Deze exoot moet dood

We lopen in een gebied van het Goois Natuur Reservaat.

Op de achtergrond horen we een “zoemend” geluid van de auto’s van een nabijgelegen snelweg,   verder is het stil.
We lopen op een pad van bruine, verende dennennaalden, afgewisseld met stukken bruine, verdorde bladeren.

De grond alleen al is een stukje verstilde natuur met af en toe een paddenstoel, een eikel of een stuk boomschors.

Vóór ons op het pad, een stuk vooruit, zit een knielende man, groene GNR trui aan, pet op, met de rug naar ons toe in de grond te scheppen, naast het pad staat een fiets.
Het lijkt me een vreemde plek om een dood huisdier te begraven. We kuchen.

De man schrikt op (dat wilden we juist voorkomen) We vragen wat hij aan het doen is.
Het blijkt dat hij Japanse Duizend Knoopplanten met  een klein schepje in de hand aan het uit scheppen is. Hij volgt de wortel, waar een knoop, weer een knoop en zo door zit, die allemaal weer nieuwe plantjes kunnen vormen.

Ik wéét dat deze ooit geïmporteerde plant fundamenten en wegen kan aantasten en dat er geadviseerd wordt ze ook uit je tuin weg te halen en vernietigen.
Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik juist vanmorgen een klein takje, nét boven de grond  uit de tuin heb afgeknipt! NIET uitgegraven!
Niet in de groene bak doen he? zegt de GNR- vrijwilliger.
Ik weet dat deze planten verbrand moeten worden, willen ze écht geen kwaad meer kunnen doen, maar om nou een vuurtje te stoken voor een takje?
“Doe maar in de grijze bak, dan gaat hij vanzelf kapot en komt niet meer in aanraking met aarde zodat hij zich niet meer kan voortplanten”  lost de vrijwilliger het voor me op.

.
Hij vertelt dat ze een groot gedeelte van dit gebied machinaal “schoon “hebben gemaakt van deze plant, maar dat op- en langs paden soms nog een enkel takje de kop op steekt, dat moet meteen weggehaald worden anders wordt het hier weer een Japans Duizendknopenoerwoud.
We vragen hoe het komt dat de plant zich hier in Nederland zo snel vermeerderd en kennelijk in Japan niet zoveel kwaad aanricht. Hij vertelt dat de plant in Japan natuurlijke vijanden (insecten) heeft.Hij dacht een soort kevertjes, maar dat men hier de gok niet durft te nemen om die diertjes te importeren. Je weet immers niet wat je binnenhaalt.

Ik beloof, zodra ik weer een blaadje Japanse Duizendknoop  in de tuin zie, de plant met wortel en al zal uit graven en in de grijze bak te gooien.
We zeggen gedag en lopen door: weer wat geleerd!

Bosgebied Einde Gooi

lege buurtuin

Onze nieuwe buren gaan vandaag  en morgen mét hun familie in hun lege tuin aan het werk. Geen dagen dus om voor ons in de tuin te bivakkeren.
We willen weg maar waarheen?
Hemelvaartsdag is van oudsher een dag waarop IEDEREEN de weg op gaat, naar strand en zee,  duin, bos of hei.
Door het Coronavirus moeten we elkaar mijden, dus waar is het nu stil?

We hebben weer een plek gevonden!

Een gebied van logo natuur niet ver van Vliegveld Hilversum*)
We lopen in een mooi gebied, komen 4 mensen tegen: een echtpaar mét hond, een dame mét camera én telelens én een man alleen met een jonge hond, die vreselijk graag met ons wil spelen. Wij willen dat ook wel, maar de baas raadt het af ”hij verruïneerd uw kleding” Mijn spijkerbroek  kan wel wat hebben maar als ik één ding geleerd heb van hondenbezitters is dat je ze serieus moet nemen. Zíj kennen hun hond het best, “Let op hij kán bijten”,  is een ook zo’n waarschuwing die ik beslist ter harte neem.
wandelbos

We lopen “fout” of liever gezegd anders dan gepland en komen op een fietspad terecht. Hoezo niet druk?
Gezinnen met opa, oma, vader, moeder, kinderen voor- en achterop én met kinderfietsjes; grijze duiven op elektrische fietsen en wielrenners (zonder bel in flitsende pakken).
Op dit fietspad NU lopen is niet echt leuk. Na iets minder dan een kilometer kunnen we gelukkig het bos weer in.

