Buiten blijven

Afgelopen week heb ik 2 keer een tijd op een bankje voor het ziekenhuis moeten zitten wachten, want door de Corona mag je, ook al moet je geliefde wél naar binnen, niet mee het ziekenhuis in.( niet dat iedereen zich daar aan houdt, zo merkte ik)

Zittend vóór zo’n ziekenhuis zie je heel wat!
Op de draaideur hangt een papier geplakt, weinig mensen houden zich aan dit verzoek (gebod?) ook het witgejaste ziekenhuispersoneel dat terug komt van pauze loopt met zijn tweeën de draaideur in!

Een uitzondering was een middelbaar stel dat hand in hand kwam aanlopen. Ze lazen het bordje en hij liet haar galant als eerste door de draaideur gaan en nam het volgende draaideurvak.

Ook de regels op het grote bord worden, wel gelezen, maar niet altijd nagevolgd.
Een oudere dame met haar dochter en kleindochter komen naar het bord, 2 van de 3 lezen het bord en de middelste (qua leeftijd) zegt ”Kom alleen! Jah doei” waarop ze alle drie de draaideur stappen! (dat zijn dan 2 regels niet nagevolgd!)

Een wit elektrisch open karretje rijdt over de parkeerplaats en brengt desgewenst mensen naar de ingang, of terug naar hun auto. Nogal wat mensen weigeren:  “De auto staat daar “  en ze wijzen naar een plek vlakbij, ze lopen wel.

Een oude dame stapt uit en maakt een praatje met de chauffeur, vlak voor mijn bankje.
– Ik vind het net een terreinkarretje zoals vroeger in een pretpark, zo gezellig. Leuk dat u dit doet –
De chauffeur zegt dat vooral kleine kinderen en mensen vanaf de bushalte dit ritje waarderen, de rest wil vaak liever lopen. – Ook goed –
En daar gaat hij weer met zijn bijna geruisloze karretje.
De dame knikt naar mij “Ik vind het ontzettend leuk, krijg bijna een feestgevoel”
Ze doet haar mondkapje voor en verdwijnt door de draaideur. Alleen.

Er komt een beveiligingsman, duidelijk te herkennen aan de zilveren V op zijn donkerblauwe jasje, naar buiten. Hij loopt naar de parkeerautomaat waar op dat moment net een wit busje komt aanrijden.

De parkeerautomaat wordt geleegd, door het geluid krijg ik een associatie met een uitkerende gokkast.

Een auto stopt vlak voor me, een oudere dame stapt uit en een oudere heer volgt moeizaam.
De man is duidelijk niet in zijn hum ”Ik ga NIET in een rolstoel zitten”
De oudere dame kent hem kennelijk langer dan vandaag en geeft het op “Dan niet, ga maar lopen dan”
Ze loopt en ondersteunt hem door de draaideur. Verstandig denk ik, want de heer ziet er niet uit of hij alleen rechtop kan blijven staan. Even later komt de dame alleen naar buiten en rijdt haar auto naar de parkeerplaats. Ik kan niet zien of ze haar partner toch in een rolstoel heeft geparkeerd en als ze terugkomt van het auto wegzetten en de draaideur doorgaat, uit mijn gezichtsveld, bedenk ik zelf hoe dit verder afloopt: Wel of niet in de rolstoel?

Er zijn nogal wat mensen die bellend naar buiten komen.
Mijn lief hoeft dat niet, ik zie hem meteen als hij de draaideur (alleen) uitkomt; hij kan“ alles “meteen aan me vertellen.

Nieuw gereedschap

Het is altijd prettig als je geconfronteerd wordt met iemand die duidelijk plezier heeft in zijn vak.
Gisteren was ik bij een vakvrouw, die op dat op dát moment haar vak 25 jaar en één dag uitvoerde en er nog steeds plezier in heeft.
Ze was bovendien enthousiast over een nieuw stuk technisch gereedschap!

