Benauwd

Mede door antirookcampagnes; het steeds meer bekend worden van de longziekte COPD (Chronic Obstructive Pulmonary Disease), het zogeheten Nationaal Preventieakkoord (streeft naar een rookvrije generatie in 2040)  én COVID -19 zijn we ons méér dan ooit bewust van het feit dat we longen hebben en hoe belangrijk het is dat ze goed functioneren (we ademen ca. 25.000x per dag)

Ik las dat 600.000 Nederlanders onherstelbaar beschadigde longen hebben en dat het  voor 1,2 miljoen Nederlanders niet van zelfsprekend is  om “gewoon” te ademen.
En dat er een groot tekort aan longdonoren is: op de wachtlijst voor longtransplantatie  staan (bijna) permanent 180 wachtenden

De Wereldgezondheidsorganisatie voorspelt dat  in 2030 COPD doodsoorzaak nr.3 kán zijn.
Dat zijn schrikbarende berichten, waar een mens met gezonde longen amper bij stilstaat.


Er zijn ook goede berichten over longen en hoe er met ze wordt omgegaan;
In 2014 rookte nog 25,7% van de volwassen Nederlandse bevolking.
In 2020  rookte nog 20,2% van de Ned. bevolking van 18 jaar en ouder.
Het roken liep en (loopt nog steeds) terug!

Ook is er het “wonder” van de minilong; een kleine versie van een echte long, gekweekt uit stamcellen.
Op zo’n minilong kunnen onderzoekers snel en veilig testen welke nieuwe medicijnen voor dié specifieke patiënt het beste zal werken.
Men denkt zelfs in de toekomst met deze mini-longtechniek  (mits het de onderzoekers lukt longblaasjes te kweken, want pas dan is de mini-long compleet) gezond longweefsel te kunnen kweken om het beschadigde longweefsel te vervangen!


Door de pandemie, het thuis werken, het mindere vliegverkeer etc was de wereldwijde, dagelijkse CO2-uitstoot met maar liefst 17 procent – ofwel 17 miljoen ton kooldioxide – verminderd (De emissiedalingen waren het grootst in China; het land dat als eerst op slot ging)
Het kán dus wel, de CO2 uitstoot verminderen! (het negatieve nieuws is wel weer dat deze vermindering van uitstoot niet lang heeft zo drastisch heeft aangehouden)


Ook las ik een klein positief bericht over een “peukenmeisje”, een logopediste (57jr) die  rondslingerende sigarettenpeuken opraapt ( in één jaar tijd 125.000 stuks) Ze verzamelt ook informatie over de schade die sigaretten aanbrengen aan de natuur en informeert de politiek daarover.
Haar actie om de wereld “mooier achter te laten” heeft navolging, niet alleen in Nederland!
Er komen steeds meer mensen die de giftige peuken*) NIET in de natuur willen zien.

Nu nog (veel) méér mensen die de peuken niet in de natuur gooien of nog beter, niet meer roken.
Óp naar een rookvrije generatie! Naar méér lucht voor iedereen.







*) peuken zijn cocktails van chemicaliën, waaronder formaldehyde, pesticiden, cyanide, kwik, arseen en nicotine, dát komt, bij het buiten weggooien, dan allemaal in de natuur terecht

Boosteren

Gisteren waren we aan de beurt voor de derde inenting tegen COVID 19 en zijn we weer naar de locatie gegaan waar we ook de eerdere twee afspraken voor vaccinatie hadden.

Twee dagen daarvoor reden we op de A 12 en zagen we aan de kant van de weg in graffiti staan Vaccinatie is genocide. Volgens mij is er al iemand voor die uitlating (gedaan via mails) voor de rechter geweest!
Vaccinatie is niet verplicht, dus als je niet wil doe je het niet, waarom dan dit soort, nergens opslaande, heftige uitlatingen?

Wij zijn wel voor de boosterprik gegaan.
Was het eerst megarustig in de priklocatie, nu hadden de verkeersregelaars het druk. Ze wezen ons naar een van de weinig lege parkeerplekken. Ze hadden regenpakken aan, hun natte haar droop in  hun gezicht, maar ze bleven vrolijk!
Er stond een rij in- te- enten- mensen tot ver op het parkeerterrein. Vervelend omdat het koud was en miezerregende.
De priklocatie, met mooi weer, toen nog!

Nog wel nét buiten, maar in de luchtstroom van een warmtekanon, werd het wachten al iets aangenamer. Een dame met een rollator stond voor ons, ze werd uit de rij gehaald en mocht vóór, maar dat wilde ze niet; “Ik kan, als ik moe wordt, op mijn rollator zitten, dus ik hoef niet voorgetrokken te worden”

Binnen was het bloedheet in de ruimte voor de loketjes. We vroegen ons hardop af waarom.
De rollatordame wist het antwoord: “Weet u het niet, deze keer word je in je blote bil geprikt, vandaar die warmte”. De dame had humor!
Dan zijn we aan de beurt en de verwijsheer zegt dat we, als we een echtpaar zijn, samen bij één loketje mogen.
Gezellig!

