Ook op de Lange Voorhout

In het voormalige winterpaleis van koningin Emma in Den Haag (in 1764 gebouwd) waar zij resideerde van 1901 tot en met  1934 is sinds 2002 het Eschermuseum gehuisvest. (Emma was de moeder van Wilhelmina, die de moeder van Juliana was , die de moeder was van Beatrix, die de moeder van onze huidige koning is)
In het paleis een “vorstenappartement“: een vorstenlogeerkamer mét vorstenbadkamer. Sinds 1950 was dit de slaapkamer van prinses Wilhelmina, die dit paleis na haar abdicatie ook als winterpaleis heeft gebruikt.
Zowel koningin Juliana als Koningin Beatrix hebben dit paleis als werkpaleis gebruikt


In een folder staat dat dit het enige Openbare gebouw is waar de oude paleisfunctie nog te ervaren is. Ik weet niet of het het “enige” is, maar het is zeker een PALEIS met kroonluchters en prachtige trappen ( in tegenstelling tot Paleis Soestdijk dat zeer sober is)

De Rotterdamse kunstenaar van Bentem ontwierp verschillende kroonluchters voor de voormalige koninklijke vertrekken in Het Paleis, waaronder een zeepaardje

Zaalraam met uitzicht – Binnentuin –

In het Eschermuseum, ben ik jaren geleden al geweest (ik schreef daar een artikel  over bij  mijn vorige blogprovider) M. C. Escher (1898-1972) was een kunstenaar die wiskundige figuren met uiterste precisie tekende, grafische voorstellingen schiep die onmogelijk waren (water dat omhoog stroomde, reptielen die uit het papier kwamen, handen die elkaar tekenden)
Er hangen in dit museum prachtige werken van hem én er is een film over hem te zien in een filmzaal met stoelen op Corona afstand neergezet.

Dit keer bezocht ik dit museum voor de Grandioos Glastentoonstelling. (Op 3 oktober blogde ik ook al over prachtige glaswerk: toen in het MAGmuseum in Ruurlo)

Deze keer heeft de Stichting Modern Glas het mooiste optische glas uit haar collectie hier tentoongesteld.
Optisch glas wordt meestal gebruikt om spiegels, brillenglazen en lenzen te maken, maar Tsjechisch-Slowaakse kunstenaars kunnen er prachtige  abstract geometrische kunstwerken van maken. De top van dat werk is NU ( tot 8 nov. a.s) te zien in het Eschermuseum.



.

Er is, i.v.m. Corona, géén mogelijkheid om iets van etenswaar of drank in het museum te gebruiken: de vroegere keuken van het paleis, in “goede tijden “ restauratie, is nu gesloten.

Het personeel is bijzonder aardig en hulpvaardig. Ik voelde me er, door alle maatregelen, die duidelijk waren aangegeven echt Coronaveilig

Pop art.

Begin dit jaar (vóór het Coronatijdperk) waren we in Budapest, een geweldig mooie stad (zie eerdere blogs oa.13 jan 2020)


Daar hebben we een bijzonder winkeltje ontdekt met Pop art (popart) spullen en heb ik, als souvenir van de stad, er een Popart trui gekocht. Ik vind hem erg leuk.
Deze week had ik hem aan en vroeg ik aan iemand hoe mijn “Popart trui vond” Hij fronste bij de term Popart. Bij Popart dacht HIJ aan kunst in de stijl van Amerikaanse Andy Warhol en Roy Lichtenstein en de Britse David Hockney
Niet aan een soort afbeelding als op mijn truitje staat.

Eenmaal thuis ging ik eens zoeken naar de definitief van Popart, de kunststroming die tegelijkertijd in Engeland en Amerika is ontstaan, in het midden van de jaren vijftig (met de piek in de jaren zestig van de vorige eeuw)


Ik vond als een soort definitie:  Popart is het in beeld brengen en de verheerlijking van de consumptiemaatschappij met behulp van alledaagse afbeeldingen en triviale voorwerpen.
Veel popartwerken zijn op de eerste plaats decoratief en hebben nauwelijks een diepere boodschap. 
EN
Thema’s uit de Popart  zijn vaak alledaagse gebruiksvoorwerpen uit de consumptiemaatschappij of onderwerpen die zijn ontleend aan stripverhalen en reclame.
EN
De werken wekken vaak de indruk een verheerlijking van het consumentisme te zijn. 
EN
Kunstenaars die werken vanuit de Pop art stroming schuwen het niet om hun eigen werk in grote getallen te herdrukken. Deze visie past bij de houding van de consumptiemaatschappij.
 

