Mexicaanse Soldatenara [Ara militaris]

soldatenara2
Deze ara heb ik gemaakt met mijn artisblokken. Vanaf de krijgdatum heb ik elke dag een ander dier gemaakt, random.
Dus nu moet ik “zoeken” welk dier ik nog niet heb gemaakt, dit is één van de laatste.
Het oorspronkelijke leefgebied gebied  van de Mexicaanse soldatenara loopt van Mexico tot Argentinië.Ze leven in groepen van enkele tientallen hoog in de bomen op een hoogte van 600 tot 2600 m (dat schijnt hoger te zijn dan bij de meeste andere ara’s)
Soldatenara-De mannetjes en vrouwtjes (pop geheten )zijn gelijk gekleurd:
De algemene kleur is groen, de vleugelbocht, de vleugelrand en de buitenste arm- en handpennen zijn lichtblauw en het voorhoofd is rood. De onderzijde van de staart is olijfgeel.
Ze zijn zo’n 65 cm groot en wegen ongeveer 1 kilo en ze eten noten, zaden, bessen, bladknoppen en bloemen.
Ze kunnen 55 km per uur vliegen

Ik heb niet kunnen vinden waarom hun naam Soldaten ara (militaris) is. Misschien dat toen ze ontdekt werden en hen een naam gegeven werd, de soldaten in Zuid Amerika er qua kleur zo gekleed uitzagen?

Nu ik foto’s van ze zie denk ik dat het mogelijk kan zijn dat dit de ara’s waren die een collega van mij vroeger had.
Hij had er twee en ze naar kantoor meegenomen toen ik jarig was. Ik werd gevraagd op zijn kamer te komen en daar zat het tweetal. Hij wilde dat ze wat zeiden, hij had (volgens zijn zeggen)  Lang zal ze Leven met ze ingestudeerd, maar ze zeiden NIETS.
Ze maakten wel geluid, maar daar konden we met de beste wil van de wereld geen Lang zal ze Leven uit halen!

De aantallen soldatenara’s zijn sterk gedaald in de afgelopen 50 jaar, vanwege vernietiging van hun leefgebieden maar ook door de mens (vangst voor handel in huisdieren)
Ik las dat geschat wordt dat er nog  maar 10.000 exemplaren in het wild leven.

 

 

Artis de partis

artis de partis
Met mijn artisblokken heb ik vandaag artis de partis gemaakt.
Ook van hem had ik nog nooit gehoord. (Het is ook vele jaren geleden dat ik in Artis ben geweest)

Het blijkt dat dit een speelgoeddier is, die ooit in Artis is gevonden en nooit opgehaald en toen de mascotte van Artis is geworden.
Artis de partis heeft geen stem en is een sokpop voor jongens én meisjes.
Het idee om een mascotte te maken van een achtergebleven knuffel vind ik lief.

Toevallig liep ik gisteren langs een raam van een eetgelegenheid en viel mijn oog op een, voor het raam vastgeplakte, “witte” (duidelijk gebruikte) knuffel.
Erbij stond een briefje “Ik wil naar huis. Kom je me halen?”
Aandoenlijk.

Brilbladneusvleermuis

vleermuis De Carollia perspicillata komt oorspronkelijk uit Suriname en komt nu in Paraquay, Bolivia en Mexico, Frans Guyana én dus in Artis (Amsterdam) voor.
Het is één van mijn artisblokdieren.

Ooit ben ik met een vleermuizenexpert ( Zomer Bruijn) op een bootje door Amersfoort gevaren. Hij had een batdetector bij zich en liet ons, inzittenden, de vleermuizen horen. Vleermuizen zenden een soort ratelend geluid uit, zodat je weet dat er één (of meer) in de buurt vliegen. Elke soort zendt op een andere frequentie uit en zo “leerden” we een aantal verschillende vleermuissoorten kennen.
Een vaartocht om nooit te vergeten!

