Engels wegennet

De Engelsen rijden links. In hun auto’s zit het stuur rechts
Als wij in Engeland rijden we ook links, “If you’re in Rome, do as the Romans do”.

Je kunt er rijden op Motorways, zoals de M 40 en M 25. Vier banen (of meer) de ene kant op en even zovele de andere kant op. Bomen of hoge heggen aan weerskanten, niks te zien. Druk.  Eéntonig (letterlijk:  een constant gezoef)

Er zijn B-wegen, 2 baanswegen, die je ook door dorpjes kunnen leiden.
En er zijn éénautobrede weggetjes met aan weerszijde heggetjes en soms een uitwijkstukje aan de ene kant en soms aan de andere kant. Veel Engelsen (wij ook) rijden ook overdag met hun lichten aan, zodat je ze kunt zien aankomen. Dan ga jij óf de tegenligger in zo’n “uitwijkhaventje” staan zodat de ander passeren kan.

Wij hebben erg veel dit soort weggetjes gereden. Vaak stopte de tegenligger en seinde met lichten “kom maar door”  Dan steek je je hand op en de ander ook (dank, graag gedaan)

Mijn taak op dit soort weggetjes is uitkijken voor tegenliggers omdat mijn lief ( die linksrijden geen enkel punt vindt) aan de andere kant zit.
Alleen als Veerle (onze Vlaamssprekende GPS) ons over dergelijke weggetjes stuurt terwijl de vouwwagen achter de auto hangt, zitten we wel eens met samengeknepen billen, want achteruitrijden is er dan niet bij, en loskoppelen en draaien, daar is de ruimte niet voor. De mogelijkheid dat je óók een auto met aanhanger tegenkomt IS er altijd. (Nooit gebeurd)*)

De staat van de wegen is een verhaal apart.
De meeste wegen zijn lappendekens; overal zijn stukjes wegdek hersteld of worden hersteld. Op de motorways zijn dan pilonen neergezet, en komen er eindeloze files.
Dát hebben wij op de heenweg meegemaakt. Loeiheet en stapvoets rijden, dan een stukje “gewoon” rijden, kadunk, kadunk, eentonige geluiden en dan plotseling weer afremmen omdat er een teerwagen bezig is; wéér  in een file.

Op de B wegen staat er soms of een stoplicht of een geel-vest-man met een STOPbord; jouw kant van de weg is dan geblokkeerd en de tegenliggers mogen door. Of het stoplicht gaat op groen óf de man draait zijn bord op GO en dan kun je door.
Ze zijn dan “aan het werk” Soms zie je dat er gewerkt wordt, soms (met een stoplicht) is het ook wel eens ERG stil qua werk,maar ligt de weg wel open.

Wat in Engeland erg fijn is dat ze het ORANJE in de stoplichten daadwerkelijk gebruiken: Vóór groen verschijnt komt er eerst oranje. Dat werkt snelle doorstroming enorm in de hand. Mogen ze van mij in Holland ook doen.

Wat ons weer erg ouderwets aandoet zijn, in de dorpjes,  de knipperbollen aan weerszijden van een zebrapad. Wél zijn ze ietwat geüpgraded: er zit een soort geel flikkerlichtrand omheen.

*)
tegelspreuk

Engelse schoonzus

Omdat ik 3 oudere broers had, kreeg ik al vroeg  te maken met (adspirant) schoonzussen.
Mijn oudste broer ging naar Engeland en kreeg daar een Engelse verloofde, zij kwam een paar keer met mijn broer mee naar Nederland. Na 7 jaar ging hun relatie stuk.

Later trouwde hij met een andere (gescheiden) vrouw, die al  vier kinderen had, waarvan er 3 bij hun vader woonden (jongens).
De jongste, een dochter, heeft mijn broer “geadopteerd”  (haar ook zijn achternaam gegevenDe Engelse zonen van mijn schoonzus hebben we pas veel later leren kennen

Regelmatig gingen wij naar Engeland om hen te bezoeken en  zij kwamen af en toe naar Nederland.
Mijn broer en zijn vrouw gingen scheiden. Mijn schoonzus trok in bij haar moeder,  in een voorstadje van Londen.( De dochter was toen al getrouwd)
Met mijn schoonzus kreeg ik toen een kerst-, verjaarskaart-relatie.

