Twee bijzondere BBC programma’s

Al eens eerder schreef ik over bijzondere BBC programma’s.
Deze keer schrijf ik over twee tegelijk. Ze hebben wel “iets” met elkaar gemeen.

Het eerste is een programma waar ik al langer naar kijk: The Repairshop (BBC 2 woensdagsavonds 21.00 uur)
In een schuur bij het  Weald and Downland Living Museum (Chichester)  worden familiestukken door experts gerestaureerd voor hun eigenaren.
Er komen  veel verschillende voorwerpen voorbij, van een honderd jaar oude haan op een kerktoren, tot een beer die de Tweede Wereld Oorlog heeft meegemaakt.
Er zijn allerlei specialisten die de klussen kunnen klaren; een leerexpert, klokkenmaker, meubelmaker, stoffeerder, smid, lasser, instrumentmaker, ceramiste, portretrestaurateur, poppen en berendokter.
Wat er niet is huren ze in.

Behalve dat het mooi is om te zien hoe iemand met zijn vak bezig is, is het ook vaak emotioneel.
Bijzondere items die soms jaren op de zolder hebben gelegen, geërfd zijn, of plotseling weer onder de aandacht komen, krijgen hun leven terug, dat roept vaak emoties op bij de inbrengers van de spullen (soms ook bij de kijker)
In één aflevering van een uur komen 4 a 5 items aan de beurt; ze worden ingebracht, we zien ze gerestaureerd worden en daarna opgehaald.*)



Het tweede programma heet Saved and Remade en heb ik “pas “ontdekt.
Deze week is het t/m vrijdag iedere avond van 19.30 tot 20.00 uur op BBC 2

Ook hier komen mensen met dierbare spullen, maar nu niet om deze te laten restaureren maar om er iets “anders” van te maken. Men wil het niet wegdoen, er kleven dierbare herinneringen aan, maar het staat in de weg en wordt niet meer gebruikt.
Kunnen de kunstenaars er nog iets “anders” van maken?
Het antwoord is altijd JA, dat kunnen ze.

Soms zijn er zelfs keuzes  mogelijk van verschillende kunstenaars
Tot nu toe heb ik een dierbare, felgekleurde kinderfiets zien veranderen in een zeer aparte stoel, een draaitafel zien veranderen in een drankkabinet en een plunjezak van een soldaat werd vermaakt in 2 (dek) ligstoelen.
Het waren hele aparte, unieke items en worden totaal andere, aparte, unieke items.



*) Er is/was ook een Nederlandse versie van The Repair Shop  (RTL4 ) in 2019 uitgezonden met als presentator Humberto Tan.

Voornaam

Het is bijna een wettigmatigheid dat je in een wachtkamer bladen (magazines) leest die je anders nóóit lezen zou.
Zo ook vanmorgen. In de wachtkamer lagen (netjes opgestapeld) naast een beeldschoon bloemenarrangement 3 stapeltjes met bladen.
De bovenste zag er glossy uit en heette: Jan.
Ik las er hoe “men” (beroemdheden? Niet bekend bij mij!)  woont, zich kleedt en zich opmaakt.
Ik had het blad snel uit en moest nog wel wachten. Ik zocht in de colofon naar welke JAN dit blad genoemd was, maar ik vond het niet. Ik weet dat Volendamse Jan Smit ooit een blad heeft gehad, maar ik dacht dat ik “ergens” gelezen had, dat het maar éénmalig was geweest. (Dit blad leek me ook niet echt zijn stijl).

Ik vroeg het aan de receptioniste. Zij dacht dat het Jan des Bouvrie was.
Dát zou kunnen, meer zijn stijl én ik had “ergens in het blad” een commentaar van hem gelezen.
Servicegericht als de receptioniste is, keek ze het op internet even  voor de zekerheid na.
Wat blijkt : JAN betekent Just Another Name en bestaat sinds 2005.
Dank je wel Saskia!
Thuis zag ik dat het een “no-nonsense glossy voor vrouwen boven de 30” is.
Dan ben ik dus WEL de doelgroep, zowel de no-nonsense als 30+.