De dame achter het loketje handelt de administratie snel af.
Hoewel ik exact dezelfde vragen met ja beantwoord heb als de vorige 2x keren hoef ik nu NIET langs een dokter. De dame zet op mijn formulier; links prikken en flauwvallen met een vraagteken erachter en ik mag door.
Ik viel de vorige 2 keren niet flauw, dus nu, hoop ik, ook niet!
Ik ga er maar wel bij zitten. De prikdame vraagt of ik het goed vindt dat er iemand meekijkt. Dat vind ik goed (zij kan me mooi opvangen als ik onverhoopt toch flauwval!)

We krijgen Moderna ingespoten. In de rij had men het daar al over; meer bijverschijnselen!
Ik vraag het hier meteen maar even aan de professional.
Het antwoord luidt: ”Dat is persoonlijk, sommige mensen krijgen hoofdpijn en een gevoelige arm, maar dat hoeft niet”
Afwachten dus.


Als mijn lief ook klaar is gaan we naar de administratietafeltjes achterin de wachtruimte, daar kun je de inentingen laten bijschrijven in je vaccinatieboekje (die zijn bij de ANWB verkrijgbaar lees ik hier!)Wij hebben ze, deze keer, van thuis meegenomen

Als ik uit mijn tas het vaccinatieboekje wil pakken valt er een pen uit mijn tas, een Rode Kruisvrijwilliger pakt hem op ”Ja mevrouw dat zijn de bijverschijnselen van de prik; dingen laten vallen, maar geen zorgen, dat duurt maar een paar minuten.”
Zoals mijn lief de vorige keer al zei: De Rode Kruismensen zijn óók een animatieteam om de sfeer onder de wachtende goed te houden!
Het lukt ze ook nu weer prima!

We krijgen allebei de prikken bijgeschreven in ons gele boekje en héél veel stempels!(van de tweede prik hebben we geen bewijs, dus die kan niet in het boekje worden gestempeld, van de QR code (die je alleen kon krijgen als je beide prikken had gehad) is dit bewijs niet af te halen zegt de jongen achter het tafeltje)
We gaan even zitten (wordt geadviseerd) om “bij te komen” en na 10 minuten vertrekken we weer. De rij buiten is “opgedroogd”

Een vrijwilliger vertelt ons dat ze op deze locatie 2.000 mensen per dag boosteren!
Toch valt ons op dat er TOEN 8  loketjes waren en nu ook weer.(Misschien meer prikcapaciteit?)

Zodra we wegrijden wordt onze parkeerplaats ingenomen door een andere auto; de parkeerwachters druipen nu nog meer dan eerst.
Helden zijn het in mijn ogen!

Wat betreft de bijverschijnselen; het begon met hoofdpijn gisterenavond.
Vannacht was mijn lichaam een op vuur werkend antistoffenproducerend fabriekje en nog is mijn lichaam niet het goed werkend voertuig van mijn ziel dat het vóór het prikken was.
Mijn intellect houdt me voor dat ik nu wel volgende week beter tegen COVID 19 beschermd zal zijn dan eerst, maar of dat wáár is……?

Moeder, de vrouw

De moeder in dit blog is die van een moedervlek, een schoonheidsfoutje
“Normaal” verspreiden  pigmentcellen zich over de huid om het donkere pigment, melanine (beschermt de huid tegen ultraviolette stralen van de zon) aan te maken



Soms, meestal in de kinderjaren of in de puberteit, klonten deze cellen tezamen, daardoor  ontstaan vlekjes van lichtbruin tot zwart gekleurd. Ik las dat erfelijkheid bepaalt of je er veel hebt of niet.
Toen ik dat ging checken vond ik (op huidziekten.nl) dat ze NIET erfelijk zijn.
Ik laat die erfelijkheid dus maar even in het midden (waar of niet waar?)

Een “gemiddeld mens” (zo die ooit bestaat) heeft 10 tot 25 moedervlekken!*)

In het Latijn heet een moedervlek: naevus maternus.  Naevus betekent vlek, mater betekent moeder en Maternus betekent van moederszijde. Men vermoedt dat, omdat je een vlek al jong hebt, de naam moedervlek verwijst naar het krijgen van de moeder, dát zou dan weer wel kunnen wijzen op erfelijkheid!

De vrouw in dit blog is de vrouw uit het (verre) verleden, vrouwen uit de 12e eeuw.
DIE vrouwen konden vanaf 1184 in Spanje Ridder worden, vóór die tijd was die titel alleen aan mannen voorbehouden. De Graaf van Barcelona stichtte toen de Orde van de Hakbijl  (niet echt een “vrouwelijke” titel)
Die orde was speciaal voor vrouwen uit de stad Tortosa  (Spanje) die geholpen hadden de stad te verdedigen tegen de Moren, toen alle mannen uit de stad elders aan het vechten waren.

In Italië werd in 1233 de Orde van de Heilige Maagd Maria opgericht, ook uitsluitend een Orde voor Vrouwen!

