Atelierroute Laren(N.H.)

Afgelopen zaterdag en zondag werd voor de 14e keer de Atelierroute Laren georganiseerd.
Wij waren de zaterdag “bezig” met Sport (zie blog gisteren) dus was de zondag gereserveerd voor Cultuur*)

tuin pepeEr is een prachtig magazine van deze Atelierroute uitgegeven; 64 kunstenaars doen deze keer mee en staan erin met foto’s van hun werk en waar ze exposeren.
Omdat we deze keer beperkt in de tijd zaten, hebben we er maar een bekeken.
Wel verschillende disciplines: schilderijen, beelden, kussens en fotografie [natuur-Arie van den Hout en Ineke Vaassen – vrouwen met bloemen]

Eén van de bijkomende (leuke) dingen van zo’n atelierroute is, dat je in woningen/ateliers/tuinen komt, waarin je normaal NIET komt.
Eén van de bijkomende nadelen, als je “gewoon” rondrijdt en naar binnengaat waar een atelierroutevaan buiten hangt is, dat je soms bij iemand in de huiskamer staat waarbij je in één oogopslag ziet: dit is not my cup of tea. Dan staat daar een (meestal) dame te stralen die je aanspreekt en wat dan?
Ik wil  graag altijd eerlijk zijn, maar dat is, in dit geval, wat NIET complimenteus.
Mijn lief zegt dan “bijzonder” of “apart” (ik heb die woorden niet paraat als ik iets ECHT NIETS vind)
Daarom kijken we nu in het  art-magazine wat we echt willen zien.

Op sommige plekken exposeren meerdere kunstenaars.
Onderstaand een aantal foto’s van dingen die ik wel wat vind **)
atelierroute2Ineke Onkenhoutatelierroute

Wat voor ons het hoogtepunt werd, was de tuin van Pépé Grégoire met zijn beelden.
De tuin is groot, de beelden komen er prachtig in uit.

beeld pepe
titel: Just married 

pepe

Ook zijn vrouw Marlin, interieurontwerpster, heeft prachtig expositiewerk binnen en buiten staan.
marlin

marlin3
Marlin Grégoire

Ná deze tuin reden we weer op huis aan.

We hebben genoten.

 

 

 

 

*) Niet de hele zondag, want mijn lief zou vanaf 3 uur passief sport bedrijven: formulerace in Monte Carlo (tv)
**) wat niet wil zeggen dat ik ze ook in huis zou willen hebben

Is de Nieuwe Kerk een tempel?

De tentoonstelling ”De weg naar nu” over het leven van Boeddha is  in de Nieuwe Kerk in Amsterdam is te zien tot 3 februari 2019.
Waarom we dan  uitgerekend in de( drukke)  herfstvakantie moesten gaan? Niet aan gedacht.
Met de auto naar Diemen, waar een (gratis) parkeerterrein naast het station is.
Helaas:VOL.
De straatjes daar in de buurt zijn (sinds wanneer?) allemaal parkeren maximaal 2 uur.
Dat gaan we niet redden.
Gelukkig heeft mijn, in Amsterdam geboren, eega een alternatief plan: we rijden naar Zeeburg P+R.
Daar is wél plek (en een combikaart OV+parkeren) We stappen daar op de tram naar het Centraal Station en lopen (over de hoofden) naar de Nieuwe Kerk.

In de kerk is het vrij rustig.We hebben een museumjaarkaart maar moeten aan de kassa nog € 2,50 p.p.bijbetalen.
Voor de kassa naast ons staat een dame met 2 heren. Eén van die heren heeft een Aziatisch uiterlijk en een oranje jurk aan. De dame legt uit dat hij een monnik is en dat hij NIET mag betalen om Boeddha te zien. De man achter de kassa is er zichtbaar verlegen mee, maar zegt dat iedereen toegang moet betalen. De dame heeft al aangeboden voor de monnik te betalen, maar dat mag ook niet van zijn geloof.
Ze legt uit dat de monnik speciaal hier gekomen is om Boeddha te zien. De man achter de kassa volhard echter in zijn standpunt: iedereen moet toegang betalen.
De monnik en de andere man stappen terug. Ik dacht om weg te gaan. Later blijken ze toch binnen te zijn. Misschien heeft het argument dit is géén tempel maar een tentoonstellingsgebouw hem een ingang gegeven om er toch naar binnen te gaan? Ik zal het nooit weten.

