Plantaardige kaas

.Kaas geschilderd door Henk Helmantel


Laatst las ik iets over plantaardige kaas: vegan kaas. Deze kaas wordt onder andere gemaakt
van cashewnoten, amandelen en soja

De firma die het maakt heet Mr. & Mrs. Watson en de kaasjes worden sinds 2017 ontwikkeld en gerijpt in Amsterdam

De naam Watson doet een belletje bij me rinkelen en als ik het ga nazoeken blijkt Donald Watson (1910-2005) een Britse dierenrechten-voorvechter geweest te zijn én medeoprichter van The Vegan Society. Hij wordt  echter ook omschreven als de vader van het veganisme of de eerste veganist
Daarom hebben de 2 vriendinnen (Aleid Koopal en Kirsi Rautiainen) die achter  de naam Mr.& Mrs. Watson schuilgaan juist DEZE naam gekozen voor hun veganistenrestaurant en kaasmakerij.
Ook hun restaurant schijnt 100% veganistisch te zijn, van de menukaart tot de met ananasleer beklede stoelen.

Het restaurant Mr & Mrs Watson is gevestigd aan de Linnaeuskade 3H in Amsterdam, het kantoor en de keuken zijn gevestigd in Duivendrecht

Er wordt voor ieder gerecht dat ze serveren een boom geplant en voor iedere liter drinkwater wordt 1.000 liter schoon drinkwater in ontwikkelingslanden gerealiseerd.

Ik las dat er per 1000 veganisten slechts één veganistisch restaurant is.
Van af NU weet u er één te vinden!

Kijk op de website voor bestellingen van de kaasjes: https://shop.watsonsfood.com/

BESMET! Vooruitziende blik?

Op 15 april zou er in Rijksmuseum Boerhaave (Leiden) een tentoonstelling worden geopend die “Besmet!” zou heten. (Vanzelfsprekend uitgesteld door de Coronamaatregelen)

spotprent
Spotprent vaccinatie met koepokstof, James Gillray, 1775-1825. Collectie Rijksmuseum Boerhaave

Twee jaar voorbereiding is er aan deze tentoonstelling vooraf gegaan!
Toen kon de organisatie van deze tentoonstelling nog niet bevroeden dat er een pandemie zou ontstaan.*)
De ondertitel van deze tentoonstelling zou zijn: Hoe de uitbraak van besmettelijke ziekten het leven kunnen ontwrichten.
Tot een paar maanden geleden dachten veel oudere mensen bij besmettelijke ziekten aan pest, pokken en cholera en jongere mensen aan een griepepidemie.
Nú denken we aan Corona, het COVID 19 virus.
Hoe deze pandemie ONS leven ontwricht daar hebben we allemaal NU mee te maken.
Toch lijkt het me ook interessant om meer te weten over hoe het TOEN was.

In 1663/64 was er een pestepidemie in Amsterdam, meer dan 10% van de bevolking (over de 20.000 mensen) stierf toen.
Er werden toen ook al maatregelen in andere landen genomen; het bestuur van de hoofdstad van de gelijknamige provincie Piancenza (Italië)  weigerde mensen, die in Amsterdam waren geweest, de toegang.
In 1665 kwam er een (de?) pestepidemie in Londen. Er werd verteld dat die epidemie ontstond nadat er een lading katoen uit Amsterdam was aangekomen!

De tentoonstelling in het Boerhaave museum zal nu op 16 juli worden geopend.
Of deze opening door Koning Willem-Alexander zal geschieden, zoals op 15 april het plan was, is mij niet bekend.

Er komt “aanvulling” bij de tentoonstelling over deze Corona pandemie meldt museumdirecteur Amito Haarhuis!

 

Epidemie = van het Griekse epidémos= over de gehele bevolking= veel mensen of dieren lijden aan dezelfde ziekte
Pandemie = van Grieks pan= geheel, demos= volk= een epidemie die op hetzelfde moment op verschillende continenten plaatsvindt.