Het deed me denken aan mijn werk en ooit mijn nieuwe “technische” gereedschap. (We hebben het nu over het vóór computertijdperk!) Secretaresses hadden als “gereedschap” een typemachine

“Eens” kreeg ik op mijn werk een nieuwe (elektrische) typemachine, een IBM selectric
De Selectric was voorzien van een zilverkleurig letterbolletje in plaats van de “normale” hamertjes (die, bij snel typen, in elkaar verward konden raken. Na het “even” wennentijdperk werd de machine een verlengstuk van mezelf en was fijn om mee te werken.

De mondhygiëniste, waar ik gisteren was, had onlangs een nieuw apparaat had aangeschaft.
Een apparaat dat ze 3 jaar geleden al had gezien op een mondhygiënecongres (waar natuurlijk wel een prijskaartje aan hing)

Ze had het pas aangeschaft en nu gebruikte ze het bij mij om plaque en tandsteen te verwijderen. Het apparaat heet de Airflow ; ze was er enthousiast over

Mondhygiënisten (althans de mijne) hadden, ook voor de Coronatijd, bij behandeling altijd al een mondkapje op, dus tijdens de behandeling zie ik altijd alleen haar haren, oren en ogen boven mijn gezicht.
Het zijn (bijna) altijd lachende, blije ogen, maar vandaag waren ze extra blij; ze kon het nieuwe apparaat weer gebruiken: Zes mondhygiënisten in één praktijk en één apparaat vergt enige planning!

Ik, als patiënt, vond het een klantvriendelijk apparaat, waarbij (volgens mij voor het eerst) eens géén smerige smaak vrijkwam, aangenaam zelfs!
De mondhygiëniste zelf vindt het apparaat effectief, snel, en betrouwbaar en werkt er graag mee, zo graag dat ze er, ondanks de kosten, nog één besteld heeft, zodat ook collega’s het meer kunnen gebruiken.

Heerlijk als iemand duidelijk plezier heeft in zijn/haar werk en ook collega’s dat plezier gunt.
Voor mij maakt dat het zitten met open mond en het daarin “gepeuter” een stuk “aangenamer”.

Dichtheid van botten

Als je in één jaar 2 x (of meer) iets in je lichaam breekt krijg je een uitnodiging voor een DEXA onderzoek. Zo’n onderzoek meet de dichtheid van de botten.

Na mijn pols- én heupbreuk kreeg ik een uitnodiging voor een dergelijk onderzoek.
Ik heb het een tijdje uitgesteld. Als je zelf, door de vervanging van een verbrijzelde heup (traptrede gemist) een nieuwe hebt “ingeplant” gekregen en daardoor je schoenen en sokken niet zelf aan of uit kan trekken, kun je vast niet op een behandeltafel klimmen dus leek me zo’n onderzoek “iets teveel”
Bovendien was ik “even” witte jassen (hoe lief de inhoud daarvan ook mag zijn) zat.

NU ben ik geweest.
Er is een aparte ruimte op het terrein van het ziekenhuis voor, in het bos.
Hier geen betaald parkeren (hoe lang nog?) maar vóór de ingang een aantal parkeerplekken gratis.

Tevoren had ik al een vragenlijst ingevuld en gemaild,  over  het eventueel hebben van al dan geen Coronaklachten,  dus bij binnenkomst geen vragen alleen de aanmelding.
Een vriendelijk “Gaat u zitten u wordt zo binnengeroepen” en daar zat ik, in een ruime, open wachtkamer (de toegangsdeur, 2 gangen én de balie met dames waren te zien)


Dat “zo” binnen roepen bleek geen loze belofte te zijn, het was inderdaad SNEL!
Een scanmeisje mét humor vertelt me wat er te gebeuren staat.
Na bepaalde kledingstukken, waar metaal in zou kunnen zitten, te hebben verwijderd kan ik op een behandeltafel  héél stil gaan liggen, waarna een apparaat mij scant.
Dan een korte pauze en een andere lighouding (die ik een paar weken eerder, vlak ná mijn breuk,  nooit gekund zou hebben) wéér even stilliggen en klaar ben ik.
Kleding aan en weer naar de wachtkamer waar een speciale  “breukendame” me zal komen halen voor een gesprek.




