Herfst ?

Een paar keer in de week wordt de supermarkt waar ik mijn boodschappen doe met bloemen bevoorraad. Omdat hun bloemen en planten supergoedkoop zijn ( € 1, of € 3,-), komen daar, zodra de wagen gearriveerd is, veel mensen op af.
Deze keer komt er een dame naar de bloemenman die vraagt of hij chrysanten bij zich heeft.
“Nee, mevrouw, ze zijn al wel te krijgen, maar ze verkopen bijna niet: de meeste mensen willen ze NU nog niet, dat geeft ze al zo’n herfstgevoel zeggen ze.”
De dame droop af. (ik zag niet meer of ze nu andere bloemen kocht)

Chrysanten en dahlia’s geven aan dat het herfst is, of dat dié in aantocht is. Ik ben gek op de herfst maar het moment dat de zomer écht voorbij is, wil ik toch zo lang mogelijk uitstellen.
Dit jaar begint de herfst op 22 september. Op school leerden we altijd dat de seizoenen wisselden op de 21ste van maart, juni, september en december, maar dat blijkt NIET altijd zo te zijn.*)

We hebben nu dus nog formeel een kleine maand ZOMER of één week tot de meteorologische herfst begint. De natuur gaat zichtbaar voor dat laatste!
Bij een wandelingetje gisteren zag ik al heel wat herfstbodes


*) De meteorologische herfst begint altijd op 1 september (de winter op 1 december, lente op 1 maart  en de zomer op 1 juni.

Een ochtend met een zwaar gevoel

Vannacht heb ik “gedroomd” dat een bepaald persoon zou sterven.
Ik word vroeg en met een “zwaar gemoed” wakker.
Ook al wil ik dat wel, het “gevoel” ebt niet weg.
Ik doe boodschappen, fiets door de polder, pluk een bos wilde bloemen, maar het gevoel blijft.
Na de koffie gaan we de natuur in.
We stappen in de auto, ik vraag niet eens waar we naar toe gaan. Mijn lief rijdt en stopt bij een bos in de Lage Vuursche  (gem.Baarn)
We lopen zonder te spreken.

Ik kan het gevoel niet van me afschudden.
In een bepaalde stemming ben je ontvankelijker voor dingen die passen bij die bui: ik zie vooral dode bomen en doodhout (Ook die kunnen “mooi” in hun vergankelijkheid zijn)


Gelukkig zie ik ook een koolwitje, heel veel bloeiende bramen en veel rose/wit vingerhoedskruid.
We zien een meertje onder bomen: het water lijkt wel inkt, zo zwart, het spiegelt
meertje.3In mijn hoofd  komt de titel van een boek van Frederik van Eeden boven drijven:
Van de koelen meren des doods.
Mijn lief wéét hoe dit water is ontstaan: Aan het eind van de oorlog waren hier Canadezen gelegerd, toen ze vertrokken hebben ze al hun explosieven hier tot ontploffing gebracht. *)

verdelgen
Als we terug bij de auto zijn, zien we een processierupsenkar met 2 werknemers aan het werk.
De een heeft een gesloten pak aan en een bril en glazen schermpje voor en lacht vriendelijk; ze gaat in de hoogwerker zitten en wordt door haar collega omhoog gebracht vlakbij het rupsennest.
Er wordt een buis naar  het nest toe gebracht die het nest opslurpt; wéér een nest minder.

In plaats van in de auto te stappen stelt mijn lief voor op een nabijgelegen terrasje iets te drinken: een puik plan!
We lopen erheen.
Dáár op dat terrasje ebt mijn “zware “gevoel een beetje weg, genieten we van koffie en
biertje.


Een hond brengt zijn felgroene discus bij me. Ik gooi weg. Niet ver genoeg naar zijn zin, hij komt niet naar me terug.

We rijden naar huis. De ochtend is voorbij.
De middag is begonnen.

 


*) thuis zie ik op internet dat ook de Duitsers munitiedepots in dat bos hadden. In een rapport ”Vooronderzoek conventionele explosieven A 1 en A 27 “gedateerd 8 mei 2012 lees ik dat daar “heden ten dage” nog steeds munitie gevonden wordt!

Oeverzwaluwen in steile wand

Er is een natuurgebied niet ver van mijn geboorteplaats waar vroeger, vanaf 1924, een deel van de grond afgegraven werd tot vlak boven het grondwaterpeil. Het afgegraven zand werd gebruikt om kalkzandsteen van te maken. Op sommige plaatsen is er nog een flink hoogteverschil te zien. Dit natuurgebiedje heeft NU de status van een aardkundig monument.

Mijn jongste broer en ook mijn huidige zwager gingen hier vroeger met de NJN
(Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie
) heen om naar fossielen te zoeken en de flora daar te bestuderen.

zwaluwen
Sinds enige jaren vestigen zich hier in het broedseizoen (maart) een kolonie oeverzwaluwen; ze maken in het voorjaar holen (nesten) in de steile zandwand.

Onlangs gingen we weer eens in dit gebied kijken. Hoewel de jonge zwaluwen al uitgevlogen zijn, zagen we toch nog een paar zwaluwen de holen in en uit vliegen.
poel
Door de droogte waren de meeste poeltjes opgedroogd, slechts de  twee grootsten hadden nog flink wat water

dophei
Tot mijn verbazing was de hei er al licht paars met roze plukjes dophei en ook de witte hei bloeide al.

Ook de klokjesgentiaan zagen we met zijn diepblauwe kelkjes langs het pad staan.
Er waren trouwens nog meer blauwe bloeiende plantjes te zien, zoals het grasklokje en het zandblauwtje.

Behalve de zwaluwen zagen we ook een haas door de hei springen, een heideblauwtje (vlindertje) vlak boven de hei fladderen en 2 reigers overvliegen.

Op een gegeven moment zagen we de Drentse heideschapen die hier verblijven, om de jonge stekken van de wilg en de berken “in de kiem te smoren”, aan komen rennen. Een van de schapen had kennelijk ruzie met een van de anderen want hij gaf hem of haar, een enorme kopstoot, zodat de ander even tegen de grond sloeg.
Daarna liep de kudde weer rustig verder

braamAan de randen van dit natuurgebied (buiten het hek) staan veel bramenstruiken. De vruchten aan de struiken in de schaduwkant waren nog rood, maar aan de zonkant waren ze al consumptiebereid; dus plukten we er een maaltje van om ook thuis nog na te genieten van dit prachtige stukje natuur.