Hieruit maak ik op dat het niet zo makkelijk is om iets al dan niet als Pop art te bestempelen, geen zuiver criteria WAT het onderwerp én de stijl moet zijn; alledaagse voorwerpen en ….. van alles verder, wel duidelijk herkenbaar

We kennen allemaal de bekende werken Andy Warhold met “zijn” Marilyn, Roy Lichtenstein met zijn strips en David Hockney met (oa) zijn zwembad. En misschien ook wel James Rosenquist met de afwas.

Deze werken herken je meteen als Popart!


Toen ik op internet zocht naar popart van niet-bekende meesters vond ik ook een popartkunstwerk van kunstenares Irena, (zonder achternaam maar MIJ onbekend)
Dit werk deed mij wél ( een beetje) denken aan de afbeelding op mijn trui ( waar overigens de tekst Popart opgedrukt staat)

Iedereen mag van mijn trui vinden wat hij (of zij) wil, al dan niet tot Popart behorend, voor mij vertegenwoordigd hij (of is een trui een zij?) Pop art én een bijzondere tijd in Budapest.

Liebermann (1847-1935)

liebermann
Half juni bezochten we de tuin van Singer met beelden van Pépé Grégoire.
Ik maakte toen vóór Singer een foto van de grondsticker met 1,5 m afstand erop.
(Later gebruikte ik die  voor een column over Corona waarschuwingen)

Ik begreep dat de sticker was gemaakt naar een schilderij van een meisje in vroegere tijden, maar heb me daar verder niet in verdiept.
Onlangs las ik dat dát schilderij  in Laren gemaakt in 1897 door Max Liebermann aan Kunstmuseum Singer in Laren geschonken is door het, momenteel in Portugal wonende , kunstverzamelaarsechtpaar Hans-Peter Bühler und Marion Bühler– Brockhaus.
Het schilderij heet Gehendes Mädschen (Lopend meisje)

martha Liebermann
Martha Liebermann

Max Liebermann, schilder en graficus en illustrator, geboren in Berlijn trouwt in 1884 met Martha Marckwald. Op huwelijksreis verblijft het kersverse echtpaar ook een paar dagen in Laren (hotel Hamdorff)
Liebermann schijnt toen verliefd geworden te zijn op Laren en zal er nog vele malen terugkomen, getuige het schilderij van Gehendes Mädchen dat daar in 1897 ontstaan is.
Ik las dat hij op de Brink schetsboeken vol tekende en in zijn atelier in Berlijn ze uitwerkte.

Gehendes Mädchen, onderdeel van de tentoonstelling Liebermann in Laren is nog t/m 23 augustus te zien in Singer; reserveren is noodzakelijk!
meisje

 

 

Mens en natuur: zij creëren

Wandelend in het Baarnse bos, startend bij het voormalig stationsgebouw*)  met Jugendstilachtige elementen, valt ons deze keer vooral de KUNST op.

station baarn

De wolkenlucht (Natuur) maar ook de “klauw met kristal” (Mens)

                                      De levende én dode boomformaties


ook de prachtige poorten met uitgestanste eikenbladeren

Ik fotografeer ook een “stronk” die me opvalt en aan een motorblok (koelribben) doet denken.

Er is  een “kunstwerk” waaraan  zowel de natuur als mensenhanden te pas zijn gekomen: de Koningslinde met het kunstig (in mijn ogen iets té ) opzichtige hek eromheen, geschonken door Staatsbosbeheer aan de Gemeente Baarn i.v.m.
200 jaar Koninkrijk der Nederlanden (2013)

Wandelmogelijkheden daar  te over, waaronder ook een kabouterwandeling**) een  grote waterpartij met beelden en lange lanen met hoge bomen aan weerskanten.