IN de kerk wordt het levensverhaal van Boeddha in 5 fases verteld:
boedhha
1.geboorte

2.ommekeer

3.verlichting.

4.eerste leerrede

5.overlijden.

 

Er is antieke én hedendaagse kunst.
Gebedsmolens door kinderen gemaakt met wensen:
dat alle mensen voldoende voedsel hebben,
vreden voor allemaal,
dat iedereen gelukug is       en ook een molen met de tekst
ik wens niks.

Er klinken “vreemde” klanken en galmen door de Nieuwe Kerk; ook een kunstwerk.
IK word er niet rustig van, maar het stoort ook niet.
En er liggen kussentjes, wie wil kan mediteren.
wensboom

Behalve mediteren is er nog meer te doen: bij de(2)  bomen van Yoko Ono liggen langwerpige briefjes waarop je een wens mag schrijven en in de boom hangen.
Ik heb een vurige wens, dus mijn briefje hangt er nu ook bij!

Op doek worden de handgebaren die bij de boeddhabeelden veel voorkomen, uitgelegd.

Er zijn heel veel boeddhabeelden te zien, van heel klein tot heel groot.
Een grote beeld voor een spiegel maakt op mij de meeste indruk. Als ik het beter wil bekijken en een beetje té dicht bij kom, gaat er iets loeien. Ik schrik en doe gauw een stap achteruit. Uit mijn ooghoek zie ik “de man met de V op zijn borst” om de hoek kijken. Hij knikt. We hadden al een eerder encounter, toen hij ons attent maakte op het feit dat een paraplu NIET toegestaan is in deze ruimte. Mijn lief moest terug en hem bij de garderobe afgeven, wat hij zonder morren deed. We wisten het echt niet!

Na de tentoonstelling (we zijn er stil van) eten we buiten een wrap uit het handje en lopen dan terug naar het Centraal Station. Je kunt weer  over de hoofden lopen, zo druk. Allerlei talen vliegen links en rechts om je oren en vaak bots ik plots tegen iemand aan, omdat die opeens  stilstaat om een selfie te maken. De serene sfeer is weg, helemaal als in de tram bij elke bocht een schril hoge piep klinkt. (O, wat zijn er veel bochten)

Als we omstreeks 2 uur bij de P+R aankomen staan er negen auto’s voor de slagboom.
Er mag pas een auto op, als er een ander uitkomt!
We versnellen onze pas, we kunnen een autobestuurster heel blij maken; stoppen naast haar om onze kaart aan de machine te kunnen tonen en vertellen door het open raam de plek waar ze kan staan om te voorkomen dat ze tig keer het hele parkeerterrein moet rondrijden om die ene plek te vinden.

Rust , droog en sereniteit in de Nieuwe Kerk; mensenmassa’s, lawaai en regen in Amsterdam.
Een mix: net als het Leven zelf

 

Expositie Geschilderde tuinen (Singer)

tuinSinger

Een tentoonstelling voor iedereen die van tuinen en schilderijen houdt!
Anna De Weert
Anna De Weerd ( 1867 – 1950)

Olieverf op Doek

Evert Pieters

 

Evert Pieters (1856-1932)

De tuinen van Villa de Wilde Zwanen
olieverf

 

Behalve de tentoonstelling die binnen *) te zien is, is ook de “echte” tuin van museum Singer (dat de moderne uitbreiding is van het woonhuis “De Wilde Zwanen” van William en Anna Singer) onlangs opnieuw aangelegd door landschapsarchitect Piet Oudolf te bezoeken.

