Zeepnoten

Een familielid van me heeft een prijs gewonnen met de Nationale Postcode Loterij; over de post kwam een mooi slank doosje met daarin een flesje handzeep en een flesje lotion in een witte, strakke standaard met een kaartje erbij: Samen met u zorgt de Postcode Loterij voor een schonere én mooiere wereld.

Ik wil ook graag een mooiere en schonere wereld, dus wil ik ALLES weten over deze producten.

Ik zocht en vond: In de tropen (India,Nepal, Pakistan) groeit een boom Sapindus (Latijn: Sapo = zeep, Indus= Indië) een zeepnotenboom of ook wel wasnotenboom
De vruchten van deze boom worden sapindus mukorossi genoemd, als de schil in contact komt met water maakt deze “ zeepnoot” een vorm van zeep aan die hypoallergeen is (veroorzaakt weinig of geen allergische reacties)

De noten (eigenlijk steenvruchten) schijnen al eeuwenlang in de landen van herkomst gebruikt te worden voor het wassen van tere stoffen zoals zijde én voor lichaamsverzorging!
Er zijn meer dan 2000 soorten van deze zeepnotenboom. De saponine die de boom afscheidt is om schadelijke insecten, schimmels en bacteriën van de boom te weren.
De vruchten van de boom kunnen pas geoogst worden als de boom tenminste 10 jaar oud is.

Een advertentietekst over deze zeepproducten luidt:
De doppen reinigen stof zonder kleur en vezel aan te tasten. Je hebt geen wasverzachter nodig. Vooral voor mensen met een gevoelige huid, die allergisch zijn tegen synthetische was – en bleekmiddelen zijn de wasnoten ideaal.

Ergens gaat in mijn hoofd een belletje rinkelen (meer een klok waarvan ik de klepel niet kan vinden)
Ooit met een IVN-natuurgids op pad wees hij me op zeepkruid en vertelde daarbij dat deze plant vroeger werd gebruikt om zeep van te maken. Ik vond de klepel, waarmee het klokje binnen in mijn hoofd ging luiden :saponine! Een stof, voornamelijk in de wortel van het zeepkruid waardoor die gaat schuimen als hij in contact met water komt.

We hebben dus geen exotische plant nodig om ook in Nederland natuurlijke zeep te kunnen maken!
(Zie: Kweek je eigen zeep op tuin of balkon: http://www.foodplanting.com/2016/09/15/zeepplanten-kweek-je-eigen-zeep/)
Nadeel is wel dat deze, natuurlijke, zelfgemaakte zeep maar hoogstens één week goed blijft!
Dan is het misschien makkelijker om kant-en-klare flesjes te kopen?
Maar dan mis je wel een uitdaging!

Gebeten door de zaagmachine.

Ik ben bezig met een blog.
Mijn lief is iets aan het zagen.
Plots een schreeuw.
Ik zie bloed, pak het EHBO kistje en knip een gedesinfecteerde wikkel open.
Mijn man heeft zijn vinger in zijn mond, waar het bloed langs stroomt.
Ik bel de dokter terwijl hij het verband  om zijn hand/vinger wikkelt.
Er wordt meteen opgenomen bij de dokter: man en zaagmachine zijn voldoende tekst om meteen te mogen komen. Mijn lief wil op de fiets.
IK vind dat geen goed idee. Hij wel.
Hij wint.
Terwijl ik de deur op deur op slot doe is hij al weg.
Ik fiets achter hem aan
Gelukkig hebben onze huisartsen hun werkadres vlakbij.
We komen gelijk aan (ik vloog laag)
We mogen in de wachtkamer plaatsnemen: Er komt zó iemand bij ons.
Na een minuut of 5 komt een verpleegster: we staan op.
Helaas, ik moet weer gaan zitten. In verband met het Coronavirus en de afstanden mag ik NIET mee.

Ik ga zitten, maar sta meteen weer op. Zitten en wachten? Dan liever buiten.
Ik zit bij de voordeur van de huisarts op een muurtje in de zon en zie…..dat we bij binnenkomst onze handen hadden moeten ontsmetten; er staat een pompje met een papier hoe we dat zouden moeten doen. Dáár zijn we zó langs geschoten. Mijn lief had sowieso zijn handen niet kunnen wassen maar ik…..

