Aids en de wereld

Wetenschappelijk onderzoek heeft tot verschillende doorbraken in de aidsbestrijding geleid, maar een genezing voor iedereen met hiv,*) is er (nog?) niet. De behandeling van hiv bestaat uit een combinatie van ten minste drie hiv-remmende medicijnen, die dagelijks moeten worden ingenomen (die medicijnen blokkeren de vermenigvuldiging van hiv in het lichaam) Ook mensen die al aids hebben, kunnen dankzij hiv-remmers hun gezondheid voor een groot deel herwinnen.

Hiv is het virus dat aids veroorzaakt.
Wanneer je lichaam zich door hiv niet langer kan beschermen tegen virussen en bacteriën is er sprake van aids.

In ons land
hebben we genoeg medicatie beschikbaar en hoeft niemand aan aids te sterven; in andere landen is dat anders. Ruim 9 miljoen mensen hebben geen toegang tot deze medicatie!

Zoals bv nu in de Oekraïne, daar leven 260.000 mensen met hiv (er komen jaarlijks ca. 9.000 mensen bij)
Het merendeel van de apotheken daar zijn nu, door de oorlog, gesloten en mensen met hiv kunnen dus vaak niet aan medicatie komen; hun leven hangt daar wel van af! ( giro 555 en Aidsfonds proberen ervoor te zorgen dat hiv medicatie daar terecht komt waar het nodig is)

Door jarenlange lobby van het Aidsfonds is de prijs van hiv pillen (in Indonesië en in de Oekraïne) verleden jaar 50% goedkoper geworden, waardoor tienduizenden extra mensen met hiv de levensreddende middelen toch kunnen krijgen

2021 gaf een doorbraak op het gebied van aidsgenezing ; wetenschappers van het universitair medisch centrum in Rotterdam (Erasmus MC) wisten met hiv geïnfecteerde cellen aan te zetten tot zelfvernietiging.

Meer dan de helft van de mensen met hiv wereldwijd woont in landen in Oost- en Zuidelijk Afrika.



Het aidsfonds heeft in Afrika vorig jaar 520.000 jongeren via hun mobiele telefoon voorlichting gegeven.
Tijdens de voedselcrisis kregen 250 gezinnen in Oeganda voedselpakketten van het Aidsfonds, zodat de HIV medicatie van de kinderen bleef werken!

Het aidsfonds: “Het is duidelijk: aidsbestrijding werkt. Miljoenen mensen kunnen hierdoor weer de regie over hun eigen leven nemen. Dit betekent bovendien dat ook de economie van de getroffen landen ervan profiteert. Daarom is het belangrijk dat de strijd tegen aids doorgaat en dat we de successen verankeren.

*) hiv betekent Human Immunodeficiency Virus (“menselijk virus dat de afweer afbreekt “).

Koffiedrinken en goed doen

Zelf hebben we een espressokoffieapparaat waar een pak koffiebonen in kan, maar heel veel mensen om ons heen hebben een koffiemachine waar cups in kunnen.

De cups zijn van aluminium, een grondstof die oneindig recyclebaar is.
Daarom kun je vaak de cups “ergens” inleveren, waarna ze weer gerecycled kunnen worden.
Mensen die hart hebben voor het milieu stoppen hun gebruikte cups in een recyclezak en leveren die in.

Het merk Nespresso maakt er reclame mee:  De gebruikte capsules worden verwerkt en de volledige mix aan materialen worden gescheiden. Aluminium wordt gerecycled en opnieuw gebruikt in verschillende producten en koffieresten worden omgezet in biobrandstof en compost. Zo gaat niets van de capsule verloren.

Je kunt Nespressocups, heel chique
inleveren bij een Nespresso Boutique.
Maar ook  (minder chique) bij een van de PostNL- of DHL-afhaalpunten in Nederland.
Ook kun je ze meegeven aan een Picnic-, DHL- of PostNLbezorger.
Geen excuus om ze NIET in te leveren, er is altijd wel een ophaalpunt of ophaalbezorger in de buurt!

Maar als je geen Nespresso-cups gebruikt maar een ander merk, wat dan?
Ik las nu dat ook bij Blokker ingeleverd kan worden: cups in de recyclezak en afgeven in een van ca. 430 Blokkerwinkels in Nederland.

Bovendien geeft Blokker voor elke kilo ingeleverde cups een donatie aan The Hunger Project,
een wereldwijde organisatie die een eind wil maken aan honger in de wereld. Er wordt geïnvesteerd in de kracht van mensen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika. 