Wij hebben hier vaker gewandeld (ook met kleine kinderen) en eigenlijk is het voor ons bekend terrein, maar toch zien we ook hier steeds weer “nieuwe” dingen

 

 

 

 

*) Vandaar ving de Koninklijke familie hun treinreizen aan, dus er was een Koninklijke Wachtkamer!
kabouter

**) tegen een kleine betaling is een route, knapzakje en kaboutermuts  te krijgen, om met kinderen een kabouterwandeling te volgen mét (natuur) opdrachtjes

De Zilveren Camera

Tot 31 maart a.s. is in Museum Hilversum de 70ste editie van de Zilveren Camera te zien: meer dan 200 nieuwsfoto’s van 55 fotografen.

zc2De toegekende prijzen staan bij de foto’s maar de jury heeft ook 10 werken geselecteerd waar het publiek (wij dus) op mogen stemmen.
De winnende foto(graaf) krijgt de Publieksprijs 2018.
Bij binnenkomst kregen we een rode, ronde schijf met gat er in.
In de “kelder” stond een  stem-opstelling waar het ronde gat  in de gekregen schijf functioneel bleek te zijn.

Er zijn veel series met nieuwsfoto’s (minder bloederige foto’s dan bij de World Press Photo) die een “verhaal” vertellen; zoals Maarten v.d. Weyden die de Elfstedenzwemtocht afgelopen augustus probeerde te volbrengen om daarmee geld voor Kankeronderzoek op te halen.
zc3Ik denk dat honderden fotografen een foto van Maarten hebben waar hij zwemt, maar er was één foto heel bijzonder Een foto waar zijn, door het water gerimpelde voeten prominent en helder in beeld gebracht zijn. DIE foto heb ik genomineerd voor de publieksprijs en zo te zien waren er meer met mij die dat vonden.

zc1Ook een bijzondere foto was de foto van schaatsers op het ijs van de Weissensee, deelnemend aan het Open Nederlands Kampioenschap Marathonschaatsen. De foto toont amper de schaatsers, maar wel hun groteske schaduwen, het lijken wel superflamingo’s. Een bijzondere dronefoto.

Winnares van deze editie Zilveren Camera is Cynthia Boll  geworden met haar serie Sinking Cities.
Het blijkt dat Jakarta zakt en dat, als er geen actie zal worden ondernomen een derde deel van de stad over ca. 20 jaar onder water zal staan. Haar foto’s geven een beeld hiervan.( helaas ben ik een slechte fotografe en is mijn foto van haar foto niet zodanig van kwaliteit dat deze hier afgedrukt kan worden)

Van alle winnaars van de Zilveren camera in de afgelopen 70 jaar waren 61 man en maar 3 vrouw.
In de jaren 1959,1961,1965,1970, 1971 en 1972 werden er geen prijzen uitgereikt!
Pas in 2013 won voor het eerst een vrouw de Zilveren Camera.
Wat ik ook een leuk “weetje” vind is dat in 1999 er voor het eerst een winnaar was met een digitale inzending.

Vóór het naar buiten gaan, na het bekijken van de tentoonstelling, staat in de lange gang een opstelling met alle foto’s van de winnende foto’s van de afgelopen jaren. Ze zijn op een soort “bloc” gedrukt, zodat je de zwart/wit foto(s) die je wil mee naar huis wilt nemen, kunt afscheuren.
( Verleden jaar waren het een aantal grote posters van foto’s waaruit je een keuze kon maken).
Dit museum “laat je er wat van meenemen”

 

 

Play, learn and feed the hungry.

Vroeger thuis al,  was ik gek op spelletjes.
Omdat ik een nakomertje was en de anderen dus allemaal véél ouder, waren er weinig spelletjes die ik met de groten mee kon doen.  Mikado, dobbelspelletje, ganzenborden waren de spelletjes die we met het hele gezin konden doen.
Later met de eigen kinderen waren dat  oa. risk, yatzee, PimPamPet en scrabble.
En met de volwassenen Catan, klaverjassen en hints.

