Film: The wife

wife

Regie: Björn L.Runge
Hoofdrollen: Glenn Close en Jonathan Price

Hij, Joe Castleman is professor (literatuur), getrouwd met een kind, maar gaat vreemd met een van zijn studentes.
Ook als hij met de studente getrouwd is gaat hij vreemd. Zij tolereert.
Hij schrijft een boek, waarvan zij meent dat de figuren “van bordkarton lijken, er zit geen leven in”

Dát vind ik van deze film ook. Geen moment heb ik een positief, noch negatief gevoel over de 2 hoofdpersonen, ze worden geen mensen die gevoel oproepen (althans NIET bij mij)
Het verhaal komt heel langzaam opgang, of misschien komt “de gang” er wel helemaal niet in.
De enige stukjes die IK wel aardig vond waren de flash backs naar hun jonge jaren.

Voor wie wil weten hoe het bij de uitreiking van een Nobelprijs toegaat, is het wél interessant.
Het plot van de film, die ik hier niet ga verklappen, zag ik al heel lang aankomen en was beslist geen verrassing (misschien ook niet zo bedoeld?)

Medebiosgangers die ik in de pauze sprak vonden de film geweldig.
Ik niet.

Film: Green book

Hoofdrolspelers Marheshala Ali en Viggo Mortensen
regisseur : Peter Farrelly
2018

Een waargebeurd verhaal over Donald Walbridge Shirley (1927 – 2013) een Afro-Amerikaan, een van oorsprong klassiek, pianist en zijn chauffeur (regelneef/bodyquard) Tony. De film begint rond 1962
De titel het groene boekje verwijst naar The Negro Motorist Green Book een jaarlijks uitgegeven gids voor reizende Afro-Amerikanen. Oorspronkelijk is deze uitgave gestart door een New Yorkse postbode Victor Hugo Green. Het boekje beschreef gelegenheden (hotels, restaurants) waar Afro Amerikanen  relatively friendly bejegend zouden worden. Veel gelegenheden met name in het Zuiden van Amerika lieten in die tijd geen gekleurde mensen toe. Het “gidsje” diende ervoor om DIE gelegenheden te bezoeken waar dit WEL het geval zou zijn.

Tony was duvelstoejager in een bar, die “verbouwd” werd (na heisa in elkaar geslagen). Het personeel moest een aantal weken een andere baan zoeken en kan weer terug komen als de bar “verbouwd” is. Tony kreeg een tip om te solliciteren bij “een dokter” die een chauffeur zocht.
De dokter bleek een musicus te zijn (die ook een graad in psychologie had gehaald van daar de dr. titel.)

Tony, neergezet als een stereotype Amerikaanse Italiaan wonend in een bovenhuis in the Bronx ,met een grote familie, zijn (mooie) vrouw achter het fornuis, rondrennende kinderen en joviale broers, ziet zwarte mensen als “anders” (om het voorzichtig uit te drukken)
Dat wordt duidelijk in een scene waar twee donkere mannen een klusje in het appartement van Tony doen. Tony’s vrouw geeft hen beiden iets te drinken, als de mannen weg zijn pakt Tony de glazen voorzichtig op en gooit ze in de pedaalemmer.

Deze Tony
gaat naar het adres waar hij dokter Shirley zal ontmoeten in een luxe appartement boven Carnegie Hall  en ziet dat Dr. Shirley zwart is.
Het gaat om 8 week op tournee in  the South, waar Afro Amerikanen nog grotendeels gescheiden leven van blanke burgers: Gescheiden restaurants, aparte scholen en gescheiden(bus/trein)reizen. Dr.Don heeft ook iemand nodig die over hem waakt.
Hij gaat, met zijn trio, optreden voor “belangrijke” blanke mensen!
Als Dr Don Shirley dan ook nog zegt dat als hij de positie van chauffeur gaat krijgen hij ook zijn schoenen moet poetsen en zijn overhemden strijken “flipt” Tony. Hij wil hem rijden, maar “dat andere” doet hij beslist NIET.  Tony vraagt meer geld dan Dr Don biedt en verlaat het pand.
Later wordt Tony thuis opgebeld door Dr.Shirley. Hij vraagt  Tony’s vrouw aan de lijn en haar of zij hem 2 maanden kan missen en  hij zegt haar ook dat hij het gevraagde bedrag zal betalen, zij zegt dat het goed is.

film groen
Tony krijgt de (huur)autosleutels van 2 mensen van de platenindustrie
In een andere, hetzelfde merk auto rijden de andere 2 leden van het Dr.Shirley trio; een Rus en een Duitser: cellist en bassist.
Ze musiceren met elkaar, maar socialiseren niet.