Elektrisch OpenbaarVervoer

elek bus
Schreef ik gisteren een blog over een milieuvriendelijk vervoermiddel voor het individu, vandaag gaat mijn blog over het  “schone” OpenbaarVervoer.
In de zéér naaste toekomst in Amsterdam, van het GVB*)

Op 18 januari is in Amsterdam de eerste elektrische bus gearriveerd; een geledebus (ook wel harmonicabus genoemd) die op 20 januari zou gaan test-rijden. Eerst zonder passagiers en later als proef op lijn 22, die oa over de  Prins Hendrikkade rijdt, één van de meest luchtvuilde straten van Amsterdam **) NO2 jaargemiddelde in  2017 van 58,5***)

De bus kwam vanuit België op een dieplader in Amsterdam aan.  Hij zal, eenmaal in werking in Amsterdam worden bijgeladen op Station Sloterdijk, daar komen 7 laadplekken voor tussentijds laden.’s Nachts kunnen de bussen in Garage West worden opgeladen
Nu moet personeel (bestuurders, monteurs) opgeleid worden
Het is de bedoeling dat er in april dit jaar 31 elektrische bussen (22 gelede en 9 twaalf meter bussen) in Amsterdam gaan rijden!

Weer een stap in de richting van een schoner milieu; uitstootvrije (ook de verwarming is, door middel van een warmtepomp, elektrisch) bussen!
Amsterdam wil in 2025 ZERO-emissie qua busvervoer!
Mooi streven! Ik hoop dat dát haalbaar is!

*)afkorting voor Gemeentevervoerbedrijf, een Nederlands openbaarvervoerbedrijf  dat het openbaar vervoer verzorgt in de gemeenten Amsterdam, Diemen, Weesp, Ouder-Amstel en Duivendrecht.
**) Bron :  Parool  nov 2019 en sept 2018
***)  de EU-norm voor het jaargemiddelde van stikstofdioxide (N02) is 40 µg/m3

 

 

Een shuffleboard, maar dan anders

Het is moeilijk om aan buitenlanders uit te leggen wat het Nederlandse woord GEZELLIG nu precies inhoudt. De Engelsen hebben “cosy” maar dat woord dekt ONS woord gezellig niet helemaal.
Onze gezellig komt van het basiswoord GEZEL, iemand die bij een gilde zat en een beroep aan het leren was. Zo iemand die aan het leren was, deelde met meerdere “gezellen” een ruimte; zaal (van daar gezellen) Gezellig heeft dus ook met gezelschap te maken.

Mijn oudste broer is ooit naar Engeland geëmigreerd, heeft daar een bedrijf gesticht en toen dat (?) tig jaar bestond, is hij met 6 man personeel  een weekend naar Nederland gekomen om dat lustrum te vieren. Mijn lief en ik hebben de organisatie hier op ons genomen: een busje gehuurd, waarmee mijn man de  sightseeing tour heeft gedaan,  we zijn naar Amsterdam geweest, hebben een rondvaart gemaakt en zijn, op mijn broers verzoek, een museum in geweest.
We hadden een hotel hier in de buurt voor ze geboekt, hebben hier thuis met ze gefondued.  Maar wat bleek achteraf het allergrootste succes van het weekend te zijn?
De avond sjoelen hier thuis.
Een sjoelbak kenden ze niet, ze hadden er geen echt woord zelfs voor.
Een shuffleboard zag er anders uit, vertelden ze me.
Van het sjoelen konden ze geen genoeg krijgen: highlight van het weekend

sjoelbakToen ik een jaar later met het vliegtuig naar mijn broer ging, nam ik een sjoelbak voor hem mee. Wel een beetje een gedoe zo’n sjoelbak van de lopende band halen en daarmee naar de uitgang sjouwen (ik was alleen)
Mijn Engelse nichtje haalde me van Birmingham airport op en kreeg een lachstuip: Ze was met een twoseater ! Gelukkig had het sportautootje een open dak en  kon de sjoelbak erbovenuit steken.
Mijn broer was verrast, maar niet echt blij! Wat bleek; hij dacht niet dat hij in Engeland een onderstel kon krijgen en dát had ik niet meegenomen.
Ik vroeg hem of hij wel een strijkplank had. Die had hij wel. Ik vouwde de strijkplak uit en legde de sjoelbak erop. Hij had geen moment bij ons thuis gezien dat de strijkplank het  sjoelbakonderstel was!
Toen was mijn cadeau een succes.

