveneffecten van de Corona epidemie.
Nu hoorde ik van jongelui dat sommige scholen/cursussen géén online mogelijkheid tot doorstuderen bieden en dat ze in de rats zitten over de duur van hun opleiding.
Vanmorgen sprak ik 2 jongelui; de één waarbij de online mogelijkheid wél werd geboden en waar de leraar steeds meer online mogelijkheden zag. Wel vond de cursist de effectiviteit bij hemzelf minder als bij het naar school gaan.
De ander vertelde dat haar opleiding eerst aangaf dat ze verder online gingen lesgeven, maar dat elke keer het begin ervan uitgesteld wordt; nu weer tot half mei.
Een half jaar vertraging kán problemen geven met een vervolgopleiding of baanmogelijkheden!

Ik merk ook dat de sfeer in de supermarkt verandert. Er schijnen mensen boodschappen te doen, die later een soort klachtenlijn bellen om te zeggen dat er bepaalde maatregelen (afstand houden bijvoorbeeld) NIET GOED  gegaan zijn in een bepaalde winkel. Er komen dan BOA’s  in de winkel controleren.De sfeer tussen de controleurs en het personeel dat hard werkt en erg zijn best doet kán daardoor soms wat “gespannen” worden!
Zelf vind ik dat, als je klachten hebt,  het dán en daar gezegd moet worden (wel op een afstandje)  dan kan er iets aangedaan worden!
Er is nu een rood/witte lijn gespannen tussen de binnenkomende klanten en de uitgaande klanten.

supermarktkarEr zijn ontsmette karretjes en het gebruikte karretje moet elders worden neergezet; er staat geen medewerker meer bij, die het ontsmet en aanpakt!  (De schermen tussen de kassa’s, de handschoentjes, de ontsmettingsmiddelen voor de klant, dát is zo langzamerhand overal standaard neem ik aan)

afstandbordSteeds vaker zie je op straat op drukke plekken geelgejaste mensen lopen die je vertellen dat je afstand moet houden, dáár niet mag staan, of mag lopen.
Of borden met waarschuwingen
Vaker zie je ook dat er mondkapjes (wat eerder sjaals waren, die minder opvielen omdat het koud was) gedragen worden.

We kennen mensen die bijna NIEMAND meer zien en geïsoleerd leven; mensen die nog mensen te eten vragen (dan wel aan de andere kant van de lange tafel of in de tuin) en mensen die erop uitgaan met een camper (toilet, water en alles bij zich) in een stuk vrije natuur, helemaal alleen.
Iedereen probeert zijn/haar draai te vinden binnen de ( veilige) mogelijkheden.

Er is, hier, ook wat aan het straatbeeld veranderd; er hangt hier en daar een lokale vlag uit. Een plaatselijke coryfee zei publiekelijk: in deze moeilijke tijd is het belangrijk dat we de saamhorigheid in ons mooie dorp vasthouden. Hoe kunnen we dit het beter laten zien dan met de lokale vlag als symbool voor sterkte, kracht en verbinding.

 

 

Oud krantenbericht : diepe slaap!

brint ontwaaktDit berichtje speelt zich af in Heerlen waar een 20 jarige Engelsman twee dagen nadat hij In Londen in slaap viel voor de grens in Duitsland wakker werd*)
De jongeman was naar een houseparty geweest waar iets in zijn drankje was gedaan (zei hij) Hij werd slaperig en ging slapen in een camper van 2 Duitsers die ook op het feest waren.
De volgende dag vertrokken de Duitsers weer naar huis (Berlijn) zonder dat ze wisten dat ze een “verstekeling” in de camper hadden. De camper was op de veerboot gegaan en het Kanaal overgestoken. Pas vóór de grens met Duitsland werd de Brit wakker.

Je bent op een party en wordt slaperig, dan ga je naar een camper? Ik neem aan dat die ergens geparkeerd stond? Niet op slot? (Als hij samen met de Duitsers naar de camper was gegaan hadden de Duitsers er immers van geweten) Wat een drug moet dat geweest zijn dat je er 2 dagen van onder zeil bent geweest.
Tot zover het krantenbericht.

Drugs heb ik nooit (gewild of ongewild) gebruikt en ik ga me niet te buiten aan drank, want daar kan ik niet tegen. Helaas één keer viel het NIET goed (of had ik toch teveel gedronken?!)

We hadden leuke Nederlanders in Joegoslavië (dat was toen nog één land onder Tito) leren kennen. Ze vroegen of we, eenmaal thuis, hen een keer zouden kunnen opzoeken. Dat deden we.
’t Was een enorm eind rijden, dus we zouden blijven slapen. Na het werk meteen in de auto en naar het hoge Noorden. Niet of weinig gegeten. Daar aangekomen iets kleins gegeten en daarna aan de wijn.
Met rubberen benen heb ik de trap beklommen toen ons de logeerkamer gewezen werd.
De rest van het verhaal heb ik van mijn lief, want zelf was ik “er niet bij”


Midden in de nacht schijn ik hem wakker gemaakt te hebben met de prangende vraag “
Zijn er kamelen in Venezuela? “  **) Mijn lief wist dat niet (én wilde vermoedelijk verder  slapen) maar ik MOEST het dan en daar weten én  ik was nogal vasthoudend (volgens mijn lief) Uiteindelijk heeft hij ja of nee gezegd, dat weet hij niet meer.

