Oud krantenbericht: Dode zielen

dodeDeze keer een krantenknipsel uit het verleden dat gaat over Italianen.
Het speelt zich af in Rome. Helaas is de datum van het krantenknipsel niet meer te herleiden (behalve 29 april, maar van welk jaar?)
In deze krant staat dat Italië ongeveer 1,3 miljoen dode zielen heeft.
Bij de burgerlijke stand stonden dat jaar 57,7 miljoen mensen geregistreerd, terwijl een volkstelling, een jaar eerder maar 56,4 miljoen mensen telde.
Bevolkingsexplosie?
Nee, gemeentes in Italië (en wie weet ook elders) proberen hun bewonersaantal op te schroeven om zo meer geld uit de schatkist te krijgen.
Er worden ook voorbeelden genoemd: In Napels woonden toen 192.000 mensen minder dan er geregistreerd waren en in Catania (stad in Sicilië) 58.000 minder.
De conclusie van het artikel: in het zuiden is het bij de burgerlijke stand vaak een rommeltje.

Pure corruptie dus. De kop boven het artikel vind ik niet juist; dit zijn geen dode zielen, dit gaat om papieren mensen, mensen die nooit hebben bestaan, geleefd.
(Papieren mensen hebben geen ziel)

Bij de kop van dit artikel dacht ik aan iets heel anders. Aan een necropool in Caïro.
Op begraafplaatsen in de stad wonen circa 500.000 mensen. Het viel me op toen we  daar langs een begraafplaats liepen: waslijnen tussen de tombes, kinderen spelend, vrouwen lopend met gekleurde teiltjes met wasgoed.
Ik vroeg de gids er naar, hij vertelde dat Egypte zich hiervoor moet schamen. Zoveel mensen leven onder de armoedegrens hebben geen werk, geen huis. Hun enige optie is in of bij een tombe leven, beschermd voor de regen, toch een dak boven hun hoofd.
(In Egypte worden tombes gebouwd i.p.v. in de grond begraven)

Ook deze, op een begraafplaats wonende mensen zijn letterlijk genomen géén dode zielen; deze mensen leven, en hoe!
Maar ze leven mét de doden, tussen en in de tombes.
Het beeld van die  levende mensen op een kerkhof heeft enorm veel indruk op me gemaakt.

Armoede komt op de hele wereld voor.
Eens te meer besef ik,  mede door de invloed van reizen en zien van andere volkeren en kennismaken met hun gewoontes, hoe dankbaar ik mag zijn dat ik in Nederland  (14de op de lijst van welvarendste landen ter wereld*) geboren ben en een “gewoon” dak boven mijn hoofd heb.

 

 

*) cijfer van 2018.

 

1995: De cirkel rond

Dit krantenbericht heb ik kennelijk bewaard vanaf 1995, want onder het bericht staat dat het een berichtje is overgenomen uit Newsweek van 1995.

cirkelDe kop van het bericht is:  De cirkel rond en gaat over een zakenvrouw uit Florida die de millenniumviering al in 1995 zag als iets waar ze geld mee zou kunnen verdienen.
Ze bedacht het plan voor een aantal mensen om heel veel keer de millenniumviering mee te kunnen maken. Met haar bedrijf kon je, voor 5000 dollar de millenniumviering als eerste én als laatste vieren Op Fiji vierde je dan als eerste het bereiken van het jaar 2000 en 24 uur later in West Samoa als laatste.

Een slimme tante die Sherry Sacino. Ik heb nog even gegoogeld OF ze dat plan ook daadwerkelijk heeft uitgevoerd, maar ik kon er niets van vinden.

Wat me zelf bij zal blijven van de eeuwwisseling is het “gedoe” omtrent de millenniumbug, de angst van particulieren maar vooral bedrijven dat om 00.00 uur 2000 alle computers zouden  doorslaan en voor problemen zouden gaan zorgen.

En  
verder de herinnering aan  het eeuwfeest, dat we hier in mijn woonplaats hebben georganiseerd, en dat uit vele “vieringen”  gedurende het millenniumjaar bestond.
De organisatie daarvan, de voorbereidingen  en de feestjes zelf waren erg leuk om te doen en mee te maken.
Bijzonder dat je een eeuwwisseling kon meemaken!