Op de parkeerplaats is het een stuk drukker geworden; we waren op tijd om het bos voor ons alleen te hebben!
Het nadeel is weer dat we vroeg in de middag thuis zijn en de werkzaamheden in de buurtuin nog in volle gang zijn. Nu het zó open is ga ik maar even binnen mijn blog typen i.p.v. buiten te zitten/werken/frutten.
We hebben in ieder geval de zonnevitaminen al weer binnen!

*)Vliegveld Hilversum ligt ingesloten tussen Hilversum, Loosdrecht en Hollandse Rading. Je kunt er vlieglessen nemen;  er vliegen sportvliegtuigjes af en aan en er zijn zweef- en helikoptervluchten en parachutespringmogelijkheden.

 

 

Den Treek Henschoten

Al jaren gaan mijn lief en ik op Natuurwerkdag een stuk natuur “opschonen” (struikjes en boompjes verwijderen) zodat een ven een ven blijft of een stuk hei een stuk hei.
natuurwerktreek
Dat doen we al jaren op Landgoed Den Treek- Henschoten.

slagboomNu we door de Coronacrisis mensen uit de weg moeten gaan besloten we hier in MEI eens gaan te wandelen. Het familielandgoed (nazaten van de stichter W.H.de Beaufort) beslaat bijna 2200 hectaren bos-hei en landbouwgrond en is bijna geheel toegankelijk voor wandelaars.
Het is één van de grootste particuliere landgoederen van Nederland (560 eigenaren allen familie)

bikes
We kwamen fietsers én mountainbikers tegen en maar één wandelend gezin (vader, moeder en twee kinderen) Dus rustig was het!

 

hertenbord
We zagen op een boom een waarschuwingsbord. Er worden in deze tijd reekalfjes geboren, dus houdt de hond aangelijnd en als je een reekalfje ziet liggen kom er niet aan, de moeder is bijna altijd in de buurt en kan het reekalfje verstoten als het door mensenhanden is aangeraakt!

We zien jammer genoeg géén reekalfje mét of zonder moeder. Wél horen én zien we een hoofdpijnvogel (bonte specht) en schieten er tot 3x toe hagedissen voor mijn voeten weg. (helaas té snel om een foto te maken)

De parkeerplaatsen in de buurt zijn veelal afgezet met rood/wit lint.  De familie wil  het kennelijk natuurliefhebbers NU niet te makkelijk maken om hier te recreëren.

Wij hebben geparkeerd op het terrein van Pannenkoekenhuis Bergzicht (Woudenberg) aan de N227 en zijn vanuit daar overgestoken en hebben een pad gevolgd, dat af en toe doorsneden werd door een ruiterpad ( geen paard gezien) of een mountainbikepad (veel felgekleurde shirts en helmen op terreinfietsen)

rookworstWe hadden het al gezien op het parkeer terrein: KEES verkocht broodjes rookworst.
We willen de lokale ondernemers steunen én hadden wel zin in een broodje rookworst, dus ben ik netjes in de rij gaan staan (strepen op de grond geplakt en wachten bij een loketje)
Ik had géén portemonnee bij me, maar wel het altijd aanwezige tientje in mijn jaszak! Toen ik aan de buurt was bleek dat GELD niet werd aangenomen, er mocht alleen pinbetaald worden.
“Sorry mevrouw, ik heb hier ook geen wisselgeld”.
Gelukkig had mijn lief, verderop staand, wél zijn pinpas bij zich, dus  was er een wisseling van de wacht: ik deed de bestelling en liep weg en mijn lief betaalde (prima regeling, vond ik zelf)

Fijne wandeling, mooi bos, weinig mensen, kortom aanrader!

 

Landgoed Groeneveld (Baarn)

bomentunnel

Het landgoed Groeneveld wordt nu door Staatsbosbeheer beheerd.
Er zijn mooie wandelingen; prachtige waterpartijen, grote rhododendronbossages (helaas nog niet bloeiend nu) en er staat KUNST in de tuin. Ook vaak IN het kasteel met bijzondere tentoonstellingen.