Er wordt flink wat cups bij Blokker ingeleverd! Ik las nu dat afgelopen januari Blokker een cheque van € 10.714,29  aan The Hunger Project overhandigde.
Mensen die deel uitmaken van deze organisatie laten weten dat er mensen gesteund worden die een verschil maken in hun eigen dorp.


Het voorbeeld wordt aan gehaald van een pasgetrouwd stel : Aragow & Melkom  in Ethiopië, zij  planten samen met veel andere vrijwilligers, bomen én zo veel mogelijk verschillende gewassen.

Door de klimaatverandering en de ontbossing spoelt veel vruchtbare grond weg en door het planten van zoveel mogelijk verschillende gewassen kunnen én de bodem én de biodiversiteit herstellen.
Op hun eigen veldje plant dit stel avocado- en koffieplanten, zo verdienen ze zelf ook een inkomen

Op het platteland van 13 landen in Afrika, Azië en Latijns-Amerika investeert The Hunger Project in mensen en stimuleert ze om zelf een toekomst op te bouwen.

Geweldig dat je met het inleveren van die cups zowel goed aan het milieu als voor mensen kan doen!

Te veel koffiedrinken is NIET goed voor de gezondheid van de mens; van teveel aan cafeïne kan je bloeddruk stijgen, je kunt aan slapeloosheid gaan lijden én koffie is bovendien verslavend!
Voor de geest kan koffie een zegen zijn; een bakkie troost!
Aan gezelligheid draagt koffie vaak bij: een bakkie leut met vrienden of vriendinnen.
Bovendien kan de geur van een bakje vers gezette koffie de sfeer in huis positief doen omslaan en gezinsleden naar de koffietafel lokken “Lekker, koffie”

Welke voetexpert ?

Onlangs was ik bij een orthopedisch technoloog.  
Daar werd ik ooit naartoe verwezen door een orthopeed toen ik problemen met mijn voeten kreeg.
Een orthopedisch technoloog (ook wel: instrumentmaker genoemd) heeft een (voltijd) opleiding Bewegingstechnologie gevolgd (combinatie tussen werktuigbouwkunde en fysiotherapie)


Een vriend van mij, ook met een voetproblemen, kwam via de huisarts bij een podotherapeut*) terecht. Een podotherapeut is een paramedicus (valt daardoor onder het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
De titel “podotherapeut” is een, door de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (BIG), beschermde titel. De opleiding tot podotherapeut is een 4-jarige hbo studie.


Er bestaan ook nog podologen. Ik las dat de titel “podoloog” onbeschermd is; er wordt  wél onderscheid gemaakt tussen een “gewone” podoloog en een registerpodoloog. (Sommige registerpodologen hebben een module op hbo-niveau afgerond waarna ze zich registerpodoloog B  mogen noemen





*)Podologie is een vakgebied gericht op het behandelen en voorkomen van klachten ten gevolge van een verkeerde stand of functie van de voeten en/of tenen. De podologie richt zich niet alleen op de voet zelf, maar ook op afwijkingen aan het gehele bewegingsapparaat die voortvloeien uit voetproblemen.

Zonder afspraak

In een klein stadje, niet ver bij ons vandaan, is het mogelijk om elke maandag, zonder afspraak je  te laten boosteren.

En hoewel het lijkt dat de Corona voorbij is hebben wij momenteel een aantal bekenden die in quarantaine zitten omdat ze positief getest zijn, wég is Corona dus zeker niet.
Om optimaal beschermd te zijn hebben we besloten om een tweede boosterprik te gaan halen (géén garantie weten we!) De eerste keer dat we een prik halen zonder afspraak.

Als we bij de priklocatie aankomen zijn er 2 mogelijkheden tot rijvorming: vóór de ene met lint afgezette mogelijkheid staat een bord met afspraak ( er staat een klein rijtje mensen). Voor de andere “rij” staat een bordje: zonder afspraak, daar staat niemand. Als we het rijtje zonder afspraak inlopen, lopen we tegen een zwart lint aan; deze “rij” is doodlopend!
Er staat een bewaker, wij wijzen vragend op het doodlooplint, hij wijst dat we de andere rij in kunnen: we sluiten aan. Als we aan de beurt zijn zegt de bewaker dat áls het druk wordt, mensen mét afspraak vóór gaan, vandaar dat lint.
Hij maakt het lint dan los!