Toen mijn broer ernstig ziek werd heeft hij, in het ziekenhuis liggend, weer contact gekregen met zijn ex-vrouw. Van het één kwam het ander en ze zijn later weer met elkaar getrouwd (zo kwam mijn ex-schoonzus weer terug in de familie)
Wij waren bij hun tweede huwelijk. Oók waren we bij de begrafenis van hun dochter, die op 37 jarige leeftijd door een auto-ongeluk om het leven kwam.

Eerst woonden mijn broer en schoonzus in The Midlands. Die streek kennen we goed want net als wij in Nederland deden (de “buitenlandse” Nederland leren kennen*), gingen mijn broer en schoonzus op hun beurt met ons hun buurt verkennen:  Kastelen, tuinen, musea en  leuke dorpjes in hun county (provincie)

beachy head
Beachy Head

Ook na de dood van mijn broer gaan we af en toe naar Engeland en bezoeken mijn schoonzus, die nu ten oosten van de krijtrotsen in een plaats aan de kust woont.
Altijd gaan we dan samen even naar een spectaculair punt vlakbij haar huis: Beachy Head

We gaan  de laatste 15 jaar met de vouwwagen naar Engeland en staan dan op een camping bij haar in de buurt. Dat gaan we deze vakantie ook weer doen

 

 

*) Dingen bezoeken zoals Volendam, Marken, Madurodam, de Keukenhof, de Floriade, Scheveningen (de pier) Nationaal Park de Hoge Veluwe.

 

Strandtaferelen

We zijn met onze kleinzoon op een strand aan het Gooimeer.
Het water is ver ondiep. Bovendien zijn er met gele balletjes en touw afgezette stukken, zodat  (kleine) kinderen geen gevaar kunnen. (aparte stukken voor surfplankers etc) Onze kleinzoon heeft zwemdiploma a en b (méér dat wij allebei hebben)

Hij geniet van het water (zwemmen) en het zand (zandkasteel bouwen)
Het enige jammere vindt hij dat er geen schelpen zijn. Hij vermaakt zich prima.

Wij zitten en kijken.
Naast ons strijkt een gezin neer: opa ,oma ,dochter en 2 kinderen van, ik schat zo,  5 (meisje) en 3 (jongen) jaar.
Opa zet zijn stoel neer en gaat slapen. Oma gaat samen met haar kleinzoon het water in en komt terug met een stuk zeewier dat ze op opa’s been legt. Die reageert wat laat (sliep al?) maar ’t ventje ( én oma) hebben er toch hun lol van.
Dan graait de moeder in de tas en daar komt een zeemeerminnenpak uit: roze.
Het meisje wordt er, in het water, in gehesen. Dan komt er nog een soort futuristische snorkel op het hoofdje. Het meisje gaat liggen met haar hoofd onder water en zwiept met haar roze staart!Amusement voor haar én voor ons!
Er zijn hele grote zwembanden met autobandendesign, luchtbedden en banden in de vorm van een lama, een hond en (natuurlijk) de opblaaskrokodil.

schoenNaast ons komt een stel zitten, gewoon op een handdoek (zonder koelbox en tierelantijnen) met een baby. Uit papa’s rugzak komt de fles. De kleine zit zelfstandig en drinkt het flesje. Daarna “kruipt” het een beetje en krijgt de crocs van onze kleinzoon te pakken. Hij stopt er één  in zijn mond, niet fris, dus mama grijpt in. Hij blijkt al 2 tandjes te hebben (dus weinig gevaar voor de croc)

