Souvenirs -Nw Zeeland

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.

De zilveren boomvaren is het nationale sportsymbool van NieuwZeeland.
Gigantische varens (van ca. 3 meter hoog) groeien daar in de regenwouden, we liepen er tussen, eronder en we bewonderden!

Hier in Nederland ben ik al helemaal wous van varens, ik heb er al heel wat ( van vakanties) “meegesmokkeld” en in onze tuin gezet (sommige overleefden, sommige niet).  Vanuit Nieuw Zeeland met het vliegtuig, durfde ik niet levend materiaal te smokkelen. ( binnen Europa in een afgeknipte frisdrankfles met aarde in de auto is tóch anders)

Als souvenir kocht ik een broche  en een hangertje van een zilvervaren en mijn lief een pet met een varen erop.


Bovendien maakte mijn lief (ooit fotograaf) prachtige foto’s van de varens. Hij maakte er zelf (van meranti hout) lijsten om.Deze twee varenfoto’s hangen prominent in onze huiskamer.



De Nieuw-Zeelandse natuur heeft mega veel indruk op me gemaakt.
De nacht vóór de dag dat we van Noorder- naar het Zuidereiland zouden varen was er een aardbeving.
Nooit eerder zoiets meegemaakt; de camper schudde. De kade was vernield en vertrekken naar het Zuidereiland was dagen niet mogelijk.
Dus zijn we op het Noordereiland gebleven, een beetje teleurgesteld, maar voor de mensen die door de aardbeving gedupeerd werden was het erger. Ook op het Noordereiland was qua natuur genoeg te zien.
De sterrenhemel die we dáár gezien hebben was onvergetelijk!
(Elk souvenir dáárvan valt in het niet bij de herinnering)

Souvenirs- Griekse eilanden

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.


Ooit waren we op het eiland Cyprus*), een prachtig, in tweeën gedeeld land met een in tweeën gedeelde hoofdstad (Grieks/Turks)
Om ons geen problemen op de hals te halen (wat in die tijd wel voorkwam met toeristen) zijn we NIET in de hoofdstad (Nicosia= gedeeltelijk onder Turks bestuur) geweest, maar hebben een autootje gehuurd en zijn alleen door het “Griekse” gedeelte van het eiland gaan toeren.
Het Griekse schrift en de Griekse motieven (een motief in de  vorm van een band met steeds herhaalde rechthoekige figuren) fascineert me én omdat ik dáár een jaar ouder werd kreeg ik deze sieraden voor mijn verjaardag van mijn lief.

In een latere vakantie op het Griekse eiland Kreta zagen we een soortgelijk motief in een kleedje.
Ook dat hebben we gekocht; het ligt nog steeds in onze hal boven.

Ook waren we ooit op het Griekse Eiland Zakynthos, maar bij mijn weten namen we daar niets tastbaars van mee, alleen herinneringen.

*)Cyprus werd van oudsher bewoond door Grieken, was onderdeel van Ottomaanse Rijk, toen kolonie van het Britse rijk en in 1960 kreeg het zijn onafhankelijkheid

Souvenirs- Vietnam

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.

Ik heb altijd “iets” met Viêtnam*) gehad, vrijwilligerswerk gedaan om geld bij elkaar te krijgen voor projecten daar. Er heengaan leek onbereikbaar.

Toen mijn moeder overleed liet ze me wat geld na mét de wens dat ik er “iets bijzonders” van zou doen, iets dat anders NIET zou kunnen.
De reis naar Viêtnam was het perfecte cadeau van haar aan mij (Alleen zó jammer dat ik mijn ervaringen niet meer met haar kon delen)

Ik wilde geen backpackreis maar, omdat ik de taal niet sprak, een rondreis met een “native” gids.
Het was mijn eerste reis buiten Europa.
Een dik jaar na de dood van mijn moeder vertrokken mijn lief en ik naar Viêtnam.

We startte in Saigon (Ho Chi Minh City en reisde vandaar via Nha Trang, Hoi An, Da Nang, de keizerstad Hué en Halong Bay naar Hanoi en vandaar door naar Sapa.