Ik ben een mens die gek is op tradities; de laatste 15 jaar staat onze sjoelbak tussen Sinterklaas- en Oudjaarsavond in de huiskamer..
Wij kregen hem ooit van mijn schoonouders als HET sinterklaascadeau voor het hele gezin.
De laatste jaren zijn het geen competities meer die we spelen, zelfs meestal geen wedstrijdjes:  De bak staat er en wie zin heeft speelt een spelletje; gezellig!

Met familie naar de Plantage.

Ik maak deel uit van 3 families; de familie waarin ik geboren ben, mijn schoonfamilie én nog een familie!

Mijn moeder werd op 47 jarige leeftijd weduwe en is alleen gebleven tot een paar maanden voor mijn trouwen. Toen kwam een man, die ze eerder had leren kennen bij ons inwonen.
Zij tweeën, zijn (volwassen) kinderen, mijn kersverse echtgenoot en ik gingen uit eten om “kennis te maken”.
Het bleek dat mijn lief en zijn jongste zoon op de middelbare school in dezelfde klas hadden gezeten:.  die hadden genoeg gespreksstof! Tussen zijn vrouw en mij klikte het meteen. Haar noem ik (nog steeds) het zusje dat ik nooit gehad heb. En zo voelt het ook. De familie van mijn stiefvader heb ik er dus later “bij gekregen”.

Na de dood van “onze” ouders gaan we één keer per jaar met zijn allen weg,ergens iets drinken, uit eten of allebei.
Eergisteren kwamen we weer bij elkaar. Niet allemaal, want zoals bijna iedere keer is er altijd wel iemand NIET ( het is een  reislustige familie)
Deze keer was het familielid die in Zwitserland woont wél aanwezig, helaas zijn vrouw niet, die werkte op dat moment in Oostenrijk.

plantageWe ontmoetten elkaar tussen de oude platanen, in het sfeervolle monumentale pand de Ledenlokalen aan de Plantage Kerklaan, naast de hoofdentree van Artis in Amsterdam.
Dit pand is in 1870 door architect G.B. Salm ontworpen en herbergt nu oa. een café restaurant.

Het was een heerlijke dag dus we zaten buiten op het terras.
buitenplantage De meeste familieleden hebben we lang niet gezien.We drinken een drankje en  toasten op absent friends, want helaas zijn er ook al familieleden overleden.
We praten elkaar bij.
Het wordt later en we hebben wel zin om wat te eten. Er is een kleine kaart met “hapjes”. We vragen tot hoe laat we deze kunnen bestellen; dat kan de hele avond.
plantagefoodDus bestellen we het één en ander van de hapjeskaart en ook nog wat te drinken. Er komen leuke schaaltjes met mini pitabroodjes en  dipsauzen, chorizo, buikspek, kazen, olijven  kortom “hapjes”
Als de broodjes op zijn vragen we om meer en die krijgen we ook.
Het wordt inmiddels wat drukker, ook binnen.

plantagefood2

We willen nog wel wat meer hapjes bestellen, maar de ober (eerder hadden we een vrolijke dame) komt vragen of we ook gaan dineren?
Dát waren we niet van plan. Dán heeft hij onze tafel nodig en hebben we nog 20 minuten om  te eten.
Er wordt gefronst. Als we gaan dineren kunnen we blijven zitten als we  blijven bij onze hapjes, die we de hele avond door kunnen bestellen, moeten we weg? We snappen het niet zo goed. De ober zegt dat er sprake is van een miscommunicatie en dat we nog 20 minuten aan deze tafel hebben of anders binnen aan de bar kunnen gaan zitten. Eén familielid oppert dat hij maar snel de hapjes moet gaan halen, dan kunnen we ze nog opeten.Een ander familielid deelt mede dat dit de laatste keer is geweest dat hij hier komt.
De ober gaat weg.