Koninginne-Konings-Woningdag

koninginnedagDit krantenbericht dateert van april 1993, uit De Bilt (KNMI) en gaat over de temperaturen op Koninginnedagen*) In het jaar van dit krantenbericht werd het de warmste Koninginnedag  ooit: 28 graden! Het artikel van 29 april  meldde: vermoedelijk de warmste Koninginnedag sinds 1949 !

Er wordt een opsomming gegeven van de 44 Koninginnedagen (sinds 1949 op 30 april):
7 waren er zeer zonnig, boven de 20 graden
14  jaar scheen de zon wel, maar bleef de temperatuur onder de 20 graden
6 keer was er een grotendeels of volledig verregende Koninginnedag

Opgemerkt werd nog dat het op Koninginnedag in 1991 in Limburg maar 9 graden was en het dáár 21 uur achtereen regende.

KoningsdagKoningsdag (sinds 2013) was wel even wennen, na zoveel jaren een Koninginnedag.
De laatste koning was Willem III (regeerde van 1849-1890)  daarna een reeks van koninginnen: eerst Emma (als regentes voor Wilhelmina) dan Wilhelmina (het langst regerende staatshoofd van Nederland) dan Juliana en tenslotte Beatrix (tot 2013)
Ten tijde van Willem III  bestond er nog geen Koningsdag. Pas op 31 augustus 1885 werd de eerste voorloper van de Koninginnedag uitgeroepen; ter ere van Wilhelmina haar 5de verjaardag: Prinsessedag.**)

In 1891 werd de eerste echte Koninginnedag gevierd: op de verjaardag van koningin Wilhelmina; 31 augustus.
Toen Juliana aantrad (1948) werd Koninginnedag op háár verjaardag gevierd: 30 april.
Beatrix (1980) besloot uit respect voor haar moeder (én omdat ze in de winter nl. 31 jan. jarig is) de Koninginnedag  op 30 april te blijven vieren.
Nu regeert Willem-Alexander en vieren we Koningsdag op zíjn verjaardag 27 april.

Ik heb het even gekeken (op de site van de KNMI) naar de temperaturen op 27 april.: Sinds we Koningsdag op 27 april vieren is het in 2014 het warmst geweest 15,3 graden en  op 2016 het koudst 10,7 graden***)

woningdagHoe warm of hoe koud het dit jaar is op Woningdag,  zoals Koningsdag dit jaar genoemd gaat worden (omdat we allemaal THUIS moeten vieren i.v.m Corona) weet ik  NU nog niet.
Maar het zal niet de temperatuur zijn waardoor we  ons deze dag ons verdere leven zullen herinneren, maar het thuisblijfgevoel, het gebrek aan Oranje op straat!

 

 

*) Koning Beatrix regeerde het land toen nog en vierde haar verjaardag, die eigenlijk in januari viel op de dag dat haar moeder, Prinses Juliana, jarig was.

**) Haar moeder Emma was koningin-regentes in naam van Wilhelmina

***) max. temperatuur

Oud krantenbericht :postduiven.

Eén van de “maffe” krantenberichten die ik bewaard had berichtte dat onbekenden op verschillende plaatsen in Veghel postduiven gestolen hebben en vervolgens ernstig verminkt.

krant postduifIn totaal blijken er 37 postduiven verdwenen, waarvan er 5 op eigen kracht naar huis gevlogen zijn.
Deze 5 vogels misten allemaal hun rechter pootje, het is vermoedelijk afgeknipt.
De politie staat voor een raadsel zegt de woordvoerster.
Dát lijkt me evident. Het zou  pas raar zijn als de woordvoerster had gezegd; we snappen dit helemaal.
Verder meldde het krantenbericht nog dat het ging om postduiven van zeer uiteenlopende kwaliteit.
Die kwaliteit uit zich in de waarde van de postduif: sommige waren een paar tientjes, anderen ruim 1500 gulden*)

Tot zover het maffe kranten bericht.
Waarom zou je een postduif zijn pootje afknippen? Dan ben je toch zelf verknipt?
En waar zijn die andere 32 duiven?Neergestort?Dierenarts?