Ik wacht een klein halfuurtje. Mijn hart zit inmiddels weer op de plek waar het hoort te zitten.
Dan komt mijn lief, vinger omhoog, in het verband: Wanneer was mijn laatste tetanusprik?
Ik ben blanco, probeer het te bedenken maar heb echt geen idee.
Hij gaat terug en voor ik het vergeet loop ik er achteraan.
Ho! Dat kan dus niet.
Hij gaat geprikt worden en ik mag weer naar buiten.

Doordat we toestemming hebben gegeven om allerlei medische gegevens te koppelen, nam ik aan dat zoiets als wanneer je een prik hebt gehad wel in een, voor medisch personeel toegankelijk dossier zou staan. NIET dus!

Advies voor thuis: zijn arm/vinger hoog houden.
Thuis gekomen doen we wat de Engelsen, na een hectisch gebeuren (eigenlijk na ELK gebeuren) doen: We nemen een kopje thee.
Ik zet zijn overhemd  in de week, want bloedvlekken………(de broek met de bloedvlekken laten we aan, genoeg opwinding voor nu!)

De Argumentenfabriek

Argumentenfabriek, geen term die ik zelf verzonnen heb maar de naam van een bestaand bedrijf!
a fab

Kees Kraaijeveld, psycholoog en filosoof heeft de Argumentenfabriek  in 2006 samen met Frank Kalshoven, econoom, ondernemer en columnist, opgezet.
Ik las een artikel over één van de oprichters deze Denkacademie: Kraaijeveld.
Ik citeer Kraaijeveld: Onze klanten, uit diverse sectoren nemen gefundeerde strategische beslissingen doordat wij hun denk en rekenwerk in goede banen leiden. We brengen wijdlopige discussies terug tot de kern, en dragen met onze diensten bij aan een weloverwogen besluitvorming.

Deze alinea lezende brengt het MIJ niet veel dichterbij wat deze Argumentenfabriek nu precies doet.Ze doen denk- en rekenwerk vóór de “klant” een beslissing gaat nemen, maar HOE ziet dat er uit?Iets concreter graag!
Een onderdeel van deze fabriek, de denktank Mentale Vooruitgang  is met een concrete vraag bezig:  “Hoe het komt dat in een land,  zo welvarend en rijk als het onze, zoveel mensen  zijn die depressief  zijn of  met een angststoornis of een burn-out rondlopen.

Eerst even de cijfers:
Volgens dit artikel lopen er 1,1 miljoen mensen in Nederland met een angststoornis rond, slikken er 800.000 mensen in Nederland antidepressiva en zijn zelfmoorden onder jongeren  (15 tot 30 jaar) schrikbarend toegenomen.
Onder jongeren is zelfmoord zelfs doodsoorzaak nr.1  *)

De benaderingswijze van deze denktank is niet de gangbare: jij hebt een burn-out, angststoornis of bent depressief,  dus dat is een individueel probleem.
Zij zien het ook als een probleem van de samenleving: Blijkbaar maakt die samenleving zoveel mensen ZIEK.
De denktank denkt na over hoe mensen weerbaarder gemaakt kunnen worden.
Hoe concreet dat nadenken  in “oplossingen” kan worden, is mij, na het lezen van dit artikel nog niet helemaal  duidelijk geworden. Wat ik wél begreep is, dat veel  aspecten van de samenleving,  zoals de  toekomst van de woningmarkt en de arbeidsmarkt  in dit denkproces meegenomen worden.
Nog een citaat van Kraaijeveld:  De economische, politieke, ecologische en technologische vooruitzichten kunnen we goed voorspellen. Maar als je aan mensen vraagt hoe we er straks mentaal aan toe zijn, dan komen ze vaak niet verder dan wat vage yogabeelden.

Dat is  dus weer het abstracte, iets dat moeilijk in cijfertjes te vatten is, daarover moet  probleemoplossend gedacht worden
Dit artikel over de denktank Mentale Vooruitgang zette mij ook aan het denken.
Ik vind het fascinerend hoe mensen out-of-the-box kunnen denken: Zoals in dit geval over angststoornissen, burn-outs, zelfmoordgevallen: Wat kan  er in de samenleving veranderen zodat deze gevallen minder worden?

