Gerookte vis.

Ooit hebben wij een (klein) rookkastje gekocht, ik meen in Spakenburg.
Mijn lief wilde “dingen” roken. In de praktijk komt het meestal neer op vis of kip.
Er wordt houtmot in gestookt; hij heeft verschillende “smaken” (beuken en appel onder andere) Er is maar heel weinig nodig, dus we doen er al eeuwen mee. Mijn lief rookt van tijd tot tijd nog steeds (geen korte bevlieging)

Vooral zalm is zelf gerookt heerlijk, er zit  een echte “rooksmaak” aan.ASC_Logo_Pangasius-1-350x220Als we vis kopen letten we natuurlijk wel op het keurmerk: ASC = Aquaculture Stewardship Council is het keurmerk voor gekweekte vis. Eigenaren van viskwekerijen met dit keurmerk gaan aantoonbaar goed om met de natuur, en leven de richtlijnen op het gebied van sociale omstandigheden voor arbeiders en lokale gemeenschappen na.

MSC-keurmerk

Voor wilde vis is ook een keurmerk MSC (Marine Stewardship Council) deze organisatie zorgt ervoor dat er duurzaam gevist wordt en er voldoende zalm in de zee blijft

Het is gezond om vis te eten (én om minder vlees te consumeren)
Vette vis (makreel, zalm en  haring bijvoorbeeld) bevat omega 3 (goed voor hart- en bloedvaten)

Zalm blijkt de populairste (eet)vis in Nederland te zijn.
Zalmen zijn rood van kleur door het pigment in hun eten,  dat b.v. in garnalen  voorkomt.
Gekweekte zalmen krijgen vaak geen garnalen te eten, daarom mengen kwekers dan pigment door hun voedsel.

IJS van de Dag!

We hebben een ambachtelijke ijssalon in ons dorp.
De dame  (SVH meesterijsbereider) die de zaak  runt heeft al vele prijzen in de wacht gesleept; de ijssalon heeft al 2 x  de beste ijssalon van Nederland -beker gewonnen.

profiteroleLaatst kwamen we er langs op de fiets; er stond een bord voor de salon met daarop het ijs van de dag: profiterol ijs.

Ik durf het toe te geven, géén idee wat dat voor smaak is.
Dus thuis maar eens opgezocht:  profiterol blijkt een gerecht te zijn, gemaakt van soesjes met daarin custard en overgoten met chocoladesaus (alleen al door het lezen voel ik de extra kilo’s aan mijn lijf vliegen)
Het ijs van de dag  van onze ijssalon zal dus die smaak gehad hebben.
Weer wat geleerd! NIET geproefd! (nog steeds even slank)

Eetbare souvenirs.

mosterd
Als we op bezoek bij mensen gaan die in een andere provincie wonen nemen we vaak, in plaats van een bloemetje, een streekproduct mee.
Vrienden en kennissen hebben we daarmee aangestoken en ook wij krijgen producten uit hun streek, Doesburgse mosterd, Dalfsermoppen, Zelhemse smoks Hanne drank enzovoortdrank en moppen

Leuk en vaak heel lekker.
Zo kom je met andere producten in aanraking en opeten is beter dan “een prulletje neerzetten”, want bijna iedereen is dezer dagen
aan het ontspullen.snoep en drank

Aankomend weekend én het weekend daarop gaan we een flink eind onze provincie uit en op bezoek, dus ik ga eetbare souvenirs kopen.

Ik fiets naar een tuincentrum in een naburige plaats die een paar displays heeft met streekproducten, van mosterd, tot koekjes, chocolade etc.
Ik zie de displays niet staan dus ik vraag ernaar: “Verkopen we niet meer, té weinig vraag naar”
Gelukkig geeft de dame me een alternatief: het VVV.

