Naardereng

naardereng

Zondag liepen we een stuk op de best bewaarde eng (= bouwland) van het Gooi.
70 hectare, nu in het bezit  van het Goois Natuur Reservaat en vrij toegankelijk.
Nog steeds zijn er akkers met graan en mais, omzoomd met een strook wilde bermbloemen.
Ook is er bos, waar vroeger het eikenhakhout werd gebruikt voor het leerlooien, de dunne rechte stammetjes (geriefhout) voor de stelen van bezems en boerengereedschappen en waar ook brandhout werd gehakt voor de visrokerijen in
Huizen, een van oudsher vissersdorp én eerste dorp uit ’t Gooi met stenen huizen
(niet ver van de Naardereng)

briefjeBij het bord Naardereng hangt een in plastic verpakt briefje:
Aan heer met rode auto, Heidewachtel/Drentse Patrijs- achtige hond:
Mijn fototoestel is in uw auto achtergebleven
toen mijn herder-achtige hond in paniek daarin sprong.
Dan volgt een telefoonnummer.

Als ik dit lees voel ik een mini drama achtig tafereel.
De  man of vrouw die met zijn/haar herder-achtige hond thuis komt en ontdekt dat zijn/haar fototoestel in de rode auto is blijven liggen. Ze racet terug, maar de rode auto is weg.
Thuis schrijft ze een briefje, stopt het in een hoesje, neemt plakband mee en daar hangt dit briefje: nu is het wachten op de man met de rode auto die het gaat lezen.
Ik hoop dat de Heidewachtel of Drentse patrijsachtige hond daar vaker uitgelaten wordt en alles op zijn pootjes terecht komt.

Verderop voltrekt zich het volgende mini drama: een dame met een auto met open achterklep met daar 3 of 4 kleine hondjes roept: Skipper!” Ze mist nog één hondje en vraagt of wij naar hem willen uitkijken. Ze wijst op een bruin geval dat al in de auto zit “Zoiets, maar dan zwart”
We beloven naar hem uit te kijken.

vermolmdWe zien een aparte open vermolmde boom, welk knaagdier of insect zou zich hier te goed aan hebben gedaan? Ondertussen roepen we Skipper, maar zien geen zwart, klein hondje.
Wél, na een hele lange wandeltijd, de dame weer.We vragen wat we moeten doen ALS we Skipper vinden: hij draagt een penning met haar telefoonnummer, dus als we willen bellen graag: dan krijgen we haar man aan de foon, want ze hebben auto’s geruild, hij is met de andere 4 honden al thuis, zij blijft zoeken en wij ook. We komen andere hondenbezitters met hun viervoeters tegen en vertellen hen ook het verhaal en of ze uit willen kijken naar Skipper.
We lopen de Eukenberg op, 14,3 meter hoog mét houten treetjes. De Eukenberg blijkt een verbastering van  Kerkenberg en is vermoedelijk een tafelberg, een opgeworpen heuvel met platte bovenkant, die ooit werd gebruikt voor religieuze (offer)feesten. Bovenopstaand kunnen we het Gooimeer zien liggen.
eukenberg
Als we afdalen komen weer de hondzoekende dame tegen, ze wordt nu écht ongerust, bang dat iemand hem heeft meegenomen ”Zodra ze merken dat hij in huis poept zetten ze hem wel weer op straat, maar dan vindt hij zijn weg niet meer terug” vertelt ze.
Ook de zoekgeraakte hond is, evenals haar andere honden, een zwerfhond, die ze in huis genomen heeft.

Nu lopen we niet “rustig”  meer. we roepen en zoeken de HOND!
Gelukkig komen we na een tijdje de rennende dame tegen. In het voorbijgaan zegt ze; “Dank voor het zoeken.Hij is gevonden door een dame, die bij de hangbuikzwijntjes met hem staat, maar haast heeft”

Een pak van ons hart; de in huispoepende zwerfhond komt weer bij zijn baasje.
Ook wij lopen nu naar de auto terug.
Een wandeling met “hindernissen ” maar daarom niet minder leuk.

“Weg langs 12 schepels”

bos
Een eindje fietsen in het Goois Natuurreservaat (geen BN-er gezien)
Mooie bospaadjes, omgeploegde zwarte akkers zonder nog een gewas in zicht, een merel op het fietspad en brandnetels aan weerszijden

 

 

Op onze fietstocht zie ik een bordje dat me aanspreekt “Weg langs de 12 schepels”.
We fietsen er een stukje op en gaan dan weer een ander weggetje in.
Thuis  ga ik dát weggetje eens opzoeken.