Ik hoop dat het ze lukt “iets” omhoog te halen, waaraan gewerkt kan worden, waardoor veranderingen plaatsvinden en minder mensen “mentaal zullen lijden”
We zullen er als samenleving iets vóór en aan  moeten doen.

 

 

 

*) cijfers van vóór de Coronacrisis

 

Ziekenhuis en apotheek

Mijn lief moet één keer per jaar voor controle bloed laten prikken. Dat kan bij de huisarts, een bloedprikpost of in het ziekenhuis.
Zo niet in Coronatijd: alleen in het ziekenhuis en vooraf  telefonisch een afspraak maken. Dat klinkt simpel, maar dat is het niet.

De eerste keer zijn er, zegt een automatische telefoondame: méér dan 5 wachtenden voor hem; ze adviseert een andere keer terug te bellen. Hij blijft hangen.
Na 5 minuten zijn er nog steeds meer dan 5 wachtenden en hetzelfde advies.
De tweede, derde én 4 keerde keer bellen: dezelfde automatische dame met dezelfde mededeling en hetzelfde advies
Na 3 dagen om allerlei tijdstippen te hebben gebeld: er zijn 5 wachtende vóór U!  (Géén advies)
4, wachtenden, 3, 2,1…. met Machteld!
Mijn lief maakt een afspraak met de, niet-automatische, Machteld voor de volgende dag!

We fietsen naar een apotheek voor iets dat, volgens mijn tandarts alléén bij een apotheek te verkrijgen (tegen betaling!) is. Er staan mensen buiten, keurig op 1,5 m afstand.
De meneer voor me zegt opgelucht te zijn dat er vandaag meerdere apothekers aan het werk zijn, vorige week was er maar één en heeft hij lang moeten wachten.
Op de deur staat dat er maar 2 mensen binnen mogen en die zijn er ook.
Na een tijdje zijn de 2 mensen vóór mij in de rij binnen en mag ik naar binnen als er één uitkomt.
Er is binnen een rood/wit lint gespannen. Ik moet heel ver buigen om mijn briefje af te geven.
Het moet besteld worden en is er pas morgen, wanneer ben ik geboren?
Ik geef eerlijk toe dat ik bij deze apotheek niet ingeschreven sta.
Toch wil ze mijn geboortedatum en schrijft het op een briefje.
???
Ze bestelt het gewenste en morgen kan ik het ophalen.

De volgende dag is de dag dat mijn lief geprikt gaat worden, dus we combineren de gang naar het ziekenhuis mét de apotheek en maken er een medisch middagje van.
meldenziekWe zijn te vroeg, in het ziekenhuis, alle buitenbankjes zijn bezet, dus we zitten beide op een steen, nadat mijn lief zich eerst in een speciaal daarvoor opgezette tent gemeld heeft.
5 Minuten vóór zijn afspraaktijd gaat hij naar binnen.
Ik blijf zitten op mijn steen. Hij is razendsnel weer terug. Dat was het ziekenhuis
tentziek

Dan nu de apotheek.
We fietsen naar de apotheek. Ik loer naar binnen, er is niemand binnen, dus ik kan zó doorlopen.

Ik vraag mijn bestelling. Er is een beetje “gedoe” maar ik krijg het uiteindelijk wel mee, als ik mijn tandarts een recept laat faxen. De apothekersassistente geeft me een FAXnummer. Ik wist niet dat dat nog kon: faxen!
Ik bel dan en daar mijn tandarts, maar krijg een antwoordapparaat, die kan ik alleen omzeilen als ik op 1 voor NOOD druk! Dat doe ik dus niet.
Dan moet de tandarts het morgen maar faxen; ik soebat en krijg mee.

Onze medische middag is voorbij.
We fietsen naar huis en komen langs een heuphoog korenveld. Vlak erboven vliegen zwaluwen (boeren weersvoorspelling : Vliegen de zwaluwen laag – regen voor vandaag) Een zwarte labrador rent door het veld achter de laagvliegende zwaluwen aan. Natuurlijk niet goed voor het graan en de boer, maar ik moet toch lachen.

We komen droog thuis.