Het was een enorme belevenis met veel bijzondere ontmoetingen.
Eén daarvan was  een theeceremonie met een abt van een boeddhistisch klooster.
Mijn lief en ik met de abt (gids dronk elders iets) in een kleine ruimte.
We werden er “gestoord” door een novice (jonge leerling monnik) die op vrij botte wijze  door de abt werd weggestuurd. De abt las mijn gezichtsuitdrukking en legde uit dat leerlingen moeten leren niet alles te vragen, maar zelf op te lossen, daar leren ze meer van (óók fouten maken)
Door weg te sturen en ons uit te leggen kregen ook wij  een wijze les. Er volgde er meer!

Piepkleine kopjes die op de rug van de hand moesten staan, zodat je volledig geconcentreerd was op WAT je aan het doen was. Dát was ook een wijze les aan ons:  leef in het HIER en NU en concentreer je op wat je op dát moment aan het doen bent.
Een zeer bijzondere ontmoeting

Later op onze rondreis bezochten we een aardewerkfabriek, waar ik tengere meisjes naast elkaar op banken zag zitten die kleine kopjes met de hand beschilderde. Daarvan wilde ik graag een paar hebben. Ik kocht ze in de shop bij de fabriek, waar buiten ook een  levensgroot soort panterachtig beeld stond, de verkoopster zei dat ze ook die, als we dat wilde, naar Holland zou kunnen verschepen.
We bedankten en hielden het bij de 3 kleine kopjes (én een schildpadvormig theepotje) zoals we die bij de theeceremonie in het klooster (daar onbeschilderd) op de rug van onze hand hadden gehad.
Een groot deel van het jaar staan ze hier op tafel als reminder om bewust met dingen bezig te zijn!

In Viêtnam was het vaak erg heet. Ik ben géén zonaanbidder en mijn hoofd kan niet goed tegen extreme hitte dus kocht ik bij de eerste beste gelegenheid een waaier, die ook  omgevormd kon worden tot een zonnehoed, niet mooi, wel effectief. Geen “souvenir” als zodanig, maar een (daar voor mij noodzakelijk) gebruiksvoorwerp ( dat inderdaad nu in een kast ligt)

En bijzondere ervaring daar was ook het zien van hoe wierook (oorspronkelijk wij rook, rook om te wijden) werd gemaakt: bamboestokjes worden gedoopt in een wierookpasta  (van onder andere boomschors en hars) We zagen het gebeuren in de buitenlucht, wat misschien maar goed was, want wierooklucht kan erg “heftig” zijn.
Wierook hoort, bij boeddhisten, bij Viêtnam.
De Viêtnamese bevolking gelooft dat hun gebed samen met de rook van de wierookstokjes naar de hemel opstijgt en zo een brug vormt tussen deze wereld en de spirituele wereld.
In elke tempel, elk klooster in Viêtnam ruik je wierook, overal op straat kun je het kopen.

Dus ik kocht het, geen stokjes, die zouden opbranden en dan was het “weg”
Ik kocht een doosje met spiraal wierook, bedoeld om op te hangen en zo op te branden en geur te verspreiden. We zagen ze in verschillende tempels hangen.

Het is zeer delicaat en door de jaren heen is de spiraal, zelfs IN het doosje al gebroken.
Ja, het staat in een kast en ik kijk er weinig naar, maar als ik het doosje opendoe ruik ik nog steeds Viêtnam.

In het noordelijkste stukje van Vietnam ligt, tegen de Chinese grens aan, in de bergen Sapa, daar wonen verschillende etnische minderheden zoals de Blue and Red Mhongs. Ieder met hun eigen klederdrachten en hun eigen levenswijze.


Toen wij er waren was er in een soort “buurtgebouwtje”( ruimte met stoelen en tafels) een groep Red Mhong vrouwen aan het handwerken. Een regeringsambtenaar was er om al die patronen die al generaties lang door de vrouwen van deze stam werden geborduurd vast te leggen, zodat ze ALTIJD bewaard zouden blijven ook al zou er niet meer gehandwerkt worden (het waren voornamelijk oude vrouwen) De vrouwen hadden van overheidswege “attributen” gekregen om hun handwerk goed te kunnen uitvoeren. Een soort stofbrillen met vergrootglazen er in. De lieve kleine gerimpelde gezichtjes met die grote brillen; onvergetelijk!
Later kocht ik van een paar (3) Red Mhong vrouwen 3 geborduurde lapjes ( zo hadden ze alle 3 verdienste!) en naaide ze thuis op zwarte stof en maakte er kussens van

Viêtnam  betekent land in het zuiden, is 8x zo groot als Nederland, telt 54 etnische groepen, waarvan de Viêts  (= bewoners van de vlakten)de grootste groep is ( 87%)

Souvenirs -Egypte

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.