Van de platenmensen krijgt Tony ook het groene boekje om “te bestuderen”.
Hij gaat het nodig krijgen!

De film gaat over de 2 maanden durende reis door het Zuiden van Amerika. Pijnlijk duidelijk wordt de rassendiscriminatie in Amerika (ook, of misschien wel juist, bij de politie)
Optreden in “blanke”gelegenheden kan WEL, maar in hetzelfde restaurant eten NIET.
Optreden bij een blanke hotemetoot WEL, maar er naar de toilet gaan NIET.
Er ontwikkelt zich iets bij Tony dat er voorheen niet was, hij leert van Don Shirley (een  psycholoog!) en Don Shirley op zijn beurt krijgt levenslessen van Tony (en leert, niet alleen Kentucky Fried Chicken met zijn handen eten!)

Een bijzondere film, die je dingen laat zien waarvan  je WEET dat ze gebeurd zijn, (al was het van het Journaal!) maar waar ik nog steeds kippenvel van krijg;  mensen die elkaar dingen  aandoen omdat hun kleur anders is. Dat was in 1962.
Maar ik weet het:  het gebeurt  (op andere schaal, minder openlijk)  NU nog.

 

 

Film: The Children Act (2017)

Hoofdrollen: Emma Thomson , Stanley Tucci, Fionn Whitehead
Regie: Richard Eyre

Children Act
Een bijzondere film die gaat over een vrouwelijke rechter van het (Engelse) Hooggerechtshof, gespecialiseerd in familierecht.
Ze moet oordelen over bijzondere zaken, zoals het scheiden van een Siamese tweeling (baby’s)
De ouders willen ze niet scheiden, omdat er dan één baby ZEKER zal sterven. Zonder separatie zullen ze beiden overlijden.
De rechter spreekt haar oordeel uit: separatie.
Haar motivatie; één levend kind gaat boven twee dode kinderen.

De rechter wordt alom gerespecteerd door vakgenoten, maar haar privé leven loopt niet zo lekker.
Ze werkt, werk meer en is thuis bezig met inlezen en voorbereiden. *)
Haar man brengt  fijntjes het feit ter sprake dat ze al 11 maanden geen seks hebben gehad.
Ze gaat niet met hem in discussie.
Dan kondigt hij aan dat hij denkt een affaire te gaan beginnen. Ze zegt dat dat hij dan kan vertrekken (hij is daarna 2 dagen weg maar komt terug)

Ondertussen komt een andere zaak op haar pad. Een 17 jaar (én een paar maanden) oude Adam heeft leukemie en ligt in het ziekenhuis. Hij en zijn ouders zijn Jehova getuigen en weigeren bloedtransfusie. Jehova’s wet verbiedt hen bloed van dieren of andere mensen aan te nemen: bloed vertegenwoordigt het leven dat hen door God is geschonken, dat mag NIET vermengd worden.
Zonder een bloedtransfusie zal Adam sterven.
Het ziekenhuis doet een beroep op een wettelijke uitspraak.
Bij de hearing, door haar geleid komt Adam’s arts aan het woord, die de medische relevantie van de bloedtransfusie uitlegt. De advocate van de ouders legt uit waarom Jehova getuigen bloedtransfusies weigeren (ze beroepen zich op teksten in de bijbel)
De rechter besluit met Adam zelf te gaan praten om te horen wat ZIJN mening werkelijk is of dat hij onder invloed van zijn ouders dit besluit (gedwongen?) neemt.

De scene in het ziekenhuis is bijzonder. Ze vertrekt ná het ziekenhuisbezoek  naar de rechtszaal en spreekt haar oordeel uit
Hierna zou de film afgelopen kunnen zijn.
Maar het gaat verder.

De afloop van de film is dramatisch


Nawoord:
Ieder mens kijkt naar een film, leest een boek met zijn of haar achtergrond en zijn of haar eerdere levenservaringen; dat bleek bij het napraten met  andere filmkijkers in de bioscoophal: Verschillende meningen over de uitspraak en de handelingen van de rechter daarna.

