Mondkapjesadvies

Net terug uit de Achterhoek waar, in openbare ruimtes, supermarkten, warenhuizen etc. mensen mondkapjes dragen, bijna allemaal. Op terrassen (ja we hadden óók wel eens terrasweer) had het personeel mondkapjes voor, kwamen ze met een kort vragenlijstje en moest je je emailadres invullen. In een restaurantje, personeel mondkapjes, de tafeltjes ver uit elkaar, en een strookje met 3 vragen mét pen op ieder tafeltje. (die pen bleef wel liggen na gebruik)

Nu terug in [aan] (de rand van de) Randstad. Vanmorgen bij de supermarkt in de rij, 5 mensen voor me, 2 met mondkapje (cassiére ook).

Daarna had ik een afspraak met de mondhygiëniste. Receptioniste achter een scherm, tafel met stoelen voor wachtenden weggehaald, 4 stoelen voor 4 wachtenden op flinke afstand.
Desinfecteer-handen-paal-ding met paars lichtje om je handen onder te houden mét briefje erop om NIET het apparaat zélf aan te raken.
Ik heb 3 mensen het zien doen en allemaal (ook ikzelf) hadden moeite met het ding AAN te krijgen. Handen eronder laag, handen hoog, maar géén psst-straaltje.
De “truc” bleek het bewegen onder de straal te zijn (luie straal kennelijk)
Eén van de 3 mensen die NA mij kwam, hield WEL het apparaat vast toen het ding het NIET deed.
O jee, foei!

Je kunt weinig met een mondhygiëniste praten als je met je mond open zitten moet.
“Mijn” mondhygiëniste (altijd al een mondkapje voor) en ik praten héél even vóór zij begint en ik mijn mond open moet doen. Ik vertelde dat ik weggooimondkapjes gebruikte, maar nu toch van plan was zo’n stoffen te kopen.

Nu legt ze even haar, net opgepakte, martelwerktuig neer en zegt gepassioneerd “NIET DOEN, die stoffen dingen kopen, het COVID virus kan er makkelijk doorheen”.
Dan krijg ik een metafoor voorgeschoteld die zéér DUIDELIJK maakt wat ze bedoelt: “Stel je wil geen insecten door je open raam en je zet er een hor voor van kippengaas, denk je dat dat werkt?”
Ze wacht mijn antwoord niet af “Natuurlijk niet, zo is dat met zo’n stoffen mondkapje ook”

Ik besluit daar: ik ga geen stoffen mondkapje kopen.
Denk ik.

Thuis ga ik op internet zoeken wat “zou kunnen werken” en wat niet.
RIVM geeft “gebruiksaanwijzing” hoe je een mondkapje zelf kan maken, dat kan van theedoeken of laken stof bijvoorbeeld! Meteen zie ik in gedachten muggen en vliegen door het kippengaas naar binnen vliegen! Het RIVM geeft instructie voor een mondkapje van stof, nergens wordt gesproken over een filter.(MET filter zou ik nog kunnen bedenken dat het (een beetje meer) werkt.)
Door internet kom ik niet verder wat GOED of NIET GOED werkt

Ik laat mijn (nu nog) gezonde verstand (met behulp van advies mondhygiëniste) maar werken; ik blijf weggooimondkapjes gebruiken en kijk misschien later naar zo’n stoffen ding waar een filter in kan en stof dat ik wassen kan.
Misschien

Vroegere met spoor nu met fiets

Ooit wandelden we, in Engeland, op een voetpad dat ooit een spoorrail was; van Polegate naar Hailsham. De spoorweg werd in 1849 geopend en sloot voor passagiers in 1965 en in 1968 ook voor goederenvervoer.

Het was een mooie wandelroute mét iets extra’s; de wetenschap dat hier ooit passagiers uit het treinraam keken en misschien wel zagen wat wij toen zagen: namelijk BOS. Een spoorrails gemaakt door het bos, nu fiets en wandelroute; The Cuckoo Trail. (Sussex)

Nu leken we de mogelijkheid te hebben, in Nederland een oud, verdwenen spoor per fiets te volgen. Er liep vroeger een treintraject van Doetinchem naar Ruurlo
In 1885 werd dat treintraject geopend met, voor de reiziger, de mogelijkheid  zo verder te kunnen reizen naar Twente, Duitsland en Arnhem
Een gedeelte van de spoorbaan werd in 1937 opgebroken.
Er is geen fietsroute op internet of papier van, maar we besluiten, mét enige voorkennis, bij het voormalige station (nu zwembad en sportschool) van Zelhem te starten en te trachten dit vroegere spoortraject naar Ruurlo te volgen.

