Film: 45 Years

Hoofdrollen: Charlotte Rampling en Tom Courtenay
regisseur: Andrew Haigh
Release: 2015

45-YEARS-NLDe film is opgedeeld in dagen en begint een week voordat een kinderloos echtpaar hun 45 jarig huwelijksfeest zal gaan vieren. De laatste dag is de dag van het huwelijksfeest. Hun 40 jarig huwelijksfeest (kennelijk een jubileum dat vaker gevierd wordt dan het 45 jarig huwelijksfeest)  hadden ze moeten overslaan doordat de man toen in het ziekenhuis lag voor een bypass. Afgesproken was om dan met vrienden en bekenden de dag te vieren dat ze 45 jaar geleden getrouwd waren.

Het is een enorm trage film (nooit heb ik in mijn leven een tragere film gezien!)
Close-ups blijven lang staan en er is weinig (géén) actie in. Een enorme acteerprestatie voor de hoofdrolspeelster, die het meest in beeld is en wier gezichtsuitdrukking ALLES moet zeggen én ook doet!
Ze kreeg een Oscar voor de beste actrice in 2016!

Het verhaal gaat over een kinderloos echtpaar die een goed leven samen leiden totdat er een brief uit Zwitserland arriveert. De man probeert hem te lezen, gaat een Engels-Duits woordenboek in een box in de schuur opzoeken*) om de brief goed te kunnen vertalen.
Het blijkt een brief te zijn van Zwitserse autoriteiten om hem te vertellen dat een vrouw die in de jaren zestig in de bergen verongelukt is, gevonden is.
De vrouw van het echtpaar wéét van deze vrouw, ene Katya, een vroegere, uit Berlijn afkomstige vriendin van haar man én haar bergongeluk af.

Door de brief gaat het verleden bij de man steeds meer leven.
De autoriteiten geven hem de mogelijkheid om naar Zwitserland te gaan. Hij wijst het niet meteen af. Iets dat zijn vrouw “vreemd” vindt. Gaandeweg de film komen wij kijkers én ook zijn vrouw erachter hoeveel deze Katya voor hem betekend heeft. Hij “bekent” ook dat ze tijdens de paar weken durende reis met haar door de bergen zich uitgegeven hebben voor man en vrouw. Vandaar ook dat de  Zwitserse autoriteiten hem van de vondst verwittigen. Het lichaam (uitgegleden en in een gletsjerspleet verdwenen) is door het ijs goed bewaard gebleven, maar is nog niet uit de bergen opgehaald. De man mijmert hardop : Zij is nog steeds een 25 jarig meisje en kijk mij nou.

Als kijker kon ik me in de man verplaatsen, die plotseling met zijn “vorige” leven werd geconfronteerd en daar in dreigde “weg te zakken”
Maar ook snapte ik de vrouw, die 45 jaar met deze man geleefd heeft en  hem  plotseling voelt “wegdrijven” terwijl zij druk is met de voorbereidingen van hun feest (jurk uitzoeken, zaaltje bespreken, muziek uitzoeken etc.)

Er komen in de film, vind ik, echt man/vrouw dingen voorbij.
Tegenwoordig moeten we allemaal gelijk zijn man en vrouw, maar dat ZIJN we natuurlijk niet.
Gelijke kansen, gelijke betaling: NATUURLIJK, maar vrouwen zijn ANDERS dan mannen, pakken dingen anders aan, voelen dingen anders.
In mijn ogen maken juist de verschillen het leven met elkaar zo bijzonder, de wisselwerking tussen de twee seksen is zo boeiend en verrassend.

In de film, als kijker heb je de nodige afstand, dacht ik meid laat je niet meeslepen, het is meer dan 45 jaar geleden gebeurd vóór hij jou zelfs kende”
Als ik mezelf in die situatie zou bevinden, zou ik, weet ik, hetzelfde doen als zij: ’s nachts wakker liggen, me dingen afvragen, “onredelijk” jaloers zijn.

Van de man ging ik enerzijds houden; geen macho maar een lieve man, die door zijn gevoelens ten aanzien van zijn vroegere vriendin wordt overspoeld. (Hij geeft ook toe dat als ze NIET was overleden, hij met haar getrouwd zou zijn)
Aan de andere kant zou ik hem door elkaar willen schudden en zeggen
Dat was TOEN, kijk wat je daarna hebt opgebouwd, zie de vrouw staan waarmee je oud bent geworden, waar je, tot een week geleden vóór de brief kwam, gelukkig mee was.