 

 

*) het echtpaar heeft géén kinderen

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (film uit 2018)

Regie: Mike Newell
Hoofdrolspelers: Lily James ,Michel Huisman* ,Glen Powell, Jessica Brown Findlay, Matthew Goode, Katherine Parkinson, Penelope Wilton, Tom Courtenay

Een bijzondere, naoorlogse film, die in flashbacks de Tweede Wereldoorlog op het Engelse eiland Guernsey laat zien.
Het gaat over een vrouw  die niet tegen onrecht kan en die, zo blijkt,  in de oorlog door de Duitsers naar het vaste land is afgevoerd en nooit is teruggekeerd.
Het verhaal wordt geopenbaard door een journaliste uit Londen die op het eiland terecht komt door dat een lid van de literaire club op het eiland een boek in handen krijgt met haar adres binnenin geschreven.
Het is een oorlogsverhaal én liefdesverhaal over twee paren, maar ook een liefdesverklaring aan het eiland Guernsey dat prachtig in beeld wordt gebracht.
Ook heeft het levenslessen in zich :

* volg je hart;
* materialisme is NIET zaligmakend;
* ergens zul jij je thuis voelen als je het nog niet gevonden hebt blijf zoeken, het bestaat;
* als iets niet goed voor je voelt, dan IS het ook niet goed voor je;
* je kunt mensen niet aan je binden met bloemen of diamanten;
* boeken kunnen, zeker in moeilijke tijden, een enorme troost zijn en de mogelijkheid      geven om te “vluchten” uit het werkelijke leven;
* niet elke oorlogsvijand is een slecht mens;
* er zijn mensen die, als je ze voor het eerst ziet, al vertrouwd voelen;
* liefde laat zich niet sturen door verstand;
* goede vrienden zijn heel belangrijk.

Een aanrader

 

 

*) Nederlands acteur

Film: De dirigent

regie: Maria Peters
Cast: Christanne de Bruijn, Benjamin Wainwright, Scott Turner Schofield, Gijs Scholten van Aschat (oa)

Antonia Brico ( 1902-1989) was een Nederlandse, geboren in Rotterdam.
Ze werd geadopteerd en emigreerde met haar pleegouders naar Amerika.
Ze werd één van de eerste vrouwen die dirigent werd.

Dat is het verhaal dat als basis dient voor de film “De Dirigent”
Intrigerend om te zien hoe de tijden toen waren t.o.v. vrouwen in “leidinggevende” beroepen en waar vrouwen die, in die tijd IETS wilde bereiken in zo’n (mannen) beroep tegenop moesten boksen.
Hoewel de tijden in veel opzichten veranderd zijn, zijn er nog steeds weinig vrouwelijk dirigenten.

De film  is hier en daar vast wel “iets” geromantiseerd,  een pleegvader die vuilnisman is, een rijke lover én een vriend, die eigenlijk een vrouw blijkt te zijn zullen wel “aanvullingen “zijn.
De film komt wel geloofwaardig over, maar is wat “lang” (uitgerekt)
Ik las dat regisseuse Maria Peters 13 jaar met dit project, dat haar na aan het hart ligt,  bezig is geweest.

Aan het eind van de film staat vóór de aftiteling te lezen dat op de top50lijst van ‘s werelds beste dirigenten nog steeds geen vrouw voorkomt.brico

 

Foto: de ECHTE Antonia Brico -Door Brustige-file – Eigen werk, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=47599429

 


In
2018  stelde het Radio Filharmonisch Orkest voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis een vrouwelijk dirigent aan: Karina Canellakis.

 

 

Omniversum

Een regendag dus een binnenactiviteit gezocht.
Naar  twee films  in  een grootbeeldtheater gekeken.
De film worden op een enorm koepelscherm geprojecteerd; 50 minuten per film zonder pauze
wilderness
Eerst zagen we : Backyard wilderness.
Ge(ver)wend als wij zijn met natuurfilms op de BBC  zijn de Amerikaanse natuur “speel” filmteksten  bij zo’n film VRESELIJK:
Meisjesstem“We woonden in een buitenwijk van de staat New York”
Inzoom chique buitenwijk, kast van een huis aan een groot meer,meisjesstem: “Ik was meestal binnen en keek niet wat er buiten allemaal te beleven viel”
Uitzoom van binnen naar buiten met een meisjesstem eronder” Wie heeft mijn Ipad gezien?”
Uitzoom naar buiten: 3 hertjes in het bos.