In de informatie stond dat je een mondkapje moest dragen. Ik vond dat een beetje vreemd want als je ergens géén corona op zou moeten kunnen lopen óf adspirant coronazieken tegen zou mogen komen, dan zou het op de priklocatie zijn!
Je mag niet verkouden zijn, geen koorts hebben, niet aan Corona lijden of kortelings geleden hebben, vrij safe dus lijkt me.
Maar zoals mijn lief ( terecht?) opmerkte “Mensen kunnen ook liegen en toch ziek er heen gaan. “Better safe than sorry”.

We hebben, in de rij staand, meteen ons mondkapje voorgedaan. Als we bij de GGD-er nét voorbij de deur komen pikt hij mij uit de rij: Ik krijg een weggooimondkapje van hem, “want stoffen mondkapjes mogen hier niet”
??
Dan maar een “vers” mondkapje omgegespt op en binnen verder wachten.

Er zitten 3 intakedames achter een tafeltje mét een stoeltje een meter of 2 er voor. Achter iedere ieder tafeltje zit een dame achter een computer, vóór iedere tafel staat een potentieel prikklant, op 2 stoeltjes zit een wachtende. Mijn lief gaat op het derde stoeltje zitten, terwijl ik mijn rijbewijs uit het hoesje frummel ( een kontzak is makkelijker dan een handtas!)
Dan kan ik ook op een stoel, wachten tot ik aan de beurt ben.

Mijn lief en ik zijn bijna gelijk aan de beurt, alleen de infodame bij hem krijgt storing aan de pc en de mijne niet. Ik kan doorlopen en een prikdame zit voor me klaar. Ik stroop mijn mouw op en krijg een booster ingespoten. Als ik naar de wachtruimte loop, is mijn lief net aan de beurt om geprikt te worden.

Ik loop, in de “uitwerkwachtzaal” direct naar een tafeltje waar een oudere rodekruismeneer mét paardenstaart zit om mijn prik in mijn gele boekje bij te schrijven


Hij grapt wat en vraagt of ik nog iemand “bij me heb” Ik zeg dat er straks nog een bekende van me komt en ga op één van de klaargezette stoelen zitten.
Heel apart hier, net een leslokaal, rijen stoeltjes met de snoet dezelfde kant op,
op gepaste afstand van elkaar.  
Ze zouden hier best een film kunnen vertonen, dan heb je nog wat te zien, nú kijken we allemaal voor ons uit naar…..niks
De ruimte is halfvol. Mijn lief komt naast me zitten, de Rodekruisman wenkt hem: hij pakt zijn gele boekje en blijft  lang grappen met de man.
De doordoorstroom stagneert en de man heeft niets te doen, komt achter zijn tafeltje vandaan om met ons samen verder te grappen. Hij vertelt een verhaal over zijn recalcitrante nicht, waar we om moeten lachen.
Dan moet terug naar zijn tafeltje; hij krijgt een klant.

De wachttijd is om, we lopen naar buiten: mondkapje af, bril schoonmaken, dan zie ik weer wat!.
Ik kwam met één mondkapje en ga met 2 weg, én een vaccin in mijn arm én een bijschrijving in mijn gele boekje en dat allemaal gratis en zonder afspraak! TOPland Nederland!

Hier staat de priklocatie waar ik gisteren was niet bij!



Nu een jaar geleden.

Ooit viel ik van de zoldertrap en lag met verbrijzelde heup op de eerste verdieping.
Dat had een operatie en revalidatie tot gevolg.

Het protocol na zo’n heupoperatie is dat de orthopeed je na een jaar terug wil zien.
Deze week was de val voor mij een jaar geleden dus ik ging naar het ziekenhuis.

Het “protocol” schrijft voor dat je eerst een röntgenfoto moet laten maken en een klein uurtje later een afspraak met de orthopeed hebt; ruim tijd dus. Voor de röntgenfoto was ik op de vastgestelde tijd aan de beurt en had ik 2 hele bijzondere röntgenologen; een man en een vrouw.
”Alleen de broek uit graag, dan kom ik u zo halen”
En ik werd alleen gelaten in een klein hokje wat aan de “röntgen- kant” op slot zat en dat alleen van hun kant open kon worden gedaan. (Ik functioneer niet zo goed in afgesloten ruimtes)

Gelukkig werd ik meteen na het broek-uitdoen gehaald. De man liet me voor het apparaat staan maar zei eerst “Weet u dat u 2 verschillende sokken aan heeft?”
Ik had het gezien en lachte. Hij merkte op dat hij daar “echt” een aantekening van moest maken voor de volgende keer!
De toon was gezet!