Gebruiksvoorwerpen zijn ideale souvenirs dus meestal struin ik, in vreemde landen, markten af
Ook in Egypte. Een prachtig land, maar (in mijn ogen) vreselijk om iets ( wat dan ook) te kopen.
Je MOET afdingen en dat háát ik, ik kan en wil het niet) Rustig kijken is onmogelijk, men stopt iets ongevraagd in je handen, eist betaling, troont je mee naar dingen die je niet wil, heel opdringerig.
We hebben daar met een Egyptenaar over gesproken, hij begreep ons, maar, zei hij ; HET WERKT! Toeristen kopen!

Een keer zag ik een klein lokaal marktje. Ik bekeek het een tijdje vanaf een terrasje. De paar kooplui zaten op een stoeltje achter hun tafeltje, stonden NIET op als er iemand in de buurt kwam, misschien kon ik daar even “ongestoord” kijken!
Dáár kwam, voor het eerst, niemand op me af om me mee te tronen naar iets dat ik NIET wilde zien, iedereen zat en bleef zitten. Er zat een oude vrouw met houten voorwerpen. Eén ding trok mijn aandacht en ik vroeg wat het was. Ze sprak geen andere taal dan Arabisch en dat, helaas, spreek ik niet, maar met handen en voeten kwamen we een heel eind.
Ze opende. op mijn verzoek, een houten “vaasje” eruit kwam een eveneens houten pennetje; beide mooi bewerkt. Maar waar was het voor wilde ik weten. Ze wees op een schaaltje voor haar met, het leek mij een soort kolengruis.
Ze maakte een gebaar dat dát in het “vaasje” hoorde. Ik glimlachte, dát snapte ik, maar wat doe je er mee?
Dat was te abstract! Ik maakte een gebaar van eten. Nu schaterde ze ( hoofd achter in de nek, zonder tanden)
Toen ze uitgelachen was, pakte ze het houten pennetje stopte het in met gruis gevulde schaaltje en deed alsof ze haar wenkbrauwen verfde, ze pakte een spiegel, keek er in en zei vermoedelijk iets van MOOI.
Ik snapte opeens het kolengruis, het was kohl! Dat gebruikt werd als mascara.
[Later las ik thuis dat men denkt dat de eerste mensen die kohl voor “make-up “gebruikte de oude Egyptenaren waren,  het was toen een substantie met  onder andere roet erin! ]

Mijn tweede souvenir heb ik niet zelf gekocht en dus ook niet zelf uitgezocht.
In een museum hadden we alles uitgelegd (Engels) gekregen over canopen: grafvazen.
De oude Egyptenaren verwijderden maag, darmen, longen en lever van de doden, deze werden bewaard in canopen (grafvazen) en vergezelden de dode in zijn graf.  Die grafvazen hadden een deksel met een dierenkop of mensenhoofd als deksel. Die gebeeldhouwde dekseltjes stelden de 4 zonen van Horus *) voor. De lever zat in een vaas met een mannenhoofd als deksel, de maag in een vaas met een jakhalzenkop, de longen hadden een bavianendeksel en de darmen een valkenkop.

Iemand uit ons reisgezelschap bij die excursie vroeg waarom we ons altijd afzijdig hielden als er iets verkocht werd.
Ik vertelde dat we niet van afdingen houden en dat dus ook niet doen. Zij vond het juist een sport en énig en ze kon het goed zei ze. Als ik haar geld gaf wilde zij wel afdingen en kopen.
Ik vertelde van de canopen en hoeveel geld ik daar aan wilde besteden en gaf het haar.
Ik weet nog de teleurstelling die ik  voelde toen ze terug kwam met deze ene canope ( ik vind “goudkleurig” eigenlijk nergens mooi voor, máár dát had ik niet gezegd) Ook deze, naar eigen zeggen “goed afdingende dame”, had maar één, en dan nog niet eens mooie, canope voor € 20,- kunnen kopen!

Toch (mede)vertegenwoordigt dit “rare”, niet zo mooie, goudkleurige beeldje een hele bijzondere rondreis door Egypte én  hun oude geschiedenis!