Ik schreef het al:  We zagen een bijzondere film, die ook hier thuis de nodige discussie opriep.

 

 

 

*) Speelt zich af in het pre-digitale tijdperk

Film: Blinded by the light

Released: 2019
regisseur: Gurinder  Chadna
Hoofdrolspelers: Viveik Kalra; Gulvinder Ghir ;Nell Williams en Dean Charles Chapman

Een film naar een autografisch boek van Safraz Manzoor over de invloed die muziek heeft op een Pakistaanse jongen die in Luton (ca. 50 km van Londen) woont.
Een vader die naar Engeland komt om het beter te krijgen, in een autofabriek werkt (ten tijde van Margaret Thatcher) een onderdanige vrouw heeft en 2 kinderen die weten dat vaders wil wet is.
De vrouw zit achter de naaimachine, aanvankelijk om wat bij te verdienen, later als de vader bij de autofabriek ontslagen is (economische crisis, veel werkelozen) bijna dag en nacht  achter die machine om het gezin financieel draaiende te houden. Ook de kinderen moeten alles wat ze (bij)verdienen afstaan om in de “betere” wijk waarin ze wonen te kunnen blijven.

Het verhaal is niet erg sterk, de afloop voorspelbaar (hij krijgt het meisje en wordt schrijver)
Wat de film in mijn ogen wél de moeite waard maakt is het zien van Engeland in die tijd door de ogen van een jonge, niet Engelse jongen. De beelden van de lange rijen bij de arbeidsbureaus, de opkomst van het Nationaal Front, het leven in een voorstad van Londen, waar niets gebeurde, waar niemand wilde zijn, maar wél was.
Een terugblik in een voorbije (?) tijd, maar een tijd  die wel weer terug kan keren.
In zekere zin  is het een waarschuwingsfilm! Niet alleen voor Engelsen!

De muziek die de jongen de mogelijkheid gaf zijn leven te “verdragen” was van Bruce Springsteen. Deze muziek is veelvuldig in de film te horen. Zijn teksten lijken wel voor de Pakistaanse jongen in DEZE omstandigheden geschreven te zijn. Het lijkt alsof Bruce hem begrijpt en zijn teksten voor hem schrijft. Dit geeft hem kracht.

Ik denk dat Safraz daar niet uniek in was; dat veel jongeren die het moeilijk hebben (in welke tijd dan ook) een muziekHELD hebben. Waarvan zij denken dat hij hen begrijpt, hun teksten zingt (Kurt Cobain was in de jaren negentig ook een zanger waarvan de generatie TOEN dacht dat HIJ hen begreep)

Als de muziek van Bruce Springsteen je wat doet helpt dat zeker om de film meer te waarderen.

film pop
popcornmachine in de bios

 

 

Film: Fisherman’s friends

Relase: oktober 2019
Regisseur: Chris Foggin
acteurs: velen oa. Daniel Mays en David Hayman, Tuppence Middleton

fishermanEen echte feelgoodfilm, die nog echt gebeurd is ook. Het leven in een kleine vissersplaats is echt, iedereen kent iedereen en als er niet gevist wordt zingen ze in een shantykoor.
Door toeval (toeval bestaat niet, geloof ik zelf) worden ze “ontdekt” en komt er een platencontract uit voort én komen ze de Top Tien binnen op plaats 9.

port IsaacDe vissers komen uit Port Isaac in Cornwall. Een plaatsje zoals er zovelen zijn in Cornwall. Zelf moest ik bij deze film denken aan het dorpje Mousewhole, ook van oudsher een vissersdorp, ook in
Cornwall, waar ik vele jaren geleden was.
Alles in deze film zie je aankomen en toch is de film leuk.
Er zit een liefdesverhaal in verweven: het laat de tegenstrijdigheid van het grote Londen en een kleine community zien; het “geleefd-worden door geld en succes” en het werken om te overleven en te doen wat je ouders en grootouders ook deden; plastic vriendschap, iemand (een vriend) op zee achterlaten  omdat je hem “vergeet”  en mannen die uitrukken in een lifeboat om mensen te redden en daar bereid zijn hun leven voor te geven. En dat alles met een sausje van geweldige muziek, waarbij het onmogelijk is om er niet blij van te worden.