Meteen daarna viel ik in slaap.

Die ochtend werd ik alleen in bed wakker. Ik waste me, kleedde me aan en liep naar beneden. Iedereen zat aan de eettafel, waar een stoel voor me klaar stond.
Ik ging zitten en er werd wat gekeuveld totdat de gastvrouw zei “Zeg, weet jij of er kamelen in Venezuela zijn?”
Ik reageerde verbaasd: – Vreemd dat je dat vraagt, daar heb ik vannacht over gedroomd –
Toen proestten ze het allemaal uit, mijn lief had al van de nachtelijke gebeurtenis verteld.
De enige keer dat ik echt helemaal “weg” was.Niet zolang als de Brit, maar vermoedelijk was de drug sterker dan mijn wijn.

Natuurlijk is het verhaal van mijn “enige keer dronkenschap” rondgegaan in de vriendenkring.
Jaren na het gebeuren ging een vriend van ons naar Venezuela. Hij zond ons een kaart van de omgeving waar hij zat mét een kameel erin getekend. Achterop stond: geen kameel hier gezien, wél later in bed, toen ik gedronken had!

 

*) een krantenbericht  kennelijk ouder dan 1993, daar toen de grenzen werden afgeschaft
**) tot op heden heb ik géén idee hoe ik aan die vraag gekomen ben en waarom specifiek Venezuela, een land waar “ik niets mee heb” (Wel met kamelen maar daar zou ik veel decennia later pas op zitten.)

Leisure seeker*)

leisure seeker

Hoofdrollen Helen Mirren en Donald Sutherland

Twee oude, getrouwde mensen hebben samen een mooi leven gehad en twee kinderen gekregen, een jongen en een meisje.
Nu heeft zij vergevorderde kanker en hij is beginnend dement.
Ze willen nog één keer samen met de camper weg zoals ze dat vroeger ook deden.
De volwassen kinderen gaan dat geen goed idee vinden, dus ze knijpen er stiekem tussen uit.

De verwarring en angst van de dochter en de zoon  als ze het ontdekken zijn groot.
Af en toe belt ma, maar ze geeft geen clou waar ze zitten en komen NIET naar huis
De zoon reageert daar panischer op dan de dochter.
Hun beleving zie je af en toe in de film

Het is een trieste, soms grappige, maar ook een hele mooie film.
Triest omdat de vrouw haar man “verliest” hij is vaak ver weg in zijn hoofd, weet dingen niet meer, plast in zijn broek en laat een boer of wind.
Soms “is hij er even weer” en zegt hij dat hij het ook erg vindt dat hij “zichzelf kwijt is”

Grappig omdat doordat de man “even” niet meer wist wie zijn vrouw was, een soort verhouding met de buurvrouw opbiecht. Zij gaat door het lint, belt een taxi en levert hem af bij een bejaardenhuis, waarna ze weer terug naar de camper gaat.
Grappig als hij  jaloers blijft doordrammen over haar vroegere vriendje en ze hem uiteindelijk bij dat vriendje afzet.
Mooi, omdat de liefde tussen hun tweeën blijft, er stukjes “vroeger leven” voorbij komen.Ook de humor, die ze samen hebben, is mooi om te zien.
Zonder het eind van de film weg te geven kan ik zeggen dat er een mooi eind aan is.
Een eind dat je hen gunt.

NB: Wat mij opviel is dat dit stel nooit boodschappen doet, nooit ontbijt, luncht, kookt of uit eten gaat (alleen eet hij een hamburgertje af en toe)
Er wordt nooit gewassen ( hij plast af en toe in bed) of naar een wasserij gegaan. Kortom de “gewone” huishoudelijke dingen zijn weggelaten om de film meer inhoud te geven of omdat het Alzheimerstuk dan wel erg de overhand zal nemen?

 

*)letterlijk vertaald: de vrijetijdszoeker

 

Pech

Vrienden van ons hebben een camper en gaan daar af en toe mee weg.
Op een dag vertrekken ze naar Brabant.
Vóór ze vertrekken willen ze ons komen condoleren, dus ze komen “even” aan met de camper. Ik waardeer het zeer dat ze langskomen.
We praten even en dan gaan ze richting Noord Brabant.
Mijn lief zwaait ze uit. Bij het uitzwaaien ontdekt hij dat ze een lekke band hebben.
Ze stappen uit. Een band verwisselen van een camper kun je niet zelf
De vriend komt mee naar binnen om een telefoonnummer op te zoeken van een bedrijf die dat wél kan.
Gelukkig hebben zij tijd en komt er iemand aan zodra een monteur vrij is.
Onze vrienden gaan relaxed met de situatie om.

We staan buiten te praten in afwachting van de monteur.
Het is frisjes.
Mijn vriendin vraagt ons binnen in de camper.
Om het wachten te bekorten vraagt ze of we wat willen drinken.
Haar man gaat straks rijden, maar wij drieën niet, dus er wordt een flesje wijn en een alcoholvrijbiertje opengemaakt
En zo zitten we, voor de deur van ons huis, in een camper een wijntje te drinken.
Na een halfuurtje komt de monteur en moeten we de camper uit.
Een hydraulische krik brengt de camper omhoog en de band wordt razendsnel verwisseld.
Even later staan we onze vrienden weer uit te zwaaien; deze keer rijden ze echt de straat uit: op weg naar Noord Brabant.