Trein op de grond getekend op de parkeerplaatsen van het vroeger het station Zelhem



De start is veel belovend, maar na een tijdje fietsen komen we bij een slagboom (met verbodentoegangsbord) van het landgoed HET ZAND. 

We worden gedwongen deze route te verlaten en proberen met een omtrekkende beweging de voormalige treinroute weer op te pakken.  Dat lukt niet, dus volgen we een knoopuntenproute naar Ruurlo, misschien kunnen we daar info krijgen hoe van dáár wél over deze route terug naar Zelhem te keren.

We rijden door bos, langs boerderijen, aardappelvelden en reeds gedorste, nu stoppelige maisvelden. Langs kasteel Ruurlo (schitterend museum maar door Corona alleen toegankelijk met vooraf gereserveerde kaartjes) .

komen we het dorp binnen



Ik zie in een kapperszaak en bij een supermarkt zowel personeel als klanten mondkapjes dragen (ze zitten in mijn tas voor geval dát)

Als we een HEMA zien krijgen we enorm zin in een stukje worst.
Ik doe (voor het eerst) mijn mondkapje voor, desinfecteer mijn handen, pak een (verplicht) mandje en vraag aan de dichtstbijzijnde Hemagejaste jongen waar de waar de HEMAworst is. Hij wijst naast zich, maar meldt direct dat de worst op is en vandaag niet meer komt.
Ik bedank voor de info, zet het mandje terug, kapje af en stap de fiets weer op.

We fietsen naar het VVV kantoor; een gebouw met veel glas, waarin ik van buitenaf 3 medewerksters zie staan zonder mondkapje. Ik loop (met “bloot” gezicht) naar binnen en stel mijn spoorrail/fietsvraag. Twee dames stormen naar de folderwand en zoeken, de derde klikt de computer aan.
Na een tijdje geven de folderdames teleurgesteld op; geen spoorroute te vinden.
De dame achter de computer zegt dat ze het niet kan vinden, maar de route zelf wel eens gefietst heeft, dus me zal wijzen, maar dat niet de HELE, vroegere treinroute er nog is, slechts stukken
Een van de vrijwilligsters heeft haar jas aan en kondigt aan, NU te vertrekken, dan komt ze nog droog thuis. De andere dame kijkt me aan en deelt mee dat het om 1 uur gaat regenen.
Ik hoop dat haar weerman/vrouw ongelijk heeft. Mocht hij of zij wél gelijk hebben dan komen wij NIET droog thuis

De dame komt achter haar plastic scherm vandaan met 3 kaarten, ze wijst de route aan totdat kaart 1 ophoudt, op  kaart 2  en 3 wijst ze verder, deze kaarten kan ik helaas alléén tegen betaling meekrijgen.
Ik, zuinige Hollander, memoriseer deze route, bedank haar en loop naar mijn geduldig wachtende lief, buiten. Hij stelt voor wat te gaan drinken. Ik ben wel vóór een terrasje, maar door dat uitstel  krijgen we ZEKER een bui op ons hoofd. Dus als ik  hem de VVV weersvoorspelling vertel, besluiten we maar meteen de route te gaan rijden.
Ietwat teleurstellend, het eerste deel is (wel een mooi) fietspad langs een grote weg, dan de bossen in en pas veel verder rijden we over een pad wat, misschien….  spoor  zou kunnen….

We gaan dan maar genieten  van het landschap, zonder enige bijgedachten over een oude spoorlijn. Dat lukt wel.



We komen onderweg een veldje met notenbomen tegen, het hek staat open en een bordje vermeld dat hier de gemeente schapen laat grazen.
Of de schapen zijn weggelopen (open hek) of ze zijn er niet altijd!
Geen schaap te zien, maar wel liggen er her en der walnoten. We gaan rapen en komen allebei met een zakje noten bij onze fiets (en elkaar) terug.

Als we de straat van ons oppasadres inrijden beginnen de dikke druppels te vallen; ver na enen! Gelukkig heeft zo’n weerpersoon niet altijd PRECIES gelijk!

