Film: Red Joan

Regie: Trevor Nunn
Hoofdrolspelers: Judi Dench, Sophie Cookson, Tom Hughes, Stephen Cambell Moore,                                          Tereza Srbova
Film uitgebracht: 2018

Een film die gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van  Melita  Norwood die op 87 jarige leeftijd werd gearresteerd toen er was uitgekomen dat ze (vroeger)gespioneerd had voor de Russen.

In deze film speelt Judi Dench de “oude” Melita (in de film heet  ze Joan Stanley)   het gedeelte waarop ze opgepakt en verhoord wordt. In flash backs zien we actrice  Sopie Cookson  de “jonge” Joan Stanley spelen.

De film is nergens echt spannend, maar geeft wel inzicht hoe Joan Stanley (Melita) tot het spioneren kwam.
Ze werkte mee aan het Britse atoombomproject (ze had natuurkunde gestudeerd in Cambridge) en had toegang tot veel  “gevoelige” informatie over de atoombom.
In de film komt nergens naar voren dat ze overtuigd communist was, wel bezoekt ze bijeenkomsten, wordt verliefd op Leo, een  Joodse Rus en Sonya die zich als zijn nicht voorstelt. Nergens wordt verteld dat het NIET zijn nicht is, wél komt uit dat ze samen een kind hebben!

Leo “lijkt” haar te ronselen om de atoombom gegevens aan Rusland te geven, maar feitelijk blijkt Sonya aan de touwtjes te trekken.
De “echte” beweegreden om de Russen de gegevens van een, te maken atoombom, toe te spelen is niet haar liefde voor Leo, maar de enorme shock die ze krijgt als de atoombom in  Hiroshima ontploft en 3 dagen later die in Nagasaki. Ze hoort het aantal doden, ze ziet in de bioscoop een nieuwsjournaal en denkt dat, door deze gegevens in handen van de Russen te spelen,  het evenwicht hersteld zal worden. Als beide wereldmachten een atoombom hebben zouden ze, zo denkt ze,  die niet zo gauw gebruiken en zou de wereldvrede gewaarborgd zijn.
Daarin heeft ze géén ongelijk gekregen.

In de aankondiging stond dat de film een misdaaddrama  was, in een recensie die ik las (die verre van lovend was, behalve voor het spel van Judi Dench) las ik dat het een verfilmd spionnageverhaal was. Dat laatste  etiket dekt de lading misschien het meest.

De echte Melita heeft overigens géén gevangenisstraf gekregen en overleed in 2005 op 93 jarige leeftijd

Red_Joan_poster.
filmposter

 

Film : Ballon

Duitse film van 2018
Regisseur Michael Herbig
Hoofdrolspelers: Friedrich Mücke, Thomas Kretschmann, David Kros
Alicia von Rittberg,  Karoline Schuch en Jonas Holdenrieder.

In 1961 werd  DE Muur opgericht, deze Duitse grens scheidde West van Oost Duitsland, was 167,8 meter lang, waarvan 45,1 km werd gevormd door de Berlijnse Muur (om Berlijn) De DDR (Oost Duitsland) wilde op deze manier voorkomen dat hun inwoners zouden vluchten  naar het Vrije Westen.
Van 1961 (bouw van de Muur) tot 1989 (Val van de Muur)  zijn er ca. 75.000 Oostduitsers gearresteerd bij de grens omdat ze wilden vluchten;  ca 800 mensen verloren daarbij het leven.

ballonDe film Ballon gaat over twee Oost Duitse families die in 1979 besluiten te vluchten naar het vrije Westen.
De film is vanaf het allereerste moment tot het eind maagtrekkend spannend.
Zelden heb ik een film gezien die me zo meezoog en zoveel lichamelijke spanning opriep als deze film.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Günter Wetzel. Hij maakte samen met een vriend een plan om met hun gezinnen (beiden hebben 2 kinderen) naar het vrije westen te vluchten in een zelfgemaakte (zelfgenaaide) luchtballon.