In Engeland werden vrouwen vanaf 1358 toegelaten tot de Orde van de Kousenband (dát klinkt mij dan wél weer vrouwelijk in de oren)

Wij, vrouwen uit de Lage Landen moesten nog een tijdje wachten: en konden pas vanaf 1441 toetreden tot enkele speciale Orden en onszelf ridder noemen.

Als we het over ridders hebben denken we vaak aan heldhaftige mannen te paard.
Vrouwelijke ridders waren géén strijders, voor hen waren (slechts) bepaalde privileges; zoals, een vrijstelling bij belastingen, van toepassing

N.b.
Jeanne d’Arc, die vaak afgebeeld wordt als ridder was dat niet!





*) Als ze niet van kleur of grootte veranderen, bloeden of jeuken zijn ze (waarschijnlijk) goedaardig. Als één van de bovenstaande klachten wél voorkomen kun je beter even naar de dokter gaan en de moedervlek laten checken



Tweedeling?

Ik houd van mijn verjaardag vieren; (bijna) alle mensen waarvan ik houd op één plek.
In de praktijk ben ik meestal van te voren druk met boodschappendoen en op de dag zelf met “bedienen” maar dan op DE dag rondkijkend, geniet ik van al de bekende, geliefde gezichten om me heen.

We hebben nogal wat verjaardagvieringen rond deze tijd.
Sommige vrienden en familieleden vieren het, sommigen niet.

Eén vriendin had een restaurantje afgehuurd waar alle familie en vrienden (QR aan de bar laten zien) ingeënt en wel konden vieren (geen kus of handen geven en op redelijke afstand)
Een andere vriendin lag (tijdelijk) in een verpleegtehuis; we kregen( 2 aan 2)  een tijdsslot; wij kwamen, andere gingen; wij gingen, een ander kwam.
Een ander familielid (grote woonkamer) had alleen de allernaasten gevraagd; we waren in klein comité bij elkaar en vierden héél gezellig en knus.
Bij weer een ander familielid waren we met een klein aantal mensen binnen toen ik dáár pas hoorde dat de jarige  zelf NIET gevaccineerd was ! Ik had het niet gevraagd en zij hadden het niet gezegd)

Twee keer achter elkaar heb ik mijn verjaardag niet gevierd. Dit jaar kreeg ik appjes en telefoontjes vóór mijn verjaardag; VIER JE HET? Ik besloot van wel.

Doordat nogal wat mensen in mijn omgeving onregelmatig werken kunnen ze niet allemaal op DE dag, dus zijn er al meerdere “vier- momenten” , (bijna) Coronaproef kan.

Wat ik zelf al dan niet doe, moet IK weten, maar ik vind niet dat ik andere (verjaarsgasten) kan confronteren met ongevaccineerde gasten.
Ik vond het moeilijk de ongevaccineerden  voor DE dag af te zeggen, maar ik heb het toch gedaan.



Op de dag zelf ( 3 mensen binnen) wordt er aangebeld (we hebben helaas geen achterom met achterdeur) door een vriendin, ze staat op afstand van de voordeur met 2 pakjes in haar handen.
Ze wijst op de pakjes “Ik weet niet zo goed of ik ze voor de deur moet zetten of….?”
Ze laat de rest van de zin in de lucht hangen en vertelt dat haar dochter Corona heeft en dat haar man haar onlangs nog gezien heeft. Haar man (voelt zich prima) heeft zich laten testen, en blijft, in afwachting van de uitslag, thuis. Zij voelt zich ook prima, heeft al Corona gehad; zich al een paar keer laten testen (op 1x na, elke keer negatief).
Ze vind het testen naar en heeft deze keer besloten af te wachten of haar man positief of negatief is en afhankelijk daarvan al dan niet in quarantaine te gaan.

Ze laat het bij mij of ze al dan niet binnen zal komen.
Ik heb het moeilijk! Ben blij haar te zien en erg blij dát ze het eerlijk zegt.
Ik besluit mijn gasten te laten beslissen; ik loop naar binnen en vraag de aanwezigen wat ze hiervan vinden.
Hun mening: Het kán zijn dat ze besmet is en de besmetting door kan geven, dus niet naar binnen.
Mijn vriendin heeft alle begrip komt een andere keer terug als deze, wellicht donkere wolk, boven haar hoofd, verdwenen is. We praten even aan de deur, op afstand en ik krijg cadeautjes overhandigd met gestrekte armen.
We nemen afscheid ( het doet me pijn, ik laat “normaal” iedereen altijd binnen, maar de tijd is nú nog steeds niet “NORMAAL”)*)

In mijn naaste omgeving heb ik een jong iemand (verpleegster) die Corona heeft gehad, in het allereerste begin toen er nog weinig bekend was over COVID 19 (februari 2020) Ze is behoorlijk ziek geweest. Nog steeds is ze niet de oude (werkt 3 halve dagen in de week) en leeft met ernstige vermoeidheidsverschijnselen.
De familieleden die Corona een “griepje” vinden en zich niet laten inenten kunnen mij niet van hun standpunt overtuigen en ik hen niet van het mijne ( dat pas als we allemaal gevaccineerd krijgen het Coronagevaar misschien wijkt)
Een gevolg van ons verschil van opvatting omtrent Corona is, dat we elkaar zelden zien, héél soms buiten met een gezamenlijke wandeling.