 

Film: Mary Queen of Scots

Regie: Josie Rourke
Jaar:    2019
Hoofdrollen:   Queen Mary: Saoirse Ronan
Queen Elisabeth; Margot Robbie

Als je een historische film ziet, is de spanning over wat er gaat gebeuren weg!
Je wéét wat er gaat gebeuren.
In het geval van Mary Queen of Scots wéét de kijker dat ze zal worden onthoofd.
Om de film spanning, beleving mee te geven is het noodzakelijk dat je sympathie en/of begrip moet krijgen voor één van de spelers, zodat je als het ware in het verhaal gezogen wordt. Deze film doet dat, in mijn ogen, geen moment.

Mary is een historisch tragisch katholiek figuur die 6 dagen na haar geboorte koningin van Schotland wordt omdat haar vader vermoord wordt.  Zij vertrekt in 1548 (6 jr.oud) naar Frankrijk  en trouwt in 1548 met de Franse kroonprins; zij was 16  hij 14 jaar.
In 1559 wordt hij koning (Francoise II) zijn regeringsperiode duurt 17 maanden.
Zolang is Mary koningin van Frankrijk. Dan sterft haar man aan oorontsteking en
“iets ”in zijn hersenen. Waarop Mary naar Schotland terugkeert.
queen mary

Op dit punt begint de film: haar terugkeer naar Schotland en het aankloppen bij haar halfbroer the First Earl of Moray (onwettige zoon van haar vader Jacobus V)

De opponent van Mary is de protestante Queen Elisabeth, koningin van Engeland (Virgin Queen zoals haar bijnaam luidde) en verre nicht van Mary. In de film krijgt ze pokken, maar ik heb nergens kunnen vinden dat ze  aan die ziekte in het werkelijke leven ook heeft geleden. Zij overwint, in die zin dat zij Mary naar het schavot stuurt en zelf tot haar dood toe over Engeland blijft regeren.

Ik vond het moeilijk om met één van deze vrouwen feeling te krijgen. Beiden komen de hele film niet dichtbij.
In de aankondiging stond dat deze film een kostuumdrama is.
En dat is het: mooie kostuums én schitterende, woeste beelden van het ruige Schotse landschap. Ook 2 moordscenes; de moord van David Rizzio, Mary’s privé secretaris en vertrouweling. Queen Mary, hoogzwanger, moét dit aanzien.
De tweede moord  die we als kijker zien, is de moord op haar tweede echtgenoot, Henry Stuart Darnley. Een explosie blaast hem een huis uit, waarna hij naar buiten kruipt en opgewacht wordt door een man (met capuchon) die hem vervolgens wurgt.
Die man wordt Mary’s derde echtgenoot. (Iets dat haar volk niet in dank afneemt en uiteindelijk tot haar afzetting leidt. (1567) Deze twee scenes heb ik zoveel mogelijk ontweken door naar de vloer te kijken.

Er is in de film nogal wat weggelaten, wat wel logisch is, want Queen Mary’s echte leven is goed voor wel 3 of meer films, maar weglating leidt soms misschien wel tot onbegrijpelijkheid.
In het echt heeft Mary  19 jaar in gevangenschap geleefd (gevangengezet door Queen Elisabeth) vóór ze werd onthoofd.

Ik hoorde in de pauze nogal wat bezoekers klagen over het switchen tussen beelden van de twee koninginnen. Ik hoorde zelfs iemand zeggen: “Gelukkig dat ze pokken kreeg, nou weet ik wie wie is”
Zelf had ik daar geen problemen mee, maar misschien zorgde dit switchen tussen hun beide levens er wél voor dat het wat afstandelijk werd.

Een film die me, gevoelsmatig niet veel deed, maar die het broze beeld toonde van de verhouding tussen Engeland en Schotland, een situatie die ook nu weer actueel wordt in het kader van de Brexit; de Schotten willen NIET uit de EU, maar ze zijn onderdeel van Engeland, dus als Engeland uit de Eu gaat zullen de Schotten wel moeten. Of er ontbrandt weer een “strijd “; met de onafhankelijkheid van Schotland als inzet.