De beelden zijn prachtig, de ontluikende lente, salamanders in de poel, hertjes in het bos en zich uitvouwende  varens. Als je de nagesynchroniseerde teksten en stemmen wegdenkt is het een mooie film.
Mét moraliserende boodschap; kinderen, kijk en ga eens wat vaker naar buiten !

Pandas-

De tweede film speelt zich af in Chengdu Panda Base, een reservaat voor reuzenpanda’s.
Er worden veel reuzenpanda’s geboren in dit reservaat. Qian Qian is één van deze pandabeerbaby’s. Ze wordt met de fles groot gebracht en is uitverkoren om later in het wild te worden uitgezet.
Omdat haar eigen moeder in gevangenschap geboren is kan ZIJ haar het leven in de wildernis niet leren, dat gaan biologen doen.
Mooi gefilmd, eerst in het reservaat, dan in een omheind stuk bos, uiteindelijk in de echte wildernis. Soms aandoenlijk  (baby panda’s hebben een grote knuffelfactor om te zien) en geweldig  om te zien hoeveel mensen er van alles voor over hebben om pandaberen weer in het wild te leren leven, nadat ze met uitsterven bedreigd zijn.

Film kijken op zo’n groot IMAX rond scherm is bijzonder (wel duur), je zit er echt helemaal IN. Fijn dat de volgorde van de films zo was ALS  hij was; de beste voor het laatst.

Tip: Een Omniversumfilm kijken is best duur. De tweede film er meteen achteraan is  wel de helft van de prijs.

 

Film: De Wilde Stad

Eye

Begin 2012 werd het Eye filmmuseum geopend, ontworpen door het Oostenrijkse echtpaar Delugan, het staat aan de Noordoever van het IJ tegenover het Centraal Station.

 

We zetten de auto neer op station Diemen (gratis parkeren) en rijden met de trein naar Centraal Station Amsterdam. We gaan de achterkant van het station uit en lopen een klein stukje tot aan de pont.
veerboot 2
De pont neemt fietsers, brommers en voetgangers mee naar de overkant van het IJ en is gratis.
Vanaf de pont (we staan in de zon buiten op het dek) zien we de A’dam Toren (ook wel de Shelltoren genoemd) in 1966 ontworpen door Arthur Staal. Het bijzondere daarvan is NU dat je  bovenop deze toren  kunt “schommelen”
We zien het vanaf de boot, 2 personen schommelen (het lijkt of ze over de rand gaan) op de hoogste schommel van Europa.

In EYE kopen we kaartjes voor de film: “De Wilde Stad”. We moeten naar de laagste filmzaal in het gebouw. De deur van de filmzaal staat open, men is er nog aan het stofzuigen en schoonmaken.
We zijn vroeg en gaan op het bankje in de gang zitten. Er komt nog een stel aan.
Ze gaan naast ons zitten. We blijven met zijn vieren, zo te zien.
Er komt een man met een stofzuiger uit de zaal. Hij opent een deur (schoonmaakkast) en stopt de stofzuiger erin en haalt een andere stofzuiger eruit. We moeten dus nog even wachten. Even later komt de man weer naar buiten met de stofzuiger, herhaalt de procedure en haalt weer een (andere?) stofzuiger uit de kast. Ook de 2 andere mensen zien dit gebeuren en zien er de humor van. We raken aan de praat.
De dame wilde net als ik deze film al heel lang zien, maar tot nu toe was het niet gelukt.
Ik vertelde dat ik de schommel zag en zij vertelde dat ze na de film daarheen wilde; schommelen. Ze had in een Balkanland geparaglide en was verslingerd geraakt aan dingen doen in de lucht.
Haar partner mengde zich in het gesprek, hij wist (nog) niet dat dit, na de film de bedoeling was!
Ik zei iets over “haar man”, maar hij vertelde dat ze niet getrouwd waren; hij had haar wel gevraagd, maar ze had neen gezegd. Dat was misschien, dacht hij, omdat hij haar meteen op hun eerste date al ten huwelijk vroeg.