Kleinzoon vermaakt zich en wij hoeven alleen “toezicht te houden voor het geval dat…”.
We hebben genoeg te zien.
Vóór ons strijken mensen neer met ALLES, een tentje, stoelen, koelbox, groene krokodil en (klein) kinderen. Ze belemmeren ons zicht op kleinzoon’s zandkasteel een beetje!
Er komt ook een grote groep jongetjes het strand op, met (mannelijke en vrouwelijke) begeleiding, zij hebben padvinderskenmerken ( bekende dasje om, koordje met fluit)  een groep op kamp.
De groep wordt door de HL (hoofdleiding) toegesproken. Goed insmeren, in het water bij de groep blijven en bij het (weer)het strand op komen kijken waar je loopt, want tussen alle handdoeken liggen ook kostbare spullen, zoals telefoons van de leiding!
De kids luisteren, de andere begeleiding zet (schaduw) tentjes en een volleybalnetje op en de rest kijkt op zijn/haar telefoon ;begeleiding genoeg.

We zitten op dit stukje strand vrij dicht op elkaar omdat DIT de schaduw-, gras- en bomenstrook is.
Er komen tussen ons en het “meerminnen” gezin, twee, jonge, extroverte meiden zitten:
“Fijn dat u dit plekje voor ons heeft vrijgehouden ”grappen ze.
Mijn lief antwoordt  “Jullie zijn anders wel laat, we hadden jullie eerder verwacht”.
Het contact is gelegd.

Mijn kleinzoon wil een stukje (naar de ijstent) lopen. Ik heb hier tegenop gezien. Ik vermoed dat ze NIET hebben wat hij mag (lactosevrij ijs).
Maar….. niet geschoten, altijd mis.
Ik bereid hem vast voor op een teleurstelling. Terecht zo blijkt.
Thuis zijn er, zelfgemaakte lactosevrije ijsjes, dus die worden beloofd.
De teleurstelling ebt weg, als opa NU met hem wil voetballen.

Om 12 uur staat de zon het hoogst, dus  vertrekken we huiswaarts. (er is gewaarschuwd voor extreem hoge temperaturen en hoewel het in de schaduw best uit te houden is, loopt en zwemt kleinzoon in de volle zon)
Met de gedachte aan een ijsje is het niet moeilijk hem mee naar huis te krijgen.
En
er is nog een hele lange, verdere dag.
We hebben(internet) een pannenkoekenrestaurant gevonden dat én kindvriendelijk is (springkussen,voetbaldoeltjes, volière en knaagdieren) én lactosevrije pannenkoeken serveert ( bijna alle pannenkoeken die op de kaart staan, maar dan met speciaal deeg): Smickel in Soest.
smickel
Erg kindvriendelijk, jong,leuk personeel, genoeg te doen voor kinderen (buiten én binnen) Menukaart met mogelijkheden voor dieëten (glutenvrij oa)
Het was voor hem én ons helemaal toppie.
De hitte ebt (nog) niet weg. Er wordt 38 graden daar gemeten en dát voor het begin van de avond!

Borstkanker

Een vriendin appte dat bij haar dochter (moeder van 3 kinderen) borstkanker is geconstateerd.Schrik.
Ik ben, na zo’n mededeling, dan meteen weer even terug in de tijd toen bij mij die boodschap kwam.
Ik kwam bij uit de narcose voor “het even weghalen van een knobbeltje dat echt niets was”.
Er kwam een verpleegster naar me toe die zei dat de dokter zó kwam. Ik wist het toen: foute boel.
Daarna stond voor een lange tijd mijn leven op zijn kop. Wéér een operatie, (een grote dit keer) onzekerheid en een lang vervolgtraject.
9 Maanden ben ik met operatie, chemo en bestraling bezig geweest. Nu lijkt dat “kort” maar als je erin zit en niet weet of je het gaat overleven lijkt het eeuwig.

Ik kan mijn vriendin alleen maar “troosten” door te laten zien dat ik LEEF: kijk naar mij, ik heb het ook gered en dat was TOEN, ze zijn nu veel verder met de medische wetenschap!
Ieder geval is anders en natuurlijk maak je je zorgen om je kind die zoiets moet meemaken .Je weet immers niet of het goed gaat aflopen.