De verschillende houdingen en foto’s vlogen voorbij met het gezellige gegrap met af en toe even een korte stilte omdat beide vakmensen in “het hok” moesten voor(tegen) de straling.
Ik zei vind het bijzonder te vinden, dat verplegend personeel en artsen zoveel verschillende mensen voor zich krijgen en daar allemaal maar mee om moeten kunnen gaan.
Ik doe dit werk ruim 40 jaar en heb bij 5 mensen ooit “fout” gezeten, dus ik denk dat ik dat wel aanvoel. Van die 5x denk ik dat het aan hun lag”
Ik beaamde dat, ik zou dat dan ook denken!

Na dit gezellige bezoek “U kunt gaan hoor, de foto’s zijn gelukt, ik blijk het nog te kunnen” werd het wachten in de wachtkamer bij de orthopeed. Dat was stukken minder leuk.
Mét mondkapjes op, grote stukken van elkaar; heerste daar een oplopende spanning.

Een ouder echtpaar dat kort na ons kwam, zat constant te morren dat het te lang duurde en een buitenlandse man (ook na ons) zat constant te zuchten en op zijn horloge te kijken.
Alleen een oude dame met haar middelbare zoon (ook na ons) zaten gezellig te praten mét een scherm tussen hun in
De orthopeed liep meer dan een uur uit.
Ik denk dan altijd; hij neemt de tijd voor iemand, nu met een ander, straks met mij.
Geen spanning bij mij, gewoon mijn tijd uitzitten, maar de spanning van de anderen liet me niet onberoerd.

Het man van het oudere echtpaar ging naar de balie, hij kreeg de indruk dat andere mensen vóór gingen.
Inderdaad kwam er zo nu en dan iemand binnen, die vrij vlak daarna verdween.
Mijn conclusie: 2 artsen en wij hadden de “uitloper”.
De baliedame verzekerde de meneer dat NIEMAND vóór zou gaan, dat hun dokter 20 minuten uit was gelopen. Er werd gezucht en gesteund door de vrouw toen de man het haar vertelde.

Toen ging de buitenlandse meneer naar de balie; hij kreeg hetzelfde antwoord; de dokter loopt uit. Die man bleef nog een kwartiertje zitten en verdween toen.

Toen de buitenlandse man vertrok, ging de vrouw van het echtpaar naar de balie:
Deze wachttijd was ongehoord, ze zaten nu bijna een uur! Het antwoord van de baliemedewerkster: De dokter loopt uit.
Er werd gesmoesd tussen de man en vrouw en zij beiden verlieten briesend het ziekenhuis.

Toen zei de zoon van de oude dame hardop ”De hele wereld staat in brand en hier maken ze zich druk omdat ze moeten wachten in een ziekenhuis” waarop mijn lief toevoegde: “Hier IS een ziekenhuis en WORD je geholpen!”
We knikten alle vier naar elkaar en telden ( in onszelf ) onze zegeningen hier in Nederland in vergelijk met de Oekraïne.

Kort daarop werden wij binnengeroepen. We groetten de vrouw met haar “woke” zoon en liepen achter de assistente aan de gang door waar we in een kleine behandelkamer gelaten werden ”Dokter komt zo bij u” en de deur werd gesloten.
Vóór ik het echt benauwd kon krijgen kwam de arts binnen.

Het is een hele bijzondere, relaxte man, alle spanning vloeide weg. Hij sprak en hij draaide met mijn benen: ik had weer 90% van mijn oude heupvermogen terug en de komende 2 jaar kón daar nog iets verbetering in komen.
Daar ben ik blij mee. Over 4 jaar terugkomen voor de 5 jaarlijkse controle.
Dank u, arts, voor de kundige operatie, en de nazorg.
Dag ziekenhuis, dag spanning.

Op naar de koffie!



Organoïden

Het KWF meldde me (als donateur krijg ik af en toe informatie) dat ze nu stamcellen, die ze uit het tumorweefsel van een patiënt halen in een 3D cultuur met een mix van groeifactoren kunnen zetten en na 3 weken organoïden kunnen “oogsten”. Deze organoïden kunnen worden opgeslagen in biobanken voor later gebruik.

In Utrecht is een HUB (Hubrecht Organoid Technology) opgezet, daar krijgen onderzoekers toegang om de organoïden voor hun onderzoek te gebruiken.
Er worden nu vele onderzoeken met organoïden gedaan; een flinke stap voorwaarts bij het onderzoek naar kanker, nu kan men die cellen blootstellen aan medicijnen buiten het lichaam, en zó zien of deze werken!