PRI in relatie tot Anorexia

Onlangs las ik voor het eerst over PRI.*)
Ik heb weinig tot niets in familie of vriendenkring met psychische aandoeningen te maken, dus daar weet ik weinig over. (Ik ga wel met mensen om die in de Geestelijke Gezondheidszorg werkzaam zijn, maar die spreken, terecht, weinig over hun patiënten)

Voor de mensen die óók nog nooit over PRI gehoord hebben: dit is de afkorting van Past Reality Integration: PRI stelt zich ten doel ons te helpen toe te werken naar het bewust worden van de destructieve werking van de afweermechanismen, die we als kind hebben moeten ontwikkelen.
Deze afweermechanismen zorgen ervoor dat we de pijn die ons als kind hebben ervaren, niet hoeven te voelen. PRI stelt zich ten doel het stoppen van de afweer en vervolgens naar het afbreken of ontmantelen ervan. Achter onze afweren schuilt de oude pijn die wij als kind hebben moeten verdringen omdat het toelaten ervan op dat moment zó pijnlijk zou zijn geweest dat we het niet zouden hebben kunnen verdragen
.

Ik las  een artikel over PRI in relatie tot Anorexia nervosa.
Anorexia is één van de meeste dodelijke  psychische ziektes.
Deze ziekte komt vaker bij vrouwen/meisjes voor dan bij mannen/ jongens;
95%  van de anorexiapatiënten is vrouw**)
Het ontstaat meestal in de puberteit: 370 van de 100.000 jonge vrouwen heeft anorexia.**)
Ieder jaar komen er 5.500 jonge vrouwen met anorexia bij; dat is 1 per huisarts per jaar.**)

De resultaten van PRI – behandeling in relatie tot anorexia nervosa worden momenteel, onder leiding van een lector residentiële Jeugdzorg van Hogeschool Leiden, door promovenda Heleen Wesselius onderzocht.
Er staat in het artikel, dat ik las,  dat de eerste resultaten veelbelovend zijn!
De meisjes en vrouwen die aan dit onderzoek meewerken hebben een gemiddeld BMI
(Body Mass Index) van 15 (met een BMI van 15 zijn veel meisjes en vrouwen in de reguliere zorg uitbehandeld)
Ter vergelijk:
een “normaal” BMI geeft een getal tussen de 18,5 en 25**)
Overgewicht is bij 25 tot 30
Obesitas is bij meer dan 30
Lager dan 18,5 is ondergewicht.

Binnenkort wordende uitkomsten van dit promotieonderzoek in een wetenschappelijk artikel gepubliceerd.

eetstoornis*) In 2000 werd PRI, een vorm van psychotherapie, ontwikkeld door drs. Ingeborg Bosch. Zij studeerde psychologie aan de Universiteit van Amsterdam en werd geïnspireerd door het gedachtegoed van psychoanalyticus Alice Miller en Jean Jenson, alsmede door oosterse denkwijzen.
Ze schreef 6 boeken over PRI, waaronder “Vrij van eetproblemen”.

**) Bron GGZ Rivierduinen

***)  Om je BMI  te berekenen heb je nodig: je  lengte, gewicht, leeftijd en geslacht.
Zie  www.voedingscentrum.nl/nl/bmi-meter

NU naar de mondhygiëniste

Eén keer per half jaar ga ik naar de mondhygiëniste
De afspraak stond (een half jaar geleden al) gepland voor 5 juni.

strickerVan te voren kreeg ik een brief met de “nieuwe” Corona richtlijnen, die niet schokkend waren:
* Op tijd (én alléén) komen i.v.m de drukte in de                         wachtkamer
* Niet naar de toilet kunnen en
* handen ontsmetten zodra je binnen kom (pompje op de       balie)

Het regende pijpenstelen.

Ik kwam binnen ná een gezin: blinde man met  rood/witte stok én hond, vrouw met rugzakje en kleine meid; allemaal druipend nat. De man trok zijn regenbroek uit, de vrouw verwisselde de laarzen van de kleine meid voor meegebrachte slofjes.
De wachtkamer, waaruit de grote (normaal gezellige praat-) tafel was verdwenen kon ons (gezin+hond+mij) nét aan, maar……. er kwam nog een patiënte binnen.
Zij bleef in het halletje wachten.

De man wilde graag zijn handen wassen, hij had net de hond afgedroogd.
Desinfecterend spul vond hij te weinig, mocht hij even met water en zeep….?
De assistente (voor één keer kan dit wel even) opende voor hem de deur van het toilet en hij kon zijn handen wassen.
De hond, waarvan nu de riem in de hand van de vrouw, staarde naar de deur van het toilet: waar ging zijn baas heen? Gelukkig kwam de man snel terug; hij bedankte voor het gebruik van het fonteintje.
De assistente ging het toilet in om te ontsmetten en deed de deur achter haar weer op slot.