Premier Rutte zegt zich zorgen te maken over de (door Coronamaatregelen)  tweedeling in de maatschappij. Ik denk zelf dat er méér dan 2 “partijen” zijn.
Er is een gevaccineerde bevolking en er is een deel die de ernst van de Corona ontkennen; er is ook een deel die in een complottheorie gelooft én er zijn mensen die geen inentingen in hun lijf willen ( sommigen omdat er (nog) niet bekend is wat die entstof op de lange duur in je lijf doet)
Deze groepen leven mét elkaar.
Ik ondervind dit in mij eigen omgeving, IK kan er niets aan veranderen en wil niemand op zijn mening hierover  afwijzen, maar het maakt het leven MET elkaar wel moeilijker, zeker als je jarig bent.


*) de test was negatief: géén Corona


Aanvulling: Vandaag sprak ik iemand in de zorg, onlangs 30 geworden, één van een tweeling.
Ze hebben hun 30 jarige verjaardag samen gevierd mét gasten, zoveel mogelijk Coronaproef (afstand, ventilatie ed)
Zij hebben vrienden en familie bij de uitnodiging gevraagd of ze getest waren (we gaan het niet controleren, maar vertrouwen je op je woord)Mensen die niet gevaccineerd waren moesten een, niet langer dan 24 uur geleden negatief Coronatestresultaat WEL bij binnenkomst laten zien.
Ze vertelde dat er mensen hadden afgebeld met hoestklachten.
Achteraf bleken er 2 genodigde, afgebelde gasten, Corona te hebben gekregen.
De kersverse 30 jarige zei dat ze blij was dat ze het zó gedaan hadden : Ze wilden niet dat hun verjaardag een nare bijsmaak achterliet!



Sint Maarten(skliniek)

Martinus van Tours,  (316 -397) een Romeinse legionair, sneed ooit de helft van zijn mantel af en gaf die aan een, aan kou lijdende bedelaar.
Martinus bekeerde zich later tot het Christendom. Na zijn priesterwijding werd hij in 372 tot bisschop van Tours gekozen en werd hij Sint Maarten genoemd.
(De helft van zijn mantel omdat de andere helft aan het Romeinse Leger behoorde)
Zijn naamdag is 11 november en in sommige streken wordt die naamdag gevierd.
Naar deze Sint Maarten is een kliniek genoemd, die in 1936 werd opgericht; Dokter Bär startte hier als eerste orthopedisch specialist; hij pleitte voor conservatieve orthopedie.

In de vestiging in Nijmegen worden  NU oa. orthopedische operaties gedaan.
Mijn vriendin heeft er onlangs een nieuwe schouder gekregen, dus rijden we een grotendeels mooie route van een kleine 100 km om haar daar te bezoeken.

Een mooie kliniek in een prachtige, licht heuvelende omgeving.
Gelukkig gaat het goed met mijn vriendin en wordt de pijn redelijk onderdrukt.
We hebben het fijn samen en ik hoop dat we haar (een beetje) hebben kunnen afleiden.
Een verpleegster vertelt dat ook haar beroepsgroep dáár een 3e Coronaprik gaat krijgen; ze weet nog niet of ze er blij mee is, ze is van de eerste 2 prikken behoorlijk beroerd geweest.

De twee andere kamergenoten van mijn vriendin gaan vertrekken.
De heer naast haar en zijn vrouw wachten al een tijd vóór de ontslagpapieren én de benodigde medicijnen verstrekt kunnen worden.
De andere, jonge, man heeft zijn vriendin op bezoek als ze horen dat hij naar huis mag; de vriendin gaat naar huis om een hogere- instap- auto te regelen, zodat haar vriend zonder pijn in kan stappen en naar huis worden vervoerd.

Het wordt stil om mijn vriendin heen, maar daar zit ze niet over in “Er komen wel weer andere kamergenoten”
Mijn vriendin is een optimist; dit is haar 25ste operatie!

Na het bezoek aan haar en vóór we weer helemaal terugrijden stelt mijn lief voor een stuk te wandelen in het bos bij Ede op de Veluwe en bij  uitspanning Planken Wambuis *) daarna iets warms te gaan drinken. Puik plan!
Ware het niet dat als we er aankomen meteen een bordje op de deur opvalt: verschillende personeelsleden zijn in quarantaine vanwege Corona, dus is het restaurant momenteel gesloten.
Teleurstelling.

Toch maar een wandeling, de zon schijnt prachtig over de rood/bruin/gele bladeren en “ piept“ af en toe met lichte stralen tussen de naaldbomen door.

Helaas zien we het (aangekondigde?) wildzwijn niet in het echt, wel zijn (haar) wroetsporen.