 

Film: Yesterday

Regie: Danny Boyle
Hoofdrollen: Himesh Patel; Lily James
bijrollen: Ed Sheeran; Kate MacKinnon; Joel Fry
Jaar; 2019

Een film over een middelmatige (sommige zeggen “slechte”) singer- songwriter  in Engeland.
Al er een stroomstoring optreedt en alle lichten uitvallen, krijgt hij een verkeersongeluk en komt in het ziekenhuis terecht. Wat er is gebeurd tijdens de stroomstoring, die 12 seconden de hele wereld even plat legde, wordt niet bekend. Maar daarna is er een collectief geheugenverlies voor de hele mensheid, behalve……. 3 personen.
Eén ervan is  Jack Malik ( de zanger)*)
Hij kent de Beatles en hun liedjes, gaat ze zingen en doet of hij ze geschreven heeft en wordt beroemd.(Behalve de andere 2 heeft nog nooit iemand van de Beatles gehoord en kent niemand hun liedjes)

yesterday
Dat is het verhaal in hoofdlijn.
Er tussendoor speelt een liefdesgeschiedenis: zijn vroegere manager is verliefd op hem maar hij heeft dat niet door.
Ook een tussendoorlijn is de wereld van de platenindustrie; het “ster” van iemand maken ten koste van alles, het niet luisteren naar de “werkelijke” ster, maar alleen bezig met eigen gewin.(Een mooie rol van Kate McKinnon als zijn nieuwe manager.)
Ook  Joel Fry speelt een bijzondere bijrol als een vaak stoned,  onhandige roadie.

Een  bij tijd en wijle grappige film met zeker leuke stukjes voor Beatlefans;  Abbey Road en Penny Lane (Londen) en Strawberry Fields (Liverpool) en natuurlijk worden nogal wat Beatle- evergreens ten gehore gebracht.
Er komt ook een  van de Beatles in voor, maar hoe en wat kan ik hier niet vertellen want dan verklap ik iets.

*) de anderen zijn een Moskoviet en een Engelse dame

Film: Red Joan

Regie: Trevor Nunn
Hoofdrolspelers: Judi Dench, Sophie Cookson, Tom Hughes, Stephen Cambell Moore,                                          Tereza Srbova
Film uitgebracht: 2018

Een film die gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van  Melita  Norwood die op 87 jarige leeftijd werd gearresteerd toen er was uitgekomen dat ze (vroeger)gespioneerd had voor de Russen.

In deze film speelt Judi Dench de “oude” Melita (in de film heet  ze Joan Stanley)   het gedeelte waarop ze opgepakt en verhoord wordt. In flash backs zien we actrice  Sopie Cookson  de “jonge” Joan Stanley spelen.

De film is nergens echt spannend, maar geeft wel inzicht hoe Joan Stanley (Melita) tot het spioneren kwam.
Ze werkte mee aan het Britse atoombomproject (ze had natuurkunde gestudeerd in Cambridge) en had toegang tot veel  “gevoelige” informatie over de atoombom.
In de film komt nergens naar voren dat ze overtuigd communist was, wel bezoekt ze bijeenkomsten, wordt verliefd op Leo, een  Joodse Rus en Sonya die zich als zijn nicht voorstelt. Nergens wordt verteld dat het NIET zijn nicht is, wél komt uit dat ze samen een kind hebben!

Leo “lijkt” haar te ronselen om de atoombom gegevens aan Rusland te geven, maar feitelijk blijkt Sonya aan de touwtjes te trekken.
De “echte” beweegreden om de Russen de gegevens van een, te maken atoombom, toe te spelen is niet haar liefde voor Leo, maar de enorme shock die ze krijgt als de atoombom in  Hiroshima ontploft en 3 dagen later die in Nagasaki. Ze hoort het aantal doden, ze ziet in de bioscoop een nieuwsjournaal en denkt dat, door deze gegevens in handen van de Russen te spelen,  het evenwicht hersteld zal worden. Als beide wereldmachten een atoombom hebben zouden ze, zo denkt ze,  die niet zo gauw gebruiken en zou de wereldvrede gewaarborgd zijn.
Daarin heeft ze géén ongelijk gekregen.

In de aankondiging stond dat de film een misdaaddrama  was, in een recensie die ik las (die verre van lovend was, behalve voor het spel van Judi Dench) las ik dat het een verfilmd spionnageverhaal was. Dat laatste  etiket dekt de lading misschien het meest.