Toen ik, na een korte tijd door een aardige dame gehaald werd, stelde ze veel vragen.
Ik dacht maar aan één ding: Wat is het resultaat van die foto’s?
Zij wilde kennelijk een bepaalde procedure doorlopen vóór ze me de uitslag zou geven
Moeilijk voor mij; de spanning liep op.



Ja, ik gebruik zuivel, beweeg veel, slik vitamine D en calciumsupplement.
Ze gaat voor me klappen;” ik doe het goed!”
Ik vermoed dat er een “maar” aankomt.
En die komt ook: het moment waarop haar computerscherm mijn kant opgedraaid wordt om de resultaten van de foto’s te bespreken.
Eén blik op het scherm en ik zie het al: Lijntjes in het roodgebied: foute boel.

Vreemd dat je zo gespannen bent voor een uitslag en als je die dan eindelijk weet, je zo kalm wordt; je wist het eigenlijk al. Je was nerveus OMDAT je “onbewust” al wist dat het foute boel was en nu je het wéét is de spanning weg.

We bespreken wat er te doen is. Het kan niet verholpen worden, wel tot stilstand gebracht worden.
Veel keuzes zijn er niet: medicijnen (met mogelijke. nare bijwerkingen)

Behalve dat het risico tot botbreuken bij vallen en stoten groot is, komt daar bij ook nog het gevaar dat de rugwervels gaan “inzakken” een pijnlijk proces, waar, op het moment dat het gebeurt, niets meer aan te doen zal zijn, alleen pijnbestrijding.

Middelen met “mogelijk” nare bijwerkingen kunnen worden geslikt, ingespoten of via infuus worden toegediend. We bespreken en ik stel vragen.
Mijn hele geest én lijf wijzen al die middelen, die in een ander deel van je lichaam minder goede dingen kunnen doen, af!
Niets doen is “eigenlijk” geen optie.
Het risico van eventueel breken ben ik bereid om te nemen, maar een mogelijke rugwervelinzakking………..

We spreken af dat de dame me, na al dit “nieuws” bezonken is, zal bellen over wat ik ga doen.
Ook krijg ik haar emailadres voor eventuele vragen, die vast later thuis, in mij op zullen borrelen.
Ik bedank haar.

Nu, een paar dagen later kan ik pas het woord benoemen wat ik aldoor vermeden heb: Osteoporose!
Ik heb gesproken met een Osteoporose-verpleegkundige.
Ik heb Osteoporose.
Ik ben één van de 900.000 mensen in Nederland (2/3 vrouw, 1/3 man) die daaraan lijden.
Jaarlijks breken ruim 105.000 mensen ouder dan 55 jaar een bot als gevolg van deze ziekte en ik ben daar nu één van.

Mijn breuken zijn helend, maar hoe voorkom ik nieuwe breuken?
Bungeejumpen, skiën en hordelopen waren sowieso al geen dingen die ik deed en vallen doet niemand express, dus moet er iets gedaan worden aan die brozer wordende botten: meer bewegen, vitamine D en calcium slikken en zuivel gebruiken zal bij mij niet helpen, dat deed ik al ( genoeg)
Maar wat dan? Het zullen toch medicijnen moeten worden, vrees ik.
Ik ga er over nadenken




*) een chronische aandoening van het skelet, waarbij de botsterkte afneemt.

**)  in de volksmond heeft men het over botontkalking, maar die term is niet helemaal correct. Bij osteoporose is er naast minder botmassa ook een verandering in de structuur van het bot, hierdoor wordt de botsterkte nóg minder.