Het Achterhoekse huis

Achterhoekse-vlag-4
Mijn broer woonde heel lang in de Achterhoek.
Eerst woonde hij bij Achterhoekers in, terwijl er huizen werden gebouwd.
Hij kwam in aanmerking voor een hoekwoning en heeft het jaren gehuurd, totdat hij het kopen kon. Het werd ZIJN huis.

Onze zoon en zijn vrouw (wonend in Zd. Holland) wilden al lang graag naar de Achterhoek verhuizen, maar moesten daar eerst werk zien te vinden en dat was niet makkelijk.
Mijn broer zou het leuk vinden als ze ook bij hem in de buurt kwamen wonen.
Vóór dat kon gebeuren werd hij echter ziek en stierf.
Hij gaf mijn schoondochter op zijn sterfbed zijn auto want “ beiden werken en met één auto dan kom je hier niet ver. Misschien kunnen jullie HIER wel wonen? ”
De as van mijn broer werd op de eerste verjaardag van zijn sterfdag in zijn tuin uitgestrooid

Zijn zoon, die in dezelfde plaats als zijn vader een woning had, erfde het huis van zijn vader.
Hij had geen interesse in het (weer) wonen in het huis van zijn vader. Hij wilde het verkopen; het liefst aan zijn neef en aangetrouwde nicht. Zij wilden dat ook dolgraag, maar er zat nogal wat aan vast; allebei een baan in de Achterhoek krijgen en hun eigen woning verkopen! Dat ging niet op stel en sprong!

voordeurZOnze schoondochter vond binnen een aantal maanden na de dood van mijn broer werk in de Achterhoek; voor onze zoon duurde het langer.
Neef gaf hen alle tijd en ruimte om werk te vinden en hield het huis “vast” totdat ze allebei werk hadden en het huis konden kopen. Onze schoondochter kon er zo lang in wonen terwijl zij en haar man een weekendhuwelijk hadden (er wat wat heen en weer gereisd!)

verkocht
voordeur ROndertussen ging onze neef samenwonen. . Zijn eigen huis verkopen lukte binnen een week. Een geschikt  nieuw huis in de buurt van het werk van zijn vriendin was vrij snel gevonden en werd gekocht

Uiteindelijk vond onze zoon werk nabij de Achterhoek en konden ze hun huis in Zd Holland verkopen. Binnen een maand was dat in kannen en kruiken en kon de volgende stap genomen worden.
Het huis van, oorspronkelijk, mijn broer en nú van onze neef, kon door hen worden gekocht.

toast

Toen kwam Corona; naar de notaris  voor het voorlopig koopcontract kon niet meer,  er moest online worden getekend, in plaats van op het kantoor van de notaris.
Neef en vriendin, zoon en schoondochter hadden zich dit bijzondere  (officiële) moment  anders voorgesteld.
Ze maakten zelf een ceremonie en vierden alle vier het Leven, hun Nieuwe Woonomgevingen, hun familie- én  hun vriendschapsband.

Toen de officiële overdracht plaatsvond mocht het wél in het notariskantoor mét Coronaregels: 1,5 m afstand, met plastic scherm ertussen én de pen waarmee (officieel) getekend werd moest mee naar huis genomen worden.
Gezessen vierden we ’s avonds dit geweldige moment.
Het huis van mijn broer en het geboortehuis van onze neef, het blijft in de familie; we blijven elkaar daar zien; een stukje van mijn broer zal daar altijd zijn en nu krijgt het huis een nieuw leven; er wordt gewit, behangen, verbouwd; het huis krijgt een verjongingskuur.

En op een afstand van zo’n 22 kilometer van dat huis woont onze neef met zijn vriendin in een mooi (nog) ouder huis, en ook dát krijgt een nieuw leven.

achterhoeksetegel

Jarig in Coronatijd

Je bent jarig in Coronatijd, wat doe je?
Een jarig familielid van ons nodigde ons en nóg een stel uit in hun tuin.