Dan NU mijn (enige)  ervaring met een postduif.
We woonden ooit op een flat 5 hoog. Op een dag zat er op de balkonreling  een postduif die er NIET goed uit zag.
Ik wilde hem pakken maar hij hipte over de reling, naar waar ons balkon ophield en het buurbalkon begon. Voor één keer hield ik me niet aan de ongeschreven wet dat je je NIET op het balkon van de buren begeeft en stapte over het kleine schotje heen. De duif kon niet verder, dit was de laatste flat van de galerij. Ik pakte de duif, keek automatisch even bij de buren naar binnen.
Ik zag de buurman en zijn 3 jarig zoontje op de bank zitten tv te kijken: in dezelfde pyjama!
dekselmand
Ik had de duif, wat nu?
Mijn balkonduur stond open, ik nam de duif (had hem in beide handen) mee naar binnen en deed hem “even” in de wasmand
(deksel met gaten erin) Ik zocht en vond een dekselmandje.
Ik stopte de duif erin en mijn lief reed hem later naar de vogelopvang. Daar zeiden ze dat hij vermoedelijk vermoeid was, ze zouden hem een nachtje in een hok laten rusten en dan morgen weer loslaten zodat hij naar huis kon vliegen.Ik neem aan dat dat ook gebeurd is.

Bijkomend iets: Wat de buurman daarna ook aanhad, steeds zag ik hem in gedachten in die kinderpyjama!

 

 

 

*) Guldens: het krantenbericht dus minstens 18 jaar oud

Oud krantenbericht : diepe slaap!

brint ontwaaktDit berichtje speelt zich af in Heerlen waar een 20 jarige Engelsman twee dagen nadat hij In Londen in slaap viel voor de grens in Duitsland wakker werd*)
De jongeman was naar een houseparty geweest waar iets in zijn drankje was gedaan (zei hij) Hij werd slaperig en ging slapen in een camper van 2 Duitsers die ook op het feest waren.
De volgende dag vertrokken de Duitsers weer naar huis (Berlijn) zonder dat ze wisten dat ze een “verstekeling” in de camper hadden. De camper was op de veerboot gegaan en het Kanaal overgestoken. Pas vóór de grens met Duitsland werd de Brit wakker.

Je bent op een party en wordt slaperig, dan ga je naar een camper? Ik neem aan dat die ergens geparkeerd stond? Niet op slot? (Als hij samen met de Duitsers naar de camper was gegaan hadden de Duitsers er immers van geweten) Wat een drug moet dat geweest zijn dat je er 2 dagen van onder zeil bent geweest.
Tot zover het krantenbericht.

Drugs heb ik nooit (gewild of ongewild) gebruikt en ik ga me niet te buiten aan drank, want daar kan ik niet tegen. Helaas één keer viel het NIET goed (of had ik toch teveel gedronken?!)

We hadden leuke Nederlanders in Joegoslavië (dat was toen nog één land onder Tito) leren kennen. Ze vroegen of we, eenmaal thuis, hen een keer zouden kunnen opzoeken. Dat deden we.
’t Was een enorm eind rijden, dus we zouden blijven slapen. Na het werk meteen in de auto en naar het hoge Noorden. Niet of weinig gegeten. Daar aangekomen iets kleins gegeten en daarna aan de wijn.
Met rubberen benen heb ik de trap beklommen toen ons de logeerkamer gewezen werd.
De rest van het verhaal heb ik van mijn lief, want zelf was ik “er niet bij”


Midden in de nacht schijn ik hem wakker gemaakt te hebben met de prangende vraag “
Zijn er kamelen in Venezuela? “  **) Mijn lief wist dat niet (én wilde vermoedelijk verder  slapen) maar ik MOEST het dan en daar weten én  ik was nogal vasthoudend (volgens mijn lief) Uiteindelijk heeft hij ja of nee gezegd, dat weet hij niet meer.

Meteen daarna viel ik in slaap.