(Grote) Oren

Oren worden groter naarmate je ouder wordt.
Ze groeien niet, de zwaartekracht krijgt er meer vat op.
Naarmate je ouder wordt, wordt alles minder soepel en elastisch, ook het kraakbeen in het oor.

Omdat oudere mensen ( in vroegere tijden) door hun jongere soortgenoten WIJS gevonden werden
( door meer jaren te leven – meer levenservaring) is waarschijnlijk het idee ontstaan dat grote oren een teken van WIJSHEID is (een gemiddeld oor is 7 cm lang, van oudere mensen kan dat tot 8 cm zijn)

Ook Boeddha*) had grote oren ( hij wordt vaak afgebeeld met enorme oorlellen)) dat blijkt echter niet van wijsheid te zijn maar van de tijd vóór hij een minimalistisch leven ging leiden en hij prins Siddhartha Gautama  was (een prins uit India, die leefde rond 500 voor Chr.) In die prinsentijd droeg hij zware,  massief gouden sieraden, ook in zijn oren, vandaar dat zijn lellen zo waren uitgerekt.
Toen hij koos voor een “ander,” meer spiritueel leven en zijn rijkdom afzwoer, deed hij zijn sieraden af; de grote (uitgerekte) oorlellen bleven.

Het oprekken van oorlellen is een eeuwenoude  traditie  uit verschillende periodes en van verschillende culturen over de hele wereld. Het kraakbeen van het oor beschikt over voldoende kracht om grote oprekkingen te verdragen en hierin grote, zware sieraden te plaatsen.

Bij de mens is het dus of bewust, door het plaatsen van zware sieraden, of onbewust omdat men ouder wordt en het kraakbeen minder elastisch wordt.

Bij dieren hebben grote oren een functie om warmte af te voeren, een aanpassing die bij hoge temperaturen van levensbelang is.

De grootste oren qua lichaamsomvang heeft de grootoorspringmuis (die pas in 2007 voor het eerst gefilmd werd.)
Zijn oren nemen twee derde van zijn totaal lengte in beslag. Met die reusachtige oren kan hij warmte afvoeren.
Bij het leven in de Gobi woestijn is een dergelijke aanpassing van levensbelang.

De grootste oren van alle dieren heeft de Afrikaanse**) olifant. Als hij het warm heeft, wappert hij met die oren, daardoor koelt het bloed, dat door zijn oren heen stroomt, af. Dat afkoelen kan wel tot 12 graden Celsius afnemen, dát koelere bloed stroomt door de rest van de olifantenaderen en koelt hem zo af

Er zijn ook mensen (zo’n 5% ) waarbij de oorschelpen meer dan 2 cm van het hoofd staan; die hebben, volgens medische begrippen, flaporen (afstaande oren) Het kraakbeen van de oorschelpen heeft dan een andere vorm; de vouw naar echter is niet goed ontwikkeld.
Met flaporen kun je prima horen.
In Aziatische culturen staan afstaande oren voor geluk, vitaliteit, rijkdom en succes.

*)  Vaak wordt hij kortweg de Boeddha genoemd. Boeddha betekent in de oude taal Pali: hij die ontwaakt (verlicht) is. Het is géén titel, maar het niveau van verlicht (ontwaakt) zijn.

**) De Aziatische olifant leeft meer in beboste gebieden waar de bladeren de felle zonnestralen tegenhouden, zijn oren zijn dan ook kleiner dan die van zijn Afrikaanse familielid.

Mondkapjeswetens (w)aardigheden

Mondkapjes zijn niet iets van NU
Romeinen, meer dan 2000 jaar geleden, gebruikten al mondkapjes, gemaakt van dierenhuiden om mijnwerkers tegen stof (en gassen ?) te beschermen.

