Slapende vogels

Zelden zie ik een vogel in een boom slapen.

Eenden en zwanen wel eens op of naast het water met hun kop tussen hun veren maar verder?

Nooit een vogel op een tak zien zitten slapen!
Toch schijnen ze dat wel te doen.
Niet altijd ’s nachts.
Vogels slapen als ze niet kunnen eten.

We weten allemaal dat uilen ‘s nachts op jacht gaan (omdat hun voedsel, muizen, dan actief worden) dus slapen uilen overdag

Zaadetende vogels zien in het donker geen zaden, dus die slapen ’s nachts en foerageren overdag
Ik las dat er ook vogels zijn die in de lucht slapen, zoals een gierzwaluw.

Dan zijn er ook nog waadvogels, die schelpdiertjes, pieren en dergelijke eten. Zij zijn afhankelijk van tij, laagwater betekent voedsel. Zij slapen dus bij hoogtij, als er geen waterbeestjes te vangen zijn.Ik schreef al eerder dat sommige waadvogels hun poot intrekken om hem warm te houden (ze wisselen ook van poot) Hun poten hebben tenen, waarvan er minstens één naar achteren wijst, dus heeft de staande poot een behoorlijk draagvlak met de grond.

Het feit dat vogels die wel in een boom slapen er NIET uit vallen ligt er aan dat ze een soort klemmechanisme in hun poten hebben waardoor het vasthouden “vanzelf” gaat: Als een vogel op boomtak gaat zitten, buigen zijn enkels bij het neerkomen, pezen die langs de achterkant van hun poten naar de tenen lopen worden dan strak gespannen en tenen krommen zich: de vogel zit dan zo “vastgeklemd” op een tak dat hij actie moet ondernemen om los te komen.
Het zou, in principe dus zo kunnen zijn, dat als een vogel, slapend op een tak zou sterven, het heel moeilijk zou zijn om hem los van de tak te krijgen.

Ooit  zag ik op de BBC een aflevering van Autumnwatch waar ze camera’s (infrarood) onder een pier hadden bevestigd, zodoende kon je ’s avonds allemaal spreeuwen zien die daar naartoe kwamen om te slapen. Voor de warmte dicht zaten ze ’s nachts dicht tegen elkaar aan. Als het ’s morgens wat warmer werd, schoven ze een stukje van elkaar af.

Kool- en pimpelmezen schijnen ook in de winter wel in nestkastjes te slapen (daarom is het zo belangrijk de nestkastje ná het broedseizoen schoon te maken) Ook boomkruipers en staartmezen schijnen in nestkastjes te slapen, maar dan met een groepje, lekker warm.

Deze vogels “slapen” weliswaar niet, maar zitten wél stil; kleine kunstwerkjes, waar omheen de echte vogels zich bewegen

Vakantieidee naar huis mee

Soms zie je op vakantie “iets” waarbij je denkt hadden we dat thuis ook maar, en dan bedoel ik niet het klimaat.
Zo was ik, jaren geleden, in de Achterhoek en zag daar,  aan het eind van de zomer, een soort vierkanten hekwerken staan waarin afgevallen bladeren gegooid konden worden.


Thuis (rand van de Randstad)  liggen in de herfst overal afgevallen bladeren. Gemeentes sturen dan een paar keer zo’n (herriemakend) karretje langs, dat de bladeren, onder de heg of naar een boom blaast of, in het gunstigste geval, opzuigt en afvoert.
“Gewone” mensen vegen de bladeren voor HUN hek of huis weg, sociale mensen stoppen niet bij HUN tuingrens, maar doen dat ook bij een (invalide of oude?) buurvrouw of man, maar steeds minder mensen doen een stuk van de straat omdat hun groene bak dan zo vol raakt, het “best” onder de heg kan (waaronder het vervolgens weer WEG waait),de gemeente dat ook doet en meer van dat soort … redenen.

In de Achterhoek  zet men, al járen bladkorven neer. In de gemeente Bronckhorst,*) een dorp met een  omtrek van 108 km gemeentegrens (28.643 hectare opp) zet de gemeente in de herfst tijdelijk 200 bladkorven neer. (Bronckhorst is een samenvoeging van meerdere buurtgemeentes).
De opgeveegde bladeren kunnen hierin gegooid worden én worden gratis opgehaald.
Die bladkorven worden wekelijks geleegd.
Na de herfst, de week vóór kerst, worden ze opgehaald.
Ze kunnen uit elkaar en worden dan als enkele hekwerken op de gemeentewerf opgeslagen.
Een geweldige service die de sociale samenhang van de omgeving gunstig beïnvloed.
De gemiddelde Achterhoeker heeft veel meer grond heeft dan de gemiddelde Randstadbewoner. Meer grond, (mogelijk) meer bomen en dus meer bladeren. Dus nóg socialer dat, als je je eigen tuin bladvrij gemaakt hebt, en (die bladeren ook in de bladkorven kan gooien) ook nog even de straat en stoep vóór jouw en de buren ’s huis bladvrij maakt.