In Nederland krijgen 1 op de 7 vrouwen borstkanker, 88% van die vrouwen is na 5 jaar nog in leven.
Er zijn (in Nederland) ca 230.000 vrouwen die borstkanker hebben of hebben gehad.
IK ben een onderdeel van die getallen; 1 van die 7, van de 88% van de 230.000.
Hopelijk wordt de dochter van mijn vriendin ook 1 van die getallen.

Helaas kende ik ook vrouwen die onderdeel geworden zijn van een andere cijferreeks;die meetelden in de ca. 3.000 mensen *)die aan borstkanker overleden.

Ooit, lang na ik mijn operatie zag ik een oncoloog op televisie, ze was nogal fel over het feit dat “men”  beweerde dat een positieve levenshouding zou bijdragen aan herstel bij borstkanker. Ze zei dat als je dát geloofde, je ook geloofde in het omgekeerde: Stierf je aan borstkanker dan had je zeker geen positieve levenshouding gehad. Bullshit.
(Volgens mij zei ze dat woord letterlijk, maar zeker weet ik het niet)
Wél is het zo, beweerde ze, dat een positieve levenshouding bijdraagt aan HOE je de tijd van je ziekte beleeft, NIET dat je jezelf erdoor genezen kan.

 

*) Er zijn ook mannen die borstkanker kunnen krijgen

Baarden

Mijn lief had ooit een baard, een snor, lange bakkebaarden en een combinatie van deze gezichtsbeharing, maar toen ik hem leerde kennen had hij een “bloot” gezicht.
Ik vind baard en snor leuk, maar bij het kussen prikt sommige beharing wel, dus een klein beetje inspraak eiste ik wel bij het al dan niet laten groeien van zijn gezichtshaar.

Ik “baarde”  in de loop van de tijd 2 prachtige zonen. Snoezige blote babytjes, waarvan de verpleegster in het ziekenhuis bij de één zei dat hij grote voeten had en bij de ander dat hij grote handen had!

Op een vakantie met zijn vieren in de vouwwagen bleef mijn lief op een ochtend wel erg lang weg bij de “ochtendschoonmaak”; de wasruimtes waren niet zó ver weg. Toen hij eindelijk naar de tent kwam, proestten onze jongens het uit: Papa had een lipje!!
Mijn lief had baard en snor afgeschoren. Hij vond de vakantie er een goed moment voor.
Ik kende hem zo (van vroeger) maar moest wel wennen.

De jongste zoon begon eens met een baard en snor, later begon de oudste daar ook mee.
Als ze samen waren hadden ze het over baardvet, trimmers en baardshapers.
Mijn lief en ik lachten wat af.

Baarden zijn anno 2019 erg in; wil je een beetje modieus zijn dan heb je een baard.
Of zoals ik een man hoorde zeggen: Zonder baard zie je eruit als een oude lul.

Ik zag dat mijn man zich niet geschoren had. Spannend (ik vinden baarden, mits goed onderhouden, leuk) en ja hoor na een tijdje had hij een leuk, kort baardje.

De zonen waren enthousiast; dat opende perspectief voor Vaderdag!
Opeens leek mijn man weer op zijn zonen, of zij op hem.
Na de Vaderdag heeft ook mijn man, baardvet, een trimmer en…… een baardschort.
(Ik lach wat af)

Polderland

Gisteren hebben we een route gefietst door polderlandschap Eemland.
Eerst over een dijk met aan weerskanten besmette (processierups) eiken. Het was mooi weer, dus hadden we T-shirt en “blote” broek aan; maar hopen dat de rupsenhaartjes de andere kant opwaaiden.

stiltegebiedDan door een stiltegebied langs eindeloos lijkende weilanden. In één zo’n weiland staan veel schapen, geen greintje schaduw te vinden. Dan zo’n wollen jas aan hebben!! Ik heb me laten vertellen dat boeren wel een afdakje o.i.d. willen maken, maar dat de gemeenten daar geen vergunning voor geven: bestemmingsplan onbebouwd is onbebouwd. (Misschien wel terecht, maar als het nog warmer wordt, zoals verleden jaar, is dat NIET diervriendelijk!)

fietspont

We komen bij een zelf te bedienen fietspontje. Aan de overkant van de sloot staat een dame met een fiets te wachten tot wij aan de overkant zijn (de pont ligt aan onze kant) Er staat een bord wat we moeten doen met veel waarschuwingen. De dame mét fiets woont hier kennelijk in de buurt want ze vertelt ons, als we “over”zijn, dat er regelmatig mensen naast het pontje vallen bij het eraf en erop gaan! Géén overbodige luxe dus, die waarschuwingsborden.

