Met familie naar de Plantage.

Ik maak deel uit van 3 families; de familie waarin ik geboren ben, mijn schoonfamilie én nog een familie!

Mijn moeder werd op 47 jarige leeftijd weduwe en is alleen gebleven tot een paar maanden voor mijn trouwen. Toen kwam een man, die ze eerder had leren kennen bij ons inwonen.
Zij tweeën, zijn (volwassen) kinderen, mijn kersverse echtgenoot en ik gingen uit eten om “kennis te maken”.
Het bleek dat mijn lief en zijn jongste zoon op de middelbare school in dezelfde klas hadden gezeten:.  die hadden genoeg gespreksstof! Tussen zijn vrouw en mij klikte het meteen. Haar noem ik (nog steeds) het zusje dat ik nooit gehad heb. En zo voelt het ook. De familie van mijn stiefvader heb ik er dus later “bij gekregen”.

Na de dood van “onze” ouders gaan we één keer per jaar met zijn allen weg,ergens iets drinken, uit eten of allebei.
Eergisteren kwamen we weer bij elkaar. Niet allemaal, want zoals bijna iedere keer is er altijd wel iemand NIET ( het is een  reislustige familie)
Deze keer was het familielid die in Zwitserland woont wél aanwezig, helaas zijn vrouw niet, die werkte op dat moment in Oostenrijk.

plantageWe ontmoetten elkaar tussen de oude platanen, in het sfeervolle monumentale pand de Ledenlokalen aan de Plantage Kerklaan, naast de hoofdentree van Artis in Amsterdam.
Dit pand is in 1870 door architect G.B. Salm ontworpen en herbergt nu oa. een café restaurant.

Het was een heerlijke dag dus we zaten buiten op het terras.
buitenplantage De meeste familieleden hebben we lang niet gezien.We drinken een drankje en  toasten op absent friends, want helaas zijn er ook al familieleden overleden.
We praten elkaar bij.
Het wordt later en we hebben wel zin om wat te eten. Er is een kleine kaart met “hapjes”. We vragen tot hoe laat we deze kunnen bestellen; dat kan de hele avond.
plantagefoodDus bestellen we het één en ander van de hapjeskaart en ook nog wat te drinken. Er komen leuke schaaltjes met mini pitabroodjes en  dipsauzen, chorizo, buikspek, kazen, olijven  kortom “hapjes”
Als de broodjes op zijn vragen we om meer en die krijgen we ook.
Het wordt inmiddels wat drukker, ook binnen.

plantagefood2

We willen nog wel wat meer hapjes bestellen, maar de ober (eerder hadden we een vrolijke dame) komt vragen of we ook gaan dineren?
Dát waren we niet van plan. Dán heeft hij onze tafel nodig en hebben we nog 20 minuten om  te eten.
Er wordt gefronst. Als we gaan dineren kunnen we blijven zitten als we  blijven bij onze hapjes, die we de hele avond door kunnen bestellen, moeten we weg? We snappen het niet zo goed. De ober zegt dat er sprake is van een miscommunicatie en dat we nog 20 minuten aan deze tafel hebben of anders binnen aan de bar kunnen gaan zitten. Eén familielid oppert dat hij maar snel de hapjes moet gaan halen, dan kunnen we ze nog opeten.Een ander familielid deelt mede dat dit de laatste keer is geweest dat hij hier komt.
De ober gaat weg.

De hapjes  komen snel, maar de sfeer is een beetje weg.
Eén van de familieleden moet nog ver rijden en wilde toch niet zo laat weggaan, we doen haar met zijn alle uitgeleide. Bij Artis’ingang  nemen we afscheid van elkaar: Het was weer een gezellig samenzijn.