De hapjes  komen snel, maar de sfeer is een beetje weg.
Eén van de familieleden moet nog ver rijden en wilde toch niet zo laat weggaan, we doen haar met zijn alle uitgeleide. Bij Artis’ingang  nemen we afscheid van elkaar: Het was weer een gezellig samenzijn.

De “Zwitser “blijft bij een familielid slapen en is nog “even”in Nederland.Wij worden naar het station gebracht en pakken vandaar de trein naar huis.
Als we met de auto terugrijden (die stond bij station Diemen Station) komen we onder de Zandhazenbrug door, de spoorbrug met de langste overspanning van Nederland
(255 meter)**)
De brug is vlakbij Muiderberg; daar komt de naam Zandhazenbrug ook vandaan; de inwoners van Muiderberg schijnen de bijnaam Zandhazen te hebben (gehad)

 

 

 

*) ”*(her)trouwen deden ze niet meer.
**) geopend in 2016

Blue

Vandaag werden we door Amsterdammers meegenomen voor een lunch in hun stad.
Het was mooi weer, dus we rekenden op een terrasje, maar dat werd het niet.
We waren “besteld” op het Muntplein.

De reis erheen was een reis met hindernissen omdat we met de auto naar station Diemen waren gegaan. Daar kun je gratis parkeren en met de trein naar Amsterdam CS.
Helaas de parkeerplaats naast het Station Diemen was vol en in de straten daar omheen mag je maar maximaal 2 uur parkeren, dat zou niet genoeg zijn voor onze lunchafspraak vermoedden we.

Dan naar P&R Zeeburg I en II; helaas beiden vol én een lange rij auto’s voor de slagboom.
Keren dan maar en naar het centrum rijden. Aangezien nu de tijd voor onze afspraak begon te dringen. Vlakbij het Centraal Station is een ondergrondse parkeergarage, die zou wel  duur zijn, maar vlakbij CS en nu ik slecht lopen kan was deze plek  wél zo handig.
Er is plaats, we parkeren en lopen naar CS, vandaar met de tram naar de Munttoren, waar we opgewacht worden.

Samen lopen we naar……………… de Kalvertoren : restaurant Blue
We stappen in de lift. Die raakt, nadat wij erin zijn gestapt,  bomvol. Een jongen staat met zijn rugzak tegen de knoppen en we gaan omlaag i.p.v. omhoog. Beneden stappen nog 2 mensen in, nu gaan de deuren niet meer dicht. Iemand probeert bij de knoppen te komen, dat gaat niet. We gaan weer omhoog, echter maar één etage. De sfeer wordt wat lacherig en iemand wringt haar hand achter de rugzak drukt op een knop en nu gaat de lift  meerdere etages omhoog.

We stappen uit en zien een geweldig uitzicht.
blue
Bij het raam is een tafeltje voor ons vrijgehouden, we kijken op het NH hotel, Cineac en een groen dak in de vorm van een ei (koepel) dat ik niet kon thuisbrengen.cineac
We nuttigen een heerlijke lunch en genieten van de leuke bediening, het gezelschap en het uitzicht.

De weg terug gaat een stuk voorspoediger dan heen, hoewel…………
De tram, die ons zou terugbrengen naar CS, stopte “ergens”,  de trambestuurder liep door de tram heen naar de achterkant. Het duurde even en toen gingen we  weer de kant op waar we vandaan kwamen.
Het was snikheet in de tram, die behoorlijk vol was. (Iemand die mijn gestrompel gezien had stond voor me op, bless her) De tram stopte weer, de trambestuurder liep weer door de tram naar de andere kant, hij deed de voordeur open en er stapten een paar passagiers in (heerlijk die deur even open; frisse lucht) na een tijdje reden we weer de goede kant op en kwamen we zonder verder oponthoud bij CS.

Vandaar liepen we naar de parkeergarage, langs enorme rijen wachtende mensen (voor de rondvaartboten)
In de parkeergarage kregen we nog een lichte schok toen we moesten betalen.
Bij Diemen betalen we niets, bij Zeebrug (na 10.00 uur) € 1,- hier  € 25,-.
Maar  daarvoor stonden  we dan ook in het hartje van Amsterdam.