Er is een ommuurde tuin, vroeger een moestuin voor de voedselvoorziening van de bewoners van het kasteel.
moestuinNu zijn achterin de tuin tuinvolkstuintjes (strenge regels) en ervóór wordt een stuk kaarsrechte perkjes en een stel (nu bloeiende) appelbomen door vrijwilligers onderhouden.
We spreken met een tuinman. Zo eentje waarvan je meteen ziet dat het een tuinliefhebber is, strooien hoed op het hoofd, tuinbroek aan met op de knieën zakken waar de tuinhandschoenen uitsteken. We praten met hem over de planten die ons opvielen:
Kardoen, stond op het bordje bij de plant. Ik wordt bevestigd in wat ik al dacht; een distelachtige; familie van de artisjok! (Terugkomen in aug. dan bloeit hij)

Kerrieplant, ik weet toch zeker dat kerrie, een mengsel is van allerlei kruiden bij elkaar, dus wat is dan een kerrieplant? De tuinman geeft uitsluitsel;  Ja kerrie is een mengel van kruiden, deze plant ruikt naar kerrie en ja, je zou het ook door het eten kunnen doen, maar dan alleen het aftreksel, dus het eigenlijk blad moet dan niet in het gerecht (hij stelt bij gebruik  ervan een theeëi voor)

Langs de slangenmuur (fruitmuur in slingerende lijn) groeien fruitboompjes, waar ik oa. een vijg in herken.

Er staat een soort groot soort “paddenstoel”, die we, als we dichterbij komen herkennen als een insectenhotel; een grote met mooie, aparte vormen.

In het bos staan/liggen Mondriaanachtige vlakken: KUNST.

Verderop zijn gekleurde rondjes op een boom; KUNST .
Op het water drijft een prachtig stalen vorm.

Door mijn zoeker zie ik daarachter een aparte boomverdikking.
Daarheen gelopen ziet het er uit als een enorme olifantenpoot.

                       Doordat er de laatste dagen een enorme felblauwe lucht is, is de
weerschijn  in het water prachtig helder.

madelief water
Op sommige plekken is het gras een groenblue bells
tapijt met madeliefjes, op andere plekken,
meer onder de bomen, staan plukjes
blauwe klokjes, vermoedelijk bluebells.

 

 

Een prachtig gebied om te zijn, waar velen gebruik van maken
Wandelend met of zonder hond.
Zittend met een kleedje en thermoskan koffie.
Gezinnen; moeder en dochter of zussen en tieners met een voetbal.voetballende

Maar allemaal op de goede afstand!

 

 

 

Memory Lane

Vandaag moesten we in mijn geboortedorp zijn.
We komen er wel eens vaker maar nooit in de buurt waar ik als kind ben opgegroeid.
Vandaag hadden we tijd.
We deden onze “boodschap” en reden naar de straat waar ik vroeger woonde.
We parkeerden de auto, staken een weg over en gingen wandelen in het bos.

tunneltje

Om dat bos te bereiken moet (en moest) je een tunneltje door.
Het voet/fietspad er onderdoor loopt naar beneden. Daar sleeden we vroeger  ’s winters vanaf. Nu pas vallen de muurtjes met siersteentjes  aan weerszijden me op
Door het tunneltje heen kwam je op een bospad met aan één kant sportvelden aan de andere kant bos.

Nu was het “bos” vrij open en was het meer een perceeltje bomen dan een BOS.
Vroeger gingen we, aan het begin van de avond, grote, kleine kinderen en een paar ouders hier naar toe om Blikjetrap (soort verstoppertje) te spelen.
Maar ja vroeger was ik een stuk kleiner en leek het BOS een stuk groter!

We lopen langs de sportvelden (waar ik ooit aan schoolsporttoernooien heb meegedaan)
Ik zie weinig bos, wel bomen. Dan komen we bij open velden. Vroeger was hier wuivend graan, waartussen korenbloemen en klaprozen stonden. (Misschien nog wel als we hier in de maand juni zouden zijn) én er was ook een knollenveld (suikerbieten of knolraap)

Tussen de blaadjes onder de kale bomen bloeit een veld sneeuwklokjes.
Niet ver hier vandaan is een landgoed dat in 1934 in handen van Natuurmonumenten kwam.
zichtlaanDe zichtlaan is nog steeds te bewandelen, heel in de verte kun je een glimp zien van het huis.