Er zijn ook hier veel weilanden met niets: geen dieren, alleen gras.
We zien één haas in zo’n weiland. Naast het pad staat een bordje vogelboulevard.
Helaas zien we maar 2 scholeksters; prachtig met hun oranje/rode poten en snavel.
Er scheren af en toe zwaluwen over het pad.
Hier moet ik  denken aan een weersvoorspellend rijmpje:
Vliegen de zwaluwen laag,
dan blijft het droog vandaag
.
Zo ziet het er ook uit vandaag: droog.
Verderop in een paar weilanden naast elkaar tel ik 40 paarden, misschien een stoeterij?
Hollen of stilstaan hier: veel weilanden met NIKS en dan opeens; veel schapen, koeien of paarden. Wisselweilanden?

Aan het eind van de route:  Polderrestaurant De Haven van Eemnes. We beklimmen een trap en zoeken een plaatsje in de schaduw; het terras kijkt uit over haven en polder


We bestellen iets te drinken, met niets te eten erbij, tot groot verdriet van de enige terrasmus hier, die van stoel op stoel hipt, op onze tafel komt kijken en ons vragend aankijkt;geen taart? Bier hoeft hij niet.

Na het genieten, drinken en afrekenen dalen weer af tot normaal niveau en fietsen weer langs  weilanden. Nu zien we twee reigers. Het rare is dat hier nu in de “lege” weilanden enorm veel houtduiven zitten. In één wei langs het fietspad tel ik er 9! Wat zoekt een HOUTduif in een weiland?

Ná de weilanden komen we uit bij wel een leuk laantje máár met allemaal roodwitte linten met PAS OP er langs. Ik trek toch maar iets met lang mouwen aan en hoop er het beste van. ( gelukkig allebei géén last van JEUK gekregen)
Eén van de laatste paadjes waar we overheen fietsen is zand met stenen en DROOG; grijze stofwolkjes stijgen op onder de fiets voor me.
Boven een weiland zie ik een enorm grote roofvogel (helaas geen verrekijker meegenomen) zou het de zeearend zijn, die op het eiland De Dode Hond zijn domicilie heeft gevonden? Het zou zo maar kunnen.

Leuke fietstocht, heerlijk weer, lekker bier.
Ik had op deze poldertocht wel wat meer vogels verwacht.

Struinen in de tuinen.

muziek in de tuinOp 7 juli waren er tuinen in Amersfoort (en ook in andere steden) die in intieme podia waren veranderd; kunstenaars toonden met hun voeten in het gras hun talent. Elke act duurde 30 minuten, er was geen entreeprijs; een vrijwillige bijdrage werd wel op prijs gesteld; Struinen in de tuinen
Thuis hadden we een paar acts uitgedraaid, die ons leuk leken om te bekijken. De eerste tuin die we wilden bezoeken was “verdekt” opgesteld. Achterom lopend komen we in een tuin, met bank,krukjes en stoelen die klaar staan en waar al wat publiek klaar zit, we schuiven aan.