Het enige “wild” dat we op onze wandeling zien is een kloppende specht hoog in een boom en een mestkever, laag bij de grond.

Behalve overvliegende vliegtuigen is het hier heerlijk stil en veel te genieten, van het palet aan kleuren, tot het gezang van de vogels, de variatie in paddenstoelen en de speling van het licht.

We zien ook een gedenkplaat ter herinnering aan een Britse Stirling bommenwerper die hier in sept.1944 neerstortte en we lezen de namen van de 6 omgekomen en 2 geredde bemanningsleden.
Als we het bos verlaten, zouden we op een heideveld moeten uitkomen, maar de hei is overwoekerd door onder andere het pijpenstrootje (grassoort) Grazende schapen zijn hier hoognodig!

Mijn lief heeft weer een (puik) plan, we rijden naar pannenkoekrestaurant Ede (de Langenberg) en eten een pannenkoek alvorens helemaal huiswaarts te keren.

Vlak voor we de auto instappen zien we nog de boom die we van plan zijn,10 jaar later, als kerstboom op te halen om ons huis als kerstboom op te sieren.

*)Planken wambuis is een Oud Hollandse uitdrukking voor “houten jas“ oftewel doodskist.
Ik las ergens dat de oorspronkelijke uitspanning de vorm van een kist had en dat daar de naam van kwam. 

Medische “weetjes”

Zelden lees ik medische berichten; doorgaans word ik daar niet vrolijk van.
Soms valt mijn oog op iets dat leerzaam is (voor iedereen) dan bewaar ik zo’n bericht om er óóit nog eens een blog over te schrijven.
Nu dus.

Voedsel wordt bestempeld als bedorven als het meer dan tien miljoen micro-organismen per gram bevat.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik voedsel dat er bedorven uitziet, zelden beter ga bekijken, laat staan tellen; het gaat meteen de GFT bak in!

Nu las ik dat voedsel kan bederven door micro-organismen (schimmels en bacteriën) maar dat de meeste onschadelijk zijn. Het probleem komt pas als bij bederf gifstoffen ontstaan. Schimmels kunnen gifstoffen produceren waar je wél ziek van kunt worden.

Bacteriën die afkomstig zijn uit de ontlasting van dieren maken ons, mensen, ZEKER ziek.
Ik hoorde dat dat bijvoorbeeld voorkomt bij mensen die bramen of bessen plukken (en eten) waar vossen over heen geplast hebben!! (vandaar advies: altijd hoog  hangende bramen en bessen plukken)
Ook wordt er gewaarschuwd dat fruit besproeid kan zijn met besmet sproeiwater.
Dan kun je niet zien en dus niet weten. Fruit goed wassen dus!

Ook heb ik een “grappig” medisch weetje bewaard: Het gaat er over de mythe dat een uit de borstdrinkende baby groene poep kan hebben als de moeder spinazie heeft gegeten.
Dát blijkt ONZIN te zijn.

Toch heb ik persoonlijk wel eens een baby met een “groene” poepluier gezien!
Het blijkt ook wél te kunnen, maar dan komt het NIET van de spinazie die de moeder genuttigd heeft maar van een overproductie van melk. De baby krijgt dan een hogere consumptie van lactoserijke melk toegediend; dát geeft  de groene poep!

En als het over poep gaat, dan gaat het ook over plas, dus nu een plasweetje
De ene plas is geler dan de andere terwijl toch de hoeveelheid afvalstoffen die een mens afscheidt vrij constant is.
De variabelen zijn het vocht, dus hoe meer je drinkt, hoe meer verdund (dus lichter geel) je plas is.
Het afbraakproduct van hemoglobine (rood en zuurstof transporterende eiwit uit de rode bloedcellen) bevat urobiline, dát geeft de gele kleur aan urine

Dan nog één “weetje” over koorts.

Ik heb altijd geleerd dat koorts ontstaat omdat je lichaam vecht tegen vijandelijke organismen; dus dat eigenlijk koorts NIET slecht is.
Nu las ik dat koorts inderdaad vaak gezien wordt als ziekte in plaats van een symptoom.
Onderzoeken  wijzen uit dat de onderliggende infectie inderdaad LANGER duurt als je een koortswerend middel inneemt.
Andere onderzoekresultaten wijzen echter weer het tegendeel uit!
Wat is de waarheid?
Onderzoekers van King’s College in Londen hebben verschillende onderzoeksresultaten van koortswerende middelen voor kinderen naast elkaar gelegd.
Zij constateerden dat inname van zo’n koortswerend middel geen enkele invloed heeft op de hersteltijd.

Wat wél waar is dat ALLE geneesmiddelen bijwerkingen kunnen hebben; dus om aan de veilige kant te blijven zou je die (koortswerende) middelen toch beter niet kunnen innemen (tenzij een arts ze voorschrijft)

(n.b: Een vroeger middel om de koorts bij kinderen te laten zakken was ze afsponzen met koud water!)