De man met stok en hond ging zitten, de dame van de gang kon nu ook met inachtneming van de 1,5 m regel op een stoel zitten.
Er kwam een patiënt uit één van de wachtkamers die naar de balie van de assistente moest om een nieuwe afspraak te maken. De moeder trok haar dochter op haar schoot, de man had de hond kort aan de riem en ik dook een hoekje in. Het was alsof we zonder woorden een dans aan het instuderen waren óf  dat we bewogen als pionnen op een speelbord,; allemaal in stilte.

De kleine meid fluisterde wat tegen haar moeder; ze moest plassen.
Kun je het ophouden? Neen? Dan zullen we vragen of je even mag.
De assistente pakte haar sleutel weer en met een glimlach opende ze de deur:  Ik ontsmet het zo wel weer.
Inmiddels had ze me een stoel  gewezen vlakbij de behandelkamer die ik straks in moest (mijn dansje was klaar)
De man met hond en stok verdween een behandelkamer in en even later mocht ik een andere kamer in. Behalve het doorzichtige scherm dat de mondhygiëniste NU voorhad was alles hetzelfde als anders (mondkapje droeg ze anders ook al)
Ik werd geholpen en kon weer met een schone mond een afspraak maken met de assistente (geen uitgestoken hand deze keer, maar lachende ogen boven het mondkapje Tot ziens!

Het gezin was inmiddels ook klaar, de wachtruimte was weer “vol” en we begonnen weer aan ons dansje. Nu kwam er iemand binnen die, schat ik in, een beetje bang voor honden was; ze bleef in de gang staan. De moeder van het gezin was een afspraak aan de balie aan het maken, de telefoon ging, een nieuwe patiënt belde aan de voordeur (die de assistente met een knop bedienen kan)
Tussen dit alles zat de assistente rustig en kalm (van buiten in ieder geval) achter haar computer een plekje te zoeken voor een afspraak voor het gezin over een half jaar.
Die assistente verdient  in mijn ogen een medaille!
Door de rust die ze uitstraalde, haar Alles-kan-binnen-de- regels en  Dan-doe-IK –wel-een-stapje-meer – houding bleef iedereen, zonder commentaar rustig zijn/haar “rondedansje” doen.
Chapeau!

Medische bezoeken in Coronatijd

Door de Corona was het jaarlijkse controlebezoek aan de tandarts uitgesteld.
Ook de opticien voor de oogmeting  werd “even” NIET  bezocht.
Contactberoepen mogen nu weer klanten/patiënten ontvangen, dus heb ik afspraken gemaakt.

De vragen vooraf: Heeft u klachten en Bent u u in aanraking geweest mét… etc. hadden we telefonisch al gehad en de antwoorden waren bij  de bezoeken NU, net als verleden week, weer allemaal NEEN.
We werden wél  tevoren gewaarschuwd dat het “iets” anders zou gaan als anders.
Dat begrepen we volkomen.

Bij de tandarts:
handschoen coroIn plaatst van met een hand zouden we deze keer alleen verwelkomd worden met een glimlach.
In de gang stond een desinfecterend middel en een doos met handschoentjes. Eerst desinfecteren en dan de handschoentjes aan en niet meer aan je gezicht zitten.

Uit een Australisch onderzoek (2015) is gebleken dat een mens ca 23 keer per uur aan zijn/haar gezicht zit. Dit wist ik niet toen ik bij de tandarts binnenkwam.
Wat ik wél merkte : een kriebel aan mijn wenkbrauw even later gevolgd door een jeukende neus. Met ijzeren zelfbeheersing bleef ik van mijn gezicht af, totdat….. ik ongemerkt tóch weer  met gehandschoende hand aan mijn gezicht zat.
Foei!