Mondkapjes tegen ziektes kwamen pas in gebruik in de 17e eeuw.
De zogenaamde pestdokters hadden een snavelmasker (snavel zorgde voor afstand)
op, om zichzelf te beschermen en toch patiënten met builenpest te kunnen behandelen*)

Aan het begin van de 20 ste eeuw werd door een Chinese arts Wu Lien- teh die in Cambridge gestudeerd had en dus bekend was met de 19e eeuwse Europese ontdekking dat bacteriën en virussen ziektes veroorzaken, het medische mondkapje ontwikkeld om doctoren  tegen patiënten die leden aan de longpest, te beschermen (longpestepidemie Mantsjoerije 1910-1911).

In het westen werd Wu’s ontdekking op grote schaal toegepast tijdens de Spaanse griep (1918-1919)
Vanaf 1920 werden mondkapjes  verplicht bij het verrichten van operaties.


In de jaren ‘60 werden de wegwerpmondmaskers geïntroduceerd; deze worden nu tijdens de Coronapandemie over de hele wereld gebruikt.

De meeste wegwerpmondkapjes worden in China geproduceerd.
In één van de mondkapjes die een kennis van mij uit het doosje haalde zat een vlieg, tussen de  witte en blauwe laagjes. Hij vermoedt een Chinese vlieg


Hoe is de vlieg tussen de laagjes gekomen?
Hoe hygiënisch werd er in die fabriek gewerkt?

We zullen het nooit weten.
De vlieg is dood; hij rust zacht.




*) builenpest werd niet overgedragen door giftige lucht maar door vlooienbeten en contact met lichaamsvocht van besmette patiënten.


Geprikt worden.

Ik kan niet goed tegen pijn.
Bij erge pijn schakelt mijn lichaam uit; ik val flauw.
Dat kan heel vervelend zijn.
Ik val namelijk niet “mooi”, zak niet kalm in elkaar, maar word eerst stijf als een plank en val dan om.
Dat heeft wel eens nare “bijverschijnselen” tot gevolg.


Een blaar doorprikken had bij mij tot gevolg dat ik achterwaarts met mijn hoofd tegen een vensterbank viel. Gevolg: aantal hechtingen in het hoofd.

Eén van de momenten waarbij ik “vaak” flauwval is bij het bloed afnemen en injecties krijgen.

Ik kijk niet naar de naald, zit op een stoel en het volgende ogenblik lig ik met stoel en al op de grond en kijk in de ogen van een verschrikte vampier (zo noem ik bloedprikkers)
Dat heeft niets te maken dat ze niet kundig of aardig zijn, maar als ik zeg dat ik de neiging heb flauw te vallen bij het prikken zegt 9 van die 10 dames (nooit een prikheer gehad) ”Dat gebeurt bij mij niet”
Waarna ik vervolgens toch weer weg raak.

Ik heb ooit een half jaar of zo chemotherapie gehad, een intensieve “priktijd”
Nooit flauwgevallen bij de internist, die het infuus (op mijn hand) inbracht (ik LAG dan wel in een bed)
De dag ervóór, bij een vampier voor bloedafname, meestal wél.
Toen dát de internist ter ore kwam liep hij, met wapperende witte jas de spreekkamer uit en liet mij alleen zitten. Even later kwam hij terug, de stoom kwam nog uit zijn oren “Zo, dat gebeurt niet meer” zei hij en ging weer verder tot de orde van de dag.
Vanaf dié tijd af had ik dáár mijn eigen vaste prikster, die me neerlegde en waarbij ik nooit flauwviel!

Onlangs, in het ziekenhuis, kreeg ik te horen dat ik 6 wekenlang iedere dag geprikt moest worden.
De moed zonk me in de schoenen. Iedere dag uitleggen dat ik misschien wel om zou vallen?
Ik nam (vond ikzelf) een moedige beslissing: ik ging het zélf doen.
Meteen na die beslissing wilde ik het leren, vóór ik me terug zou kunnen trekken of er tegenop zou gaan zien.