Buiten blijven

Afgelopen week heb ik 2 keer een tijd op een bankje voor het ziekenhuis moeten zitten wachten, want door de Corona mag je, ook al moet je geliefde wél naar binnen, niet mee het ziekenhuis in.( niet dat iedereen zich daar aan houdt, zo merkte ik)

Zittend vóór zo’n ziekenhuis zie je heel wat!
Op de draaideur hangt een papier geplakt, weinig mensen houden zich aan dit verzoek (gebod?) ook het witgejaste ziekenhuispersoneel dat terug komt van pauze loopt met zijn tweeën de draaideur in!

Een uitzondering was een middelbaar stel dat hand in hand kwam aanlopen. Ze lazen het bordje en hij liet haar galant als eerste door de draaideur gaan en nam het volgende draaideurvak.

Ook de regels op het grote bord worden, wel gelezen, maar niet altijd nagevolgd.
Een oudere dame met haar dochter en kleindochter komen naar het bord, 2 van de 3 lezen het bord en de middelste (qua leeftijd) zegt ”Kom alleen! Jah doei” waarop ze alle drie de draaideur stappen! (dat zijn dan 2 regels niet nagevolgd!)

Een wit elektrisch open karretje rijdt over de parkeerplaats en brengt desgewenst mensen naar de ingang, of terug naar hun auto. Nogal wat mensen weigeren:  “De auto staat daar “  en ze wijzen naar een plek vlakbij, ze lopen wel.

Een oude dame stapt uit en maakt een praatje met de chauffeur, vlak voor mijn bankje.
– Ik vind het net een terreinkarretje zoals vroeger in een pretpark, zo gezellig. Leuk dat u dit doet –
De chauffeur zegt dat vooral kleine kinderen en mensen vanaf de bushalte dit ritje waarderen, de rest wil vaak liever lopen. – Ook goed –
En daar gaat hij weer met zijn bijna geruisloze karretje.
De dame knikt naar mij “Ik vind het ontzettend leuk, krijg bijna een feestgevoel”
Ze doet haar mondkapje voor en verdwijnt door de draaideur. Alleen.

Er komt een beveiligingsman, duidelijk te herkennen aan de zilveren V op zijn donkerblauwe jasje, naar buiten. Hij loopt naar de parkeerautomaat waar op dat moment net een wit busje komt aanrijden.

De parkeerautomaat wordt geleegd, door het geluid krijg ik een associatie met een uitkerende gokkast.

Een auto stopt vlak voor me, een oudere dame stapt uit en een oudere heer volgt moeizaam.
De man is duidelijk niet in zijn hum ”Ik ga NIET in een rolstoel zitten”
De oudere dame kent hem kennelijk langer dan vandaag en geeft het op “Dan niet, ga maar lopen dan”
Ze loopt en ondersteunt hem door de draaideur. Verstandig denk ik, want de heer ziet er niet uit of hij alleen rechtop kan blijven staan. Even later komt de dame alleen naar buiten en rijdt haar auto naar de parkeerplaats. Ik kan niet zien of ze haar partner toch in een rolstoel heeft geparkeerd en als ze terugkomt van het auto wegzetten en de draaideur doorgaat, uit mijn gezichtsveld, bedenk ik zelf hoe dit verder afloopt: Wel of niet in de rolstoel?

Er zijn nogal wat mensen die bellend naar buiten komen.
Mijn lief hoeft dat niet, ik zie hem meteen als hij de draaideur (alleen) uitkomt; hij kan“ alles “meteen aan me vertellen.

Nieuw gereedschap

Het is altijd prettig als je geconfronteerd wordt met iemand die duidelijk plezier heeft in zijn vak.
Gisteren was ik bij een vakvrouw, die op dat op dát moment haar vak 25 jaar en één dag uitvoerde en er nog steeds plezier in heeft.
Ze was bovendien enthousiast over een nieuw stuk technisch gereedschap!

Het deed me denken aan mijn werk en ooit mijn nieuwe “technische” gereedschap. (We hebben het nu over het vóór computertijdperk!) Secretaresses hadden als “gereedschap” een typemachine

“Eens” kreeg ik op mijn werk een nieuwe (elektrische) typemachine, een IBM selectric
De Selectric was voorzien van een zilverkleurig letterbolletje in plaats van de “normale” hamertjes (die, bij snel typen, in elkaar verward konden raken. Na het “even” wennentijdperk werd de machine een verlengstuk van mezelf en was fijn om mee te werken.

De mondhygiëniste, waar ik gisteren was, had onlangs een nieuw apparaat had aangeschaft.
Een apparaat dat ze 3 jaar geleden al had gezien op een mondhygiënecongres (waar natuurlijk wel een prijskaartje aan hing)

Ze had het pas aangeschaft en nu gebruikte ze het bij mij om plaque en tandsteen te verwijderen. Het apparaat heet de Airflow ; ze was er enthousiast over

Mondhygiënisten (althans de mijne) hadden, ook voor de Coronatijd, bij behandeling altijd al een mondkapje op, dus tijdens de behandeling zie ik altijd alleen haar haren, oren en ogen boven mijn gezicht.
Het zijn (bijna) altijd lachende, blije ogen, maar vandaag waren ze extra blij; ze kon het nieuwe apparaat weer gebruiken: Zes mondhygiënisten in één praktijk en één apparaat vergt enige planning!