De tandarts droeg een mondkapje en handschoenen en had haar vergrootbril op, ze was zoals altijd haar vrolijke zelf, ontdekte dat ik géén gaatjes had en dus mocht ik over een half jaar terugkomen.
Niet de wachtkamer in (mijn lief ging ná mij de behandelkamer in) maar meteen naar buiten, dáár op hem wachten (zo min mogelijk mensen in de wachtkamer)

Bij de opticien:
Niet te vroeg op de afspraak komen.
We, de opticien en ik, gaan meteen de ruimte voor het meten in: geen handschoentjes, geen mondkapje
Hij ontsmet de apparatuur waar ik mijn kin op moet leggen en de beugels.
Dat is al eerder gedaan, maar in mijn bijzijn doet hij het nog een keer.
Er zijn glazen schermpjes tussen hem en mij
Hij meet en het blijkt dat ik sterkere glazen nodig heb.
Vroeger kreeg je dan een brilletje op met telkens andere glaasjes.
Nu kijk je door een apparaat en is het  weer telkens: beter? of slechter?

nieuwe brilAls de uiteindelijke keuze gemaakt is krijg ik de glazen  die NU in mijn bril zitten en de glazen die het gaan worden te zien om wat regeltjes te lezen: Een behoorlijk verschil.
De glazen worden besteld en ik  zal worden gebeld als ze er zijn.
Een week later zijn de glazen gearriveerd, lever ik mijn bril in en mag ik aan de lange tafel wachten tot hij de nieuwe glazen in mijn montuur gezet heeft.
De mensen die er zijn, hebben allemaal een afspraak en met de heer die “zomaar” binnenkomt wordt een afspraak gemaakt voor later.

Eigenlijk vielen deze maatregelen best wel mee.
Je moet er even bij nadenken, maar dát lijkt me eigenlijk altijd wel een goed idee: Nadenken bij wat je DOET.

 

 

 

 

 

 

Euthanasie bij dementie

rechtspraakNog net in april heeft de Hoge Raad uitspraak gedaan over een zaak van euthanasie bij dementie.
De Hoge Raad heeft bepaald dat euthanasie ook mag worden verleend bij vergevorderde dementie:
De arts hoeft aan de wilsonbekwame patiënt geen bevestiging te vragen over diens schriftelijk euthanasieverzoek. Daarnaast stelt het hoogste rechtscollege dat een wilsverklaring ‘niet eenduidig’ hoeft te zijn. De arts moet door de wilsverklaring te interpreteren en de omstandigheden te beoordelen genoeg zekerheid verkrijgen dat de patiënt zou willen overlijden in de situatie waarin hij of zij zich inmiddels bevindt. Dit is positief nieuws voor alle mensen in Nederland die een schriftelijk euthanasieverzoek opstellen. ( bron Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde NVVE)

Het blijkt in de praktijk weinig voor te komen dat euthanasie wordt verleend aan wilsonbekwame patiënten met dementie.
NVVE-directeur Agnes Wolbert zegt hierover “Ons advies blijft dat patiënten samen met de arts en naasten proberen te voorkomen dat pas bij wilsonbekwaamheid wordt gesproken over euthanasie. De NVVE beveelt hierin een proactieve houding van de arts aan.”

Euthanasie heb ik 2x van heel dichtbij meegemaakt; het kan een zegen zijn voor degene die een eind aan zijn of haar leven wil maken door ondragelijk lijden, maar tegelijkertijd is het vreselijk voor de nabestaanden. Ook al begrijp je het verzoek volledig, je staat erbij en kijkt er naar; iemand waarvan je houdt krijgt OP DAT MOMENT een dodelijke injectie: heel heftig.

De angst dat mensen “zomaar” voor euthanasie kiezen en “het” te makkelijk wordt, zoals veel van mijn Engelse familie en kennissen denken, lijkt mij ongegrond. De keren dat ik het heb meegemaakt werd er zeker niet “zomaar” toe beslist en werd zeer zorgvuldig gehandeld.

In 1997 was ik erbij toe mijn schoonzus, in het ziekenhuis, afscheid van het leven nam.
Héél heftig om mee te maken; een verlossing voor haar.
Verder ondragelijk lijden werd haar bespaard en zo stierf ze ook; dankbaar dat het niet meer hoefde.