En passant vertelde Saskia ook nog dat er behalve de LINDA ( mij bekend) ook nog de Wendy (niet bekend) bestaat en dat dit blad ook wel eens op hun leestafel ligt.
Wat betreft bladen met voornamen ken IK nog de Margriet (NIET naar “onze” prinses genoemd, het blad is ouder dan de prinses! Misschien is de prinses naar het blad genoemd?) de Eva en de Catherine ( beide nooit gelezen; de laatste is alweer ter ziele geloof ik)

arminiusHet enige blad met een eigennaam waar ik, bij mijn weten, ooit  geld aan uitgegeven heb, was het blad Arminius ( Arminius is de latinisering van Hermanszoon )
Het was een glossy (2010) waar op de cover een rode ronde sticker zat met: Nummer 1 en dat blijft zo.
Persoonlijk vond ik dat jammer! ‘n Interessant goed leesbaar blad.

Ik blijf dus alleen in wachtkamers bladen met de namen van “tv-persoonlijkheden”  doorbladeren.
Ik ga, nu ik weet dat er ook een Wendy bestaat, er wel naar uitkijken.
Op de leestafels van wachtkamers dan!

Draai om die stoel!

ringen Als je niets met sport op t.v. kijken hebt zoals ik, is dit een “lege” tv- tijd. Behalve alle uitzendingen met schaatsen (lange afstand schaatsen is in mijn ogen net kijken naar groeiend gras) en andere actieve wintersporten is er in bijna elk ander programma wel een bekende (neefje, buurman of zus) van een sporter die vertelt over een sporter die net wél of nét niet een medaille heeft gehaald.
Sport op t.v. is één ding, over sport praten op t.v. vind ik helemaal flut!!

Nu de geavanceerde smartphones e.d. hun intreden hebben gedaan kijkt bijna iedereen van alles op zijn foon of laptop en wordt er sowieso minder t.v. gekeken. Prachtige series zoals met Ruben Terlou over China, daargelaten is er ook weinig interessants te zien op de Nederlandse t.v. Veel van het zelfde.
Maar met de Olympische Winterspelen zitten opeens weer heel veel mensen voor de buis. En ze genieten. Ik gun het ze, maar ik geniet dus niet van t.v.
Ik geniet wel van mensen die genieten. Hun onderlinge gesprekken begrijp ik niet want het gaat over rondetijden en namen die ik niet ken, maar ik zie en hoor het enthousiasme!
WE zijn “even” weer een eenheid. WE winnen en WE verliezen nét. WE zitten op de bank en leven mee. Bijzonder toch?
Een tip voor mensen, die net als ik niks met tv sport hebben: draai stoel of bank om, kijk niet naar tv, maar naar mensen die naar de Olympische Spelen kijken; zie hun enthousiasme, hun teleurstelling, hun vreugde, en geniet van ze!

Midsummer murders

Op BBC first is de detective Midsummer Murders tegenwoordig weer geprogammeerd. Een tv serie die in 1997 voor het eerst werd uitgezonden door ITV (commerciële zender Engeland)*

Midsummer is een fictief graafschap in Engeland met plaatsen als Badger’s Drift, Causton en Midsummer Mallow. De opnames van deze detective spelen zich in het echt in Buckinghamshire en Oxfordshire af. Voor de echte fans van de serie zijn er daar routes uitgeschreven die langs bekende “Midsummer murder” plekken voeren, met overnachtingen langs de route en wandelingen in de dorpen.

pub_3

Wie van het Engelse landschap, de dorpjes, Engelse cottages met “hanging baskets”, pubs met houten picknick tafels voor de deur en het “trage” leven op het Engelse platteland houdt, kán alleen maar van deze serie houden.
81 afleveringen speelde John Nettles de hoofdrol van DCI Barnaby met Jane Wymark (zijn vrouw) en Laura Howard (zijn dochter) Zij verlieten alle drie de serie gelijk in 2010.
Als assistent (DC) van Barnaby zijn er verschillende acteurs geweest, te beginnen met Daniël Casey als Troy.
Na John Nettles (tot 2010) werd Neil Dudgeon DCI Barnaby, in de serie de neef van de inspecteur met dezelfde naam.

De uitzendrechten van deze serie werden in 220 landen verkocht.
Een aanrader als u van het Engelse landleven houdt óf een moord opgelost wilt zien.

*)*) in 2004 voor het eerst op de Ned. t.v.