Een leuke, jonge verpleegster leerde het me en vertelde dat zij het, in haar opleidingstijd, altijd benaderde als een dartbord met een pijltje: hop erin, leegspuiten en hop eruit.
Een goed advies, ik deed het én viel niet flauw.

Gisteren aten we taart! De 6 weken waren voorbij; het geprik was voorbij; géén enkele keer flauwgevallen ( en deze keren moest ik wel kijken!)

Er komt een nieuwe uitdaging aan: Ooit zal ik COVID gevaccineerd moeten worden.
Ben ik nu, door het zelfprikken, van het flauwvallen af?
Of hangt het van de prikster af?
U hoort het te zijner tijd.

Adam, de appel en Eva.


“In den beginne schiep God hemel en aarde” staat in het Eerste Boek Genesis van de Hebreeuwse Bijbel.
Er staat ook dat God op de zesde dag de mens schiep “naar zijn evenbeeld” eerst de man, daarna de vrouw.

Later kwamen er, na de zondeval*) ook kinderen waarvan Kain de oudste was, hij werd ook de eerste moordenaar want hij sloeg zijn broer Abel  dood. Vermoedelijk zijn Kain en Abel daarom de bekendste kinderen van Adam en Eva ( ik las dat Adam & Eva 9 kinderen totaal hadden)

Er zijn verwijzingen in de Bijbel waar we, gelovig of niet, heden ten dage nog mee te maken hebben.

Neem de Adamsappel!

Het verhaal van de verboden appel, de slang en Adam & Eva die, ondanks Gods verbod, toch van de appel aten en zodoende uit het Paradijs verdreven werden, kennen de meeste mensen wel, gelovig of niet.
Dat de Adamsappel een stukje van het verboden fruit is dat God in de man’s keel heeft laten zitten om hem (en al zijn nakomelingen) zijn zonde niet te laten vergeten, is minder bekend.

Ik heb altijd gedacht dat alleen mannen een Adamsappel hebben, maar nu las ik dat vrouwen er ook een hebben, alleen minder groot!
Het stukje langwerpig kraakbeen dat de Adamsappel heet, heeft een functie; het beschermt ons strottenhoofdklepje, en dát beschermt onze luchtpijp weer, zodat als we, als we eten, ons niet verslikken.  

Door testosteron bij jongens in de puberteit groeit het strottenhoofd, het kan wel 60% groter worden dan dat van vrouwelijke leeftijdsgenoten.
Door het groeiende strottenhoofd rekken de stembanden, daarom hebben mannen ook een zwaardere stem!

*) het krijgen van kinderen schijnt, omdat Adam & Eva in het paradijs ongehoorzaam waren, daarom nog steeds een pijnlijke gebeurtenis te zijn!

Hooikoorts

Ooit had ik een buurman die last van hooikoorts had.
Hij kreeg van ruwweg maart tot mei last van tranende ogen, vaak niezen en allerlei andere allergische reacties.
Ieder jaar weer.
Op een gegeven moment vertelde hij me dat hij er GEEN last meer van had.
Hij had een natuursteen van iemand gekregen, die moest hij op zijn blote huid dragen en dan zou het over zijn!

Het was een formele man met altijd een pak aan, hij knoopte zijn overhemd open en liet me, een beetje gegeneerd een kettinkje met een natuursteentje eraan zien.
Hij zei eerlijk dat het hem flauwekul leek, maar onder het mom van baat het niet dan schaadt het ook niet had hij het wel omgedaan en NU was hij  van de hooikoorts af!


Aan dat verhaal moest ik denken toen ik onlangs een foldertje in de bus kreeg over hooikoorts
Tussen de 800.000 en 1.5 miljoen mensen in Nederland schijnen aan hooikoorts te lijden ( we leven tegenwoordig te schoon en hebben vaak niet voldoende afweer opgebouwd zeggen wetenschappers.
Ook duurt het hooikoortsseizoen tegenwoordig langer door het veranderende klimaat!