De echte Melita heeft overigens géén gevangenisstraf gekregen en overleed in 2005 op 93 jarige leeftijd

Red_Joan_poster.
filmposter

 

Film : Ballon

Duitse film van 2018
Regisseur Michael Herbig
Hoofdrolspelers: Friedrich Mücke, Thomas Kretschmann, David Kros
Alicia von Rittberg,  Karoline Schuch en Jonas Holdenrieder.

In 1961 werd  DE Muur opgericht, deze Duitse grens scheidde West van Oost Duitsland, was 167,8 meter lang, waarvan 45,1 km werd gevormd door de Berlijnse Muur (om Berlijn) De DDR (Oost Duitsland) wilde op deze manier voorkomen dat hun inwoners zouden vluchten  naar het Vrije Westen.
Van 1961 (bouw van de Muur) tot 1989 (Val van de Muur)  zijn er ca. 75.000 Oostduitsers gearresteerd bij de grens omdat ze wilden vluchten;  ca 800 mensen verloren daarbij het leven.

ballonDe film Ballon gaat over twee Oost Duitse families die in 1979 besluiten te vluchten naar het vrije Westen.
De film is vanaf het allereerste moment tot het eind maagtrekkend spannend.
Zelden heb ik een film gezien die me zo meezoog en zoveel lichamelijke spanning opriep als deze film.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Günter Wetzel. Hij maakte samen met een vriend een plan om met hun gezinnen (beiden hebben 2 kinderen) naar het vrije westen te vluchten in een zelfgemaakte (zelfgenaaide) luchtballon.

Door de film kwamen bij mij ook Journaalbeelden boven van de Muur, de grensposten in hoge torens, het prikkeldraad, de honden én de verhalen van mijn man en zoon die beide in Berlijn geweest zijn, ten tijde van de Muur én na de val van de Muur. (Ik heb een daadwerkelijk stukje steen van de Berlijnse Muur)

Het verhaal is indringend, de spanning zó voelbaar. Angstaanjagend, terwijl de film alleen in het begin schokkende beelden laat zien van grensposten die iemand, die probeert over het prikkeldraad en de Muur heen te komen, doodschieten.
Goed acteerwerk, maar vooral enorm goed in scene gezet, zodat de spanning niet opbouwt tot een hoogtepunt, maar constant voelbaar is.

Voor iemand zoals ik, die in Nederland  geboren en getogen is, nooit een oorlog heeft meegemaakt en alles kan en mag zeggen  was het altijd moeilijk te snappen hoe het leven ook anders kan zijn als je “in de gaten wordt gehouden”
Wel te begrijpen met de hersens misschien, maar niet invoelbaar.
Deze film MOEST voor mij een pauze hebben, anders had ik de spanning niet kunnen volhouden, mijn hele lichaam verkrampte van de (in) voelbare spanning

Een klein voorbeeld van een scene:
Locatie; een kleuterschool/kinderdagverblijf, een kringgesprekje; een juf die aan de kleintjes vraagt wat hun papa doet. Je weet als kijker niets van de juf  (Stasi of niet?)
Een kleuter zegt dat zijn vader naait. Juf vraagt wát zijn vader naait. De kleuter; “Dat mag ik niet zeggen”  De kijker wéét inmiddels: Eén opmerking van de juf aan de Stasi en het is het einde van 2 gezinnen. De beklemming die van zo’n “lieve” scene met allemaal kleuters uitgaat…

Er zijn tal van scenes waarop je VOELT  wat het moet zijn om zó te leven….
Je voelt het voor máár 120 minuten (zo lang duurt de film) daarna kun je weer naar huis in onze (Nederlandse) veilige wereld. Maar de échte mensen die dit moesten meemaken, zaten in die sfeer. Sommigen  bleven er tot aan hun dood, anderen namen een enorm risico en……. haalden het, of niet!

Een film die me geen film leek, maar een levende geschiedenisles van hoe het was.
Hoe het óók kan zijn.

Film: Poms

Hoofdrol: Diane Keaton
Regisseur: Zara Hayes

De film Poms is een zéér dun verhaal over een vrouw die kanker krijgt en gaat verhuizen  naar een seniorenpark (Sun City) waar iedereen in golfkarretjes rijdt (Diane niet)

diane
Diane Keaton vind ik in de meeste rol hetzelfde, qua karakter en ook qua kleding (te korte, lange broeken en vaak  geruite jasjes)
Ze heeft wél vaak “de lach aan haar kont hangen”. 