De “Zwitser “blijft bij een familielid slapen en is nog “even”in Nederland.Wij worden naar het station gebracht en pakken vandaar de trein naar huis.
Als we met de auto terugrijden (die stond bij station Diemen Station) komen we onder de Zandhazenbrug door, de spoorbrug met de langste overspanning van Nederland
(255 meter)**)
De brug is vlakbij Muiderberg; daar komt de naam Zandhazenbrug ook vandaan; de inwoners van Muiderberg schijnen de bijnaam Zandhazen te hebben (gehad)

 

 

 

*) ”*(her)trouwen deden ze niet meer.
**) geopend in 2016

Artisblokken – microben

Vandaag de laatste dag dat ik van de artisblokken iets maak.
Echt “maken” is het vandaag niet. Vier microben, waarvan er maar één uit 2 blokjes bestaat; de andere drie bestaan uit één blokje
Het zijn dan ook micro organisme die niet met het blote oog te zien zijn:
blok microben groenalg, 2x een diatomee en een cyanobacterie.
Cyano heet in de volksmond blauwalg.
Van diatomeëen, eencellige algen oftewel kiezelwieren bestaan  zo’n 10.000 soorten( gelukkig hoefde ik er maar 2 te “maken”

Meer dan 100 dagen heb ik elke ochtend van de gekregen artisblokken*) een beest, bloem, boom of zoals vandaag micro organisme gemaakt. Het werd ‘s morgens een vast ritueel.
Als ik het dier niet kende zocht ik het op en vaak maakte ik er dan ook een blog van om u, lezer, in kennis te stellen van mijn onkunde en misschien ook  U met een nieuw dier te laten kennismaken.

Nu is het klaar! Na vandaag gaat de doos de kast in.
Totdat er een kind komt die met blokken “dieren” wil maken.
De duurzame blokken hebben me plezier en kennis verschaft.

 

 

*) op blokken afgebeelde dieren, bloemen, planten en micro organismen die in ARTIS voorkomen.

Artis de partis

artis de partis
Met mijn artisblokken heb ik vandaag artis de partis gemaakt.
Ook van hem had ik nog nooit gehoord. (Het is ook vele jaren geleden dat ik in Artis ben geweest)

Het blijkt dat dit een speelgoeddier is, die ooit in Artis is gevonden en nooit opgehaald en toen de mascotte van Artis is geworden.
Artis de partis heeft geen stem en is een sokpop voor jongens én meisjes.
Het idee om een mascotte te maken van een achtergebleven knuffel vind ik lief.

Toevallig liep ik gisteren langs een raam van een eetgelegenheid en viel mijn oog op een, voor het raam vastgeplakte, “witte” (duidelijk gebruikte) knuffel.
Erbij stond een briefje “Ik wil naar huis. Kom je me halen?”
Aandoenlijk.

Artisblokken

Soms krijg je heel bijzondere cadeautjes (vaak van bijzondere mensen)
Cadeautjes waarvan je het bestaan niet wist, die dus ook nooit op een verlanglijstje hebben gestaan en waarbij je aangenaam verrast wordt als je ze uitpakt.

Zo’n cadeautje kreeg ik afgelopen week. Nog voor mijn verjaardag.
Die al heel lang voorbij was; de goede gevers zitten in de Zorg en werken veel en onregelmatig; zijn samen niet vaak vrij; samen een weekend weg komt nog minder voor.
Nu waren ze een weekend hier en gaven me een bijzonder cadeau.

artisdoosDuurzame blokken mét voorbeelden van meer dan 100 dieren, bomen en planten om te maken.
Het is ook mogelijk om zelf dieren te verzinnen en te  maken. De abstracte vormen waarvan de dieren zijn opgebouwd laten mij echter NU al zien, dat dát mij niet zal gaan lukken.

artis reuze toekan
reuze toekan

 

De dieren zijn beeldschoon. Allemaal uit Artis waar, zo beschrijft de doos, meer dan 500 diersoorten leven: van atlasvlinder tot Aziatische olifant.

stokstaartje
stokstaartje

De één is moeilijker te maken dan de ander.
Ik heb besloten er iedere ochtend een meditatiemomentje van te maken: gevoelsmatig een beest, boom of plant uitkiezen en maken.Voorlopig (tot in mei in ieder geval) ben ik dus, na het opstaan, even met mijn blokken bezig.
Elk beest mag een hele dag op de kast staan. Van een afstand zijn het kunstwerkjes,

artis anoa
anoa

Meteen de eerste was al een verrassing; een anoa. Daar had ik nog nooit van gehoord. Dus opzoeken op internet: het blijkt een gemsbuffel te zijn.( twee mensen die ‘m zagen noemden het een teckel!!)

kameel
kameel

Behalve beesten bouwen ga ik ook nog het een en  ander van de dierenwereld leren, want ik heb al een roodsnavelhokko, een Fuelleborns pruillipcichlide en een onechte gaviaal bij de voorbeelden gezien. Dieren die ik beslist ga opzoeken om er meer van te weten én die ik misschien wel eens in Artis in het echt ga opzoeken.

dahlia
dahlia

                                  (Het weekend met de gulle gevers was supergezellig.)