Door de film kwamen bij mij ook Journaalbeelden boven van de Muur, de grensposten in hoge torens, het prikkeldraad, de honden én de verhalen van mijn man en zoon die beide in Berlijn geweest zijn, ten tijde van de Muur én na de val van de Muur. (Ik heb een daadwerkelijk stukje steen van de Berlijnse Muur)

Het verhaal is indringend, de spanning zó voelbaar. Angstaanjagend, terwijl de film alleen in het begin schokkende beelden laat zien van grensposten die iemand, die probeert over het prikkeldraad en de Muur heen te komen, doodschieten.
Goed acteerwerk, maar vooral enorm goed in scene gezet, zodat de spanning niet opbouwt tot een hoogtepunt, maar constant voelbaar is.

Voor iemand zoals ik, die in Nederland  geboren en getogen is, nooit een oorlog heeft meegemaakt en alles kan en mag zeggen  was het altijd moeilijk te snappen hoe het leven ook anders kan zijn als je “in de gaten wordt gehouden”
Wel te begrijpen met de hersens misschien, maar niet invoelbaar.
Deze film MOEST voor mij een pauze hebben, anders had ik de spanning niet kunnen volhouden, mijn hele lichaam verkrampte van de (in) voelbare spanning

Een klein voorbeeld van een scene:
Locatie; een kleuterschool/kinderdagverblijf, een kringgesprekje; een juf die aan de kleintjes vraagt wat hun papa doet. Je weet als kijker niets van de juf  (Stasi of niet?)
Een kleuter zegt dat zijn vader naait. Juf vraagt wát zijn vader naait. De kleuter; “Dat mag ik niet zeggen”  De kijker wéét inmiddels: Eén opmerking van de juf aan de Stasi en het is het einde van 2 gezinnen. De beklemming die van zo’n “lieve” scene met allemaal kleuters uitgaat…

Er zijn tal van scenes waarop je VOELT  wat het moet zijn om zó te leven….
Je voelt het voor máár 120 minuten (zo lang duurt de film) daarna kun je weer naar huis in onze (Nederlandse) veilige wereld. Maar de échte mensen die dit moesten meemaken, zaten in die sfeer. Sommigen  bleven er tot aan hun dood, anderen namen een enorm risico en……. haalden het, of niet!

Een film die me geen film leek, maar een levende geschiedenisles van hoe het was.
Hoe het óók kan zijn.

Film: Poms

Hoofdrol: Diane Keaton
Regisseur: Zara Hayes

De film Poms is een zéér dun verhaal over een vrouw die kanker krijgt en gaat verhuizen  naar een seniorenpark (Sun City) waar iedereen in golfkarretjes rijdt (Diane niet)

diane
Diane Keaton vind ik in de meeste rol hetzelfde, qua karakter en ook qua kleding (te korte, lange broeken en vaak  geruite jasjes)
Ze heeft wél vaak “de lach aan haar kont hangen”. 

Deze feel good movie (zo stond dat in de aankondiging)  zat in ons filmprogramma en het is soms best verhelderend om eens naar een film te kijken die je zelf niet direct uitgekozen zou hebben.

Gisteren ontdekte ik dat het het citaat van P.F.Thomése (blog aantal dagen geleden)
Een roman lezen betekent dat je een tekst tot leven laat brengen met je eigen gevoelens, gedachten en associaties”zeker ook voor  film geldt; je neemt je eigen ervaringen mee als je een film ziet, een ander ziet dezelfde film anders.

In de pauze hoorde ik verschillende mensen zeggen dat ze er niets aan vonden; dat ze bleven omdat de stoelen zo lekker zaten en één iemand zei dat ze hier lekker kon dutten.

Zélf was ik geroerd door de film. Een vrouw alleen die ernstig ziek wordt, weet dat ze dood gaat maar positief blijft, iets probeert van het stukje leven dat ze nog heeft, te maken, dát bracht in mij een snaar tot trilling: Mijn schoonzus was in die situatie en haar heb ik mogen begeleiden tot het eind.
Verleden jaar is  mijn broer, ook alleen, gestorven aan kanker. Ook hij had nog één doel  vóór hij ging sterven; hij wilde nog wat, niet “alleen maar” dood gaan!
Dát en misschien ook het feit dat ik ooit zelf kanker had en dacht het niet te halen maakte dat ik de film “anders” zag dan de meeste kijkers en menig traantje liet (gelukkig is het behoorlijk donker in de filmzaal)

Een bijrol wordt gespeeld door Charlie Tahan., hij speelt de kleinzoon van één van de bewoners van Sun City, die illegaal (bewoners moeten 55+ zijn) bij zijn oma woont.
Ook zijn rol brengt iets van “emotionele trillingen” bij me te weeg : niet horen bij je leeftijdsgroep, een beetje een outcast zijn. Aan de ene kant er wel bij willen horen, aan de andere kant blij zijn dat je niet zó bent.