Het andere geval waar ik (dicht) bij betrokken was, speelde 2 jaar geleden.
Beiden ernstig zieke patiënten waren volkomen helder toen ze de beslissing namen én toen ze stierven.
Bij dementie is dat totaal anders. Mijn stiefvader vroeg de ene dag of we hem aub wilde “helpen” anders sprong hij het raam uit. De volgende dag lag hij te genieten van het uitzicht in zijn bed voor het raam. Hoe dan te handelen? Er waren óók toen nog, mooie momenten voor hem. (hij stierf “zelf” op 97 jarige leeftijd)

Zelf weet ik heel duidelijk wat ik NIET wil. Ik heb een verklaring daarover bij de NVVE gedeponeerd én bij mijn huisarts en ik hoop dat euthanasie, mocht ik ooit dement worden, zal worden  uitgevoerd.

Ik heb respect voor het LEVEN en zou liever “gewoon” sterven, maar nu de medische wetenschap zo vergevorderd is dat ze mensen héél lang in leven kunnen houden, zelfs in coma, dement of heel zwaar ziek, vind ik het goed dat de mogelijkheid om dit leven menswaardig te beëindigen, bestaat en zou ik er, mocht het ooit zo ver komen, gebruik van willen maken.
Door de uitspraak van de Hoge Raad is de mogelijkheid bij dementie reëler geworden.

 

Artsen gecompenseerd!

Vanmorgen vroeg in het winkelcentrum posters op de winkelruiten

Dan denk ik : Lief, maar wat hebben zorgwerkers aan een poster?
En ik denk: Nu je bang bent dat je zelf ZORG heb, steek je een pluim op de hoed van zorgwerkers
Ze zijn ALTIJD hardwerkend, hebben onregelmatige uren en worden niet best betaald, dus wat is er NU anders?

10Vanmorgen las ik in de krant dat huisartsen eenmalig per patiënt er € 10,- bij krijgen (tegemoetkoming vanwege de Coronacrisis)
Nergens las ik dat verpleegsters dat ook krijgen!

Huisartsen ( bron Volkskrant) krijgen ook een hogere vergoeding per huisbezoek aan een (vermoedelijke) Coronapatiënt
Nergens las ik dat verpleegsters op een afdeling met Coronapatiënten meer betaald krijgen.

Verder krijgen huisartsen die extra op huisartsenposten worden ingeroosterd vanwege de Coronacrisis een opslag van € 15,- per uur.

Ik heb wel van verpleegkundigen en mensen in de zorg gehoord dat gevraagd wordt hun vakantie NU niet te nemen en of ze extra uren willen draaien, maar NIET dat ze, vanwege de Coronacrisis OPSLAG krijgen.

Ik gun het de huisartsen, maar is het niet  ( meer dan een beetje) oneerlijk?
Mensen in de zorg krijgen posters op winkelramen, mensen klappen voor ze op balkons, er hangen  spandoeken met lieve opmerkingen her en de EN huisartsen krijgen geld erbij!*)

 

*) Ik weet dat het wel iets genuanceerder ligt:
Een huisarts is een zelfstandige en moet zelf zijn  beschermende Coronapak kopen.
Een verpleegster krijgt haar salaris ( hoe weinig of veel ook) elke maand én beschermde Coronakleding indien nodig uitgereikt
Een huisarts krijgt nu minder patiënten in de wachtkamer (zegt een zegsman in de krant)
En een verpleegster krijgt haar salaris ongeacht of haar afdeling vol ligt of niet.
Dat ALLEMAAL in overweging nemende vind IK het nog steeds oneerlijk lijken!

 

 

 

Genezend medium

Een tijdje geleden schreef ik een aantal columns over het paranormale en mijn bezoek aan mediums. Wat ik toen  (nog) niet  beschreef was een bezoek aan Johanna Wilhelmina Petronella Damman Ze was bekend onder de naam Jomanda.
Zij hield in de jaren negentig healings in een evenementenhal in Tiel.
Ze was, naar eigen zeggen, een medium die mensen via “hogere machten kon genezen”

Met een groepje vriendinnen ging ik ooit, met de trein, naar Tiel om zo’n healing eens mee te maken.
Ik sta mét een portie  gezonde scepsis, best open voor het bovennatuurlijke, de vriendinnen wilden voornamelijk pret maken “en dat wel eens zien”