 

Zie  voor de blokken: https://globalaffairs.nl/collection/plentimal-wooden-blocks om zelf “kunst voor even” te maken.

 

 

 

 

Zookeeper’s wife (film)

zzokeepers wife

Een indrukwekkend, waargebeurd verhaal over een echtpaar in Warschau,  die in hun dierentuin  tijdens de Tweede Wereldoorlog Joden liet onderduiken.

Ook in Nederland is dat het geval geweest in Artis. In het Verzetsmuseum in Amsterdam [vlakbij Artis] heb ik eens een lezing bijgewoond over wat er zoal in Artis in oorlogstijd gebeurd is.  Artis had  in de oorlog een Zwitserse directeur, die de dierentuin heeft open kunnen houden  met als reden “voor entertaining “van de Duitse soldaten.
Hij kon ervoor zorgen dat er voldoende (net genoeg) te eten was voor de dieren en dat het personeel er kon blijven werken. In, in ieder geval het apenverblijf, zaten Joden ondergedoken. Naar schatting 300 Joden zijn toen “gered” door hun verblijf in Artis

artis in oorlogstijd
Duitse militaire in Artis in oorlogstijd

Ook in de film over Warschau’s dierentuin hebben ongeveer 300 Joden hun leven te danken aan hun dierentuinonderduikadres; door het gedrag van de moedige directeur en zijn vrouw. Veel van hun dieren kwamen om bij bombardementen hekken en kooien werden kapotgebombardeerd zodat dieren vrij rondliepen. De Duitsers schoten daarop de meeste dood. Daarvoor had een Duitse directeur van een dierentuin in Berlijn aangeboden de dieren te “redden” door de sterke en goede fokdieren over te brengen naar Berlijn.( zogenaamd zouden ze terugkomen als de oorlog afgelopen was

Door een ingenieuze vondst van het echtpaar kon de dierentuin blijven bestaan als verzameling gebouwen met grond. Ze stelden voor er een varkensfokkerij van te maken. Het vlees kon dienen voor de Duitse soldaten en het eten van de varkens kon het afval van het getto zijn. Na de oorlog zou het echtpaar hun dierentuin dan weer kunnen exploiteren. Door hun varkensfokkerplan kon Jan (de directeur) met een vrachtwagentje in het getto komen om er vuilnisbakken  met groenafval te legen en tegelijkertijd kinderen en later ook volwassenen uit het getto  onder de schillen en drab in zijn vrachtwagentje naar de dierentuin smokkelen. De beelden in het getto zijn gruwelijk (ook in de bijzondere film The Pianist heb ik dergelijke beelden gezien)

In het huis (de kelder) van de directeur en zijn vrouw zaten de onderduikers, die s avonds in de huiskamer konden zijn. Antonina (Jan’s vrouw)) speelde  ’s op de piano als het safe was om te verschijnen.
Als ze overdag speelde wisten de onderduikers dat ze doodstil moesten zijn, dan waren er Duitsers binnen.
De Duitse zoöloog,  de directeur van de dierentuin in Berlijn dringt  hun leven binnen. Antonina probeert hem te paaien, om zo een en ander voor elkaar te krijgen, maar hoewel Jan daar aanvankelijk mee instemt, krijgt hij later toch grote moeite met het feit dat zijn vrouw “iets” te aardig tegen de Duitser is, die op dat moment het bevel over de dierentuin krijgt, om daar, volgens zijn zeggen, met toestemming van Göring , een fokprogramma met bizons op te zetten om de uitgestorven OEROS weer terug te brengen. Er zitten spannende momenten in de film, maar de film is toch vooral ontroerend en historisch.

Cast: Jessica Chastain = Antonina,
Johan Heldenbergh = Jan,
Daniel Brühl= zoöloog en directeur Berlijnse dierentuin.

Regie Nikola Jean Caro, Nieuw Zeelandse regisseur en scenarioschrijfster