Ik, als patiënt, vond het een klantvriendelijk apparaat, waarbij (volgens mij voor het eerst) eens géén smerige smaak vrijkwam, aangenaam zelfs!
De mondhygiëniste zelf vindt het apparaat effectief, snel, en betrouwbaar en werkt er graag mee, zo graag dat ze er, ondanks de kosten, nog één besteld heeft, zodat ook collega’s het meer kunnen gebruiken.

Heerlijk als iemand duidelijk plezier heeft in zijn/haar werk en ook collega’s dat plezier gunt.
Voor mij maakt dat het zitten met open mond en het daarin “gepeuter” een stuk “aangenamer”.

Dichtheid van botten

Als je in één jaar 2 x (of meer) iets in je lichaam breekt krijg je een uitnodiging voor een DEXA onderzoek. Zo’n onderzoek meet de dichtheid van de botten.

Na mijn pols- én heupbreuk kreeg ik een uitnodiging voor een dergelijk onderzoek.
Ik heb het een tijdje uitgesteld. Als je zelf, door de vervanging van een verbrijzelde heup (traptrede gemist) een nieuwe hebt “ingeplant” gekregen en daardoor je schoenen en sokken niet zelf aan of uit kan trekken, kun je vast niet op een behandeltafel klimmen dus leek me zo’n onderzoek “iets teveel”
Bovendien was ik “even” witte jassen (hoe lief de inhoud daarvan ook mag zijn) zat.

NU ben ik geweest.
Er is een aparte ruimte op het terrein van het ziekenhuis voor, in het bos.
Hier geen betaald parkeren (hoe lang nog?) maar vóór de ingang een aantal parkeerplekken gratis.

Tevoren had ik al een vragenlijst ingevuld en gemaild,  over  het eventueel hebben van al dan geen Coronaklachten,  dus bij binnenkomst geen vragen alleen de aanmelding.
Een vriendelijk “Gaat u zitten u wordt zo binnengeroepen” en daar zat ik, in een ruime, open wachtkamer (de toegangsdeur, 2 gangen én de balie met dames waren te zien)


Dat “zo” binnen roepen bleek geen loze belofte te zijn, het was inderdaad SNEL!
Een scanmeisje mét humor vertelt me wat er te gebeuren staat.
Na bepaalde kledingstukken, waar metaal in zou kunnen zitten, te hebben verwijderd kan ik op een behandeltafel  héél stil gaan liggen, waarna een apparaat mij scant.
Dan een korte pauze en een andere lighouding (die ik een paar weken eerder, vlak ná mijn breuk,  nooit gekund zou hebben) wéér even stilliggen en klaar ben ik.
Kleding aan en weer naar de wachtkamer waar een speciale  “breukendame” me zal komen halen voor een gesprek.




Toen ik, na een korte tijd door een aardige dame gehaald werd, stelde ze veel vragen.
Ik dacht maar aan één ding: Wat is het resultaat van die foto’s?
Zij wilde kennelijk een bepaalde procedure doorlopen vóór ze me de uitslag zou geven
Moeilijk voor mij; de spanning liep op.



Ja, ik gebruik zuivel, beweeg veel, slik vitamine D en calciumsupplement.
Ze gaat voor me klappen;” ik doe het goed!”
Ik vermoed dat er een “maar” aankomt.
En die komt ook: het moment waarop haar computerscherm mijn kant opgedraaid wordt om de resultaten van de foto’s te bespreken.
Eén blik op het scherm en ik zie het al: Lijntjes in het roodgebied: foute boel.

Vreemd dat je zo gespannen bent voor een uitslag en als je die dan eindelijk weet, je zo kalm wordt; je wist het eigenlijk al. Je was nerveus OMDAT je “onbewust” al wist dat het foute boel was en nu je het wéét is de spanning weg.

We bespreken wat er te doen is. Het kan niet verholpen worden, wel tot stilstand gebracht worden.
Veel keuzes zijn er niet: medicijnen (met mogelijke. nare bijwerkingen)

Behalve dat het risico tot botbreuken bij vallen en stoten groot is, komt daar bij ook nog het gevaar dat de rugwervels gaan “inzakken” een pijnlijk proces, waar, op het moment dat het gebeurt, niets meer aan te doen zal zijn, alleen pijnbestrijding.

Middelen met “mogelijk” nare bijwerkingen kunnen worden geslikt, ingespoten of via infuus worden toegediend. We bespreken en ik stel vragen.
Mijn hele geest én lijf wijzen al die middelen, die in een ander deel van je lichaam minder goede dingen kunnen doen, af!
Niets doen is “eigenlijk” geen optie.
Het risico van eventueel breken ben ik bereid om te nemen, maar een mogelijke rugwervelinzakking………..