Ik zag de film “anders” dan de anderen en was de rest van de dag in gedachten bezig met mijn aan kanker overleden, alleenstaande familieleden.

Een (dodelijke) ziekte krijgen is sowieso vreselijk, maar als je alleen leeft en maar af en toe iemand bij je hebt; je zwaarste momenten alléén moet doormaken vereist  het veel moed om dat laatste stukje toch dóór te willen én er nog iets van te willen maken.
IK  kan alleen maar intens dankbaar zijn dat het bij mij WEL goed is afgelopen én dat ik een partner naast me had die me bijstond.

Film: The wife

wife

Regie: Björn L.Runge
Hoofdrollen: Glenn Close en Jonathan Price

Hij, Joe Castleman is professor (literatuur), getrouwd met een kind, maar gaat vreemd met een van zijn studentes.
Ook als hij met de studente getrouwd is gaat hij vreemd. Zij tolereert.
Hij schrijft een boek, waarvan zij meent dat de figuren “van bordkarton lijken, er zit geen leven in”

Dát vind ik van deze film ook. Geen moment heb ik een positief, noch negatief gevoel over de 2 hoofdpersonen, ze worden geen mensen die gevoel oproepen (althans NIET bij mij)
Het verhaal komt heel langzaam opgang, of misschien komt “de gang” er wel helemaal niet in.
De enige stukjes die IK wel aardig vond waren de flash backs naar hun jonge jaren.

Voor wie wil weten hoe het bij de uitreiking van een Nobelprijs toegaat, is het wél interessant.
Het plot van de film, die ik hier niet ga verklappen, zag ik al heel lang aankomen en was beslist geen verrassing (misschien ook niet zo bedoeld?)

Medebiosgangers die ik in de pauze sprak vonden de film geweldig.
Ik niet.

Film: Green book

Hoofdrolspelers Marheshala Ali en Viggo Mortensen
regisseur : Peter Farrelly
2018

Een waargebeurd verhaal over Donald Walbridge Shirley (1927 – 2013) een Afro-Amerikaan, een van oorsprong klassiek, pianist en zijn chauffeur (regelneef/bodyquard) Tony. De film begint rond 1962
De titel het groene boekje verwijst naar The Negro Motorist Green Book een jaarlijks uitgegeven gids voor reizende Afro-Amerikanen. Oorspronkelijk is deze uitgave gestart door een New Yorkse postbode Victor Hugo Green. Het boekje beschreef gelegenheden (hotels, restaurants) waar Afro Amerikanen  relatively friendly bejegend zouden worden. Veel gelegenheden met name in het Zuiden van Amerika lieten in die tijd geen gekleurde mensen toe. Het “gidsje” diende ervoor om DIE gelegenheden te bezoeken waar dit WEL het geval zou zijn.

Tony was duvelstoejager in een bar, die “verbouwd” werd (na heisa in elkaar geslagen). Het personeel moest een aantal weken een andere baan zoeken en kan weer terug komen als de bar “verbouwd” is. Tony kreeg een tip om te solliciteren bij “een dokter” die een chauffeur zocht.
De dokter bleek een musicus te zijn (die ook een graad in psychologie had gehaald van daar de dr. titel.)

Tony, neergezet als een stereotype Amerikaanse Italiaan wonend in een bovenhuis in the Bronx ,met een grote familie, zijn (mooie) vrouw achter het fornuis, rondrennende kinderen en joviale broers, ziet zwarte mensen als “anders” (om het voorzichtig uit te drukken)
Dat wordt duidelijk in een scene waar twee donkere mannen een klusje in het appartement van Tony doen. Tony’s vrouw geeft hen beiden iets te drinken, als de mannen weg zijn pakt Tony de glazen voorzichtig op en gooit ze in de pedaalemmer.