We zullen een vocalgroup gaan horen.
Er komt een dame  die ons vertelt dat er in het programma een fout is geslopen en dat ze pas gaan optreden om half 2. ( programma vermeldde 12.45) Het spijt haar zeer.
“Maar” zegt ze : “we zijn nog niet gekleed”(dat versta ik tenminste) Dus ik vraag wanneer ze wel gekleed zijn. Een lachsalvo!
Ze zei dat de groep nog niet compleet was.
Hen was verteld dat ze pas om half 2 zouden optreden. De kleding was dus het probleem niet. Ze vraagt of we terug willen komen. Dat gaan we doen.
We verlaten ons bankje onder de vijgenboom.

lucy in the skyWe raadplegen het programma boekje en ontdekken dat als we flink doorlopen net of net niet de Westsingel kunnen halen. Dáár zal in de tuin van de monumentale mannenzaal van het St. Pieters en Bloklands Gasthuis  (gebouwd in 1531)  Lucy in the sky optreden.
We halen het nét niet!
Snel lopend door de mannenzaal (al eerder bezocht, geweldig om de verhalen te horen en zien hoe het daar vroeger toeging) komen we in de tuin. We zien de achterkant van een dame en heer die gitaar zitten te spelen. We strijken neer op een muurtje om niet te storen (alle stoelen zijn trouwens bezet)
Mooie liedjes, leuk gitaarspel, leuke sfeer.
Er komt 2 stoelen vlakbij vrij, dus strijken we neer onder een gigantische appelboom en luisteren comfortabel zittend verder.
Ze spelen nog één nummer na 12.15, dan moeten we daarna echt weer terug “rennen” naar de Bloemendalsestraat voor Vivid, de close harmony vocalgroup in de tuin waar we al eerder waren.

vividEen geweldig optreden onder de leiding van hun dirigent Ruben Smits, die ook de meeste arrangementen verzorgd heeft. Als we de tuin in komen zegt de dirigent net dat de mensen die achterin zitten het misschien niet goed kunnen horen, ”Kom naar voren er is nog plaats”
Niemand staat op, dus wij lopen door naar voren en zitten dan helemaal vooraan.
Genieten! Geweldig optreden van een groep die nog maar een half jaar bestaat.
Ik heb tranen in mijn ogen, mooie stemmen, goede solisten en zeker één lied met een ontroerende tekst! Na afloop praat ik met de dame naast me, die in dat huis geboren is. Ze weet NIET hoe oud het huis is; er is wel een stuk aangebouwd. Toen zij er geboren werd was de tuin veel groter, daar waar nu de Flint staat, vertelt ze.
Bloemendalsestraat
We stoppen geld in de bus en lopen om.
Om het huis van de voorkant te bekijken.
Het is een monument meldt het schildje naast de voordeur. De voordeur gaat open en de huidige eigenaresse staat in de deuropening. Ik vraag  of zij weet wanneer het huis gebouwd  is. Het schijnt moeilijk uit te zoeken te zijn, maar ze weet zeker dat het van vóór 1850 is.
We zijn “vol” van de optredens en hoeven niet meer.(Veel is niet altijd beter)
Genoten, van de zon, de muziek én de tuinen!

 

 

Wonder

Vanmorgen een wonder meegemaakt.
Het begon NIET goed.
Ik schreef mijn blog en hoorde een klap.
Een mus tegen de schuifpui aangevlogen.
Ik keek waar hij terecht gekomen was.
schuifpui.2Dramatisch: met zijn kopje tussen de houten planken van onze vlonder, zijn lijfje geknakt.
Heel voorzichtig haalde ik het kopje omhoog.
Het keek me aan en “fladderde” een klein stukje weg.
Bijna de vijver in.
Op het uiterste rondje zat het te bibberen.
Ik hoorde een schreeuw en een Vlaamse gaai streek neer op onze tuinstoel
Of ik er goed aandeed weet ik niet, maar ik pakte snel het vogeltje op.
Het draaide zich op het ruggetje, de pootjes omhoog.
Mijn hart klopte in mijn keel.
Ik pakte een bak uit de schuur en legde het vogeltje er in.
De bak legde ik binnen voor de schuifpui. De pui open.
Zo kon ik de Vlaamse gaai (en de poezen van de buren) in de gaten houden.
Als het musje NU stierf zou het niet in de maag van een ander dier zijn.
Niet zo lang ik er bij was.
Ik bleef een tijdje naar het musje kijken.
Het lag op zijn rug en ademde nog wel.