Ik fiets naar het VVV.
“We verkopen die producten zelden, ik zal achter kijken wat ik nog voor u heb”.
Helaas was de tocht naar achteren tevergeefs, alles is op.
Maar ook deze dame heeft een alternatief: “Bij de Vershof hebben ze streekmosterd en de bakker in de Vershof heeft speciale koekjes. Ook is er tegenover de Marokkaanse kledingverstelzaak een delicatessezaak ( de straatnaam weet ze niet) die het misschien wel kan hebben.”
Ik bedank voor de suggesties.

Doorfietsen naar de Vershof dus: Die mosterd is er niet meer en de dame met de koekjes heeft ze niet meer in verpakking, alleen los. Dat is niet leuk cadeaugeven en er staat niet op waar ze vandaan komen, dus dat gaan ze niet worden. Maar de dame heeft een alternatief.
Achter de Hema is iemand in een schuur een chocolaterie begonnen, die heeft speciale chocolaadjes uit deze plaats.

De schuur is ook letterlijk een schuur, een heel klein houten gebouwtje met een raampje waarop staat OPEN. Ik loop het schuurtje in en zie enorm veel mooie bruine bonbons en een man achter de toonbank.
Helaas. Hij maakt, in het vaarseizoen, speciale botterchocolaadjes en doet ze dan in een leuk doosje, maar het is nu geen vaarseizoen!
HIJ weet wel een slijter die een speciaal streekbittertje heeft
Ik bedank. Bij mensen die ik nog niet zo goed ken wil ik niet aankomen met een alcoholische versnapering. Stel dat ze anti alcohol zijn!
Ik vraag hem of hij een delicatessezaak weet tegenover een Marokkaanse kledingverstelzaak het adres weet ik niet!.
Hij glimlacht, “Hier de straat uit en de bocht om heeft een Turkse man een  kledingverstelzaak en daartegenover zit een kaasboer, als u die bedoelt?
Ik lach terug, ik denk dat die zaak  bedoeld wordt.

Ik ga die laatste zaak proberen. De kaasboer staat een klant te helpen, ik kijk rond.  Op een plank staan 3 potjes van de mosterd die ik zoek. Van binnen juich ik: TOCH NOG GELUKT.
Ik pak 2 potjes en zet ze op de toonbank, als de klant de winkel verlaat zegt de kaasboer, wijzend op de potjes ”Die mag u voor een euro hebben, ze zijn over de datum, maar mosterd blijft heel lang goed” Ik zucht: ”Het is voor cadeau te geven. ”Nee beaamt de kaasboer “Dan kan het niet”
“Weet u een ander adres” probeer ik nog.
De kaasboer schudt zijn hoofd “De dame die het maakte is er mee gestopt, ik heb haar laatste potjes gekocht. Het liep niet zei ze.”
Ik zet de potjes terug op de plank en bedank de kaasboer.

Wat heb ik geleerd vandaag?
Er zijn ontzettend veel lieve, behulpzame mensen in het dorp! (wist ik al, maar werd weer bewezen) er is een chocolaterie in een schuurtje waarvan ik het bestaan niet wist én ….. streekproducten uit de Randstad worden zelden verkocht.(misschien was ik de enige die ze kocht?)

Knoflook (Allium)

knoflookKnoflook, de naam zegt het al, behoort tot de lookfamilie en is een bolgewas.
Het is kruid dat al heel lang bekend is.
Knoflook wordt in oude boeken al vermeld, zowel in de Talmoed, als de Edda, als in de Koran en de Bijbel.De piramidebouwers aten het, Romeinse gladiatoren kauwden het omdat men toen geloofden dat je spieren er sterk van werden en in de Middeleeuwen ging het verhaal dat het heksen en de duivel weg zou houden. Ook vampiers zou men er mee weg kunnen jagen. Tegenwoordig zegt men dat elke dag knoflook eten het verouderingsproces kan tegen gaan.