Een schepel is een inhoudsmaat weet ik, maar thuis ontdek ik dat het ook een oppervlaktemaat is.
Hoeveel het is? Moeilijk te achterhalen: een schepel, is zoveel mud, is zoveel spint, is zoveel…
Al deze eenheden bleken vroeger per plaats te verschillen : Zo was  in Amsterdam was een schepel meer (of minder) dan in Hengelo.
Uiteindelijk vind ik een site (Alles op een rij) waarop staat dat een (oppervlaktemaat)  schepel, 9 are was. (Als inhoudsmaat van droge waar was een schepel vroeger 27,875 liter in Amsterdam en  41,7 liter in Nijmegen)
In 1820 werd een schepel (inhoudsmaat) officieel vastgesteld op 10 liter.

Nergens kon ik vinden waarom dit pad zo heet. Wat was er met die 12 schepels? Liep het pad om dit gebied heen?
We zijn het niet afgereden en als ik later thuis google komen er kaarten en een tekst over een lugubere moord in 2011 te voorschijn, maar geen verklaring van de naam.

Het zal wel een raadsel blijven.
Als ik het aan de weet komt hoort u het ook.

 

Crematorium

In Driehuis, gemeente Velsen werd het eerste Crematorium van Nederland in 1913 gebouwd “Westerveld”
De eerste Nederlander die zich liet cremeren was de schrijver Multatuli *) in 1887, dat gebeurde in Duitsland omdat er in Nederland nog geen mogelijkheid tot “lijkverbranding” was.
Bij de opening van het gebouw was cremeren in Nederland nog bij de wet verboden. Toch vond op Westerveld op 1 april 1914 de eerste crematie plaats. Van de crematie werd een proces verbaal opgemaakt omdat het officieel nog verboden was**)
Pas in 1954 kwam het tweede crematorium in Nederland in Dieren en in 1962 het derde in Groningen.

Mijn moeder wilde gecremeerd worden en had dat ook beschreven. Toen zij dit opschreef was Westerveld het enige crematorium wat in aanmerking kwam ( Dieren en Groningen waren veel te ver weg) Toen ze stierf haalde ik haar map met wensen tevoorschijn en besprak dit met de begrafenisondernemer. Mijn moeder was oud toen ze stierf en veel van haar familie en vrienden waren haar al voorgegaan.
“Vindt U Westerveld niet wat groot? “vroeg de begrafenisondernemer Jan? (naam (man) om nooit meer te vergeten)
Ik had er nooit over nagedacht, mijn moeder beschreef het: dus Zo zou het geschieden.
In Bilthoven ligt Den en Rust,  in een prachtige omgeving, het is dichterbij en intiemer als er niet zoveel mensen komen.
Ik was in tweestrijd, vond het  idee prima maar mijn moeders wens stond voorop.
Jan bood een uitweg: Deze brief is van vóór 1990, toen had Den en Rust nog geen crematorium***)
We zijn gaan kijken en waren meteen enthousiast. Zo mooi (vredig) midden in de bossen, geen gigantische aula, mooie sfeer, dit had mijn moeder zeker mooi gevonden.

den en rust
Daar heeft dus mijn moeder’s afscheid plaatsgevonden.
Ik wist niet dat ik zo snel daarna wéér een crematie daar zou regelen.
Een half jaar later had ik weer een gesprek met begrafenisondernemer Jan en regelde de begrafenis voor mijn schoonzusje.
Weer was het een mooi en vredig afscheid.

Ook mijn stiefvader’s afscheid heeft daar plaatsgevonden.
Ook toen weer de kist voor het grote raam dat uitkijkt op het bospad. Zo mooi!

Vandaag waren we er weer. Weer kijkend naar dat prachtige gebrandschilderde raam, de met bloemen overdekte kist en daarachter het bos.
Deze keer waren er aan beide kanten schermen met foto’s van de overledene, die wisselden als de muziek speelde. De kinderen vertelden wat voor man hun vader was geweest en de kleinkinderen vulden het “opa-beeld” aan. Wéér indrukwekkend.

Ik weet waar ik mijn afscheid hebben wil. Dáár, op die plek, in die aula, bij dat bos. Mooi!