De zaal is schoon.
Er komt een EYEmeneer  die ons vertelt dat er kindertjes in die zaal zaten, die vóór het filmdoek gezeten hebben getekend, er moest dus echt even opgeruimd worden.
Er komen, als het donker is, nog een paar mensen de filmzaal in; we blijven dus niet met zijn vieren.

De film is fascinerend: we worden “rondgeleid” door een kater, die ons Amsterdam (zijn stad) laat zien. Dat er zo’n  12.000 fietsen per jaar in de grachten ”verdwijnen” horen we hem vertellen en we zien, d.m.v. een onderwatercamera, de Amerikaanse rivierkreeften, die tussen de fietsen  onder water hun “thuis” hebben.

Een eendenmoeder nestelt op een daktuin, hoe komen haar kleintjes naar het water?
We zien het: ze springen naar beneden, het lijkt alsof ze te pletter vallen, maar ze krabbelen op, laten zich nog een etage lager vallen en dan, via de kademuur springen ze het water in en zwemmen achter mamaeend aan.

De slechtvalk die zijn jongen duiven wil voeren, maar niet zo snel als de duiven vliegen kan, dus gaat hij  veel hoger vliegen en stort zich dan, met meer dan 300 km per uur op de laagvliegende duiven. Resultaat een flinke hap voor de kleine slechtvalkjes!
Het echtpaar Valk nestelt bij de ABN; iets lager zijn scherpe punten geplaatst om vogels (duiven) te weren. Deze scherpe punten worden door het slechtvalkenechtpaar goed gebruikt, ze spiesen de dode duiven ( voorraad) erop.

We zien dat ratten, muisjes, waterhoentjes, vleermuizen en meeuwen hun thuis in Amsterdam hebben. Maar ook vossen, waarvan er één bij een café “Bij Marjan” stukjes leverworst krijgt.
Er  zijn reigers, die lunchen bij een oude dame in de stad (ze voert ze vanuit haar raam) en dineren bij de markt. Als de viskraam opruimt, blijft er genoeg vis (in plasticzakken, maar dat is geen beletsel voor scherpe snavels) voor de reigers over.
Wat  ook bijzonder was om te zien, was de eekhoornbrug die eekhoorntjes veilig van de een naar de andere kant van een drukke weg leidt.

Een enige film, die je met andere ogen naar Amsterdam laat kijken.
WIJ gaan na afloop niet schommelen op de toren zoals het andere echtpaar, maar koffiedrinken in  het EYErestaurant waar we een weergaloos, filmisch uitzicht op het IJ en de langsvarende schepen hebben ( woordkeus van de EYE folder)
veerpontDe zon schijnt; we gaan van het EYE, over het IJ  met de veerpont terug naar CS en vandaar met de trein naar Diemen.

Een hele gezellige, leerzame, leuke, zonnige zondag.

Film: Darkest Hour

Hoofdrollen: Gary Oldman, Kristin Scott Thomas*)
Regie: Joe Wright

Deze film beslaat de periode van de laatste dag(en) van  de Engelse Eerste Minister Neville Chamberlain en de eerste weken, na zijn gedwongen aftreden in mei 1940 , van  zijn opvolger Winston Churchill. **)
Deze wordt,  zeer tegen de zin in van de Britse koning George VI,  dan premier.
Er wordt ook een kijkje geven in het oorlogskabinet van Winston Churchill.

churchillHoewel het in feite een oorlogsfilm is, worden er weinig  actieve oorlogsbeelden getoond. Het zijn voornamelijk beelden van gesprekken met politici, zijn vrouw en de koning en de voordrachten (Churchill schreef zijn eigen speeches en was daar een meester in) in het Parlement.
Als hij door de koning (Winston is de enige acceptabele kandidaat voor beide partijen) gevraagd is om de leiding te nemen viert het gezin Churchill een feestje. Zijn vrouw Clementine Ogilvy Hozier Spencer Churchill (gespeeld door Kristin Scott Thomas) toost met hem en hun (volwassen) kinderen en zegt daarbij dat de kinderen en zij hem veel hebben moeten missen, dat zijn werk altijd op de eerste plaats kwam, maar dat het allemaal was voor een hoger doel, dat nu bewaarheid wordt: Prime Minister van dit land.