Als laatste souvenir een gebruiksvoorwerp.
Een echt afschuwelijk kitscherig ding, maar o wat was ik er daar blij mee: een waaier!
Het was, in het Koningsdal zó heet (boven de 40%). Ergens stond iemand deze waaiers te verkopen, schreeuwerige kleuren, plastic. Gewoon betaald, niet afgedongen.
Een waaier gaf je het gevoel dat je wat aan de hitte doen kon, jezelf een koeltje toewapperen.
De omgeving, de beelden het was er zó mooi!
De waaier is een prachtige herinnering mét het gevoel erbij ; HEET!





*) Horus, de zoon van Osiris en Isis

Souvenir- Ghana

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te laten fotograferen en daar een blog bij te schrijven.

Met de vriendin waarmee ik naar Mauritanië ging om haar dochter te bezoeken ben ik ook naar Ghana geweest, toen dezelfde dochter daarheen werd uitgezonden.
Dit keer ging ook mijn lief mee.

Behalve het verblijf bij de dochter van mijn vriendin, zijn mijn lief en ik ook een paar dagen met een gids/chauffeur samen weggeweest. We wilden behalve de hoofdstad Accra en haar omgeving ook iets meer van Ghana zien. De dochter had een 4 daagse trip voor ons geregeld.

Ergens, in de heuvels waar we overnachtten stonden op een plank olifantenbakjes, die had een lokale kunstenares gemaakt en konden worden gekocht. Een mooie herinnering aan onze overnachting daar ( échte olifanten hebben we in Ghana niet gezien)

Ze lijken van metaal, maar ze zijn gemaakt van klei en best fragiel. De lodge-eigenaar pakte ze met heel veel kranten in “voor de thuisreis”; Ghanese olifantjes “thuis” in Holland!

Zowel mijn vriendin als ik waren jarig in Ghana.

Eén van mijn cadeautjes was deze Ghanese vrouw van raffia.

De piece de résistance  van die verjaardag was het prachtige spel Awalé, van oorsprong afstammend van het Ashanti volk. Een smalle “doos” van 2 soorten hout, met een ingelegde zwarte olifant. Het spel is te spelen met de bijbehorende bessen.

Een prachtig gekregen souvenir van Ghana!

Zelf kocht ik nog op een markt een gevlochten armband in de Ghanese kleuren.

We bezochten ook een kralenmakerij.
Gerecyclede flessen worden daar vermalen, het zo verkregen poeder wordt in een mal van klei gegooid, de kralen worden in buiten oventjes gebakken.
Buiten, onder de palmbomen, zaten mannen decoraties op de kleine en grote kralen te schilderen.
Dáár wilde ik graag wat kralen kopen: ik heb er een beeldschoon snoer van. Helaas is het wat te zwaar voor mijn nek, en heb ik het meestal maar een klein uurtje om, voor het weer in het sieradendoosje verdwijnt.



Erg leuk als je iets zo  “bijna” hebt zien maken.


Souvenirs (1)

Bijna iedereen neemt souvenirs mee als hij of zij naar een ander land gaat. Sommige mensen doen dat ALTIJD, anderen alleen als ze wat moois zien en weer anderen als ze in een “bijzonder” land  zijn.

Wij hebben jaren gekampeerd in Frankrijk (daar mocht de hond mee op vrijwel alle campings)
Nú blijkt dat ik van al die jaren (toch zeker 10) geen enkel souvenir heb: niets van Frankrijk

Ik besloot wat van de souvenirs die we door de jaren heen mee hebben genomen te fotograferen en daar een blog bij te schrijven.(mijn lief heeft al die items gefotografeerd)
Ik heb altijd gezocht (en soms gevonden) naar een souvenir dat een gebruiksvoorwerp is en dan bedoel ik geen “ asbak met groeten uit…” maar iets dat je daadwerkelijk kan gebruiken.
In mijn ervaring is iets dat je neerzet (beeldje, schilderijtje o.i.d.) geen lang leven in je gezichtsveld beschoren en “verhuist” het vaak naar zolder of doos.
Dus zo af en toe zult u een foto van een souvenir van me vinden met (korte!) uitleg.