KWF feiten:
*Er zijn meer dan 100 verschillende soorten kanker.
*KWF is één van de grootste financiers van kankeronderzoek in Nederland.
*1 op de 3 Nederlanders krijgt kanker.
*Donateurs financieren samen ruim 600 onderzoeken naar kanker.
*1 op de 5 kankerpatiënten heeft een zeldzame vorm van kanker.
* In het project Oncode Institute werken meer dan 900 onderzoekers van over de hele wereld samen.*)

Wil je, na het lezen van dit blog ook geld overmaken naar het KWF dan kun je jaarlijks geld  naar ze overmaken maar ook eenmalig 3 euro aan KWF doneren door in een sms-bericht ‘KWF’, ‘ONDERZOEK’, ‘STEUN’, of ‘GIFT’ naar 4333 te sturen. 



*) Oncode Institute is een onafhankelijk instituut dat zich inzet om fundamentele inzichten over kanker zo efficiënt mogelijk te vertalen naar betere en meer betaalbare zorg voor de patiënt.

Benauwd

Mede door antirookcampagnes; het steeds meer bekend worden van de longziekte COPD (Chronic Obstructive Pulmonary Disease), het zogeheten Nationaal Preventieakkoord (streeft naar een rookvrije generatie in 2040)  én COVID -19 zijn we ons méér dan ooit bewust van het feit dat we longen hebben en hoe belangrijk het is dat ze goed functioneren (we ademen ca. 25.000x per dag)

Ik las dat 600.000 Nederlanders onherstelbaar beschadigde longen hebben en dat het  voor 1,2 miljoen Nederlanders niet van zelfsprekend is  om “gewoon” te ademen.
En dat er een groot tekort aan longdonoren is: op de wachtlijst voor longtransplantatie  staan (bijna) permanent 180 wachtenden

De Wereldgezondheidsorganisatie voorspelt dat  in 2030 COPD doodsoorzaak nr.3 kán zijn.
Dat zijn schrikbarende berichten, waar een mens met gezonde longen amper bij stilstaat.


Er zijn ook goede berichten over longen en hoe er met ze wordt omgegaan;
In 2014 rookte nog 25,7% van de volwassen Nederlandse bevolking.
In 2020  rookte nog 20,2% van de Ned. bevolking van 18 jaar en ouder.
Het roken liep en (loopt nog steeds) terug!

Ook is er het “wonder” van de minilong; een kleine versie van een echte long, gekweekt uit stamcellen.
Op zo’n minilong kunnen onderzoekers snel en veilig testen welke nieuwe medicijnen voor dié specifieke patiënt het beste zal werken.
Men denkt zelfs in de toekomst met deze mini-longtechniek  (mits het de onderzoekers lukt longblaasjes te kweken, want pas dan is de mini-long compleet) gezond longweefsel te kunnen kweken om het beschadigde longweefsel te vervangen!


Door de pandemie, het thuis werken, het mindere vliegverkeer etc was de wereldwijde, dagelijkse CO2-uitstoot met maar liefst 17 procent – ofwel 17 miljoen ton kooldioxide – verminderd (De emissiedalingen waren het grootst in China; het land dat als eerst op slot ging)
Het kán dus wel, de CO2 uitstoot verminderen! (het negatieve nieuws is wel weer dat deze vermindering van uitstoot niet lang heeft zo drastisch heeft aangehouden)


Ook las ik een klein positief bericht over een “peukenmeisje”, een logopediste (57jr) die  rondslingerende sigarettenpeuken opraapt ( in één jaar tijd 125.000 stuks) Ze verzamelt ook informatie over de schade die sigaretten aanbrengen aan de natuur en informeert de politiek daarover.
Haar actie om de wereld “mooier achter te laten” heeft navolging, niet alleen in Nederland!
Er komen steeds meer mensen die de giftige peuken*) NIET in de natuur willen zien.

Nu nog (veel) méér mensen die de peuken niet in de natuur gooien of nog beter, niet meer roken.
Óp naar een rookvrije generatie! Naar méér lucht voor iedereen.







*) peuken zijn cocktails van chemicaliën, waaronder formaldehyde, pesticiden, cyanide, kwik, arseen en nicotine, dát komt, bij het buiten weggooien, dan allemaal in de natuur terecht

Boosteren

Gisteren waren we aan de beurt voor de derde inenting tegen COVID 19 en zijn we weer naar de locatie gegaan waar we ook de eerdere twee afspraken voor vaccinatie hadden.