We lopen weer terug naar de auto.
Ik maak een foto van “ons” straatje, dat oploopt naar boven en waar wij vrij “laag” woonden in een huis dat in 1919 was gebouwd.
straat

padvindershuisjeOm het padvindershuisje  om de hoek kan ik niet heen (letterlijk en figuurlijk); er staat een hek omheen, én het was de plek waarachter ik vroeger een paar keer flink in elkaar gemept ben door meisjes waar ik niet bij hoorde en (naar hun zin) wel bij moest horen.
Het huisje is wat verloederd maar zal nu vast wel een monument zijn (ik ben er niet dicht genoeg bij geweest om dát te zien; het roept geen fijne herinneringen op: het was zó dicht bij huis, maar (nog) niet veilig)
Het is een gebouwtje met een apart paraboolvormig dak van architect Jacobus van Laren gebouwd in 1921.

We stappen in de auto en rijden naar huis.
Ik sluit het verleden weer af: de fijne én de minder fijne dingen.

 

Naardereng

naardereng

Zondag liepen we een stuk op de best bewaarde eng (= bouwland) van het Gooi.
70 hectare, nu in het bezit  van het Goois Natuur Reservaat en vrij toegankelijk.
Nog steeds zijn er akkers met graan en mais, omzoomd met een strook wilde bermbloemen.
Ook is er bos, waar vroeger het eikenhakhout werd gebruikt voor het leerlooien, de dunne rechte stammetjes (geriefhout) voor de stelen van bezems en boerengereedschappen en waar ook brandhout werd gehakt voor de visrokerijen in
Huizen, een van oudsher vissersdorp én eerste dorp uit ’t Gooi met stenen huizen
(niet ver van de Naardereng)

briefjeBij het bord Naardereng hangt een in plastic verpakt briefje:
Aan heer met rode auto, Heidewachtel/Drentse Patrijs- achtige hond:
Mijn fototoestel is in uw auto achtergebleven
toen mijn herder-achtige hond in paniek daarin sprong.
Dan volgt een telefoonnummer.

Als ik dit lees voel ik een mini drama achtig tafereel.
De  man of vrouw die met zijn/haar herder-achtige hond thuis komt en ontdekt dat zijn/haar fototoestel in de rode auto is blijven liggen. Ze racet terug, maar de rode auto is weg.
Thuis schrijft ze een briefje, stopt het in een hoesje, neemt plakband mee en daar hangt dit briefje: nu is het wachten op de man met de rode auto die het gaat lezen.
Ik hoop dat de Heidewachtel of Drentse patrijsachtige hond daar vaker uitgelaten wordt en alles op zijn pootjes terecht komt.

Verderop voltrekt zich het volgende mini drama: een dame met een auto met open achterklep met daar 3 of 4 kleine hondjes roept: Skipper!” Ze mist nog één hondje en vraagt of wij naar hem willen uitkijken. Ze wijst op een bruin geval dat al in de auto zit “Zoiets, maar dan zwart”
We beloven naar hem uit te kijken.

vermolmdWe zien een aparte open vermolmde boom, welk knaagdier of insect zou zich hier te goed aan hebben gedaan? Ondertussen roepen we Skipper, maar zien geen zwart, klein hondje.
Wél, na een hele lange wandeltijd, de dame weer.We vragen wat we moeten doen ALS we Skipper vinden: hij draagt een penning met haar telefoonnummer, dus als we willen bellen graag: dan krijgen we haar man aan de foon, want ze hebben auto’s geruild, hij is met de andere 4 honden al thuis, zij blijft zoeken en wij ook. We komen andere hondenbezitters met hun viervoeters tegen en vertellen hen ook het verhaal en of ze uit willen kijken naar Skipper.
We lopen de Eukenberg op, 14,3 meter hoog mét houten treetjes. De Eukenberg blijkt een verbastering van  Kerkenberg en is vermoedelijk een tafelberg, een opgeworpen heuvel met platte bovenkant, die ooit werd gebruikt voor religieuze (offer)feesten. Bovenopstaand kunnen we het Gooimeer zien liggen.
eukenberg
Als we afdalen komen weer de hondzoekende dame tegen, ze wordt nu écht ongerust, bang dat iemand hem heeft meegenomen ”Zodra ze merken dat hij in huis poept zetten ze hem wel weer op straat, maar dan vindt hij zijn weg niet meer terug” vertelt ze.
Ook de zoekgeraakte hond is, evenals haar andere honden, een zwerfhond, die ze in huis genomen heeft.