’s Avonds thuis begon het pas na 8 uur ’s avonds te regenen. Het was een topdag geweest!

 

Film: De Wilde Stad

Eye

Begin 2012 werd het Eye filmmuseum geopend, ontworpen door het Oostenrijkse echtpaar Delugan, het staat aan de Noordoever van het IJ tegenover het Centraal Station.

 

We zetten de auto neer op station Diemen (gratis parkeren) en rijden met de trein naar Centraal Station Amsterdam. We gaan de achterkant van het station uit en lopen een klein stukje tot aan de pont.
veerboot 2
De pont neemt fietsers, brommers en voetgangers mee naar de overkant van het IJ en is gratis.
Vanaf de pont (we staan in de zon buiten op het dek) zien we de A’dam Toren (ook wel de Shelltoren genoemd) in 1966 ontworpen door Arthur Staal. Het bijzondere daarvan is NU dat je  bovenop deze toren  kunt “schommelen”
We zien het vanaf de boot, 2 personen schommelen (het lijkt of ze over de rand gaan) op de hoogste schommel van Europa.

In EYE kopen we kaartjes voor de film: “De Wilde Stad”. We moeten naar de laagste filmzaal in het gebouw. De deur van de filmzaal staat open, men is er nog aan het stofzuigen en schoonmaken.
We zijn vroeg en gaan op het bankje in de gang zitten. Er komt nog een stel aan.
Ze gaan naast ons zitten. We blijven met zijn vieren, zo te zien.
Er komt een man met een stofzuiger uit de zaal. Hij opent een deur (schoonmaakkast) en stopt de stofzuiger erin en haalt een andere stofzuiger eruit. We moeten dus nog even wachten. Even later komt de man weer naar buiten met de stofzuiger, herhaalt de procedure en haalt weer een (andere?) stofzuiger uit de kast. Ook de 2 andere mensen zien dit gebeuren en zien er de humor van. We raken aan de praat.
De dame wilde net als ik deze film al heel lang zien, maar tot nu toe was het niet gelukt.
Ik vertelde dat ik de schommel zag en zij vertelde dat ze na de film daarheen wilde; schommelen. Ze had in een Balkanland geparaglide en was verslingerd geraakt aan dingen doen in de lucht.
Haar partner mengde zich in het gesprek, hij wist (nog) niet dat dit, na de film de bedoeling was!
Ik zei iets over “haar man”, maar hij vertelde dat ze niet getrouwd waren; hij had haar wel gevraagd, maar ze had neen gezegd. Dat was misschien, dacht hij, omdat hij haar meteen op hun eerste date al ten huwelijk vroeg.

De zaal is schoon.
Er komt een EYEmeneer  die ons vertelt dat er kindertjes in die zaal zaten, die vóór het filmdoek gezeten hebben getekend, er moest dus echt even opgeruimd worden.
Er komen, als het donker is, nog een paar mensen de filmzaal in; we blijven dus niet met zijn vieren.

De film is fascinerend: we worden “rondgeleid” door een kater, die ons Amsterdam (zijn stad) laat zien. Dat er zo’n  12.000 fietsen per jaar in de grachten ”verdwijnen” horen we hem vertellen en we zien, d.m.v. een onderwatercamera, de Amerikaanse rivierkreeften, die tussen de fietsen  onder water hun “thuis” hebben.

Een eendenmoeder nestelt op een daktuin, hoe komen haar kleintjes naar het water?
We zien het: ze springen naar beneden, het lijkt alsof ze te pletter vallen, maar ze krabbelen op, laten zich nog een etage lager vallen en dan, via de kademuur springen ze het water in en zwemmen achter mamaeend aan.

De slechtvalk die zijn jongen duiven wil voeren, maar niet zo snel als de duiven vliegen kan, dus gaat hij  veel hoger vliegen en stort zich dan, met meer dan 300 km per uur op de laagvliegende duiven. Resultaat een flinke hap voor de kleine slechtvalkjes!
Het echtpaar Valk nestelt bij de ABN; iets lager zijn scherpe punten geplaatst om vogels (duiven) te weren. Deze scherpe punten worden door het slechtvalkenechtpaar goed gebruikt, ze spiesen de dode duiven ( voorraad) erop.