Ik las dat de Engelse arts John Bostock in 1819 het eerst over hooikoorts publiceerde; hij had er zelf last van. Hij noemde het géén hooikoorts maar summer catarrh (catarrh zijn koortsachtige symptomen)
Een middel had hij er niet voor, maar hij merkte wel dat binnen blijven het enige was wat hielp.
Een andere Engelse arts, Charles Harrison Blackley toonde, omstreeks 1873, aan dat de veroorzakers van hooikoorts de pollen van grassen en bomen zijn

Het is, weet men tegenwoordig, histamine dat de hooikoortsklachten veroorzaakt, dus wordt er anti-histaminica voorgeschreven : binnen de natuurgeneeskunde scutellariae en bioflavonoide quercetine (volgens mijn folder)

NU zijn er tal van apps die je actuele informatie kunnen geven over pollen en hooikoorts:
Hooikoortsradar, Pollennieuws en ook Buienradar heeft een functie voor mensen met hooikoorts.

In “mijn” foldertje las ik een paar tips die ik hierbij doorgeef:

Draag een bril buiten,
smeer vaseline rond de neus,
droog je was binnen (zo krijgen pollen geen kans om op je wasgoed neer te strijken)
knuffel niet met huisdieren die buiten zijn geweest,
ga wandelen ná regen (dan is de lucht schoner),
maak  strandwandelingen (daar zijn minder pollen dan in het bos),
vóór 10 uur ’s morgens is de pollenconcentratie het laagst én
neem een douche voor het slapengaan (was de pollen uit je haar)

Slaapgebrek

Er gebeuren tal van dingen als je een nacht niet goed of niet geslapen hebt.
Je bent bijvoorbeeld niet meer zo empathisch meer als je eerst was.

Dit onderzocht psycholoog William Killgore ( in 2017) van de Universiteit van Arizona.
Conclusie:
 blijdschap en verdriet herkennen we minder goed als we moe zijn!  Andere, negatieve emoties*) wél, die hebben we nodig om gevaarlijke situaties te vermijden (Waarschijnlijk is dát gedrag nog blijven hangen uit vroegere tijden toen het nodig was weg te rennen)

Een andere arts Ph.D.MBA Seung-Schik Yoo  en zijn collega’s van Harvard concludeerde  (in 2007) dat de amygdala**) in de hoogste versnelling gaat als je slaapgebrek hebt, er kunnen dan plotselinge huilbuien verschijnen.
De onderzoekers ontdekten dit door de proefpersonen een nacht niet te laten slapen en daarna aan een hersenscan te onderwerpen; emotionele beelden werden veel heftiger ervaren dan de controlegroep. Bovendien was er veel minder communicatie te zien tussen de amygdala en de prefrontale cortex, het deel van de hersenen dat in verband wordt gebracht met rationeel denken.
(Het maken van belangrijke beslissingen kun je altijd  ook beter uitstellen tot je uitgeslapen bent)

Slaapgebrek kan sowieso tot miscommunicatie leiden, dat hebben we allemaal wel eens meegemaakt vermoed  ik.
Net iets minder geduld, nét iets minder begrip en de vlam kan in de pan slaan.


Volwassenen die (altijd/vaak) slecht slapen, hebben een verhoogd risico op obesitas, diabetes, kanker, coronaire (kransslagader) aandoening, hartziekte, beroerte, depressie en dementie, zo las ik.
Dat is nogal niet wat!

Kijk, als u het nodig hebt, op de website van de Hersenstichting over meer informatie over SLAPEN https://www.hersenstichting.nl/slaap-cijfers/

*) boosheid, walging, angst herkennen we nog wel op het gezicht van de ander; hij (zij) kan ons immers iets aandoen? Voorzichtigheid is geboden.

**) De amygdala, amandelvormige hersengebieden liggen in de buurt van de hippocampus in het frontale gedeelte van de temporale kwabben, schuin voor en boven de hersenstam, betrokken bij het  verwerken en aansturen van emoties, zoals angst en agressie.