Twee dagen daarvoor reden we op de A 12 en zagen we aan de kant van de weg in graffiti staan Vaccinatie is genocide. Volgens mij is er al iemand voor die uitlating (gedaan via mails) voor de rechter geweest!
Vaccinatie is niet verplicht, dus als je niet wil doe je het niet, waarom dan dit soort, nergens opslaande, heftige uitlatingen?

Wij zijn wel voor de boosterprik gegaan.
Was het eerst megarustig in de priklocatie, nu hadden de verkeersregelaars het druk. Ze wezen ons naar een van de weinig lege parkeerplekken. Ze hadden regenpakken aan, hun natte haar droop in  hun gezicht, maar ze bleven vrolijk!
Er stond een rij in- te- enten- mensen tot ver op het parkeerterrein. Vervelend omdat het koud was en miezerregende.
De priklocatie, met mooi weer, toen nog!

Nog wel nét buiten, maar in de luchtstroom van een warmtekanon, werd het wachten al iets aangenamer. Een dame met een rollator stond voor ons, ze werd uit de rij gehaald en mocht vóór, maar dat wilde ze niet; “Ik kan, als ik moe wordt, op mijn rollator zitten, dus ik hoef niet voorgetrokken te worden”

Binnen was het bloedheet in de ruimte voor de loketjes. We vroegen ons hardop af waarom.
De rollatordame wist het antwoord: “Weet u het niet, deze keer word je in je blote bil geprikt, vandaar die warmte”. De dame had humor!
Dan zijn we aan de beurt en de verwijsheer zegt dat we, als we een echtpaar zijn, samen bij één loketje mogen.
Gezellig!

De dame achter het loketje handelt de administratie snel af.
Hoewel ik exact dezelfde vragen met ja beantwoord heb als de vorige 2x keren hoef ik nu NIET langs een dokter. De dame zet op mijn formulier; links prikken en flauwvallen met een vraagteken erachter en ik mag door.
Ik viel de vorige 2 keren niet flauw, dus nu, hoop ik, ook niet!
Ik ga er maar wel bij zitten. De prikdame vraagt of ik het goed vindt dat er iemand meekijkt. Dat vind ik goed (zij kan me mooi opvangen als ik onverhoopt toch flauwval!)

We krijgen Moderna ingespoten. In de rij had men het daar al over; meer bijverschijnselen!
Ik vraag het hier meteen maar even aan de professional.
Het antwoord luidt: ”Dat is persoonlijk, sommige mensen krijgen hoofdpijn en een gevoelige arm, maar dat hoeft niet”
Afwachten dus.


Als mijn lief ook klaar is gaan we naar de administratietafeltjes achterin de wachtruimte, daar kun je de inentingen laten bijschrijven in je vaccinatieboekje (die zijn bij de ANWB verkrijgbaar lees ik hier!)Wij hebben ze, deze keer, van thuis meegenomen

Als ik uit mijn tas het vaccinatieboekje wil pakken valt er een pen uit mijn tas, een Rode Kruisvrijwilliger pakt hem op ”Ja mevrouw dat zijn de bijverschijnselen van de prik; dingen laten vallen, maar geen zorgen, dat duurt maar een paar minuten.”
Zoals mijn lief de vorige keer al zei: De Rode Kruismensen zijn óók een animatieteam om de sfeer onder de wachtende goed te houden!
Het lukt ze ook nu weer prima!

We krijgen allebei de prikken bijgeschreven in ons gele boekje en héél veel stempels!(van de tweede prik hebben we geen bewijs, dus die kan niet in het boekje worden gestempeld, van de QR code (die je alleen kon krijgen als je beide prikken had gehad) is dit bewijs niet af te halen zegt de jongen achter het tafeltje)
We gaan even zitten (wordt geadviseerd) om “bij te komen” en na 10 minuten vertrekken we weer. De rij buiten is “opgedroogd”

Een vrijwilliger vertelt ons dat ze op deze locatie 2.000 mensen per dag boosteren!
Toch valt ons op dat er TOEN 8  loketjes waren en nu ook weer.(Misschien meer prikcapaciteit?)

Zodra we wegrijden wordt onze parkeerplaats ingenomen door een andere auto; de parkeerwachters druipen nu nog meer dan eerst.
Helden zijn het in mijn ogen!

Wat betreft de bijverschijnselen; het begon met hoofdpijn gisterenavond.
Vannacht was mijn lichaam een op vuur werkend antistoffenproducerend fabriekje en nog is mijn lichaam niet het goed werkend voertuig van mijn ziel dat het vóór het prikken was.
Mijn intellect houdt me voor dat ik nu wel volgende week beter tegen COVID 19 beschermd zal zijn dan eerst, maar of dat wáár is……?