We liepen de zaal in en gingen naast elkaar zitten (ik geloof dat we met zijn vijven waren)
Achterin de zaal was een soort balie waar koffie én zo te ruiken, ook soep was te krijgen (kopen) De zaal was zo goed als vol, alleen op de laatste rijen was nog plaats.
Her en der stonden Jomanda’s helpsters. Waarom ze daar stonden werd later duidelijk. Op een plek achter Jomanda stonden een soort brancards. Naast de ingang stonden heel veel flessen (ingestraald) water. Die waren er te koop.
Commerciële dame die Jomanda!
We waren daar gekomen met NS combi kaartjes gekomen ( entree + treinreis)

Jomanda-armen-krachtenIn een blauwe jurk stond Jomanda voor ons met een gebogen mondmicrofoontje te praten.
Op een gegeven moment vroeg ze of de mensen die last van eczeem hadden naar voren wilde komen dan zou ze hen besprenkelen met ingezegend water, waarna hun eczeem zou verdwijnen. Een goed moment voor mij, met al dat geloop,  om naar het toilet te gaan. Ik zei het tegen de vriendin naast me. Toen ik terug kwam waren alle vriendinnen weg; ik zag ze schuifelen in een lange rij naar Jomanda toe. ???
Toen ze terugkwamen vroeg ik wat ze waren gaan doen. Het bleek dat ze allen in meer of mindere maten last hadden van een vorm van eczeem en onder ‘t mom van “Baat en het niet, het schaadt ook niet” waren ze hun “ingezegende waterdroppels” gaan halen.

Toen iedereen weer zat en Jomanda mensen uitnodigde naar voren te komen die last hadden van een bepaalde ziekte, viel er een vrouw in de rij voor ons van haar stoel. Stuiptrekkend lag ze op de grond. Nu werd duidelijk waarvoor de helpsters waren. ”Liggen laten, ik ben erbij” zei er één tegen mensen die aan de op de grond liggende vrouw wilde gaan sjorren. Het was een raar gezicht.
Werd hier een toneelstukje opgevoerd? Was dit echt? Ik had grote twijfels. De helpster bracht de vrouw naar Jomanda, die haar op een brancard liet plaatsnemen om te worden “behandeld” door “de andere wereld -artsen” Op de verhoging lagen verschillende “vrijwilligers uit het publiek” op de brancards.
Ze liep naar ze toe, zei dat ze in een diepe slaap waren en sprak iedere “patiënt” toe.
Na een tijdje maakte ze ze wakker en vroeg hoe ze zich voelde.
– Verfrist-
– Beter-
– Ik merk niets-
Dat soort antwoorden kwamen er.
Mijn vriendinnen gingen erwtensoep  halen.
De lucht van erwtensoep paste, in mijn ogen (neus) niet echt bij deze, toch “spirituele”
(of er in ieder geval zo uitziende) ervaring.

Na de healing vertrokken we weer naar het station. Niemand van de vriendinnen kocht een fles ingestraald water. Ze vonden het allemaal theater.
Dát snapte ik niet: waarom gingen jullie dan na haar toe om besprenkeld te worden?
– Je weet nooit – was het antwoord.
Kennelijk zit ik anders in elkaar: of ik geloof het en ga er in mee, óf het is theater en ik ga er NIET in mee.
Ik weet NU nog niet of het alleen theater was of dat er ook iets “echts” bij zat.

Een tijdje later was ik bij een aan kanker stervende vrouw van een collega van mijn man.
De collega vertelde dat hij, voor zijn vrouw, naar Tiel was afgereisd.
Je kon ook, volgens Jomanda,  ook voor een ander een behandeling  ondergaan.
(Zijn vrouw zelf kon niet meer reizen)
Hij mocht op een behandeltafel op het podium gaan liggen. Daar gingen volgens Jomanda “artsen uit de andere wereld” met hem aan het werk.
Hij lag nog niet op de brancard of hij sliep al.
Dat was niks bijzonders, zo vertelde hij.
Hij was zó moe dat zodra hij ergens lag al vertrokken was.
Jomanda zei echter dat het een teken was dat haar behandeling werkte.
De collega had zijn twijfels, maar wilde alles proberen om zijn vrouw langer te laten leven.
Helaas ze is ze niet lang daarna gestorven.

Jomanda kwam in opspraak in 2001, na het sterven van een t.v.persoonlijkheid, die zij had “behandeld”. Er kwam een rechtszaak waarin ze werd vrijgesproken, ook in hoger beroep werd ze vrij gesproken.
Jomanda vertrok naar Canada.