Ik liet het verder met rust en typte mijn blog verder.
Even later vloog het vogeltje uit de bak de wilg in.
Toch niet het nekje gebroken?
Ik zag op dat moment veel mussen in de wilg
Waarschijnlijk familie.
Ze vlogen met zijn allen weg.
Ik heb een wonder meegemaakt.
boom

Japanse Duizendknoop, lekker?

In een regionaal krantje las ik, ik meen 2 jaar geleden iets over japanse duizendknoopde Japanse Duizendknoop, een plant die groeit als kool en niet uit de tuin weg te krijgen is. Het was een “eng” artikel. Je moest de plant uitgraven en verbranden (beslist NIET op de composthoop leggen of  in de biobak doen)
In bepaalde gemeentes zou je zelfs een boete krijgen als de plant in je tuin gespot werd!!!
Wat was er zo “eng” aan deze plant? De wortelstokken van deze plant zouden zo sterk zijn dat ze gebouwen, leiding en wegen zouden kunnen mollen; hij moest uitgeroeid worden!

Toen we het wisten hebben we onze tuin nagekeken en inderdaad er waren 2 kleine plantjes van in de voortuin, die ik al eerder als onkruid had bestempeld en al een paar keer had weg geschoffeld.
Nu ik het wist liet ik ze “even” staan, zouden ze hard gaan groeien? Inderdaad, ze werden in korte tijd vrij groot. Uitgegraven en klaar is Kees. Dacht ik.
Het werkte dus niet zo; van tijd tot tijd dook er weer een plantje op die ik er dan maar weer uittrok. Ook zeer onlangs nog.

Vandaag was er in Blaricum een TRY OUT markt van de oerboeren.
Er stonden kraampjes oa. van de Zorgboerderij het Werckpaert met rabarber, jam en eieren.

Iemand van bijenschans Steegland met honing en iemand met knautiabijvriendelijke planten (waarvan ik onmiddellijk een knautia heb gekocht en die thuisgekomen meteen in de tuin heb gezet; kom maar bijen)

Maar waar ik eigenlijk voor kwam was de pluktuin in aanleg. 3 Dames hebben tezamen van het paardenweitje achter de boerderij (=gemeentelijk monument) aan de Eemnesserweg 15* een biologisch, dynamische pluktuin gemaakt. Keurige bedden met allerlei plukbloemen.

pluktuin blaricum
Deze foto is eerder in het jaar genomen

De tuin zal in juli opengaan. Nu bloeiden er al een paar dahlia’s en een bed korenbloemen (3 op het Blaricums gemeentewapen) We krijgen een privé rondleiding van één van de dames. Ze vertelt over wat ze allemaal hebben gedaan alvorens er uit ziet zoals het nu doet en vertelt over de bepaalde bloemen.
Er sluit een bezoekster bij ons aan, die wijst op de randen waar hoog gras, wilde klaproosjes en andere plantjes staan.

Dát hebben de 3 dames expres zo gelaten, om te laten zien hoe het was en om het een mooie omlijsting te geven.
De bezoekster wijst op een plant ”Maar dat is toch de Japanse duizendknoop” (verbijstering in haar stem)
“Inderdaad dat is hem, daar maken we heerlijk limonadesiroop van! U kunt het binnen proeven.”
Ongeloof zowel van de bezoekster als van ons. Dus je hoeft niet te verbranden of griezelige dingen met de plant te doen: je maakt er limonade siroop van!! Ik kreeg het recept (citroensap en schil toevoegen 15 min. laten koken, zeven,dan rietsuiker erbij en nog even laten doorkoken: voilá limonadesiroop. )Beetje water erbij en drinken maar.