We spreken af dat de dame me, na al dit “nieuws” bezonken is, zal bellen over wat ik ga doen.
Ook krijg ik haar emailadres voor eventuele vragen, die vast later thuis, in mij op zullen borrelen.
Ik bedank haar.

Nu, een paar dagen later kan ik pas het woord benoemen wat ik aldoor vermeden heb: Osteoporose!
Ik heb gesproken met een Osteoporose-verpleegkundige.
Ik heb Osteoporose.
Ik ben één van de 900.000 mensen in Nederland (2/3 vrouw, 1/3 man) die daaraan lijden.
Jaarlijks breken ruim 105.000 mensen ouder dan 55 jaar een bot als gevolg van deze ziekte en ik ben daar nu één van.

Mijn breuken zijn helend, maar hoe voorkom ik nieuwe breuken?
Bungeejumpen, skiën en hordelopen waren sowieso al geen dingen die ik deed en vallen doet niemand express, dus moet er iets gedaan worden aan die brozer wordende botten: meer bewegen, vitamine D en calcium slikken en zuivel gebruiken zal bij mij niet helpen, dat deed ik al ( genoeg)
Maar wat dan? Het zullen toch medicijnen moeten worden, vrees ik.
Ik ga er over nadenken




*) een chronische aandoening van het skelet, waarbij de botsterkte afneemt.

**)  in de volksmond heeft men het over botontkalking, maar die term is niet helemaal correct. Bij osteoporose is er naast minder botmassa ook een verandering in de structuur van het bot, hierdoor wordt de botsterkte nóg minder.

(Grote) Oren

Oren worden groter naarmate je ouder wordt.
Ze groeien niet, de zwaartekracht krijgt er meer vat op.
Naarmate je ouder wordt, wordt alles minder soepel en elastisch, ook het kraakbeen in het oor.

Omdat oudere mensen ( in vroegere tijden) door hun jongere soortgenoten WIJS gevonden werden
( door meer jaren te leven – meer levenservaring) is waarschijnlijk het idee ontstaan dat grote oren een teken van WIJSHEID is (een gemiddeld oor is 7 cm lang, van oudere mensen kan dat tot 8 cm zijn)

Ook Boeddha*) had grote oren ( hij wordt vaak afgebeeld met enorme oorlellen)) dat blijkt echter niet van wijsheid te zijn maar van de tijd vóór hij een minimalistisch leven ging leiden en hij prins Siddhartha Gautama  was (een prins uit India, die leefde rond 500 voor Chr.) In die prinsentijd droeg hij zware,  massief gouden sieraden, ook in zijn oren, vandaar dat zijn lellen zo waren uitgerekt.
Toen hij koos voor een “ander,” meer spiritueel leven en zijn rijkdom afzwoer, deed hij zijn sieraden af; de grote (uitgerekte) oorlellen bleven.

Het oprekken van oorlellen is een eeuwenoude  traditie  uit verschillende periodes en van verschillende culturen over de hele wereld. Het kraakbeen van het oor beschikt over voldoende kracht om grote oprekkingen te verdragen en hierin grote, zware sieraden te plaatsen.

Bij de mens is het dus of bewust, door het plaatsen van zware sieraden, of onbewust omdat men ouder wordt en het kraakbeen minder elastisch wordt.

Bij dieren hebben grote oren een functie om warmte af te voeren, een aanpassing die bij hoge temperaturen van levensbelang is.

De grootste oren qua lichaamsomvang heeft de grootoorspringmuis (die pas in 2007 voor het eerst gefilmd werd.)
Zijn oren nemen twee derde van zijn totaal lengte in beslag. Met die reusachtige oren kan hij warmte afvoeren.
Bij het leven in de Gobi woestijn is een dergelijke aanpassing van levensbelang.

De grootste oren van alle dieren heeft de Afrikaanse**) olifant. Als hij het warm heeft, wappert hij met die oren, daardoor koelt het bloed, dat door zijn oren heen stroomt, af. Dat afkoelen kan wel tot 12 graden Celsius afnemen, dát koelere bloed stroomt door de rest van de olifantenaderen en koelt hem zo af

Er zijn ook mensen (zo’n 5% ) waarbij de oorschelpen meer dan 2 cm van het hoofd staan; die hebben, volgens medische begrippen, flaporen (afstaande oren) Het kraakbeen van de oorschelpen heeft dan een andere vorm; de vouw naar echter is niet goed ontwikkeld.
Met flaporen kun je prima horen.
In Aziatische culturen staan afstaande oren voor geluk, vitaliteit, rijkdom en succes.

*)  Vaak wordt hij kortweg de Boeddha genoemd. Boeddha betekent in de oude taal Pali: hij die ontwaakt (verlicht) is. Het is géén titel, maar het niveau van verlicht (ontwaakt) zijn.

**) De Aziatische olifant leeft meer in beboste gebieden waar de bladeren de felle zonnestralen tegenhouden, zijn oren zijn dan ook kleiner dan die van zijn Afrikaanse familielid.