Deze feel good movie (zo stond dat in de aankondiging)  zat in ons filmprogramma en het is soms best verhelderend om eens naar een film te kijken die je zelf niet direct uitgekozen zou hebben.

Gisteren ontdekte ik dat het het citaat van P.F.Thomése (blog aantal dagen geleden)
Een roman lezen betekent dat je een tekst tot leven laat brengen met je eigen gevoelens, gedachten en associaties”zeker ook voor  film geldt; je neemt je eigen ervaringen mee als je een film ziet, een ander ziet dezelfde film anders.

In de pauze hoorde ik verschillende mensen zeggen dat ze er niets aan vonden; dat ze bleven omdat de stoelen zo lekker zaten en één iemand zei dat ze hier lekker kon dutten.

Zélf was ik geroerd door de film. Een vrouw alleen die ernstig ziek wordt, weet dat ze dood gaat maar positief blijft, iets probeert van het stukje leven dat ze nog heeft, te maken, dát bracht in mij een snaar tot trilling: Mijn schoonzus was in die situatie en haar heb ik mogen begeleiden tot het eind.
Verleden jaar is  mijn broer, ook alleen, gestorven aan kanker. Ook hij had nog één doel  vóór hij ging sterven; hij wilde nog wat, niet “alleen maar” dood gaan!
Dát en misschien ook het feit dat ik ooit zelf kanker had en dacht het niet te halen maakte dat ik de film “anders” zag dan de meeste kijkers en menig traantje liet (gelukkig is het behoorlijk donker in de filmzaal)

Een bijrol wordt gespeeld door Charlie Tahan., hij speelt de kleinzoon van één van de bewoners van Sun City, die illegaal (bewoners moeten 55+ zijn) bij zijn oma woont.
Ook zijn rol brengt iets van “emotionele trillingen” bij me te weeg : niet horen bij je leeftijdsgroep, een beetje een outcast zijn. Aan de ene kant er wel bij willen horen, aan de andere kant blij zijn dat je niet zó bent.

Ik zag de film “anders” dan de anderen en was de rest van de dag in gedachten bezig met mijn aan kanker overleden, alleenstaande familieleden.

Een (dodelijke) ziekte krijgen is sowieso vreselijk, maar als je alleen leeft en maar af en toe iemand bij je hebt; je zwaarste momenten alléén moet doormaken vereist  het veel moed om dat laatste stukje toch dóór te willen én er nog iets van te willen maken.
IK  kan alleen maar intens dankbaar zijn dat het bij mij WEL goed is afgelopen én dat ik een partner naast me had die me bijstond.

Film: The wife

wife

Regie: Björn L.Runge
Hoofdrollen: Glenn Close en Jonathan Price

Hij, Joe Castleman is professor (literatuur), getrouwd met een kind, maar gaat vreemd met een van zijn studentes.
Ook als hij met de studente getrouwd is gaat hij vreemd. Zij tolereert.
Hij schrijft een boek, waarvan zij meent dat de figuren “van bordkarton lijken, er zit geen leven in”

Dát vind ik van deze film ook. Geen moment heb ik een positief, noch negatief gevoel over de 2 hoofdpersonen, ze worden geen mensen die gevoel oproepen (althans NIET bij mij)
Het verhaal komt heel langzaam opgang, of misschien komt “de gang” er wel helemaal niet in.
De enige stukjes die IK wel aardig vond waren de flash backs naar hun jonge jaren.

Voor wie wil weten hoe het bij de uitreiking van een Nobelprijs toegaat, is het wél interessant.
Het plot van de film, die ik hier niet ga verklappen, zag ik al heel lang aankomen en was beslist geen verrassing (misschien ook niet zo bedoeld?)

Medebiosgangers die ik in de pauze sprak vonden de film geweldig.
Ik niet.