Toen ik dit de eerste keer gezien had en thuis kwam heb ik er meteen een mailtje aan ONZE gemeente aan gezonden. Ik kreeg (na een lange periode en een “herinneringstelefoontje”) het antwoord: Het kon niet, want men had, voor het hekwerk, géén opslagruimte!
Ik woon niet ver van een dependance van de gemeentewerf af en betwijfel of er niet, desnoods met een zeil erover, hekwerken kunnen staan.
Maar….. het zij zo.

Onlangs was ik weer in de Achterhoek en zag de bladkorven (soms met rood lint eromheen voor de veiligheid) weer staan.
De herfst is nog maar net begonnen, dus er ligt nog niet veel in, maar ik zag straten, bijna vrij van blad en bladkorven met kleine hoopjes blad. Dat gaat “straks” veranderen. Sommige straten blijven, ondanks de herfst, bladvrij, maar de korven worden voller en voller én worden elke week geleegd!
Een slim initiatief

*) Er bestaat ook een stadje Bronkhorst (zonder c) met maar ca. 100 inwoners.

Achterhoekers vieren ZICHTBAAR

In tuinen in de Achterhoek staan soms borden met dingen als “Opa en oma zijn een leuk paar, ze zijn al 40 jaar bij elkaar” en dan een heel verhaal, al dan niet op rijm.
Of een laken met daarop “De rapen zijn gaar, Teun wordt 50 jaar” met een verhaaltje en onderaan “Van je collega’s in de Zorg”
Ik vind dat enig! Zo kom je nog eens wat te weten van de mensen die in dat huis wonen.
Ook met geboortes wordt véél gedaan, vinden wij, Randstadters.

Hier zie je weleens een ooievaar die zogenaamd gecrasht is tegen een ruit aan, best leuk, maar niet origineel, niet speciaal voor DIE baby.

Deze keer zagen we in tal van  Achterhoekse dorpjes (we stappen uit en lopen rond!) vlaggetjes, beschreven lakens, een gigantische manpop op een motor en meer van dat soort aparte dingen.
Maar ook nogal eens de melding van een voornaam met daarachter 25 jaar!
Dat zie je bij ons NOOIT!
Met 21 word je volwassen, daar wordt soms wel iets extra’s gedaan (binnenshuis) maar 25 jaar?
Dát heb ik maar eens aan een échte Achterhoeker gevraagd.

Wat blijkt ? 25 Jaar is de helft van 50 (dát is bij ons ook zo) en dat vieren ze in de Achterhoek, je bent op de helft van het Abraham/ Sara zijn. Dat kennen wij Randstadters niet! Best jammer.

Weer  een Achterhoeks gewoonte  geleerd.



In of verkoop van huisraad e.d.

Soms is er iets, van huisraad bijvoorbeeld, NIET kapot, maar wil je het toch niet meer in huis hebben.

Er was een tijd dat onze zonen op kamers gingen en de zonen en dochters van vrienden ook. Al die jongelui hadden spullen nodig. Dus had je een lamp, een oude bank, een kruk of kastje over, dan ging het naar een kamerbewoner.


Mijn lief en ik zijn NIET goed in dingen verkopen. Ooit, vóór er computers bestonden ( Markplaats nog niet bestond) kochten we een nieuwe eethoek en hadden bij de supermarkt een kaartje gezet voor de verkoop van onze oude eethoek; ronde witte tafel met 5 oranje kuipstoeltjes.
Er kwam een dame in een sportautootje, die maar 1 stoel tegelijk kon meenemen en vroeg of wij ze niet wilden komen brengen én of het niet voor de helft van de prijs kon. Ze is, na vertrokken te zijn met één stoeltje, een paar keer terug gekomen, één keer met een kennis die de tafel kon vervoeren. We hebben nog niet de helft van het geld gekregen.
Natuurlijk hadden we eerst het geld moeten vragen en dan pas de eerste stoel meegeven, maar ja, dát hadden we niet gedaan!