Churchill heeft niet de steun van het hele parlement, zelfs niet van zijn hele partij. Als hij zijn regering vormt houdt hij zijn rivalen dicht bij hem, zowel de afgetreden Chamberlain als viscount Halifax.
De laatste twee willen vredesonderhandelingen met Nazi Duitsland met bemiddeling van de Italianen.
Churchill ziet daar niets in, maar Engelse soldaten sterven en de Duitsers vechten met een enorme overmacht, hij gaat “bijna” overstag.
We weten hoe het afloopt.

Niet alles is naar de werkelijkheid. De koning die een fan van Churchill wordt, na zijn eerst zeer sceptische houding, geeft Churchill de raad, die de koning zelf ooit gekregen heeft: bij moeilijk kwesties, vraag het volk naar zijn mening.
Churchill gaat dan, voor het eerst van zijn leven met de metro. Zoals verwacht herkent iedereen in de metro hem. Hij gaat een gesprek met de passagiers aan en vraagt hun mening: doorvechten tot het eind of onderhandelingen met Hitler.
Het Britse volk wil doorvechten tot het bittere eind, geen onderhandelingen met Nazi Duitsland.
In het echt schijn Winston af en toe “zoek” geweest te zijn, ondergedoken om met het volk te praten; van het rijden met de metro is echter niets bekend.

We zien Churchill zijn “vriend” Franklin D. Roosevelt bellen op het premiertoilet, helaas geeft Roosevelt dan niet thuis, zijn handen zijn gebonden door verschillende wetten.
300.000 Britse soldaten zitten op de stranden en kunnen niet weg, terwijl Hitlers troepen oprukken. Een, door Churchill bedachte afleidingsmanoeuvre bij Calais heeft niet het gewenste resultaat en leidt 4.000 soldaten naar de dood.
Om de Britse soldaten van het strand te halen geeft Churchill opdracht aan iedere Brit die een zeewaardige boot heeft, naar Duinkerken te varen en soldaten op te halen. Volgens de film doen Britten met 850 boten dat en komen bijna alle gestrande soldaten terug naar Engeland.

De acteur Gary Oldman kreeg een Oscar voor beste acteur in deze film en is in werkelijkheid niet zo dik, maar droeg voor deze rol een fatsuit en zijn ware gezicht zat verborgen achter een siliconenmasker.

 

*)  In 2015 kreeg ze de titel Dame – Commander of the Order of the Britisch Empire
**) Daarvóór was hij Minister van Marine

 

 

 

 

Film: Lady Bird

Hoofdrollen: Saoirse Ronan (Lady Bird)
Laurie Metcalf (moeder)
Regie:             Greta Gerwig

Een rebelse Amerikaanse tiener die op het punt van afstuderen staat op een zeer conservatieve school (College),ouders die het niet breed hebben, (ma werkt double shifts in een ziekenhuis, pa wordt ontslagen) tekort aan personal space [ inwonende broer met zijn vriendin}  zijn de ingrediënten van deze film
En dit alles in Sacramento, de laatste plaats waar Lady Bird wil zijn.

lady bird
Ze heet Christine, maar noemt zich Lady Bird.
Ze heeft rode slierten in het haar, zet zich af tegen haar milieu (“Ik woon aan de foute kant van het spoor”) en haar ouders.

Een “normale” tiener met ouders die van haar houden.
Moeder zelf had een alcoholverslaafde moeder met losse handjes en heeft dus niet echt een voorbeeld gehad van hoe een “goede” moeder te zijn.
Ze houdt zielsveel van haar kind en wil, zoals ze zelf zegt: Dat haar kind de beste versie van zichzelf wordt die maar mogelijk is.
Het antwoord daarop van de rebelse Lady Bird is: Als  DIT nu de beste versie van mij is?

We zien Lady Bird het laatste jaar van College doorworstelen, haar vriendschappen, haar toneel en wiskunde ambities, haar eerste grote liefde (die van jongens blijkt te houden) en  zien haar maagdelijkheid aan een klojo verliezen.