Na een tijdje vertrokken we, in aparte auto’s naar Vorden.
Vorden, in de Achterhoek, ligt zo’n 12 kilometer van hun huis.
In Vorden ligt het landgoed Hackfort.  Eeuwenlang  was dit landgoed in het bezit van één familie.De jongste generatie heeft het landgoed waartoe een kasteel met wandelbos; een tuinmanswoning; een watermolen, boerderijen; een historische moestuin én een koetshuis behoren, nagelaten aan Natuurmonumenten.
keuken-van-hackfort-In het koetshuis, waar sinds 2011 brasserie de Keuken van Hackfort gevestigd is, was men nu druk aan de gang met de voorbereidingen voor de (her)opening op Tweede Pinksterdag van het terras na de Coronatijd.

Ze vertelden ons daar dat de moestuin wordt onderhouden door vrijwilligers die, ook in de Coronatijd in de moestuin konden blijven werken; flinke afstand was daar geen probleem, de moestuin is groot en zag er prachtig bijgehouden uit.
moestuin HackEr staan bordjes bij de planten en persoonlijk was ik erg verbaasd om een bordje raapzaad te zien staan bij, wat ik koolzaad zou hebben genoemd.
Deze twee planten schijnen op elkaar te lijken, maar er zit verschil in:

Koolzaad is een landbouwgewas dat ook vaak verwilderd wordt aangetroffen.
Bij koolzaad zijn alle bladeren blauwgroen.
Uit het zaad van koolzaad wordt koolzaadolie wordt geperst. De olie die uit de zaden wordt geperst wordt onder andere gebruikt als ingrediënt voor margarines en koekjes.

Raapzaad is een wilde inheemse plant, die ook gekweekt wordt voor de olie die uit de zaden wordt gewonnen: raapolie.
De bladeren van raapzaad zijn lancetvormig en de bladeren aan de voet zijn heldergroen
De koudgeperste olie is geschikt voor dipsauzen en dressings; er schijnt ook een bak- en braadvariant  te zijn, die geschikt is voor bakken op hoge temperaturen.

Weer wat geleerd en wel in een moestuin!
We lopen rond en genieten van de zon, de bloemenpracht en de insecten; we zijn de enigen in deze moestuin!
watermolen

We kijken ook even bij de watermolen.P
Pas verderop in het wandelbos zien we nog een paar mensen wandelen.
Heerlijk rustig dus, de dag voor Pinksteren!
Morgen kan het anders zijn!

Een leuk uitje, een aparte verjaardag!

 

 

Vér huizen

Al eerder schreef ik over verhuizen, dat ik het leuk vind mensen bij het verhuizen te helpen.
Afgelopen weekend hebben wij weer familie helpen vér  huizen.
Vér in de zin van dat het ene huis in Zuid-Holland en het andere huis in de Achterhoek staat.

Er was hulp in beide huizen. Ik denk dat wij het “moeilijkste” huis gekozen hadden want deze was met 2 trappen; dus dozen die naar de zolder moesten én één verdieping lager. (Vreemd genoeg droeg ik bijna niets wat “gewoon” naar de huiskamer moest, maar het waren wel lichte dozen!)

laadklep’s Morgens werd er in het ene huis mét helper, geladen in een busje, dat de makelaar 2 dagen ter beschikking had gesteld. Dát had ik nog nooit gehoord, een makelaar die de verkoop regelt én een verhuisbusje ter beschikking stelt.
(Hij had in dit geval een makkie gehad, want het huis was in 1 week verkocht!)verhuisauto

Het stel verhuisde dus zélf.

zelfverhuizerDat deed me denken aan de (laatste keer) dat wij verhuisden.
Toen huurden we een zelfverhuizer.
Ik weet niet of dat  fenomeen nog bestaat.
De ene dag zette een trailer ’s morgens vroeg een oplegger voor de deur van onze flat; wij mét hulp van onze vrienden laadden die oplegger vol (dekens, steekkarretje en spanbanden aanwezig)én schilderijenrek
De volgende ochtend  kwam de trailer de oplegger ophalen om naar het nieuwe huis brengen, daar laadden wij, mét onze vrienden, hem weer uit.
Die laatste nacht in onze “oude” lege flat met onze vrienden in slaapzakken in de, verdere lege,  woonkamer, zal ik niet gauw vergeten.