Tegenwoordig zijn er sites zoals Marktplaats.
Ik heb er één keer iets via Markplaats gekocht, iets dat NIET meer in winkels te krijgen was en Ik graag iemand cadeau wilde doen..
Ik  werd binnengelaten in een woonkamer waar van alles gebeurde, dat ik niet wilde zien of horen en waar op een tafel “de waar” die ik wilde kopen, lag. Het geld werd me haast uit de handen gerukt door een kleine gast, die van de bank opsprong zodra ik GOED had gezegd.
De moeder vergoelijkte dat ze het geld hem had beloofd. Eéns maar nooit meer!

Laatst hoorde ik iemand, die van een flat kwam en nu een tuin kreeg  zeggen dat hij op Marktplaats eens ging kijken voor een tuinslang! Ik zou niet op het idee komen om voor een tuinslag op Marktplaats te kijken!

Aan de andere kant hoorde ik van iemand die een hele keuken voor €500,- op Marktplaats had gekocht. Precies  dat wat ze wilde; een kookeiland met alles erop en eraan. Er zijn dus echt wel “koopjes”

Mij verlokt het niet!Wat we “over”hebben gaat naar de Kringloopwinkel (die wij altijd Kringspierwinkel noemen)
Voor mij zijn ook de koopjes bij een Kringspierwinkel:  ik kan het voelen en bekijken, het prijsje staat erop en ik koop het in een “neutrale” omgeving, dat is meer mijn ding.

Natuurkunstwerk

Ooit hadden we in de voortuin een klein stekelig plantje.
Druk, druk, druk, dus een tijdje niets aan de (voor)tuin gedaan en toen “opeens”  een enorme distel.
Waar kwam die vandaan?
Het bleek het kleine stekelige plantje te zijn, uitgegroeid tot een enorm distel, die met veel moeite (en pijn) verwijderd kon worden, omdat hij, groot en sterk, de kleine plantjes  in de tuin verdrong.

Onlangs liepen we in een natuurgebied met veel grasland en zagen we een stervormig
natuurkunstwerk.distel
Het leek verdraaid veel op mijn plantje toen; een distelsoort.
Ik vermoed dat het een aarddistel is; een plant uit de composietenfamilie die ca. 20.000 (voorzichtige schatting)  soorten telt ( ik kán er dus naast zitten wat dat “aard” betreft)

In deze beginfase, waarop de plant een soort zilvergrijze grondrozet lijkt, doet het me denken aan een mandala*) door de natuur bedacht om even bij stil te staan?  (mediteren wellicht)
mandala

*)geometrisch patroon dat metafysisch of symbolisch de kosmos uitbeeldt.
Het kan tijdens meditatie worden gebruikt als object om de aandacht op te richten.

Zielenpijn

Vanmorgen bij de supermarkt liep een oma met een kleinzoon, een jongetje van een jaar of 10.
De oma had naar beneden getrokken mondhoeken.
Ik heb haar nog nooit eerder gezien, dus ik weet niet of  zij haar mondhoeken altijd zó had of dat ze alleen nú haar stemming weergaven.
Bij de kassa stonden ze samen achter me.
Ik heb het jongetje niets horen zeggen, maar wel de oma : “Wat ben je toch een vermoeiend kind”
traan2
Tranen schoten in mijn ogen.
Gelukkig had ik maar één boodschap. Ik gaf het geld aan de kassière, zei dag en vluchtte de winkel uit.

Ons enige kleinkind is 10 jaar, we zien hem zelden.
Zijn ouders zijn gescheiden; hij leeft bij zijn moeder en komt eens in de 14 dagen een weekend bij zijn pa, onze zoon. Zijn ex is een nieuw leven begonnen met een nieuwe man en nieuwe kindjes, daar hoort geen ex-schoonmoeder bij.
Dát kan ik begrijpen, maar dat een opa en oma, die nóóit een ex opa en ex oma worden, weggehouden wordt van hun enige kleinkind, dát kan ik niet begrijpen.
We hebben er verdriet van.

Dat doet onze schoondochter niets: “Als je hem wil zien praat je maar met je zoon”.
Onze zoon krijgt weinig tijd van haar om met zijn zoon te bonden, als daar ook nog reisjes naar opa en oma af moeten houdt hij nog minder tijd samen over.
Hij doet het wel af en toe, dat is dan  voor ons een hoogtijdag.

De kleinzoon en wij dat klikt! Maar de loyaliteit met mama wint het.
Hij is net als mijn man en mijn zoon geen prater.
Eén keer opende hij zijn zieltje: “Oma weet je, als ik bij mama ben verlang ik naar papa en als ik bij papa ben wil ik naar mama.”
Wat zeg je dan als oma?
Je slikt je tranen weg en knuffelt. ( en hij liet het toe)