 

Nacht van de nacht

nacht van de nachtDe Nacht van de Nacht is een jaarlijks terugkerend evenement dat, sinds 2006 georganiseerd wordt door Natuur- en Milieufederaties op de nacht dat de zomertijd eindigt, zodat de nacht extra lang duurt
Op deze avond en nacht doven een aantal gemeentes, bedrijven en huishoudens hun verlichting om aandacht te vragen voor  lichtvervuiling [ en het effect daarvan op de (wilde) dieren.]

 

Er worden tal van evenementen op de Nacht van de Nacht georganiseerd, kijk op de website en schrijf je in voor een wandeling, een bezoek aan de sterrenwacht of bijvoorbeeld een concert (in 2015 deed ook het Concertgebouw mee en vond er een concert in het donker plaats)

Het kan best laat worden want u en de kinderen, waarvoor ook van alles wordt georganiseerd, kunnen de volgende dag een uur langer slapen, want dan is het wintertijd.

Zelf ga ik meestal een met een gids een natuurgebied in, om bijvoorbeeld vleermuizen of uilen te bekijken. Bij hoge uitzondering mogen we ná zonsondergang de natuurgebieden in en dat is best gaaf! Neem géén telefoon of zaklantaarn mee, de maan is voldoende!

 

De herfst in aantocht

eikelen
Er zijn veel vogels, zowel in onze voor- als in onze achtertuin.
We hangen danook speciaal voor hen voedsel op.

Vroeger moest je NIET het hele jaar door voeren, ze moesten zelf voor hun kostje zorgen, als het niet extreem koud was. Alleen in de winter voerden de mensen bij.
Tegenwoordig met steeds dichtere bevolking, minder tuinen met struiken, minder hoeken en gaatjes in onze moderne bouw én meer verdelgingsmiddelen zodat hun voedsel sterft, adviseert de vogelbescherming het hele jaar tuinvogels te voeren.

bessen2
Soms valt bepaald vogelgedrag me op.
In onze tuin staan  nu veel bessenstruiken met vol met  in bessen. Ik zie er deze tijd amper een vogel op zitten.

bessen
Vandaag las ik in een natuurblad dat veel bessen, voor vogels, pas “lekker” worden als er de vorst overheen geweest is! (Bovendien is er nu genoeg ander voedsel)
Ze wachten dus, net als wij met de boerenkool, tot de vorst over  de bessen is heen geweest is!

De natuur maakt zich al klaar voor de herfst, veel eikels, kastanjes en bessen aan de boom en ik heb ook al heel wat paddenstoelen in de bossen gezien.
De “gewone” maar ook al wat meer apartere exemplaren, zoals desponszwam Grote sponszwam (Sparassis crispa)
Het is inderdaad net of er een spons in het bos ligt. Hij schijnt eetbaar te zijn, maar mij trekt het niet zo.

koraalzwamWat ook leuk in het bos opviel was het kleverige koraalzwammetje (Calocera viscosa), de oranje gele kleur verraad hem al van verre.

Met het prachtige zonnetje zou het wel eens een hele mooie herfst kunnen worden.
Het IS al een mooie vóórherfst!

 

 

 

Groen

Mijn eerste volwassen jaren heb ik PSP gestemd, ik was tegen het leger (inmiddels denk ik daar  iets genuanceerder over)
Ook legergroen verafschuw ik.Mijn lief liep er 21 maanden in,  gedwongen dienstplicht en langer dan normaal omdat hij, om zijn baan in het leger te mogen uitvoeren, de onderofficiersopleiding moest volgen. In het weekend en op AP (AvondPermissie) droeg hij dat legergroen naar huis, dat moest. Mijn lief draagt sindsdien nooit meer groen. Ik heb dan ook niks met de kleur groen, als we het over kleding hebben

Geen groen dus voor dit huisgezin. Des te vreemder is  het, dat als ik droef of gestrest ben er maar één ding is dat me altijd weer in balans brengt; de groene natuur
Het wandelen in een weiland, een duinlandschap of langs de waterkant, maar het liefst in een bos.

bos
Zo ook nu weer. Met hangende schouders en een hoofd vol zorgen vertrek ik op de fiets naar een natuurgebied. We zetten de fiets neer en lopen door het struweel. De zon schijnt tussen de bladeren. In deze tijd van het jaar is het groen, zo mooi, jong, fris en licht. Het licht “speelt” over de grond, tussen de varens. Dan komt er een open plek met allemaal stekjes van wilgen en plantjes, dan weer een drassig stuk met mos en greppel.
Binnen de kortst mogelijke tijd adem ik ruimer, kijk ik om me heen en ben ik blij dat ik leef. De zorgen zijn er nog, maar er is een NU, dat belangrijk is en …..mooi