Helaas was de siroop toen we eindelijk naar binnen gingen kennelijk al uitverkocht, we zagen het niet staan. Thuisgekomen meteen onder de struiken in de voortuin gekeken of er nog wat duizendknoop staat.Waarachtig nog wat jonge loten, die meteen uit de grond getrokken. Op internet even gekeken WAT je precies van de plant moet gebruiken. De dame zei bladeren en steeltjes, hier stond dat de bladeren er een vieze smaak aan zouden geven; dus alleen de steeltjes ( in stukjes van 2 cm gesneden) gebruikt. Er was heel weinig van de plant in de tuin, dus ik had na bereiding  maar één glas siroop ( goed voor 4 glazen limo)

Laat ik zeggen: het was een aparte smaak!! ( ik was heel zuinig met de rietsuiker geweest en dat was te merken ook)
Een leuk experiment!
Misschien iets voor U, lezers, om eens te proberen!

 

*) in bezit van de Agrarische Stichting Blaricum, opgericht in 1989

 

Tupperware

Tupperware is een Amerikaans Multinationaal bedrijf opgericht door Earl Tupper:
Hun hoofdfocus ligt op het maken van plastic containers voor het bewaren van voedsel.

Vroeger kon je de producten uitsluitend kopen op party’s.
Iemand stelde dan haar*) huis beschikbaar en nodigde vriendinnen en familie uit.
Er kwam dan een demonstratrice  met een heleboel plastic spul. Zij legde de aanwezigen uit  hoe handig het allemaal was. Als ze uitgesproken was en iedereen had een kopje koffie van de gastvrouw gekregen dan kon er besteld worden.
De Tupperwaredame noteerde de orders. Na een bepaalde tijd kon je dan je bestelde producten ophalen bij de gastvrouw van de party en ook aan haar betalen.

De gastvrouw kon, na de demonstratie, gratis Tupperware spullen bestellen ter waarde van een bepaald percentage van het totaal bedrag van de op haar party bestelde producten.
Het was dus zaak om veel vrouwen uit te nodigen en met name koopgrage vrouwen.
De demonstratrice probeerde op zo’n party dan één of meerdere nieuwe gastvrouwen te ronselen.
Vaak werd je dan bij DIE party ook weer uitgenodigd omdat ook dat een bekende van je was.

Ik was, in die tijd, (nog) helemaal niet zo goed in NEENzeggen, dus ben ik bij verschillende van die party’s aanwezig geweest. Tevoren zei ik tegen de gastvrouw dat ik alleen maar “kamervulling” zou zijn, want kopen zou ik niet doen (weinig geld).
Ik ben er één keer ingestonken en ”moest” zo’n party organiseren. Nachten wakker gelegen omdat de meeste vriendinnen en kennissen niet konden of wilden (ZIJ konden wél neen zeggen) Eindelijk had ik een paar vrouwen bij elkaar.
tupper3De party is geweest en ik heb er een oranje manderijnenschiller aan overgehouden (nog steeds in de keukenla) Het was het goedkoopste item geloof ik, wat duidelijk maakt dat er weinig verkocht werd die avond. Ik had voornamelijk kamervullingdames.

Tupperware komt  NU weer onder mijn aandacht
tupper 2doordat de Plussupermarkt zegeltjes uitgeeft; een volle kaart geeft, mét bijbetaling,recht op tupperware producten met fikse korting (73,76.77. 87 en 85%) .
Eén product, de VentiSmart van 375 ml (14,1×9,8×6,8 cm) is met 100% korting: gratis dus. Onlangs was mijn spaarkaart vol en haalde  ik mijn gratis product op.

 

Anders dan de vroegere recht-toe-recht-aan producten!
Op deze gebruiksaanwijzing staat o.a.
De gewelfde bodem maakt het mogelijk de voedingswaren te scheiden van het vocht.
Het ventiel aan de bovenkant kan in 3 verschillende standen worden gezet
De producten afgebeeld bij het kruissymbool dienen niet in de koelkast bewaard te worden.
Tupperwareproducten zijn gemaakt voor het leven.
Wij produceren onze producten zoveel mogelijk in Europa. (??)

En ja, als je meer producten wil aanschaffen, dan dien je contact op te nemen met een consulent(e)**) in jouw buurt en beleef je een culinaire ervaring.

 

 

*) het waren altijd vrouwen ( die deden voornamelijk TOEN het huishouden)
**) er zijn nu dus ook mannen bij de producten betrokken