Moeder, de vrouw

De moeder in dit blog is die van een moedervlek, een schoonheidsfoutje
“Normaal” verspreiden  pigmentcellen zich over de huid om het donkere pigment, melanine (beschermt de huid tegen ultraviolette stralen van de zon) aan te maken



Soms, meestal in de kinderjaren of in de puberteit, klonten deze cellen tezamen, daardoor  ontstaan vlekjes van lichtbruin tot zwart gekleurd. Ik las dat erfelijkheid bepaalt of je er veel hebt of niet.
Toen ik dat ging checken vond ik (op huidziekten.nl) dat ze NIET erfelijk zijn.
Ik laat die erfelijkheid dus maar even in het midden (waar of niet waar?)

Een “gemiddeld mens” (zo die ooit bestaat) heeft 10 tot 25 moedervlekken!*)

In het Latijn heet een moedervlek: naevus maternus.  Naevus betekent vlek, mater betekent moeder en Maternus betekent van moederszijde. Men vermoedt dat, omdat je een vlek al jong hebt, de naam moedervlek verwijst naar het krijgen van de moeder, dát zou dan weer wel kunnen wijzen op erfelijkheid!

De vrouw in dit blog is de vrouw uit het (verre) verleden, vrouwen uit de 12e eeuw.
DIE vrouwen konden vanaf 1184 in Spanje Ridder worden, vóór die tijd was die titel alleen aan mannen voorbehouden. De Graaf van Barcelona stichtte toen de Orde van de Hakbijl  (niet echt een “vrouwelijke” titel)
Die orde was speciaal voor vrouwen uit de stad Tortosa  (Spanje) die geholpen hadden de stad te verdedigen tegen de Moren, toen alle mannen uit de stad elders aan het vechten waren.

In Italië werd in 1233 de Orde van de Heilige Maagd Maria opgericht, ook uitsluitend een Orde voor Vrouwen!

In Engeland werden vrouwen vanaf 1358 toegelaten tot de Orde van de Kousenband (dát klinkt mij dan wél weer vrouwelijk in de oren)

Wij, vrouwen uit de Lage Landen moesten nog een tijdje wachten: en konden pas vanaf 1441 toetreden tot enkele speciale Orden en onszelf ridder noemen.

Als we het over ridders hebben denken we vaak aan heldhaftige mannen te paard.
Vrouwelijke ridders waren géén strijders, voor hen waren (slechts) bepaalde privileges; zoals, een vrijstelling bij belastingen, van toepassing

N.b.
Jeanne d’Arc, die vaak afgebeeld wordt als ridder was dat niet!





*) Als ze niet van kleur of grootte veranderen, bloeden of jeuken zijn ze (waarschijnlijk) goedaardig. Als één van de bovenstaande klachten wél voorkomen kun je beter even naar de dokter gaan en de moedervlek laten checken



Tweedeling?

Ik houd van mijn verjaardag vieren; (bijna) alle mensen waarvan ik houd op één plek.
In de praktijk ben ik meestal van te voren druk met boodschappendoen en op de dag zelf met “bedienen” maar dan op DE dag rondkijkend, geniet ik van al de bekende, geliefde gezichten om me heen.

We hebben nogal wat verjaardagvieringen rond deze tijd.
Sommige vrienden en familieleden vieren het, sommigen niet.

Eén vriendin had een restaurantje afgehuurd waar alle familie en vrienden (QR aan de bar laten zien) ingeënt en wel konden vieren (geen kus of handen geven en op redelijke afstand)
Een andere vriendin lag (tijdelijk) in een verpleegtehuis; we kregen( 2 aan 2)  een tijdsslot; wij kwamen, andere gingen; wij gingen, een ander kwam.
Een ander familielid (grote woonkamer) had alleen de allernaasten gevraagd; we waren in klein comité bij elkaar en vierden héél gezellig en knus.
Bij weer een ander familielid waren we met een klein aantal mensen binnen toen ik dáár pas hoorde dat de jarige  zelf NIET gevaccineerd was ! Ik had het niet gevraagd en zij hadden het niet gezegd)

Twee keer achter elkaar heb ik mijn verjaardag niet gevierd. Dit jaar kreeg ik appjes en telefoontjes vóór mijn verjaardag; VIER JE HET? Ik besloot van wel.

Doordat nogal wat mensen in mijn omgeving onregelmatig werken kunnen ze niet allemaal op DE dag, dus zijn er al meerdere “vier- momenten” , (bijna) Coronaproef kan.