Deze Tony
gaat naar het adres waar hij dokter Shirley zal ontmoeten in een luxe appartement boven Carnegie Hall  en ziet dat Dr. Shirley zwart is.
Het gaat om 8 week op tournee in  the South, waar Afro Amerikanen nog grotendeels gescheiden leven van blanke burgers: Gescheiden restaurants, aparte scholen en gescheiden(bus/trein)reizen. Dr.Don heeft ook iemand nodig die over hem waakt.
Hij gaat, met zijn trio, optreden voor “belangrijke” blanke mensen!
Als Dr Don Shirley dan ook nog zegt dat als hij de positie van chauffeur gaat krijgen hij ook zijn schoenen moet poetsen en zijn overhemden strijken “flipt” Tony. Hij wil hem rijden, maar “dat andere” doet hij beslist NIET.  Tony vraagt meer geld dan Dr Don biedt en verlaat het pand.
Later wordt Tony thuis opgebeld door Dr.Shirley. Hij vraagt  Tony’s vrouw aan de lijn en haar of zij hem 2 maanden kan missen en  hij zegt haar ook dat hij het gevraagde bedrag zal betalen, zij zegt dat het goed is.

film groen
Tony krijgt de (huur)autosleutels van 2 mensen van de platenindustrie
In een andere, hetzelfde merk auto rijden de andere 2 leden van het Dr.Shirley trio; een Rus en een Duitser: cellist en bassist.
Ze musiceren met elkaar, maar socialiseren niet.

Van de platenmensen krijgt Tony ook het groene boekje om “te bestuderen”.
Hij gaat het nodig krijgen!

De film gaat over de 2 maanden durende reis door het Zuiden van Amerika. Pijnlijk duidelijk wordt de rassendiscriminatie in Amerika (ook, of misschien wel juist, bij de politie)
Optreden in “blanke”gelegenheden kan WEL, maar in hetzelfde restaurant eten NIET.
Optreden bij een blanke hotemetoot WEL, maar er naar de toilet gaan NIET.
Er ontwikkelt zich iets bij Tony dat er voorheen niet was, hij leert van Don Shirley (een  psycholoog!) en Don Shirley op zijn beurt krijgt levenslessen van Tony (en leert, niet alleen Kentucky Fried Chicken met zijn handen eten!)

Een bijzondere film, die je dingen laat zien waarvan  je WEET dat ze gebeurd zijn, (al was het van het Journaal!) maar waar ik nog steeds kippenvel van krijg;  mensen die elkaar dingen  aandoen omdat hun kleur anders is. Dat was in 1962.
Maar ik weet het:  het gebeurt  (op andere schaal, minder openlijk)  NU nog.

 

 

Film: The Children Act (2017)

Hoofdrollen: Emma Thomson , Stanley Tucci, Fionn Whitehead
Regie: Richard Eyre

Children Act
Een bijzondere film die gaat over een vrouwelijke rechter van het (Engelse) Hooggerechtshof, gespecialiseerd in familierecht.
Ze moet oordelen over bijzondere zaken, zoals het scheiden van een Siamese tweeling (baby’s)
De ouders willen ze niet scheiden, omdat er dan één baby ZEKER zal sterven. Zonder separatie zullen ze beiden overlijden.
De rechter spreekt haar oordeel uit: separatie.
Haar motivatie; één levend kind gaat boven twee dode kinderen.

De rechter wordt alom gerespecteerd door vakgenoten, maar haar privé leven loopt niet zo lekker.
Ze werkt, werk meer en is thuis bezig met inlezen en voorbereiden. *)
Haar man brengt  fijntjes het feit ter sprake dat ze al 11 maanden geen seks hebben gehad.
Ze gaat niet met hem in discussie.
Dan kondigt hij aan dat hij denkt een affaire te gaan beginnen. Ze zegt dat dat hij dan kan vertrekken (hij is daarna 2 dagen weg maar komt terug)