Ook dit stel verhuisden “zelf” maar niet met een grote oplegger maar met een veel kleiner busje in een heerlijk zonnig weekend met tussendoor buiten lunchen en avondeten (beide op gepaste Corona- afstand)
Misschien hadden wij wel het “moeilijkste” huis (mét trappen) maar zeker ook het huis met de grootste tuin!
De sfeer was goed en vele handen maken licht werk. We zagen het huis “groeien” met de spullen, die meteen werden neergezet waar het de bedoeling was.
Twee dagen intensief spullen binnenbrengen en we zagen het huis groeien en in plaats van een huis een “thuis” worden.

Karperbokaal (Hummelo)

Op Oudjaarsdag  knalden de carbidbussen voor de 19e keer in Hummelo.
30 teams streden om de Karperbokaal. Een prijs die Hotel, café, restaurant
logo gouden karper_PMS 
(sinds 1642) beschikbaar stelt.
En niet alleen de bokaal wordt door het Hotel beschikbaar gesteld maar ook de gele hesjes die iedere deelnemer, voor de veiligheid, dragen moet én de oranje hesjes die de jury aan heeft.
Het mistte behoorlijk, maar dat mocht de pret niet drukken
jury

Het was weer puur genieten om dit festijn mee te maken.
De onderdelen afstand schieten, vogelschieten, vangbalschieten en jeu de boules zijn allemaal aantrekkelijk om te zien. Er zit een dosis geluk bij, maar ook skill,  het juiste mengel carbid/water, het richten, het uitrekenen van de windrichting en zo meer.
Wij stonden (toevallig) vlak achter het winnende team van verleden jaar en ook dit jaar gingen ze weer goed.

Als je zo’n 2 á 3 uur in een weiland staat, krijg je het best een beetje koud.
Daar is op gerekend want er zijn warme kommen erwtensoep en broodjes te koop én natuurlijk (het is de Achterhoek) BIER.

Vaste bezoekers weten dat de knallen oorverdovend zijn en hebben oorbeschermers bij zich; alle kleine kinderen lopen met oorbeschermers op hun hoofd. Volwassenen hebben veelal oordopjes in.

grolsch plugsVoor mensen die deze vergeten zijn, zijn er (gratis) oordopjes verkrijgbaar. grolsch dopgrolsch kerstboompjes

Je weet, door de oordopjes, ook meteen wélk bier er hier geschonken wordt!( alsof in de Achterhoek ooit een ander merk bier gedronken wordt!)

De mensen, deelnemers én kijkers hebben ongelooflijk veel plezier.
Er zijn natuurlijk ook fanatieke spelers bij, die dé bokaal persé mee naar huis willen nemen, maar NIEMAND verliest het plezier uit het oog.
Bij het jeu de boules spel worden (blauwe) skippyballen in het weiland neergelegd en is het de bedoeling dat de ballen er zo dicht mogelijk bij geschoten worden (dát levert punten op)
Bij het vangbalschieten staat er iemand van het team in het weiland en carbidschiet de ander een voetbal weg. Wordt de bal gevangen (zonder op de grond te zijn geweest) levert dat ook punten op.
Hummelo stellageHet leukste vind ik het vogelschieten; er rijdt dan een tractor met een stellage achter zich aan langzaam langs de rij met 30 deelnemende teams. Zij mogen op de stellage schieten, raken ze het  “bord” (dit jaar stond er klimaatwet op de ene kant en 100 km flits op de andere kant) dan krijgen ze punten.

vlammenwerper
Een “eenzame”vlammenwerper

De melkbussen ( én een enkele betonmolen) waarin het carbid en de voetbal ingestopt worden staan op karretjes, stellages of in kruiwagens. Soms worden ze aangestoken met een soort vlammenwerper ( ik ben een leek!) soms is er een elektrische ontsteking.

omroep gelderlandMensen van Radio en tv Gelderland zijn er om opnames te maken; op 2 januari ’s avonds zal het gebeuren daar te zien zijn.

hummelo leunstoelen
Niet iedere deelnemer heeft een klapstoeltje bij zich!

Als het programma is afgewerkt volgt de oerknal, de bedoeling is dan dat alle melkbussen tegelijk knallen! Dat lukt natuurlijk niet exact, maar op dat moment is IEDEREEN blij dat hij of zij oorbeschermers in of op heeft!