Wat ik zelf al dan niet doe, moet IK weten, maar ik vind niet dat ik andere (verjaarsgasten) kan confronteren met ongevaccineerde gasten.
Ik vond het moeilijk de ongevaccineerden  voor DE dag af te zeggen, maar ik heb het toch gedaan.



Op de dag zelf ( 3 mensen binnen) wordt er aangebeld (we hebben helaas geen achterom met achterdeur) door een vriendin, ze staat op afstand van de voordeur met 2 pakjes in haar handen.
Ze wijst op de pakjes “Ik weet niet zo goed of ik ze voor de deur moet zetten of….?”
Ze laat de rest van de zin in de lucht hangen en vertelt dat haar dochter Corona heeft en dat haar man haar onlangs nog gezien heeft. Haar man (voelt zich prima) heeft zich laten testen, en blijft, in afwachting van de uitslag, thuis. Zij voelt zich ook prima, heeft al Corona gehad; zich al een paar keer laten testen (op 1x na, elke keer negatief).
Ze vind het testen naar en heeft deze keer besloten af te wachten of haar man positief of negatief is en afhankelijk daarvan al dan niet in quarantaine te gaan.

Ze laat het bij mij of ze al dan niet binnen zal komen.
Ik heb het moeilijk! Ben blij haar te zien en erg blij dát ze het eerlijk zegt.
Ik besluit mijn gasten te laten beslissen; ik loop naar binnen en vraag de aanwezigen wat ze hiervan vinden.
Hun mening: Het kán zijn dat ze besmet is en de besmetting door kan geven, dus niet naar binnen.
Mijn vriendin heeft alle begrip komt een andere keer terug als deze, wellicht donkere wolk, boven haar hoofd, verdwenen is. We praten even aan de deur, op afstand en ik krijg cadeautjes overhandigd met gestrekte armen.
We nemen afscheid ( het doet me pijn, ik laat “normaal” iedereen altijd binnen, maar de tijd is nú nog steeds niet “NORMAAL”)*)

In mijn naaste omgeving heb ik een jong iemand (verpleegster) die Corona heeft gehad, in het allereerste begin toen er nog weinig bekend was over COVID 19 (februari 2020) Ze is behoorlijk ziek geweest. Nog steeds is ze niet de oude (werkt 3 halve dagen in de week) en leeft met ernstige vermoeidheidsverschijnselen.
De familieleden die Corona een “griepje” vinden en zich niet laten inenten kunnen mij niet van hun standpunt overtuigen en ik hen niet van het mijne ( dat pas als we allemaal gevaccineerd krijgen het Coronagevaar misschien wijkt)
Een gevolg van ons verschil van opvatting omtrent Corona is, dat we elkaar zelden zien, héél soms buiten met een gezamenlijke wandeling.

Premier Rutte zegt zich zorgen te maken over de (door Coronamaatregelen)  tweedeling in de maatschappij. Ik denk zelf dat er méér dan 2 “partijen” zijn.
Er is een gevaccineerde bevolking en er is een deel die de ernst van de Corona ontkennen; er is ook een deel die in een complottheorie gelooft én er zijn mensen die geen inentingen in hun lijf willen ( sommigen omdat er (nog) niet bekend is wat die entstof op de lange duur in je lijf doet)
Deze groepen leven mét elkaar.
Ik ondervind dit in mij eigen omgeving, IK kan er niets aan veranderen en wil niemand op zijn mening hierover  afwijzen, maar het maakt het leven MET elkaar wel moeilijker, zeker als je jarig bent.


*) de test was negatief: géén Corona


Aanvulling: Vandaag sprak ik iemand in de zorg, onlangs 30 geworden, één van een tweeling.
Ze hebben hun 30 jarige verjaardag samen gevierd mét gasten, zoveel mogelijk Coronaproef (afstand, ventilatie ed)
Zij hebben vrienden en familie bij de uitnodiging gevraagd of ze getest waren (we gaan het niet controleren, maar vertrouwen je op je woord)Mensen die niet gevaccineerd waren moesten een, niet langer dan 24 uur geleden negatief Coronatestresultaat WEL bij binnenkomst laten zien.
Ze vertelde dat er mensen hadden afgebeld met hoestklachten.
Achteraf bleken er 2 genodigde, afgebelde gasten, Corona te hebben gekregen.
De kersverse 30 jarige zei dat ze blij was dat ze het zó gedaan hadden : Ze wilden niet dat hun verjaardag een nare bijsmaak achterliet!