Die ochtend werd ik alleen in bed wakker. Ik waste me, kleedde me aan en liep naar beneden. Iedereen zat aan de eettafel, waar een stoel voor me klaar stond.
Ik ging zitten en er werd wat gekeuveld totdat de gastvrouw zei “Zeg, weet jij of er kamelen in Venezuela zijn?”
Ik reageerde verbaasd: – Vreemd dat je dat vraagt, daar heb ik vannacht over gedroomd –
Toen proestten ze het allemaal uit, mijn lief had al van de nachtelijke gebeurtenis verteld.
De enige keer dat ik echt helemaal “weg” was.Niet zolang als de Brit, maar vermoedelijk was de drug sterker dan mijn wijn.

Natuurlijk is het verhaal van mijn “enige keer dronkenschap” rondgegaan in de vriendenkring.
Jaren na het gebeuren ging een vriend van ons naar Venezuela. Hij zond ons een kaart van de omgeving waar hij zat mét een kameel erin getekend. Achterop stond: geen kameel hier gezien, wél later in bed, toen ik gedronken had!

 

*) een krantenbericht  kennelijk ouder dan 1993, daar toen de grenzen werden afgeschaft
**) tot op heden heb ik géén idee hoe ik aan die vraag gekomen ben en waarom specifiek Venezuela, een land waar “ik niets mee heb” (Wel met kamelen maar daar zou ik veel decennia later pas op zitten.)

Oud krantenbericht: Telefoonnummers

pttDit keer een krantenbericht uit april 1995. Het was meer een aankondiging van het feit dat de PTT (voorloper Post NL) driekwart van de telefoonnummers zou gaan veranderen.
Alle telefoonnummers moesten van die tijd af 10 cijfers tellen (kengetal + abonneenummer)
Ik weet nog dat het even wennen was, ons kengetal dat (mét de nul) uit 5 cijfers bestond, werd een kengetal van 3 (andere) cijfers en de laatste twee cijfers van ons kengetal werden voor ons abonneenummer geplaatst. Er waren mensen die hier hoogst verbolgen over waren omdat ze nieuwe visitekaartjes moesten laten drukken (wij hadden dat probleem niet)
Volgens mij kon je ook  een omvormfolder aanvragen. Dan kon je van heel Nederland zien welk telefoonnummer in welk ander telefoonnummer veranderd was. Er zat  wel een bepaalde logica in, dus erg moeilijk was het niet.

BetjeIn 1884  waren er nog niet zoveel telefoons lees je het dagboek van Betje Boerhave.
Betje Boerhaven was een vrouw met een kruidenierswinkeltje in Utrecht  die een dagboek bijhield.
Dát dagboek is op 16 januari 1974 onder de vloer van haar vroegere winkeltje te voorschijn gekomen,het zat in een blikken trommeltje.

De dagboeken zijn uitgegeven.
Geweldig om te lezen, een stukje geschiedenis van een kruideniersvrouw in Utrecht
( Adres: Hoogt 6)
Je leest erin wat het dagelijkse leven van toen in Utrecht was, wat er voor (nieuwe) producten kwamen en hoe het gezin in die tijd moest zien rond te komen.

Ze krijgt eind 1884 een telefoon en schrijft de instructies over: Na het nummer genoemd te hebben van de geabonneerde waarmee men wenst verbonden te worden en tot antwoord ”voorwaarts” te hebben ontvangen hangt men den telefoon weder op en schelt. Men schelt dus zelf de geabonneerde. Wacht nu zolang met den telefoon aan het oor totdat hij bij zijn toestel is gekomen en dan kan men het gesprek beginnen.

In Utrecht zijn dan 106 telefoonbezitters, die 120 gulden per jaar betalen.
Politie, brandweer en telegraafkantoor konden in geval van nood gebeld worden, maar met wie kon men zomaar een praatje maken? Zelfs de dokter van Betje had géén telefoon. Natuurlijk kon ze een andere dokter nemen die wél telefoon had (haar vriendin Mien deed dat) maar Betje bleef dokter Roozen trouw.
Ze kon dus eigenlijk alleen met haar vriendin Mien telefoneren. (Mien had haar overgehaald ook zo’n toestel aan te schaffen)
Nou ja, visboer Engelman en slager van Stuivenberg hadden ook telefoon, maar daar was ze geen klant van!
Van een 10 cijferig nummer was in 1884 nog geen sprake, háár abonneenummer had 3 cijfers!