We zien dat ratten, muisjes, waterhoentjes, vleermuizen en meeuwen hun thuis in Amsterdam hebben. Maar ook vossen, waarvan er één bij een café “Bij Marjan” stukjes leverworst krijgt.
Er  zijn reigers, die lunchen bij een oude dame in de stad (ze voert ze vanuit haar raam) en dineren bij de markt. Als de viskraam opruimt, blijft er genoeg vis (in plasticzakken, maar dat is geen beletsel voor scherpe snavels) voor de reigers over.
Wat  ook bijzonder was om te zien, was de eekhoornbrug die eekhoorntjes veilig van de een naar de andere kant van een drukke weg leidt.

Een enige film, die je met andere ogen naar Amsterdam laat kijken.
WIJ gaan na afloop niet schommelen op de toren zoals het andere echtpaar, maar koffiedrinken in  het EYErestaurant waar we een weergaloos, filmisch uitzicht op het IJ en de langsvarende schepen hebben ( woordkeus van de EYE folder)
veerpontDe zon schijnt; we gaan van het EYE, over het IJ  met de veerpont terug naar CS en vandaar met de trein naar Diemen.

Een hele gezellige, leerzame, leuke, zonnige zondag.

The Miniaturist (tv)

poppenhuis
Iedereen die wel eens in het Rijksmuseum is geweest heeft het poppenhuis van Petronella Oortman zien staan, een trapje ervoor, zodat je er goed in kan kijken en de prachtig gemaakte kleine meubeltjes van dichtbij kan aanschouwen.

 

Dit poppenhuis heeft schrijfster Jessie Burton geïnspireerd om een roman te schrijven The Miniaturist. Deze roman is verfilmd en vanavond wordt deel 2 uitgezonden op BBC first*)

BBC first herhaalt altijd vele keren bijna ieder programma, dus als u het mist komt het zeker in de komende dagen nog wel een paar keer voorbij.

Het is niet bekend wie dit, in het Rijksmuseum tentoongestelde, poppenhuis heeft gemaakt.
Het was ooit van Petronella Oortman die gehuwd was met een koopman; Johannes Brandt en  het was een kleine kopie van hun  eigen herenhuis
Tot zover de waarheid.
Jessie Burton liet Petronella het poppenhuis krijgen van haar man, als huwelijksgeschenk, in werkelijkheid bestelde Petronella het zelf en werkte zij er van 1686 tot 1710 aan.
Het was vroeger voor (rijke) vrouwen een hobby en tegelijkertijd een kunstwerk om mee te pronken.
Nu geeft het tentoongestelde poppenhuis ONS een duidelijk beeld van het leven van rijke lieden in de 17e eeuw.

In de serie laat Petronella 3 miniatuurtjes bij een vakman maken; een vogelkooi, een doosje marsepein en een luit. Die worden bij haar afgeleverd en daarna krijgt ze van tijd tot tijd miniatuurtjes afgeleverd zonder dat ze daartoe opdracht heeft gegeven.

In de serie is Petronella “gekocht” door Johannes Brandt: haar moeder in Assendelft is bijna bankroet en Johannes zoekt een bruid, dus de koop wordt beklonken; het gezin is financieel  boven Jan en Petronella vertrekt naar Amsterdam om zich bij haar man te voegen.
Als ze eenmaal in Amsterdam aankomt blijkt ze in het huis, behalve samen te wonen met haar man, ook haar schoonzus inwonend te hebben én een knecht en vrouwelijke bediende.
Het hele huis ademt een sinistere sfeer uit.
Johannes geeft haar amper aandacht en raakt haar niet aan. Aan het eind van aflevering 1 blijkt waarom: Johannes valt op mannen. Blijkbaar heeft hij Petronella “gekocht” als façade.

De serie is intrigerend; meteen als Petronella met de boot door de grachten naar haar nieuwe huis gevaren wordt voel je iets sinisters. De zuster van Johannes Marin wordt geweldig gespeeld door Romola Garai, je krijgt al meteen een hekel aan haar, een bazig, ontoegankelijk type.
De miniaturist, de grote afwezige, maakt prachtige dingen maar waarom stuurt hij ze naar Petronella? Hij krijgt er immers geen geld voor.
Een bijzondere miniserie.