Wat een feit is, is dat de zwavelverbindingen in knoflook opgenomen worden in je bloed. Die geur komt door je adem en je huid naar buiten. Het goede nieuws is, dat je zo muggen kunt verjagen (door veel knoflook te eten)

Om je ( knoflook)adem te maskeren kun je even op verse peterselie kauwen.
Handen die gewerkt hebben met knoflook kun je reukvrij krijgen door ze langs roestvrijstaal te halen.
Ik heb als cadeautje ooit, in Engeland een soort “zeepstuk” van rvs gekocht, speciaal om mensen die veel met knoflook werken, hun handen reukvrij te krijgen. (misschien is dat hier in Ned. inmiddels ook wel verkrijgbaar)
Je kunt bij gebrek daaraan, ook je handen over de rvs gootsteen halen óf een paar koffiebonen tussen je handen wrijven.

We nemen altijd aan dat knoflook oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied komt maar onderzoek bracht naar voren dat de meest primitieve vormen van knoflook oorspronkelijk uit het Oostelijk gebieden van Uzbekistan en West- en Zuid Georgië in de Kaukasus komen.

Knoflook moet droog en stevig aanvoelen. Koop geen knoflook met (groene) uitlopers of met gele of bruine vlekken.
Het bewaren moet op een donkere, droge plaats geschieden.
Niet in de koelkast,  want dat is te koud.
Je kunt afzonderlijke teentjes wél invriezen en ze zó ca. 3 maanden bewaren.

Een knoflook bol kan wel 20 teentjes bevatten.

Geen liflafjes

Vandaag hadden we wat te vieren.
Dus aten we bij Haesje Claes in Amsterdam, nadat we de Herengracht afgelopen waren om sommige  objecten van het Light Festival eens dichtbij te zien.

Eén teleurstelling was er op het Centraal Station; de PIANO in de hal was weg; kaal, leeg en “stil”
Het volgende, waar we niet op gerekend hadden ( “Leven is wat er met je gebeurt als je andere plannen maakt”  John Lennon zei het al)  was dat het zó licht was.
In ons ongeduld om de “feestdag” snel te beginnen waren we te vroeg van huis gegaan.
Gelukkig wist mijn lief daar iets op te vinden: een gezellige gelegenheid induiken en blijven drinken (koffie) totdat het donker is.
Zoals het meeste wat mijn lief verzint, werkte dit ook.pluis

Toen we langs “genoeg” objecten gelopen hadden (genoeg “genoten” hadden én honger kregen) zochten we Haesje Claes op.
Mijn lief, die Amsterdammer is, leidde en ik volgde (what’s new?)

Haesje Claes! Dit restaurant werd geopend in 1974 door Andre Duyvis en hij noemde dit naar een nobele en welgestelde Amsterdamse dame, Haesje Claes (1475-1544).
Zij zou volgens de mythe rond 1520 het eerste weeshuis van de stad hebben gesticht, het Amsterdamse Burgerweeshuis.
Het restaurant heeft een in en uitgang op de Spuistraat en een in- en uitgang is op de Nieuwezijds Voorburgwal. Het zijn een aantal panden  met elkaar doorverbonden met trapjes en gangetjes.

We aten daar nu vooraf een carpaccio van rundermuis. Nooit eerder van een rundermuis gehoord, dus maar even nagevraagd: “Rundermuis is een langwerpig rond stuk vlees met een mooie structuur zonder aders of zeentjes, gelegen tussen de platte bil en de bovenbil van de koe” zo heb ik me door de dame daar laten vertellen. Het was méér dan lekker.

Eensgezind kozen we (los van elkaar)de eendenbout gekonfijt in ganzenvet met zuurkoolstamppot.
Ook dát nog nooit eerder zó gegeten. Een EERLIJK gerecht zonder frutsels of sliertjes, iets dat STAAT als een huis en lekkerrrr..

Het was zó heerlijk dat we geen toetje meer op konden alleen nog een kopje koffie.
Haesje Claesje is een aanrader.
De dag was een Topdag!

 

Boodschapbeleving

Boodschappen deed ik altijd bij AH.
Totdat het moment kwam dat we op de “kleintjes moesten gaan letten”
Toen ben ik rondgaan kijken welke supermarkten in de buurt goedkoper waren.
Ik kwam uit bij de Edah.
In het begin was het wel even wennen.
Een totaal andere “winkelbeleving” dan AH.
De “pret”( zo die daar al was) in het boodschappen doen ging over, maar de portemonnee voer er wel bij.