Gezellig Zelhem

BruinCafé t Praatje heeft de maand december het café uitgebreid met een witte tent, zodoende konden er meer gasten in; en dat was wel nodig ook.
We hebben er, even vóór de grote drukte, op 31 december, een Oudejaarsborrel gedronken en een “praatje” gemaakt, want dat gaat gemakkelijk daar in de Achterhoek en in een bruincafé al helemaal!

Deze keer zag ik iets dat ik nog niet eerder aan de wand  van ’t Praatje gezien had.
Ik vroeg (mede)eigenaar Bart waar het houten bord met gleuven voor is.
Hij legde uit dat het een spaarkas is. Ook dat behoeft uitleg aan westerlingen, want wij kennen dat niet. Het is niet ván het café maar van een organisatie die vraagt of het in het café mag hangen.

Iedereen die wil kan meedoen en elke week € 2,50 inleggen. Je hebt dus een eigen nummer met gleuf, waar je 1x per week € 2,50 instopt. Zo spaar je een bedrag. Van dat bedrag wordt (oa) een feestavond georganiseerd zo heb ik begrepen. Veel mensen (stamgasten?) doen al mee, máár zo werd me verteld er zijn nog een paar nummers “over”

Dus woont u in de buurt van Zelhem en u houdt van gezelligheid én wilt u een reden hebben om één keer per week “een Praatje” te maken in het café, ga er heen en vraag een nummer mét gleuf!

Vuurwerk

Ooit is er een rotje in de broekspijp van een familielid geschoten. Of het de broek van mijn vader of een oom was herinner ik me niet meer (het was voor mijn geboorte) Maar het verhaal werd iedere december weer verteld. Géén idee hoe dat rotjesverhaal afliep, alleen dat mijn ouders panisch voor vuurwerk waren ( ’t zal wel een amputatie tot gevolg gehad hebben, gezien hun angst)
Toen ik klein was mocht ik NIET naar buiten op Oudjaarsavond en zelfs moest ik een eind van het raam afstaan (voor de zekerheid)
Ik had in mijn kindertijd NIETS met Oud – en Nieuw (ja, angst)

Toen ik 10 jaar was stierf mijn vader. In september.
De eerste jaarwisseling na mijn vaders overlijden had mijn moeder zijn foto op de tafel staan (naast de schaal oliebollen en appelflappen (gekocht wat papa maakte ze altijd) en zat ze op de stoel ernaast te huilen. Dat zal niet de hele dag zijn geweest, maar in mijn beleving later was dat de hele Oud- en Nieuw.
Van die tijd af was Oudjaar een herdenkingsdag. Mijn moeder huilde en dacht aan mijn vader en ik hoopte maar dat die avond gauw over zou zijn. Later werd het minder, maar nooit echt leuk.

Toen kreeg ik een vriend. Hij was gek op Oud en Nieuw. We woonden in een straat met flats waar vroeger veel musici woonden. Hij vertelde dat zij vroeger om 12 uur  mét hun instrument op het balkon gingen staan en speelden En dat er aan het eind van de straat een grote kerstboomverbranding was, dat veel mensen vuurwerk afstoken, en naar buiten kwamen om elkaar Gelukkig Nieuwjaar te wensen, het klonk gezellig.

Die eerste Oudjaarsavond van onze verkering belde hij even na twaalven bij ons aan om ons een gelukkig Nieuwjaar te wensen en…………. hij kwam me halen om naar zijn ouders mee te gaan. Dan moest ik de straat over!! Mijn moeder begon al te beven, haar  dochter de straat op!!! Mijn vriend was ferm; zijn ouders moesten ook gelukkig nieuwjaar gewenst worden, toch? Ik mocht en ging, trillend van angst. Het knalde en overal schoten pijlen de lucht in. Pure angst.

rotjes
vuurwerk in jongenshanden: Angstig!!!

We moesten een brede straat over, daar woonden zijn ouders. Ik schoot de voordeur in, blij binnen te zijn. Maar na de gelukwensen, Houd je jas maar aan dan gaan we even verderop kijken, gingen we weer naar buiten. Dat ik dát gedaan heb moet een daad van pure liefde geweest zijn, ik was zoooo bang.

Ik ben altijd gefascineerd geweest (door het niet mogen meemaken als kind misschien?) door vuurwerk, maar van veraf. Met Koninginnedag, aangestoken door professionals, maar  door gewone mensen van dichtbij? Er kon immers iets in je broekspijp terecht komen?