Ondertussen komt een andere zaak op haar pad. Een 17 jaar (én een paar maanden) oude Adam heeft leukemie en ligt in het ziekenhuis. Hij en zijn ouders zijn Jehova getuigen en weigeren bloedtransfusie. Jehova’s wet verbiedt hen bloed van dieren of andere mensen aan te nemen: bloed vertegenwoordigt het leven dat hen door God is geschonken, dat mag NIET vermengd worden.
Zonder een bloedtransfusie zal Adam sterven.
Het ziekenhuis doet een beroep op een wettelijke uitspraak.
Bij de hearing, door haar geleid komt Adam’s arts aan het woord, die de medische relevantie van de bloedtransfusie uitlegt. De advocate van de ouders legt uit waarom Jehova getuigen bloedtransfusies weigeren (ze beroepen zich op teksten in de bijbel)
De rechter besluit met Adam zelf te gaan praten om te horen wat ZIJN mening werkelijk is of dat hij onder invloed van zijn ouders dit besluit (gedwongen?) neemt.

De scene in het ziekenhuis is bijzonder. Ze vertrekt ná het ziekenhuisbezoek  naar de rechtszaal en spreekt haar oordeel uit
Hierna zou de film afgelopen kunnen zijn.
Maar het gaat verder.

De afloop van de film is dramatisch


Nawoord:
Ieder mens kijkt naar een film, leest een boek met zijn of haar achtergrond en zijn of haar eerdere levenservaringen; dat bleek bij het napraten met  andere filmkijkers in de bioscoophal: Verschillende meningen over de uitspraak en de handelingen van de rechter daarna.

 

 

*) het echtpaar heeft géén kinderen

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (film uit 2018)

Regie: Mike Newell
Hoofdrolspelers: Lily James ,Michel Huisman* ,Glen Powell, Jessica Brown Findlay, Matthew Goode, Katherine Parkinson, Penelope Wilton, Tom Courtenay

Een bijzondere, naoorlogse film, die in flashbacks de Tweede Wereldoorlog op het Engelse eiland Guernsey laat zien.
Het gaat over een vrouw  die niet tegen onrecht kan en die, zo blijkt,  in de oorlog door de Duitsers naar het vaste land is afgevoerd en nooit is teruggekeerd.
Het verhaal wordt geopenbaard door een journaliste uit Londen die op het eiland terecht komt door dat een lid van de literaire club op het eiland een boek in handen krijgt met haar adres binnenin geschreven.
Het is een oorlogsverhaal én liefdesverhaal over twee paren, maar ook een liefdesverklaring aan het eiland Guernsey dat prachtig in beeld wordt gebracht.
Ook heeft het levenslessen in zich :

* volg je hart;
* materialisme is NIET zaligmakend;
* ergens zul jij je thuis voelen als je het nog niet gevonden hebt blijf zoeken, het bestaat;
* als iets niet goed voor je voelt, dan IS het ook niet goed voor je;
* je kunt mensen niet aan je binden met bloemen of diamanten;
* boeken kunnen, zeker in moeilijke tijden, een enorme troost zijn en de mogelijkheid      geven om te “vluchten” uit het werkelijke leven;
* niet elke oorlogsvijand is een slecht mens;
* er zijn mensen die, als je ze voor het eerst ziet, al vertrouwd voelen;
* liefde laat zich niet sturen door verstand;
* goede vrienden zijn heel belangrijk.

Een aanrader

 

 

*) Nederlands acteur

Film: De dirigent

regie: Maria Peters
Cast: Christanne de Bruijn, Benjamin Wainwright, Scott Turner Schofield, Gijs Scholten van Aschat (oa)

Antonia Brico ( 1902-1989) was een Nederlandse, geboren in Rotterdam.
Ze werd geadopteerd en emigreerde met haar pleegouders naar Amerika.
Ze werd één van de eerste vrouwen die dirigent werd.

Dat is het verhaal dat als basis dient voor de film “De Dirigent”
Intrigerend om te zien hoe de tijden toen waren t.o.v. vrouwen in “leidinggevende” beroepen en waar vrouwen die, in die tijd IETS wilde bereiken in zo’n (mannen) beroep tegenop moesten boksen.
Hoewel de tijden in veel opzichten veranderd zijn, zijn er nog steeds weinig vrouwelijk dirigenten.