(Niet) Bezig met gezondheid

Onlangs kreeg ik (ongevraagd) een folder in de brievenbus (mét Nee- sticker!) waarin tips voor het aanvullen van vitamines met NATUURLIJKE PRODUKTEN.


Vitamine D tekort? Vette vis of een  gekookt eitje. Wil je je  immuun systeem een boost geven: doe iets met verse gember ( bevat vitaminen B1,B2,B6 en C, natrium, calcium, koper, zink en magnesium) In verse gember zit gezonde gingerol!

“Overal” de lofzang van gember gezongen: Gember is al eeuwenlang een kruid dat wordt gebruikt tegen allerlei pijnen De antioxidanten en ontstekingsremmende eigenschappen van gember hebben bijvoorbeeld een positieve invloed op de huid .Gember schijnt het lichaam ook te zuiveren; het voorkomt ophoping van gifstoffen en stimuleert de doorbloeding

Verder dan een enkele keer gember(wortel)in een gerecht én natuurlijk gemberthee kom ik niet! Vroeger dronken we nogal eens gemberbier (geen idee waarom we daar ooit mee gestopt zijn?) of dat gezond was weet ik niet, maar lekker was het wel!
Vooral in Engeland was (is?) dit bier erg populair, ik las dat pubs vroeger kleine schaaltjes met gember op de tafeltjes neerzette, zodat mensen dat in hun bier konden gooien!( dát heb ik in Engeland nooit gezien, dus ze zullen er wel mee gestopt zijn)

Ook in tal van bladen word je “doodgegooid” met allerlei voeding/vitaminen supplementen die men MOET nemen. Vitaminen D zitten in de zon, ’s winters minder zon DUS supplementen ( vitamine D tekort is het meest voorkomend vitaminetekort!)

In een ander gezondheidskrantje stonden ook deskundigen die hun mening over oa. weerstand geven. Ik las dat een darmfloratherapeut (nooit van deze beroepsgroep gehoord) schreef dat als je supplementen slikt maar ongezond leeft “je dure poep aan het maken bent”
Die twee zaken gezond leven én iets er eventueel bij slikken gaan volgens haar hand in hand.

Voor een gezond leven (mét weerstand) is het ook belangrijk dat je slaap genoeg hebt (oei!! daar heb je me, ik slaap zelden meer dan 7 uur) Een onderzoek wijst uit dat mensen die 7 uur of minder slapen sneller ziek worden dan mensen die 8 uur of meer slapen!
Een slaaponderzoeker pleit voor een powernap!

Wat bij mij wél  hoog scoorde was de opmerking dat je warm moet blijven! (ik heb het vaak koud) Je lijf heeft energie nodig om warm te blijven, heb je het koud dat moet het lichaam energie gebruiken om warm te worden/blijven, energie die beter gebruikt kan worden om gezond te blijven: dus trek een vest aan!

Na 5 uur ’s middags, als mijn actieve zelf een tempootje lager gaat, kun je me uittekenen in een (vaak hetzelfde) vest!

Tot slot wil ik u nog laten delen in een “weetje” waarvan ik altijd gedacht heb dat het flauwekul was en dat volgens het Voedingscentrum een FEIT is: Vitamines kunnen verloren gaan onder invloed van warmte, zuurstof en licht.



Mijn moeder zei vroeger altijd dat ik de sinaasappelsap onmiddellijk moest opdrinken ANDERS VLOGEN DE VITAMIENTJES ERUIT. Flauwekul dacht ik (maar deed het wel: Moeders wil was WET)
Het voedingscentrum: Producten die blootstaan aan zuurstof, geschild of gesneden zijn verliezen vitaminenkracht!

Heb ik toch weer e.e.a. geleerd van een dergelijke folder! En misschien u ook van mijn blog.