Ook ben ik met een avondwandeltocht door een bos mee geweest, waarbij een vleermuizengids ons “alles” vertelde over vleermuizen. Boven een open plek in het bos zagen we er een paar in de lucht, maar wat me vooral bij is gebleven zijn de aanwijzingen hoe je kunt zien dat er vleermuizen in een boom huizen; Een soort “stroompje” langs de boomstam. De vleermuis hangt ondersteboven, laat zijn plas naar beneden lopen, dat is bij een “vaste” vleermuisboom te zien.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERADe brilbladneusvleermuis (waarvan MIJN eerste kennismaking op mijn artisblok) heeft ongeveer 5 tot 6,5 centimeter van kop-romplengte en weegt 10 tot 20 gram. Hij(zij) jaagt in zwermen van een paar honderd vleermuizen. Ze kunnen ongeveer 9 jaar oud worden

Bij zonsondergang vliegen ze uit en gaan op zoek naar fruit in een gebied tot ongeveer 1,5 kilometer afstand van hun slaapplaats. De brilbladneusvleermuis eet voornamelijk fruit zoals piper, banaan en zaadjes, mango, koffie, amandel, guava en pitten van vruchten.
Er worden meestal 2 keer zo veel mannetjes geboren als vrouwtjes, maar omdat de levensduur van de vrouwtjes langer is dan die van de mannetjes blijft de verhouding 1:1.

 

Noordelijke toepaja

Wat zijn er veel beesten waarvan ik nog nooit gehoord heb!!
Nu weer een toepaja! (ik maak elke dag een artisblokdier)
noordelijke toepaja
De toepaja is een boomspitsmuis, een insectenetend zoogdier!
De noordelijke toepaja’s leven  in bosrijke gebieden met een vochtig klimaat, zoals Bangladesh, Cambodja en Thailand.

Ik las op de site van Artis:

Toepaja’s bouwen naast hun eigen nest een apart nest voor hun jongen. Na de geboorte van een nestje pups drinken zij meteen bij de moeder. Hierna komt zij eens in de 48 uur terug om de pups te laten drinken. De pups hebben in totaal maar twee uur contact met de moeder. Na slechts vier maanden kunnen vrouwelijke toepaja’s zelf nestjes krijgen.

En op de site van het WereldNatuurFonds:

Toepaja’s doen met hun pluimstaart en kleine formaat denken aan eekhoorns en wat betreft levenswijze aan insecteneters. Ze zijn echter meer verwant met de apen.

 

toepaja                                                         De blokken toepaja

Tupaja

tupajaIk kwam in contact met de tupaja, ook wel boomspitsmuis geheten, door mijn artisblokken ( Ik had nooit eerder van dit beestje gehoord)
Het zijn insectenetende zoogdieren.
Ze komen voor in zuidoost Azië: Cambodja, Thailand en Bangladesh.
*)

Tupaia(tupaja) betekent in het Maleis; eekhoorn.
Ze krijgen hun jongen in een nest; ze bouwen er twee, één voor henzelf en één voor de jongen.
Vier maanden na hun geboorte kunnen tupaja’s zelf jongen krijgen.

Ik las een bijzonder weetje van deze tupaja’s: van alle dieren hebben tupaja’s de grootste hersenmassa t.o.v. hun lichaamsgewicht, zelfs meer dan de mens.

 

 

*) Foto door User: Stavenn – Eigen werk, CC BY 2.5, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1691774

 

 

Herinnering aan roodwangetjes

schildpad
Vandaag maakte ik met mijn artisblokken (zie blog 24 jan) een schildpad.

Dat bracht wat herinneringen terug aan de jonge jaren van onze oudste zoon
Hij  wilde een huisdier. Als klein mannetje op een flat had hij al goudvisjes in een kom gehad. Toen de visjes dood waren gegaan (logerend tijdens de vakantie) waren er geen nieuwe gekomen. Eigenlijk vonden we het ook wel zielig 2 visjes in een kom rondzwemmend, dát zou het niet meer worden. Na veel overleg, lezen en pratend in een dierenwinkel werden de nieuwe huisdieren: roodwangschildpadjes.

roodwangWe kochten een bak, die zowel water als een eilandje had en 2 schildpadjes, die iets kleiner dan een toenmalige gulden waren. We voerden ze met groente en vlees en ze groeiden voorspoedig.
De bak werd veel schoongemaakt, dat is nodig om ziektes buiten de deur te houden, maar ook tegen de stank. Ik geloof dat ze een kleine 2 jaar bij ons geweest zijn. Toen we met vakantie gingen hebben we de bak bij vrienden gebracht die voor ze wilden zorgen. Toen we terug kwamen waren ze ziek en zijn ze kort na elkaar gestorven.
Einde schildpadjes.

Heel veel later, toen we een huis met een tuin én een zoon erbij hadden, hebben we een hond gekocht.
Die is altijd mee met vakantie gegaan.