De film  is hier en daar vast wel “iets” geromantiseerd,  een pleegvader die vuilnisman is, een rijke lover én een vriend, die eigenlijk een vrouw blijkt te zijn zullen wel “aanvullingen “zijn.
De film komt wel geloofwaardig over, maar is wat “lang” (uitgerekt)
Ik las dat regisseuse Maria Peters 13 jaar met dit project, dat haar na aan het hart ligt,  bezig is geweest.

Aan het eind van de film staat vóór de aftiteling te lezen dat op de top50lijst van ‘s werelds beste dirigenten nog steeds geen vrouw voorkomt.brico

 

Foto: de ECHTE Antonia Brico -Door Brustige-file – Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=47599429

 


In
2018  stelde het Radio Filharmonisch Orkest voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis een vrouwelijk dirigent aan: Karina Canellakis.

 

 

Omniversum

Een regendag dus een binnenactiviteit gezocht.
Naar  twee films  in  een grootbeeldtheater gekeken.
De film worden op een enorm koepelscherm geprojecteerd; 50 minuten per film zonder pauze
wilderness
Eerst zagen we : Backyard wilderness.
Ge(ver)wend als wij zijn met natuurfilms op de BBC  zijn de Amerikaanse natuur “speel” filmteksten  bij zo’n film VRESELIJK:
Meisjesstem“We woonden in een buitenwijk van de staat New York”
Inzoom chique buitenwijk, kast van een huis aan een groot meer,meisjesstem: “Ik was meestal binnen en keek niet wat er buiten allemaal te beleven viel”
Uitzoom van binnen naar buiten met een meisjesstem eronder” Wie heeft mijn Ipad gezien?”
Uitzoom naar buiten: 3 hertjes in het bos.

De beelden zijn prachtig, de ontluikende lente, salamanders in de poel, hertjes in het bos en zich uitvouwende  varens. Als je de nagesynchroniseerde teksten en stemmen wegdenkt is het een mooie film.
Mét moraliserende boodschap; kinderen, kijk en ga eens wat vaker naar buiten !

Pandas-

De tweede film speelt zich af in Chengdu Panda Base, een reservaat voor reuzenpanda’s.
Er worden veel reuzenpanda’s geboren in dit reservaat. Qian Qian is één van deze pandabeerbaby’s. Ze wordt met de fles groot gebracht en is uitverkoren om later in het wild te worden uitgezet.
Omdat haar eigen moeder in gevangenschap geboren is kan ZIJ haar het leven in de wildernis niet leren, dat gaan biologen doen.
Mooi gefilmd, eerst in het reservaat, dan in een omheind stuk bos, uiteindelijk in de echte wildernis. Soms aandoenlijk  (baby panda’s hebben een grote knuffelfactor om te zien) en geweldig  om te zien hoeveel mensen er van alles voor over hebben om pandaberen weer in het wild te leren leven, nadat ze met uitsterven bedreigd zijn.

Film kijken op zo’n groot IMAX rond scherm is bijzonder (wel duur), je zit er echt helemaal IN. Fijn dat de volgorde van de films zo was ALS  hij was; de beste voor het laatst.

Tip: Een Omniversumfilm kijken is best duur. De tweede film er meteen achteraan is  wel de helft van de prijs.

 

Film: De Wilde Stad

Eye

Begin 2012 werd het Eye filmmuseum geopend, ontworpen door het Oostenrijkse echtpaar Delugan, het staat aan de Noordoever van het IJ tegenover het Centraal Station.

 

We zetten de auto neer op station Diemen (gratis parkeren) en rijden met de trein naar Centraal Station Amsterdam. We gaan de achterkant van het station uit en lopen een klein stukje tot aan de pont.
veerboot 2
De pont neemt fietsers, brommers en voetgangers mee naar de overkant van het IJ en is gratis.
Vanaf de pont (we staan in de zon buiten op het dek) zien we de A’dam Toren (ook wel de Shelltoren genoemd) in 1966 ontworpen door Arthur Staal. Het bijzondere daarvan is NU dat je  bovenop deze toren  kunt “schommelen”
We zien het vanaf de boot, 2 personen schommelen (het lijkt of ze over de rand gaan) op de hoogste schommel van Europa.

