Eén bezoeker per keer.

De (regerings)Coronaregel is één bezoeker per keer en aangezien we niemand willen besmetten en zelf ook niet met Covid 19 besmet willen raken, houden we ons daaraan.
Dat heeft wel tot gevolg dat er weinig reuring bij ons thuis was.

Door mijn ziekenhuisopname kwamen er opeens “mensen” in huis netjes één per keer mét mondkapje voor. De één vertelde hoe ik mezelf uit bed kan hijsen met behulp  van een shawl, hoe ik de hoge voordeurstap mét krukken kan maken zonder te kukelen, met een hulpstuk zelf sokken aan kan doen. Een ander ging oefeningen met me doen en vandaag was er (het was  eerder nogal druk bij de ergotherapie geweest!) iemand die me liet zien hoe ik, met hulpmiddel WEL de hoge stap in ons bad ( waar de douche boven hangt) kan maken en weer zelf douchen kan!

Sokaantrekker en van- de- grond -pakker


’s Middags kwam er weer een andere dame beroepsmatig naar me kijken.
Waar ik namelijk aanvankelijk NIET aan gedacht had was dat als je NIET mag bukken, je niet je teennagels kan knippen en dat, ook in Coronatijd, die nagels gewoon doorgroeien. Dus ook daar kwam iemand voor.

Ik wéét dat ik in Coronatijd, vóór dit alles, wel eens riep dat ik  het zo stil vond in huis en dat de agenda zo LEEG was. Nu is dat allemaal anders;  zoveel mensen die komen om “aan me te zitten”, te zeggen wat ik doen kan om mijn onvermogen te verkleinen: Terug naar de arts, 2x per week fysiotherapie, terug naar de andere arts, ik ben er maar druk mee! Geweldig dat het kan en mag ( we hebben in Nederland een geweldig gezondheidssysteem) maar ik ben wel de hele tijd met mezelf bezig en dát is niet “gewoon”

Natuurlijk heb ik het allemaal zelf (of bijna zelf) in gang gezet om me te helpen min of meer “aangepast” te leven.
Maar eigenlijk wil ik weer alles “gewoon” zelf doen (zonder hulpmiddelen)
Ik heb begrepen dat dát nog wel een tijdje gaat duren, ook als ik ALLE oefeningen trouw doe ( en dus af en toe barst van de spierpijn)

Pillen

Verleden week  stond ik in een winkel, in de buurt van een klein (gekrompen?) oud vrouwtje met krulletjespermanent.
Ze wankelde.
“Gaat het wel goed met u ? ”vroeg ik
– Ik heb evenwichtsstoornis – antwoordde ze
– Het komt door de pillen –
Ik keek haar aan, het moedigde haar aan om verder te gaan.
– Ik wankelde wat af en was heel onzeker. Toen zei een kennis van me, heb je soms die-en-die-pillen, nou die had ik, daar kwam het door zei ze, meteen stoppen, dat heb ik toen gedaan.-
“Bent u naar een dokter geweest” vroeg ik
– Ja, die zei ook dat ik meteen moest stoppen –
“Maar had die ze dan niet voorgeschreven? “
– Nee, dat was een andere.
Ik ben nu 3 maanden gestopt en het gaat al beter, maar ik durf nog steeds niet alles, bang dat ik val he? –
Ik wenste haar sterkte en ze liep naar een verkoopster om te vragen of haar gekozen product afwasbaar was.

Onlangs had mijn broer, ernstig ziek en stervend, last van draaierigheid.
De huisarts, die nu voor hem zorgde nadat specialisten hem (uit) behandeld hadden, vroeg welke pillen hij zo al gebruikt.
Dat was een handje vol per dag.
Behalve 1 kon hij overal mee stoppen.
Hij voelde zich daarna stukken beter.
Gedurende de jaren waren er pilletjes voor de bloeddruk, voor de cholesterol, voor de ouderdomssuiker, etc. “bijgekomen”
Ik weet wel dat als je zeer binnenkort dood zal gaan, je  je niet om pilletjes voor je suiker, je bloeddruk of anderszins hoeft te bekommeren en dat dat anders is als je gezond wil blijven, toch vind ik het vreemd dat mensen jarenlang pillen slikken tegen iets dat misschien al lang niet meer nodig is.

Tegenwoordig zijn veel patiënten mondig; ze hebben zelf al op internet gekeken wat er aan de hand kan zijn. Artsen zijn daar ook op ingesteld. Maar mensen die NIET mondig zijn en slikken omdat de arts het ooit gezegd heeft, en zich én de arts niet ( af) vragen of het niet eens tijd wordt om te stoppen, moeten die niet tegen zichzelf beschermd worden?