De EDAH werd PLUS en er veranderde het een en ander, maar het bleef goedkoop (goedkoper dan de AH voor de alledaagse boodschappen)
Ik ben  nu “gewend” aan MIJN PLUS, ik ken de meeste medewerkers, ben enthousiast over hun aanbiedingen (zoals 2 beenhammetjes voor de prijs van één) en heb “eindelijk” lekker brood gevonden (Waldkorndonker)

Bij AH kom ik of mijn lief alleen als we bijzondere ingrediënten nodig hebben die de PLUS niet heeft.
wakameOnlangs las ik in een blad dat er een nieuw product was bij de AH: supergezond, Nederlands fabricaat: wakame burgers met zalm of tonijn.
Vanmorgen toog ik naar AH. Weer was ik verbaasd over de totaal andere uitstraling dan “MIJN” Plus.
Ik schoot een medewerker aan en liet hem mijn uitgeknipte plaatje van de wakameburger zien: ”Waar kan ik deze vinden?” De medewerker was eigenlijk van de groente, zo zei hij me, maar hij ging wel even kijken. Met gefronste wenkbrauwen liep hij de vleesafdeling langs, en liep toen (met mij als een hondje achter zich aan) naar de vegetarische afdeling en zei: “Ik heb er een hard hoofd in, mevrouw ”
Hij schoot een andere medewerker aan ”Waar kan ik dit vinden?” en gaf hem het briefje
”Ik geef u over aan mijn collega”.
De collega haalde meteen een computertje uit zijn zak tikte in en zei: “Die hebben wij niet, misschien een XXL- filiaal of op internet bestellen”.
– Dank u-
En weer verliet een tevreden klant het pand*)
Natuurlijk niet echt tevreden, meer teleurgesteld: geen zeewier op het menu, vanavond.

Ik liep, op weg naar de uitgang, langs de servicebalie, waar ook net een medewerkster met een stapel kratten langs liep. De servicebaliemedewerkster liet haar armen langs haar lichaam hangen, knikt haar hoofd naar beneden en zet melodramatisch tegen de andere medewerkster “Ik ben toch zo’n faler

Ja, bij AH  winkelen is een andere boodschapbeleving dan bij de PLus.

 

 

 

 

*)  citaat uit een conference van Herman Finkers

 

It’s all in the name

wp tafel

Als je geen wijnkenner bent zoals ik, is het best moeilijk als je eters krijgt en een wijn bij een gerecht moet uitzoeken
Als je een nieuw recept maakt staat er soms een aanbeveling voor de wijn bij, maar bij “succes” menu’s die je al lang maakt, is het best moeilijk om een  goede wijn uit te zoeken.
Onlangs las ik een artikel over wijnen uit Zuid Afrika. Daar is het precies bekend wanneer men begon met de wijnbouw : 2 februari 1659.
De eerste gouverneur van de Kaap, Jan van Riebeeck, schreef  namelijk op die datum in zijn dagboek “Vandaag, ere aan God, is daar die eerste keer van Caepse druiwe wyn geparst”.

Nu blijken er 2  Zuidafrikaanse wijnen te zijn, die me van mijn onzekerheid “welke wijn past bij welk gerecht” af kunnen helpen (nog niet geproefd, maar de namen zijn veelbelovend) namelijk: Meat me (chenin blanc) en sea me (shiraz tanna)
De ene, de namen zeggen het al, is voor bij vlees– en de andere bij visgerechten.

Bij rund, varken, lam of kip,  is meat me een onvervalste vleesliefhebber las ik.
En bij de Sea me staat niet te zwaar of te nadrukkelijk, het beste bij vis.
Alleen uit taalkundig oogpunt ben ik al gek op deze wijnen.
Ik ga ze proberen bij de eerstvolgende keer dat we eters hebben of zal ik ze eerst een keer zelf proberen om aan de “veilige” kant te zijn?