  Hoofdrolspelers: Anya Taylor-Joy *Petronella,  Alex Hassell * Johannes

 

*) 3 delige t.v.serie

 

 

Geen liflafjes

Vandaag hadden we wat te vieren.
Dus aten we bij Haesje Claes in Amsterdam, nadat we de Herengracht afgelopen waren om sommige  objecten van het Light Festival eens dichtbij te zien.

Eén teleurstelling was er op het Centraal Station; de PIANO in de hal was weg; kaal, leeg en “stil”
Het volgende, waar we niet op gerekend hadden ( “Leven is wat er met je gebeurt als je andere plannen maakt”  John Lennon zei het al)  was dat het zó licht was.
In ons ongeduld om de “feestdag” snel te beginnen waren we te vroeg van huis gegaan.
Gelukkig wist mijn lief daar iets op te vinden: een gezellige gelegenheid induiken en blijven drinken (koffie) totdat het donker is.
Zoals het meeste wat mijn lief verzint, werkte dit ook.pluis

Toen we langs “genoeg” objecten gelopen hadden (genoeg “genoten” hadden én honger kregen) zochten we Haesje Claes op.
Mijn lief, die Amsterdammer is, leidde en ik volgde (what’s new?)

Haesje Claes! Dit restaurant werd geopend in 1974 door Andre Duyvis en hij noemde dit naar een nobele en welgestelde Amsterdamse dame, Haesje Claes (1475-1544).
Zij zou volgens de mythe rond 1520 het eerste weeshuis van de stad hebben gesticht, het Amsterdamse Burgerweeshuis.
Het restaurant heeft een in en uitgang op de Spuistraat en een in- en uitgang is op de Nieuwezijds Voorburgwal. Het zijn een aantal panden  met elkaar doorverbonden met trapjes en gangetjes.

We aten daar nu vooraf een carpaccio van rundermuis. Nooit eerder van een rundermuis gehoord, dus maar even nagevraagd: “Rundermuis is een langwerpig rond stuk vlees met een mooie structuur zonder aders of zeentjes, gelegen tussen de platte bil en de bovenbil van de koe” zo heb ik me door de dame daar laten vertellen. Het was méér dan lekker.

Eensgezind kozen we (los van elkaar)de eendenbout gekonfijt in ganzenvet met zuurkoolstamppot.
Ook dát nog nooit eerder zó gegeten. Een EERLIJK gerecht zonder frutsels of sliertjes, iets dat STAAT als een huis en lekkerrrr..

Het was zó heerlijk dat we geen toetje meer op konden alleen nog een kopje koffie.
Haesje Claesje is een aanrader.
De dag was een Topdag!

 

The medium is the message

De bovenstaande zin, ooit uitgesproken door de  Canadese wetenschapper en filosoof Marshal McLuhan (1911-1980) was dit jaar het  thema van het Amsterdamse Lightfestival.

Ook dit jaar zijn we weer met een boot langs de verschillende lichtkunstobjecten gevaren om 30 speciaal voor Amsterdam gemaakte lichtkunstwerken in volle glorie in 75 minuten varen
te zien.

Het was weer geweldig!
Een paar heb ik gefotografeerd, maar de foto’s doen geen recht aan de werkelijke kunstwerken.

strangers in the night gebaseerd op voetgangerslicht
Stangers in the night, gebaseerd  op een voetgangerslicht

paarsverlicht paviljoen -Belgische inzending
paviljoen met vele bogen dat doet denken aan Gotische kerken

 

spider ont he bridge
Spiders on the  bridge, een spin bestaande uit 80 spinnen van  elk 2 m. breed.

parabool gebasseerd op fibrinacci spiraal

Een parabool, gebaseerd op de  Fibonacci spiraal

Ga het zelf zien : tot 20 januari 2019 is dit spektakel nog te zien, lopend of met een boot varend. Het is de moeite waard.