Nu lopen we niet “rustig”  meer. we roepen en zoeken de HOND!
Gelukkig komen we na een tijdje de rennende dame tegen. In het voorbijgaan zegt ze; “Dank voor het zoeken.Hij is gevonden door een dame, die bij de hangbuikzwijntjes met hem staat, maar haast heeft”

Een pak van ons hart; de in huispoepende zwerfhond komt weer bij zijn baasje.
Ook wij lopen nu naar de auto terug.
Een wandeling met “hindernissen ” maar daarom niet minder leuk.

“Weg langs 12 schepels”

bos
Een eindje fietsen in het Goois Natuurreservaat (geen BN-er gezien)
Mooie bospaadjes, omgeploegde zwarte akkers zonder nog een gewas in zicht, een merel op het fietspad en brandnetels aan weerszijden

 

 

Op onze fietstocht zie ik een bordje dat me aanspreekt “Weg langs de 12 schepels”.
We fietsen er een stukje op en gaan dan weer een ander weggetje in.
Thuis  ga ik dát weggetje eens opzoeken.

Een schepel is een inhoudsmaat weet ik, maar thuis ontdek ik dat het ook een oppervlaktemaat is.
Hoeveel het is? Moeilijk te achterhalen: een schepel, is zoveel mud, is zoveel spint, is zoveel…
Al deze eenheden bleken vroeger per plaats te verschillen : Zo was  in Amsterdam was een schepel meer (of minder) dan in Hengelo.
Uiteindelijk vind ik een site (Alles op een rij) waarop staat dat een (oppervlaktemaat)  schepel, 9 are was. (Als inhoudsmaat van droge waar was een schepel vroeger 27,875 liter in Amsterdam en  41,7 liter in Nijmegen)
In 1820 werd een schepel (inhoudsmaat) officieel vastgesteld op 10 liter.

Nergens kon ik vinden waarom dit pad zo heet. Wat was er met die 12 schepels? Liep het pad om dit gebied heen?
We zijn het niet afgereden en als ik later thuis google komen er kaarten en een tekst over een lugubere moord in 2011 te voorschijn, maar geen verklaring van de naam.

Het zal wel een raadsel blijven.
Als ik het aan de weet komt hoort u het ook.

 

Crematorium

In Driehuis, gemeente Velsen werd het eerste Crematorium van Nederland in 1913 gebouwd “Westerveld”
De eerste Nederlander die zich liet cremeren was de schrijver Multatuli *) in 1887, dat gebeurde in Duitsland omdat er in Nederland nog geen mogelijkheid tot “lijkverbranding” was.
Bij de opening van het gebouw was cremeren in Nederland nog bij de wet verboden. Toch vond op Westerveld op 1 april 1914 de eerste crematie plaats. Van de crematie werd een proces verbaal opgemaakt omdat het officieel nog verboden was**)
Pas in 1954 kwam het tweede crematorium in Nederland in Dieren en in 1962 het derde in Groningen.

Mijn moeder wilde gecremeerd worden en had dat ook beschreven. Toen zij dit opschreef was Westerveld het enige crematorium wat in aanmerking kwam ( Dieren en Groningen waren veel te ver weg) Toen ze stierf haalde ik haar map met wensen tevoorschijn en besprak dit met de begrafenisondernemer. Mijn moeder was oud toen ze stierf en veel van haar familie en vrienden waren haar al voorgegaan.
“Vindt U Westerveld niet wat groot? “vroeg de begrafenisondernemer Jan? (naam (man) om nooit meer te vergeten)
Ik had er nooit over nagedacht, mijn moeder beschreef het: dus Zo zou het geschieden.
In Bilthoven ligt Den en Rust,  in een prachtige omgeving, het is dichterbij en intiemer als er niet zoveel mensen komen.
Ik was in tweestrijd, vond het  idee prima maar mijn moeders wens stond voorop.
Jan bood een uitweg: Deze brief is van vóór 1990, toen had Den en Rust nog geen crematorium***)
We zijn gaan kijken en waren meteen enthousiast. Zo mooi (vredig) midden in de bossen, geen gigantische aula, mooie sfeer, dit had mijn moeder zeker mooi gevonden.

den en rust
Daar heeft dus mijn moeder’s afscheid plaatsgevonden.
Ik wist niet dat ik zo snel daarna wéér een crematie daar zou regelen.
Een half jaar later had ik weer een gesprek met begrafenisondernemer Jan en regelde de begrafenis voor mijn schoonzusje.
Weer was het een mooi en vredig afscheid.