Film: Green book

Hoofdrolspelers Marheshala Ali en Viggo Mortensen
regisseur : Peter Farrelly
2018

Een waargebeurd verhaal over Donald Walbridge Shirley (1927 – 2013) een Afro-Amerikaan, een van oorsprong klassiek, pianist en zijn chauffeur (regelneef/bodyquard) Tony. De film begint rond 1962
De titel het groene boekje verwijst naar The Negro Motorist Green Book een jaarlijks uitgegeven gids voor reizende Afro-Amerikanen. Oorspronkelijk is deze uitgave gestart door een New Yorkse postbode Victor Hugo Green. Het boekje beschreef gelegenheden (hotels, restaurants) waar Afro Amerikanen  relatively friendly bejegend zouden worden. Veel gelegenheden met name in het Zuiden van Amerika lieten in die tijd geen gekleurde mensen toe. Het “gidsje” diende ervoor om DIE gelegenheden te bezoeken waar dit WEL het geval zou zijn.

Tony was duvelstoejager in een bar, die “verbouwd” werd (na heisa in elkaar geslagen). Het personeel moest een aantal weken een andere baan zoeken en kan weer terug komen als de bar “verbouwd” is. Tony kreeg een tip om te solliciteren bij “een dokter” die een chauffeur zocht.
De dokter bleek een musicus te zijn (die ook een graad in psychologie had gehaald van daar de dr. titel.)

Tony, neergezet als een stereotype Amerikaanse Italiaan wonend in een bovenhuis in the Bronx ,met een grote familie, zijn (mooie) vrouw achter het fornuis, rondrennende kinderen en joviale broers, ziet zwarte mensen als “anders” (om het voorzichtig uit te drukken)
Dat wordt duidelijk in een scene waar twee donkere mannen een klusje in het appartement van Tony doen. Tony’s vrouw geeft hen beiden iets te drinken, als de mannen weg zijn pakt Tony de glazen voorzichtig op en gooit ze in de pedaalemmer.

Deze Tony
gaat naar het adres waar hij dokter Shirley zal ontmoeten in een luxe appartement boven Carnegie Hall  en ziet dat Dr. Shirley zwart is.
Het gaat om 8 week op tournee in  the South, waar Afro Amerikanen nog grotendeels gescheiden leven van blanke burgers: Gescheiden restaurants, aparte scholen en gescheiden(bus/trein)reizen. Dr.Don heeft ook iemand nodig die over hem waakt.
Hij gaat, met zijn trio, optreden voor “belangrijke” blanke mensen!
Als Dr Don Shirley dan ook nog zegt dat als hij de positie van chauffeur gaat krijgen hij ook zijn schoenen moet poetsen en zijn overhemden strijken “flipt” Tony. Hij wil hem rijden, maar “dat andere” doet hij beslist NIET.  Tony vraagt meer geld dan Dr Don biedt en verlaat het pand.
Later wordt Tony thuis opgebeld door Dr.Shirley. Hij vraagt  Tony’s vrouw aan de lijn en haar of zij hem 2 maanden kan missen en  hij zegt haar ook dat hij het gevraagde bedrag zal betalen, zij zegt dat het goed is.

film groen
Tony krijgt de (huur)autosleutels van 2 mensen van de platenindustrie
In een andere, hetzelfde merk auto rijden de andere 2 leden van het Dr.Shirley trio; een Rus en een Duitser: cellist en bassist.
Ze musiceren met elkaar, maar socialiseren niet.

Van de platenmensen krijgt Tony ook het groene boekje om “te bestuderen”.
Hij gaat het nodig krijgen!

De film gaat over de 2 maanden durende reis door het Zuiden van Amerika. Pijnlijk duidelijk wordt de rassendiscriminatie in Amerika (ook, of misschien wel juist, bij de politie)
Optreden in “blanke”gelegenheden kan WEL, maar in hetzelfde restaurant eten NIET.
Optreden bij een blanke hotemetoot WEL, maar er naar de toilet gaan NIET.
Er ontwikkelt zich iets bij Tony dat er voorheen niet was, hij leert van Don Shirley (een  psycholoog!) en Don Shirley op zijn beurt krijgt levenslessen van Tony (en leert, niet alleen Kentucky Fried Chicken met zijn handen eten!)

Een bijzondere film, die je dingen laat zien waarvan  je WEET dat ze gebeurd zijn, (al was het van het Journaal!) maar waar ik nog steeds kippenvel van krijg;  mensen die elkaar dingen  aandoen omdat hun kleur anders is. Dat was in 1962.
Maar ik weet het:  het gebeurt  (op andere schaal, minder openlijk)  NU nog.