Ik wil graag beginnen met Mauritanië*) Een land waar ik ooit met een vriendin heenging om haar, daartoe uitgezonden dochter, te bezoeken

Er waren (zijn?) weinig tot geen toeristen in Mauritanië.
Hetgeen geïllustreerd wordt door het reisbureau waar mijn vriendin en ik heen gingen om te boeken.
Mauritius*) bedoelt U ?-
– Nee, Mauritanië. –
-Dat moet ik dan even opzoeken, ik heb daar naartoe nog nooit een reis geboekt!-

Behalve een verblijf bij de dochter van mijn vriendin in de hoofdstad Nouakchott, zijn we ook een paar dagen met een auto en chauffeur/gids de (Adrar) woestijn ingetrokken.
Dat was HET avontuur in mijn leven. Steenkoude nachten met miljoenen sterren, (geen omgevingslichten) prachtige oranje zonsopgangen, hete dagen, maar vooral ZAND, overal zand.
Geen struikje of boom. De gids groef “ergens” in het zand en vond hout (van de vorige voorbijganger) en maakte een houtvuurtje om onze thee op te warmen ( zonder gids is daar voor vreemden geen doortocht mogelijk)
Slapen met zijn allen in een nomadentent!

We reden met een soort oude jeep door de woestijn, geen wegen, het leek alsof we “zomaar” reden, toch zijn we wel degelijk “ergens” naar onderweg.
De gids stopte bij een hut in de woestijn, de vrouw die daar (tijdelijk) verbleef vroeg ons of we iets wilde drinken.
Nee zeggen is onbeleefd, ja zeggen “ berooft” de vrouw van het weinige dat ze heeft.
Eén slok water, als het mogelijk is – antwoordde onze gids voor ons.
Gastvrijheid is in de woestijn is meer dan een beleefdheidsfrase, het kan van levensbelang zijn.
We namen allemaal (chauffeur, vriendin en ik, dochter en vriend) één slok uit een waterdraagzak die zij ons aanreikte. De gids vroeg of ze een vindplaats wist voor oude (paleolithische) stenen. Omdat door zandstormen veel zand verstuift ligt soms iets bloot, wat eerder verborgen was.
De vrouw vertelde de gids waar hij (en wij) op dát moment de meeste kans zouden hebben.( zij trok zelf door de woestijn mét kameel)
En daar, in the middle of nowhere, in de goudgele woestijn, zochten we. Alle drie vonden we “iets”
Dit is mijn, ooit bewerkte steen, die zo maar meer dan een miljoen jaar oud kan zijn.

Mijn “souvenir” een (misschien) vuistbijl uit de oude steentijd, maar zeker iets dat IK, eigenhandig, in de woestijn vond en daarom voor MIJ bijzonder is.

Mijn 2e “souvenir” van Mauritanië vond ik op de markt van Nouakchott. Een theepotje, met de hand beschilderd

Dát kocht ik omdat we de gids/chauffeur in de woestijn thee had zien zetten in een dergelijk (onbeschilderd) potje. Hoog- en iets lager houdend,  steeds de waterstroom in beweging houden, dát maakte volgens hem de lekkerste thee.

Mauritanië is 100% Islamitisch.
Islamieten drinken niet en hoewel in de Koran niets over roken staat (roken kwam pas in de 16e eeuw vanuit Amerika naar Europa en verder) heb ik weinig mensen in Mauritanië zien roken. Een enkele keer “lurkte” een op straat staande man( vrouwen heb ik nooit zien roken) aan een soort sigarettenpijpje (zonder zichtbare sigaret) Zo’n pijpje fascineerde me en ik heb gevraagd of de vriend van onze gastvrouw er één met bewaartasje voor me wilde kopen

Het laatste souvenir uit Mauritanië kreeg ik.
Bij de dochter van mijn vriendin verbleef, op het moment dat wij daar waren, een collega/vriendin die malaria had. Ze sliep een groot deel van de dag.
In Nouakchott was een goed ziekenhuis waar ze pillen had gekregen waarmee ze, uiteindelijk, van de malaria genezen zou.
Het was een hele aardige, Belgische jonge vrouw, waarmee ik een band kreeg.
Van haar kreeg ik deze moskeewekker. Ik had gezegd dat ik de gebedsoproep een paar keer per dag zo’n specifiek geluid vond voor Mauritanië, daarom kreeg ik deze bijzondere wekker van haar.
In plaats van een rinkeltje om je te wekken hoor je een oproep tot gebed, zoals die vanuit de moskeeën daar klinken.

Een héél bijzonder gift, die ik blijf koesteren.




*) officieel de Islamitische Republiek Mauritanië is een land aan de westkust van Afrika

**)  republiek bestaande uit eilanden in de Indische Oceaan