Als ze naar de universiteit zal gaan, wil ze weg uit Sacramento, naar een “klasse” universiteit. Ze weet dat Yale niet haalbaar is, maar een universiteit in New York moet lukken.
Moeder wil er niets van horen, dus zoekt ze haar vader als bondgenoot. Hij vraagt de formulieren voor een paar universiteiten aan, ze vult de papieren in en dan valt de één na de andere afwijzing op de mat. Eén universiteit zegt een wachtlijst te hebben en uiteindelijk komt ze daarop terecht.
Ma is woest dat ze het achter haar rug om geregeld heeft en weigert verder met haar dochter te praten, ze gaat wel mee haar naar het vliegveld wegbrengen, maar wil niet de auto uitkomen en laat het aan haar man over om haar dochter uit te zwaaien.

New York is eenzaam en “anders” en de film eindigt met een door Christine op  de voicemail van haar ouders  ingesproken boodschap, die ze voor haar moeder achterlaat en waarin ze vertelt dat ze van haar houdt.

Na de boodschap is het beeld zwart en komt de aftiteling.
Nogal een abrupt einde.

Een film waar heel veel inzit, zeker al je er naar kijkt als moeder, maar tegelijkertijd ook als  de  tienerdochter, die je ooit was.

Ladybird won een aantal nominaties, waarvan die van de beste actrice  daadwerkelijk ook een golden globe award kreeg

 

 

 

 

 

 

Bohemian Rhapsody (film)

Rolverdeling: Freddie Mercury –  Rami Malek*)
                         Brian May            –  Gwilym Lee

                        John Deacon        –  Joseph Mazzello
                        Roger Taylor        –  Ben Hardy
                        Mary Austin        –   Lucy Boynton
Regie: Bryan Singer

Een biografische film over de rockband Queen staat in de aankondiging, maar eigenlijk gaat de film voornamelijk over Farrokh Bulsara, zoals Freddy Mercury eigenlijk heet. Hij werd geboren in Stone Town, Zanzibar en verhuist met zijn ouders en zus naar Engeland.
Hij werkt op Heathrow, brengt en haalt bagage in en uit een vliegtuig.
In zijn vrije tijd zit hij in gelegenheid waar live bands spelen.
Als de leadzanger uit de band SMILE opstapt, biedt hij zich als leadzanger bij de band aan. Ze zien niets in hem en raden hem aan eerst iets aan zijn “overbeet” te doen.
Hij zegt door de overbeet meer ruimte in zijn mond te hebben en daardoor meer volume en  zingt  ter plekke wat: hij  wordt hij aangenomen/

De opmars van dit bandje, met Freddie als leadzanger én schrijver van vele nummers, is begonnen. Niets is té gek voor hem en de groep gaat daarin mee.
Hun constant vernieuwend repertoire zorgt ervoor dat ze  lang aan de top staan.
Het is niet voor niets een rockband, dus behalve rock & roll komt er ook de nodige drank, drugs en seks om de hoek kijken. Het feit dat May en Taylor producers van deze film zijn, zal wel hebben meegespeeld dat in de film alleen Freddie “over de top gaat” en de rest van de band lieve  getrouwde huisvaders lijken ( zijn/ waren ze misschien ook wel?)

De vriendin, soulmate misschien wel, die Freddy heeft en die hij ook ten huwelijk heeft gevraagd “verliest” hij als partner, als hij opbiecht dat hij denkt bisexueel te zijn, zij vermoedt dan al een tijdje dat hij homosexueel is.  De rest van de film komen er ook alleen maar manlijke partners van hem in beeld. Ze blijft altijd zijn ( platonische) vriendin, hetgeen heel veel voor hem betekent.

De muziek is geweldig, de hoofdrolspelers gelijken in zoverre op de “echte” Queen, dat je kunt vergeten dat ze het NIET zijn. Alleen vind ik, dat de elektrische lading, de vitaliteit bij hun optreden minder is dan bij de echte Queen. Maar hoe kán het ook anders?
Er was maar één echte Queen.

Hoe Freddies leven afloopt weten we allemaal,  hij stierf aan aids.
Vlak voor het Live Aid concert, Wembley Stadium, 1985 vertelt hij (in de film)  aan zijn bandleden dat hij aan Aids lijdt.
In werkelijkheid horen ze dit nieuws pas veel later, maar om de film niet te lang te maken en met een mooi eindshot te kunnen eindigen is dit 16 uur durend concert als eind voor de film genomen.

*) Amerikaanse acteur van Egyptische afkomst