Met dát vriendje van toen ben ik getrouwd én…. kreeg ik 2 zonen, die zoals alle kleine (en grote) jongens, vuurwerk fascinerend vonden. Dát is altijd een zaak geweest van mijn man en zij. Ik wilde geen angst overdragen en hield me er verre van.

carbid
Toen de kinderen het huis uit gingen en mijn schoonzus stierf werd het een traditie om naar mijn broer in de Achterhoek te gaan en daar Oud- en Nieuw te vieren.
Traditie daar: georganiseerd vuurwerk: carbidschieten! Wel watjes in je oren voor de enorme knallen, maar  staand achter een hek, met mensen die weten wat ze doen.

Toen pas werd Oud en Nieuw  LEUK!

Als je haar maar goed zit.

Nadat mijn jongste broer weduwnaar was geworden kwamen we met grotere regelmaat bij hem in de Achterhoek op bezoek. We gingen met hem daar fietsen, dingen bekijken en wandelen. Bovendien hadden mijn lief en hij een voorliefde voor dingen doen met de p.c. Dat was, in die tijd, programmeren met Pascal (computertaal). Ze zaten uren met elkaar achter de computer. Ik ging dan fietsen en de buurt “verkennen”  Op een keer toen die twee ook zo bezig waren en mijn haar (weer eens) niet goed zat, besloot ik daar naar de kapper te gaan.
Ik zocht een kapper, werd er leuk geholpen, mijn haar zat leuk en het kostte minder dan in het Westen. De mannen hadden me niet eens gemist, dus het was (waarschijnlijk) nog snel ook.

smidsstraat2-4
De zaak “vroeger”

Vanaf die tijd ging ik als ik de Achterhoek was dáár naar de kapper. Op een gegeven moment was het zo dat mijn broer op belde ”Moet jij niet eens weer naar de kapper?
Hij bedoelde dan “Wanneer komen jullie weer eens”
Aan dat verzoek gaven we dan meestal wel gehoor.

Verleden jaar juni stierf mijn broer. Ik ben dus meer dan een jaar niet naar DIE kapper geweest.
Afgelopen zaterdag was ik weer in de Achterhoek en ben ik bij “mijn” (voormalige) kapper geweest. In een jaar kan veel gebeuren!.
purdey.jpg1
Eén van de kapsters had de zaak overgenomen; de (voormalige) baas gaat een kroeg beginnen, schuin aan de overkant van de kapperszaak.
“Mijn” kapster werkte er nog steeds en deed mijn haar weer zoals ik dat graag zie.
De zaak: andere eigenaresse, andere uitstraling, andere naam, maar zelfde kapsters, zelfde gastvrijheid, zelfde expertise.

Afbraak

In de Achterhoek gaat alles trager dan in de Randstad.
Prettig trager.
Als we er heen rijden komt er een bepaald moment waarop we ons ontspannen voelen, relaxter.
Het “opzij,opzij-gevoel” dat in de Randstad heerst, is daar niet.
De mensen maken makkelijker een praatje in de winkel, en als je daar achter staat, heeft het geen zin om haast te hebben, want ze maken hun verhaal eerst af.
Na verloop van tijd raak je daar aangewend.
En wees eerlijk, we moeten daar ook helemaal niets. Je bent op vakantie of zoals wij, op familiebezoek.

afbraak
We waren er weer een paar dagen om mijn broer te helpen de bouwsels op zijn erf af te breken.


Dat wil hij graag gedaan hebben vóór hij sterft.
Dus breken we, slepen we met hout en vullen we containers.

Mijn broer gaat achteruit, liep hij eerst nog mee om dingen weg te gooien, nu zit hij voornamelijk voor het raam. We bouwen pauzes in met koffie en thee en broodjes, ook om even bij hem te zijn en te vertellen hoe het er voor staat.

We werken met zijn vieren, zijn zoon en vriendin en mijn man en ik.
Dat samenwerken gaat prima.
Ieder doet zijn ding.
De twee mannen doen de enge dingen zoals een dak boven hun hoofd afbreken.
Ze juichen als er weer een stuk precies afbreekt zoals zij het bedacht hebben.

Overal wordt het lichter, de zon heeft meer vrij spel in de tuin.
Ons gemoed wordt echter zwaarder, elke dag kan mijn broer minder.