In het computertijdperk zijn er vele spelletjes, maar behalve wordfeud doe ik bijna niets.
En ….. free rice : paintings     http://freerice.com/#/famous-paintings/544
riceVan dit spel heb ik zoveel geleerd en zo veel plezier gehad.
Je kunt het ook met talen doen of met aardrijkskunde of met wiskunde.
Maar het allerleukste vind ik schilderijen bij hun meesters te zoeken.
Het goede antwoord komt als je het foute antwoord gegeven hebt en na een paar andere schilderijen komt het werk dat je bij de foute schilder indeelde weer terug.
Door dat keer op keer te doen, leer je de meesters en hun specifieke kenmerken kennen.
In elk museum waar grote meesters hangen heb ik plezier van  dit “spel”  en herken ik de hand van een meester.
Wat extra leuk is dat je met de goede antwoorden rijst verdient, waardoor je meehelpt de honger in de wereld een beetje minder te maken.
Voor elk goed antwoord gaan er namelijk 10 rijstkorrels naar een Voedsel Hulp Programma.

Je kunt je registeren, groepen vormen en (laten) zien hoe goed je bent.
Voor mij hoeft dat niet zo.
Ik heb plezier in het leren herkennen van de schilderstijlen.
Wie weet jij ook.
Probeer het eens.

 

De zin van muziek

Een lezing van de Nederlandse componist en musicoloog Leo Samama*) mét muziek.
De heer Samama begint met zijn gehoor te vertellen dat 99% van de mensheid biologisch bewezen muzikaal is. Hoe men muziek beleeft is voor iedereen anders.
Muziek is onderdeel van het publieke veld. Hoe kan iemand zijn “boodschap” muzikaal overdraagbaar maken naar een ander toe?
Om dit te illustreren laat de heer Samama een stukje horen van Die Forelle gecomponeerd door  Franz Schubert op een gedicht van Christian Friedrich Daniel Schubart.
Bij de uitvoering  van het muziekstuk gebruikte Schubert maar 3 coupletten van het oorspronkelijke gedicht dat uit 4 coupletten bestond.
Waarom?
De 3 coupletten gaan over een forel die wordt gevangen, doch het 4e couplet behelst een waarschuwing voor jonge meisjes, waarbij ze moeten letten over landeigenaren die hen willen veroveren. Eigenlijk gaat het dus over vrijheid, of liever over het gebrek eraan: als een landeigenaar een meisje van zijn land wilde, had hij dat recht!   Daar werd door Schubart voor gewaarschuwd!
Het gedicht had dus een politieke inhoud: de dichter werd gevangen gezet juist om de tekst van dit vierde couplet. Schubert wilde daar zijn handen niet aan branden, dus hield  hij het bij een muziekstuk over een vis; een forel.

Samama: Muziek is niet cognitief vatbaar, zoals een schilderij.
Bij muziek is niets wat het lijkt.

Weer geeft hij een muzikaal voorbeeld: Louis Armstrong met When the saints.
Dat is een religieus gezang over Allerheiligen.
Muziek werd in de kerk gespeeld, in een concertgebouw en op straat.
In New Orleans werd de kerk op straat beleefd, dáár werd deze muziek voor het eerst gespeeld.
Hij laat een andere uitvoering horen, minder “wild”, rustiger, speciaal  bewerkt om in een KERK te spelen.

Samama :Iedereen kan van alles bedenken bij muziek.
Hij haalt Igor Stravinsky **)aan: Muziek gaat alleen over zichzelf.

Weer wordt weer een voorbeeld aangehaald over “maatschappelijke” muziek. Dit keer van J.S.Bach, die vooruit wilde komen op de maatschappelijke ladder. Hij was oa. concertmeester bij een hertog van Saksen, en kapelmeester aan het hof van een muziekminnende vorst. Voor een vorst schreef hij een soort lofzang (dat was wat hem bij die vorst glorie zou brengen) maar kort daarop moest hij een Weihnachtsoratorium componeren en haalde hij de “lofzang” van de plank, een nieuwe tekst, wat aanvullingen en toen was die meesterwerk klaar voor de kerst. Oorspronkelijk was het stuk  dus met een andere intentie gecomponeerd.

Samama: die muziek had een maatschappelijke functie, die het nu niet meer heeft, het is NU wat wij ervan maken.