Guido geelen

Guido Geelen ( 1960 –     )
In 2009 gemaakt van aluminium.

poort tuin singer           In de tuintuin Singer

 

*) Tentoonstelling t/m 26 augustus 2018 in Singer in Laren

Kunst

Ik ken iemand die zegt “niets met kunst te hebben”.klimkunst
Ik vind dat een vreemde uitspraak.
Als je niet van het bezoeken van een museum houdt; denkt dat kunst zalen vol met saaie schilderijen zijn; je “er veel van af moet weten om het mooi te vinden” dan zou dat misschien mogelijk kunnen zijn. Maar kunst is zoveel meer dan tentoonstellingen of schilderijen.

mannetje met pakOmdat ik met een, van oorsprong, fotograaf  getrouwd ben, ben ik al heel jong gestopt met foto’s maken. Hij kan het honderd keer beter,dus waarom zal ik klungelen als we samen zijn, terwijl hij er feeling en opleiding voor heeft?

Sinds er mobieltjes bestaan met fotomogelijkheid, maak ik weer af en toe een fotootje.  Ik wil soms vastleggen wat ik zie en er later nog eens naar kijken en het gevoel
dat ik toen had, weer oproepen.
glaskunst
Dus verwacht geen geweldige kwaliteit van bijgaande foto’s van “onderweg tegengekomen” kunstobjecten, maar misschien word je er net zo blij van als ik.
ondersteboven
Soms krijg ik een kunstobject geappt,
iemand wordt ergens  door door geraakt en wil dat ik het zie. Als ik het mooi vind bewaar ik het ook en nu laat ik het jullie zien.

Kunst reist de wereld rond en raakt je, soms.

neushoorntjedolfijn

Place du Tetre

afficheDeze aantrekkelijke affiche lokte ons naar de Kortenhoefsedijk, waar we kunst zouden kunnen bekijken.
De auto op de dijk geparkeerd  (uitkijken met uitstappen dat je niet van de dijk rolt) en dan naar een soort industrieterreintje lopend. Onderweg zie ik op de dijk een omgevallen bord liggen. Hulpvaardig als ik ben pak ik het op en tracht het weer in de grond te steken. Een man met klompen en een bladhark aan de overkant van het water roept me toe: “Lukt toch niet , bord is te zwaar, leg maar neer”. Dus doe ik dan ook maar.
Er komt een “zomerse” sfeer van  de Place du Tertre af en middelbare dames in gestreepte truitjes  brengen Franse chansons ten gehore  (niet helemaal zuiver, maar een kniesoor die daarop let)

Gek genoeg was het NIET de kunst die ons het meeste trok, hoewel er mooie dingen bij waren, maar het Zwitserse treingebeuren, want dat bleek er ook te zijn.
Als je, in een soort loods, een eng smal wenteltrapje opklauterde, kwam je op een snikhete zolder met een  Zwitsers landschap met treinen (verhouding 1: 87)
zwtreinOveral op grote tafels staan bergen en lopen treintjes
Meteen vroeg een oudere man aan me of ik wel eens in Zwitserland was geweest, toen ik daar “ja”op kon zeggen werd ik geaccepteerd en werd er e.e.a verteld.

De vereniging is in 1982 opgericht door een aantal Zwitserland liefhebbers.
Zo’n 3 x per jaar, wordt me verteld gaat de hele zijwand er uit, komt er een kraan het hele treingebeuren weg takelen om naar een beurs te gaan.
Ik zie nu ook de naden in dit hele gebeuren, e.e.a kan in segmenten  uit en weer in elkaar. Het ziet er leuk uit, met o.a. het hoogste treinstation uit Europa: Jungfraujoch.

Terug op de kunstmarkt  zag ik beeldige topjes en t-shirts met beroemde werken van schilders erop: Klimmt en van Gogh,  dus keek ik verlangend naar een Monet.
Helaas, zei de dame achter de kraam, van Monet had ze alleen sokken.
Met sokken heb ik niet zoveel, dus dat gingen ze niet worden.
Sieraden, beelden en  schilderijen,  maar  ook wijnen en een geborduurde stoel waren er te zien.
Genoeg om naar te bekijken.
Een leuk uitje
borduurstoel