Ook mijn stiefvader’s afscheid heeft daar plaatsgevonden.
Ook toen weer de kist voor het grote raam dat uitkijkt op het bospad. Zo mooi!

Vandaag waren we er weer. Weer kijkend naar dat prachtige gebrandschilderde raam, de met bloemen overdekte kist en daarachter het bos.
Deze keer waren er aan beide kanten schermen met foto’s van de overledene, die wisselden als de muziek speelde. De kinderen vertelden wat voor man hun vader was geweest en de kleinkinderen vulden het “opa-beeld” aan. Wéér indrukwekkend.

Ik weet waar ik mijn afscheid hebben wil. Dáár, op die plek, in die aula, bij dat bos. Mooi!

 

Nacht van de nacht

nacht van de nachtDe Nacht van de Nacht is een jaarlijks terugkerend evenement dat, sinds 2006 georganiseerd wordt door Natuur- en Milieufederaties op de nacht dat de zomertijd eindigt, zodat de nacht extra lang duurt
Op deze avond en nacht doven een aantal gemeentes, bedrijven en huishoudens hun verlichting om aandacht te vragen voor  lichtvervuiling [ en het effect daarvan op de (wilde) dieren.]

 

Er worden tal van evenementen op de Nacht van de Nacht georganiseerd, kijk op de website en schrijf je in voor een wandeling, een bezoek aan de sterrenwacht of bijvoorbeeld een concert (in 2015 deed ook het Concertgebouw mee en vond er een concert in het donker plaats)

Het kan best laat worden want u en de kinderen, waarvoor ook van alles wordt georganiseerd, kunnen de volgende dag een uur langer slapen, want dan is het wintertijd.

Zelf ga ik meestal een met een gids een natuurgebied in, om bijvoorbeeld vleermuizen of uilen te bekijken. Bij hoge uitzondering mogen we ná zonsondergang de natuurgebieden in en dat is best gaaf! Neem géén telefoon of zaklantaarn mee, de maan is voldoende!

 

De herfst in aantocht

eikelen
Er zijn veel vogels, zowel in onze voor- als in onze achtertuin.
We hangen danook speciaal voor hen voedsel op.

Vroeger moest je NIET het hele jaar door voeren, ze moesten zelf voor hun kostje zorgen, als het niet extreem koud was. Alleen in de winter voerden de mensen bij.
Tegenwoordig met steeds dichtere bevolking, minder tuinen met struiken, minder hoeken en gaatjes in onze moderne bouw én meer verdelgingsmiddelen zodat hun voedsel sterft, adviseert de vogelbescherming het hele jaar tuinvogels te voeren.

bessen2
Soms valt bepaald vogelgedrag me op.
In onze tuin staan  nu veel bessenstruiken met vol met  in bessen. Ik zie er deze tijd amper een vogel op zitten.

bessen
Vandaag las ik in een natuurblad dat veel bessen, voor vogels, pas “lekker” worden als er de vorst overheen geweest is! (Bovendien is er nu genoeg ander voedsel)
Ze wachten dus, net als wij met de boerenkool, tot de vorst over  de bessen is heen geweest is!

De natuur maakt zich al klaar voor de herfst, veel eikels, kastanjes en bessen aan de boom en ik heb ook al heel wat paddenstoelen in de bossen gezien.
De “gewone” maar ook al wat meer apartere exemplaren, zoals desponszwam Grote sponszwam (Sparassis crispa)
Het is inderdaad net of er een spons in het bos ligt. Hij schijnt eetbaar te zijn, maar mij trekt het niet zo.

koraalzwamWat ook leuk in het bos opviel was het kleverige koraalzwammetje (Calocera viscosa), de oranje gele kleur verraad hem al van verre.

Met het prachtige zonnetje zou het wel eens een hele mooie herfst kunnen worden.
Het IS al een mooie vóórherfst!