Samama vertelt nog een verhaal over maatschappelijk relevantie van muziek:
Image building in de tijd van Lodewijk XIV, de Zonnekoning.
Lodewijk kon als kind al goed dansen. Er werd muziek voor hem gecomponeerd waarop hij dansen kon. De aristocratie werd uitgenodigd en Lodewijk danste dat de stukken eraf vlogen. Aan het eind van het stuk, danste hij als de God Apollo: de zon, in een gouden pak. Dat deed hij vele malen en na de adel als publiek trad hij op voor de burgerij in de Jardin des Tuileries in Parijs.
Iedereen was het er over eens dat hij danste zoals niemand anders en dat hij de Zonnekoning was.
Image building.

Muziek had vaak een maatschappelijke functie en de componisten die daar goed op in speelden stegen op de maatschappelijke ladder.
Vóór de 12 de eeuw waren de namen van componisten van muziekstukken niet bekend. Daarna kwamen er opdrachtgevers die componisten in dienst namen en sinds de 19eeuw zijn componisten vaak hun eigen opdrachtgever.
Daaruit volgt wel dat het publiek steeds anoniemer wordt.

 

 

*) docent aan verschillende conservatoria, alg. directeur van het Nederlands Kamerorkest en mede oprichter van de Nederlands Strijkkwartet Academie
**) één van de belangrijkste componisten van de 20 ste eeuw.

Geen liflafjes

Vandaag hadden we wat te vieren.
Dus aten we bij Haesje Claes in Amsterdam, nadat we de Herengracht afgelopen waren om sommige  objecten van het Light Festival eens dichtbij te zien.

Eén teleurstelling was er op het Centraal Station; de PIANO in de hal was weg; kaal, leeg en “stil”
Het volgende, waar we niet op gerekend hadden ( “Leven is wat er met je gebeurt als je andere plannen maakt”  John Lennon zei het al)  was dat het zó licht was.
In ons ongeduld om de “feestdag” snel te beginnen waren we te vroeg van huis gegaan.
Gelukkig wist mijn lief daar iets op te vinden: een gezellige gelegenheid induiken en blijven drinken (koffie) totdat het donker is.
Zoals het meeste wat mijn lief verzint, werkte dit ook.pluis

Toen we langs “genoeg” objecten gelopen hadden (genoeg “genoten” hadden én honger kregen) zochten we Haesje Claes op.
Mijn lief, die Amsterdammer is, leidde en ik volgde (what’s new?)

Haesje Claes! Dit restaurant werd geopend in 1974 door Andre Duyvis en hij noemde dit naar een nobele en welgestelde Amsterdamse dame, Haesje Claes (1475-1544).
Zij zou volgens de mythe rond 1520 het eerste weeshuis van de stad hebben gesticht, het Amsterdamse Burgerweeshuis.
Het restaurant heeft een in en uitgang op de Spuistraat en een in- en uitgang is op de Nieuwezijds Voorburgwal. Het zijn een aantal panden  met elkaar doorverbonden met trapjes en gangetjes.

We aten daar nu vooraf een carpaccio van rundermuis. Nooit eerder van een rundermuis gehoord, dus maar even nagevraagd: “Rundermuis is een langwerpig rond stuk vlees met een mooie structuur zonder aders of zeentjes, gelegen tussen de platte bil en de bovenbil van de koe” zo heb ik me door de dame daar laten vertellen. Het was méér dan lekker.

Eensgezind kozen we (los van elkaar)de eendenbout gekonfijt in ganzenvet met zuurkoolstamppot.
Ook dát nog nooit eerder zó gegeten. Een EERLIJK gerecht zonder frutsels of sliertjes, iets dat STAAT als een huis en lekkerrrr..

Het was zó heerlijk dat we geen toetje meer op konden alleen nog een kopje koffie.
Haesje Claesje is een aanrader.
De dag was een Topdag!

 

Fototentoonstelling Lauren Greenfield

Fotomuseum Den Haag

Lauren Greenfield, Amerikaanse, geboren in 1966, start als persfotograaf, maakt ondertussen ook zelf foto’s en heeft haar eerste tentoonstelling in 1997.
Ze start haar Generation Wealth project, foto’s maken van vrouwen, die tegen elke prijs rijk  en beroemd willen zijn. Ze interviewt deze vrouwen ook.