In EYE kopen we kaartjes voor de film: “De Wilde Stad”. We moeten naar de laagste filmzaal in het gebouw. De deur van de filmzaal staat open, men is er nog aan het stofzuigen en schoonmaken.
We zijn vroeg en gaan op het bankje in de gang zitten. Er komt nog een stel aan.
Ze gaan naast ons zitten. We blijven met zijn vieren, zo te zien.
Er komt een man met een stofzuiger uit de zaal. Hij opent een deur (schoonmaakkast) en stopt de stofzuiger erin en haalt een andere stofzuiger eruit. We moeten dus nog even wachten. Even later komt de man weer naar buiten met de stofzuiger, herhaalt de procedure en haalt weer een (andere?) stofzuiger uit de kast. Ook de 2 andere mensen zien dit gebeuren en zien er de humor van. We raken aan de praat.
De dame wilde net als ik deze film al heel lang zien, maar tot nu toe was het niet gelukt.
Ik vertelde dat ik de schommel zag en zij vertelde dat ze na de film daarheen wilde; schommelen. Ze had in een Balkanland geparaglide en was verslingerd geraakt aan dingen doen in de lucht.
Haar partner mengde zich in het gesprek, hij wist (nog) niet dat dit, na de film de bedoeling was!
Ik zei iets over “haar man”, maar hij vertelde dat ze niet getrouwd waren; hij had haar wel gevraagd, maar ze had neen gezegd. Dat was misschien, dacht hij, omdat hij haar meteen op hun eerste date al ten huwelijk vroeg.

De zaal is schoon.
Er komt een EYEmeneer  die ons vertelt dat er kindertjes in die zaal zaten, die vóór het filmdoek gezeten hebben getekend, er moest dus echt even opgeruimd worden.
Er komen, als het donker is, nog een paar mensen de filmzaal in; we blijven dus niet met zijn vieren.

De film is fascinerend: we worden “rondgeleid” door een kater, die ons Amsterdam (zijn stad) laat zien. Dat er zo’n  12.000 fietsen per jaar in de grachten ”verdwijnen” horen we hem vertellen en we zien, d.m.v. een onderwatercamera, de Amerikaanse rivierkreeften, die tussen de fietsen  onder water hun “thuis” hebben.

Een eendenmoeder nestelt op een daktuin, hoe komen haar kleintjes naar het water?
We zien het: ze springen naar beneden, het lijkt alsof ze te pletter vallen, maar ze krabbelen op, laten zich nog een etage lager vallen en dan, via de kademuur springen ze het water in en zwemmen achter mamaeend aan.

De slechtvalk die zijn jongen duiven wil voeren, maar niet zo snel als de duiven vliegen kan, dus gaat hij  veel hoger vliegen en stort zich dan, met meer dan 300 km per uur op de laagvliegende duiven. Resultaat een flinke hap voor de kleine slechtvalkjes!
Het echtpaar Valk nestelt bij de ABN; iets lager zijn scherpe punten geplaatst om vogels (duiven) te weren. Deze scherpe punten worden door het slechtvalkenechtpaar goed gebruikt, ze spiesen de dode duiven ( voorraad) erop.

We zien dat ratten, muisjes, waterhoentjes, vleermuizen en meeuwen hun thuis in Amsterdam hebben. Maar ook vossen, waarvan er één bij een café “Bij Marjan” stukjes leverworst krijgt.
Er  zijn reigers, die lunchen bij een oude dame in de stad (ze voert ze vanuit haar raam) en dineren bij de markt. Als de viskraam opruimt, blijft er genoeg vis (in plasticzakken, maar dat is geen beletsel voor scherpe snavels) voor de reigers over.
Wat  ook bijzonder was om te zien, was de eekhoornbrug die eekhoorntjes veilig van de een naar de andere kant van een drukke weg leidt.

Een enige film, die je met andere ogen naar Amsterdam laat kijken.
WIJ gaan na afloop niet schommelen op de toren zoals het andere echtpaar, maar koffiedrinken in  het EYErestaurant waar we een weergaloos, filmisch uitzicht op het IJ en de langsvarende schepen hebben ( woordkeus van de EYE folder)
veerpontDe zon schijnt; we gaan van het EYE, over het IJ  met de veerpont terug naar CS en vandaar met de trein naar Diemen.

Een hele gezellige, leerzame, leuke, zonnige zondag.