Natuurkunstwerk

Ooit hadden we in de voortuin een klein stekelig plantje.
Druk, druk, druk, dus een tijdje niets aan de (voor)tuin gedaan en toen “opeens”  een enorme distel.
Waar kwam die vandaan?
Het bleek het kleine stekelige plantje te zijn, uitgegroeid tot een enorm distel, die met veel moeite (en pijn) verwijderd kon worden, omdat hij, groot en sterk, de kleine plantjes  in de tuin verdrong.

Onlangs liepen we in een natuurgebied met veel grasland en zagen we een stervormig
natuurkunstwerk.distel
Het leek verdraaid veel op mijn plantje toen; een distelsoort.
Ik vermoed dat het een aarddistel is; een plant uit de composietenfamilie die ca. 20.000 (voorzichtige schatting)  soorten telt ( ik kán er dus naast zitten wat dat “aard” betreft)

In deze beginfase, waarop de plant een soort zilvergrijze grondrozet lijkt, doet het me denken aan een mandala*) door de natuur bedacht om even bij stil te staan?  (mediteren wellicht)
mandala

*)geometrisch patroon dat metafysisch of symbolisch de kosmos uitbeeldt.
Het kan tijdens meditatie worden gebruikt als object om de aandacht op te richten.

Zielenpijn

Vanmorgen bij de supermarkt liep een oma met een kleinzoon, een jongetje van een jaar of 10.
De oma had naar beneden getrokken mondhoeken.
Ik heb haar nog nooit eerder gezien, dus ik weet niet of  zij haar mondhoeken altijd zó had of dat ze alleen nú haar stemming weergaven.
Bij de kassa stonden ze samen achter me.
Ik heb het jongetje niets horen zeggen, maar wel de oma : “Wat ben je toch een vermoeiend kind”
traan2
Tranen schoten in mijn ogen.
Gelukkig had ik maar één boodschap. Ik gaf het geld aan de kassière, zei dag en vluchtte de winkel uit.

Ons enige kleinkind is 10 jaar, we zien hem zelden.
Zijn ouders zijn gescheiden; hij leeft bij zijn moeder en komt eens in de 14 dagen een weekend bij zijn pa, onze zoon. Zijn ex is een nieuw leven begonnen met een nieuwe man en nieuwe kindjes, daar hoort geen ex-schoonmoeder bij.
Dát kan ik begrijpen, maar dat een opa en oma, die nóóit een ex opa en ex oma worden, weggehouden wordt van hun enige kleinkind, dát kan ik niet begrijpen.
We hebben er verdriet van.

Dat doet onze schoondochter niets: “Als je hem wil zien praat je maar met je zoon”.
Onze zoon krijgt weinig tijd van haar om met zijn zoon te bonden, als daar ook nog reisjes naar opa en oma af moeten houdt hij nog minder tijd samen over.
Hij doet het wel af en toe, dat is dan  voor ons een hoogtijdag.

De kleinzoon en wij dat klikt! Maar de loyaliteit met mama wint het.
Hij is net als mijn man en mijn zoon geen prater.
Eén keer opende hij zijn zieltje: “Oma weet je, als ik bij mama ben verlang ik naar papa en als ik bij papa ben wil ik naar mama.”
Wat zeg je dan als oma?
Je slikt je tranen weg en knuffelt. ( en hij liet het toe)