 

Opgeruimd en…ijsbeer gevonden

Als je opruimt kom je dingen tegen waarvan je niet wist dat je ze had.
Althans ik had dat verleden week. Iemand die ik ontmoette restaureert jukeboxen.
Ergens op zolder heb ik nog een platenkoffertje met singles ( Elvis, Cliff, the Beachboys etc)  staan van vroeger, die wil ik hem geven (dat doet iemand er nog wat mee)
Omdat ik “ergens achterin” zocht vond ik ook een doos met papieren die ik bewaard had; die doos nam ik mee naar beneden om uit te zoeken.
Daarin zaten gedichten die ik ooit geschreven had, commissieverslagen van vergaderingen die ik ooit genotuleerd had en uitgeknipte krantenadvertenties waarin ik ooit genoemd werd. Behalve de laatste heb ik bijna alles weggegooid.

Wat ik ook vond waren een aantal krantenknipsels waarvan ik NU geen idee meer heb waarom ik die ooit bewaard heb. Het zou kunnen zijn dat ik er ooit een kort verhaal over wilde schrijven. Het zijn uiteenlopende berichten van: Student steekt ijsbeer neer  tot
PTT verandert in 1996 driekwart telefoonnummers.

Bijzonder. Ik ging ze lezen en bedacht dat het misschien leuk is om er alsnog “iets” mee te doen (dan heb ik ze niet voor niets bewaard)

ijsbeerVandaag begin ik met de ijsbeer.
(Helaas staat er geen datum op dit stukje van de krant; meer dan 20 jaar geleden is het in ieder geval)
Een enorm maf verhaal. Het speelt zich af in Moskou en de betreffende student  studeert  aan de kunstacademie.
Volgens de bewakers wilde de student Alexej het bont en het vlees van de beer stelen.
De student verklaarde dat hij bezig was de ijsbeer te tekenen, toen hij per ongeluk in de kooi viel;uit zelfverdediging had hij een keukenmes uit zijn tas gehaald en de ijsbeer neergestoken.
De ijsbeer was zo zwaar gewond dat het 5 uur duurde om de wonden te hechten.
Tot zover het krantenbericht.

Wie (welke student) gaat met een keukenmes in zijn tas naar de Dierentuin?
Kun je “per ongeluk” in een ijsberenkooi vallen?
5 uur hechten is niet één messteek geweest, lijkt me.
Dan de bewakers, (ingehuurd omdat er de afgelopen jaren kostbare dieren uit de dierentuin waren gestolen) hun commentaar dat de student bont en vlees wilde stelen vind ik heel bizar.
Wie gaat moedwillig IN een ijsberenkooi met een keukenmes een ijsbeer van zijn bont ontdoen? (het vlees houd je, als het lukt dan inderdaad over; maar de kans van slagen acht ik nihil; hoe kom je trouwens UIT die kooi met een dode,  ca 400 kilo zware ijsbeer én zijn pels?)

De slotalinea in de krant vind ik ook nogal bizar: Dierenvrienden hebben hun bezorgdheid geuit dat voedseltekorten en de stijgende prijzen, de mensen zullen aanzetten om dieren te stelen en op te eten.

DIT commentaar brengt me meteen aan het denken over onze (Nederlandse) dierentuin: ARTIS.
Daar hebben in de Tweede Wereld Oorlog Joden in verborgen gezeten. Onder andere in de apenrots.
De directeur van Artis toen, Armand Sunier was van  Zwitserse afkomst wat een pré was voor het communiceren met de bezetters. Duitse militairen wilden graag in ARTIS verpozen, dat kon, maar Sunier vroeg wel of er dan genoeg eten voor de dieren kon komen. De Duitsers zorgde dat er genoeg eten kwam, waar Sunier dan weer ook onderduikers van kon voeden.
Het verhaal gaat ook dat er hompen brood in de hokken lagen, waar de dieren dan
“ even” geen trek in hadden en dat hongerige, omwonende Amsterdammers probeerden met stokken die stukken brood door de tralies te halen om zelf op te eten.

Twee bijzondere verhalen, één uit Moskou en één uit Amsterdam, verbonden door een vrouw die een krantenknipsel had bewaard en er nu een blog van gemaakt heeft.