RIJKIn het fotomuseum in Den Haag is nu een tentoonstelling van haar werk  (zo’n 200 foto’s met tekst) en een paar filmpjes te zien.
Het is een tentoonstelling waar IK, door er naar te kijken verdrietig van wordt; vrouwen die zich zelf dingen aandoen om maar beroemd en rijk (zoals hun idolen) te kunnen worden. Medisch: Lip- borst- of bilvergroting, maar ook lesnemen om te kunnen paaldansen, strippen of andere dingen waar zelden iemand ECHT beroemd mee zal worden. Vaak zich daarbij in de schulden stekend om dingen te kunnen aanschaffen, die ze “nodig zouden kunnen hebben” om hun ideaal te bereiken.

Eigenlijk ben ik van mening dat foto’s niet “ondertiteld” moeten worden: de foto moet voor zichzelf spreken. Bij deze tentoonstelling ben ik toch begonnen ALLE tekst onder of naast de foto’s te lezen.
Een meisje van 5, die opgemaakt wordt; de haartjes in de (volwassen) krul, lippenstift op en glitterkleertjes aan wordt gepromoot als een soort  jonge Marilyn Monroe.
Een foto van een meisje van 6 die uit een pashokje komt, met een  roze bovenstukje met een hartje en een roze broekje en roze slippers, waarbij het commentaar van de vader(of opa?) staat; ” Dit heb ik altijd willen hebben een (klein) kind die eruit ziet alsof ze zo uit een bordeel komt.”

De tentoonstelling heeft als ondertitel: Wie ben je echt?
Op alle foto’s lijken de vrouwen NIET ECHT zichzelf.

In hoeveel gevallen zullen de medische ingrepen, de kleding, het bling/bling of the chique auto onder de kont, ertoe bijdragen dat zo’n vrouw gelukkig (er) wordt?
Of rijk en beroemd?

Na één zaal heb ik het opgegeven, ik hoefde niet meer: niet meer lezen, niet meer zien. Mijn (voor) oordeel over Amerikaanse vrouwen is  wel  bevestigd:  voor veel vrouwen is uiterlijk, geld en beroemd -zijn, mega  belangrijk.

Als ik naar buiten loop en in de zon naar de museumvijver sta te kijken zie ik aan de rand van de  afgeschermde vierkanten bak met waterleliebladeren een reiger staan.
Ik denk dat het een beeld is, maar zijn lange nek beweegt en hij loert op iets levends.
HIJ IS ECHT! Hij wél!

 

 

Kunst

Ik ken iemand die zegt “niets met kunst te hebben”.klimkunst
Ik vind dat een vreemde uitspraak.
Als je niet van het bezoeken van een museum houdt; denkt dat kunst zalen vol met saaie schilderijen zijn; je “er veel van af moet weten om het mooi te vinden” dan zou dat misschien mogelijk kunnen zijn. Maar kunst is zoveel meer dan tentoonstellingen of schilderijen.

mannetje met pakOmdat ik met een, van oorsprong, fotograaf  getrouwd ben, ben ik al heel jong gestopt met foto’s maken. Hij kan het honderd keer beter,dus waarom zal ik klungelen als we samen zijn, terwijl hij er feeling en opleiding voor heeft?

Sinds er mobieltjes bestaan met fotomogelijkheid, maak ik weer af en toe een fotootje.  Ik wil soms vastleggen wat ik zie en er later nog eens naar kijken en het gevoel
dat ik toen had, weer oproepen.
glaskunst
Dus verwacht geen geweldige kwaliteit van bijgaande foto’s van “onderweg tegengekomen” kunstobjecten, maar misschien word je er net zo blij van als ik.
ondersteboven
Soms krijg ik een kunstobject geappt,
iemand wordt ergens  door door geraakt en wil dat ik het zie. Als ik het mooi vind bewaar ik het ook en nu laat ik het jullie zien.

Kunst reist de wereld rond en raakt je, soms.

neushoorntjedolfijn