Varkens

Wij wonen in een wijk tussen twee (voormalige) boerendorpen.
Dat wil zeggen dat we voor het zien van boerderijdieren niet ver hoeven te gaan.
Om varkens te zien bijvoorbeeld.
Hoewel Nederland zo’n 12 miljoen varkens telt, zie je die niet; ze leven binnen! ( ook heeft onze provincie Nrd. Holland de minste varkens van alle provincies!)
Om varkens te zien moet je dus bij hobbyboeren zijn!

Voor ons is de ene kant op fietsen een stukje grond met Bram en Spekkie, 2 hangbuikzwijnen.
Ze wroeten in de modder of slapen in hun “huisje “ Publiek mag bij ze en ze voeren.

De andere kant op fietsend staan er op een stuk gras, dat nu helemaal omgewroet is door varkenssnuiten, kune kune varkens.
Kune kune*) is een klein varkensras oorspronkelijk uit Nieuw Zeeland afkomstig, ook wel bekend als Maorivarkens.

Ze hebben kwastjes aan hun kin hangen; piri piri genaamd
Aanhankelijke, vriendelijke varkens.

We gaan regelmatig even bij ze kijken.(Zij mogen niet gevoerd worden want, zo staat er
“we zijn al te dik

Behalve boerenvarkens zijn er ook wilde varkens: everzwijnen, helaas niet bij ons in de buurt. Om die te zien moeten we naar de Veluwe.

Er was een tijd dat we vrij veel in Nationaal Park de Hoge Veluwe kwamen, daar zag je de wilde zwijnen ( soms mét jongen) vaak.
Bij één van de ingangen van het park stond vaak een dik zwijn, we noemden hem de stripper; hij ging naar auto’s met toeristen toe die het park inkwamen, als de mensen niet snel brood of schillen uit hun auto gooide pakte hij de sierstrip van de auto beet en liet die dan schieten.
Het (wilde) beest zó dichtbij én het geluid van de terugschietende sierstrip maakte dat de automobilisten óf eten uit het raampje gooiden óf snel wegreden.
In hoeverre je daar nog van wilde zwijnen kon spreken, weet ik niet.
Of de stripper nog leeft, weet ik niet, wél dat er nog steeds wilde zwijnen op de Veluwe zijn.

*) kune kune betekent vet en rond in het maori

Met (rode)stip!

In onze huiskamer hangt een ingelijste poster van een tentoonstelling in het Van Goghmuseum (Amsterdam) die, ooit bezocht, een grote indruk bij ons achterliet.
Eerder wisten we niet dat Japan zo’n grote invloed op van Gogh had gehad.
Werken van de Japanse chroniqueur van het Japanse landschap Utagawa Hiroshige (1797-1858) zoals die op onze poster, waren een bron van inspiratie voor hem. Hij schilderde zijn “Brug in de regen “ naar een houtsnede van deze Japanse kunstenaar!
In 1888 schreef Vincent aan zijn broer Theo “Al mijn werk berust enigszins op japonaiserieën”

Poster en detail van de (door mij veronderstelde) Japanse kraanvogels.

Zoals dat met zoveel dingen gaat, ZIEN we de poster niet echt meer, hij hangt er al zo lang.

Onlangs las ik een artikel over Japanse kraanvogels, toen gingen mijn ogen naar de ingelijste poster. Daar staan een paar vogels op die wel lijken op de Grus Japonensis, zoals ze officieel heten.


Net zoals in Vietnam de schildpad symbool staat voor een lang leven, is dat symbool in Japan de kraanvogel.
Kraanvogels worden vaak  afgebeeld, op postzegels (van Roemenië onder de noemer: migrerende vogels) op fotobehang, op kamerscherm, als poster en op de voorkant van een boek.

Ik las dat er verschil tussen het langleven van de kraanvogel en het langleven van de schildpad is De kraanvogels staat oa voor een lang leven vol geluk en macht; terwijl de schildpad, eveneens voor een lang leven vol geluk staat maar dan ook voor nederigheid en stabiliteit!

In Vietnam, in de tempel van Literatuur in Hanoi  zagen we een kraanvogel op een schildpad staan! Tezamen schijnen de kraanvogel en schildpad ook symbool te staan voor Hemel en Aarde (helaas niet mijn foto)

Hoop doet leven zegt een Nederlands spreekwoord :Er zijn mensen die meespelen in de staatsloterij en hopen dat de gewonnen miljoenen hen geluk zullen brengen; er zijn ook (Japanse) mensen die denken dat als je 1.000 papieren kraanvogels vouwt, wensen in vervulling zullen gaan.

Er is een ontroerend verhaal over dat vouwen van kraanvogels. Een Japanse meisje: Sasaki Sadako, geboren Hiroshima 7 januari 1943, was 2 jaar toen de atoombom daar viel. Toen zij 11 jaar was werd bij haar, als gevolg van die atoombom, leukemie geconstateerd.
Iemand vertelde haar toen het verhaal van het duizend kraanvogels vouwen en de wens die dan uit zou komen.

In het ziekenhuis begon zij met vouwen. Zij vouwde 644 kraanvogels, voordat zij op 25 oktober 1955, stierf. Haar vrienden vouwden de resterende vogels en hebben die, samen met haar, begraven

Sasaki Sadako en een boek over haar

Terug naar de Japanse “echte” kraanvogels.
Aan het eind van de 19e eeuw werd deze vogel als uitgestorven beschouwd, maar……..
in 1924 ontdekte boeren op het noordelijkste van de vier grote eilanden van Japan, Hokkaido (vertaling Hokkaido= noordelijke zee/weg route), bij Kushiro in het grootste, 4000 jaar geleden ontstane *) moeras van Japan (opp. 180km2) een kolonie van zo’n 20 kraanvogels.
De lokale bevolking stelde alles in het werk om deze kolonie te beschermen en kennelijk is dat gelukt. Ik las dat daar nu ca 1300 exemplaren daar leven (1/3 van het totale aantal Japanse kraanvogels in de wereld)



Ik snap nu ook waarom deze vogel zo gewaardeerd wordt in Japan.
Natuurlijk is het een mooie slanke vogel, maar daar zijn er meer van.
Het gaat bij de “tanchôzuru”, zoals hij in Japan heet, (tancho= rode vlek op kop) om de overeenkomst met de Japanse vlag (de rode stip op wit vlak(kop)


Er is ook een koi (kweekvariant van karper) die ” tancho” heet, gekweekt wit met rode stip

Wij hebben een koi die zo zou moeten zijn, maar” teveel” rode stippen op zijn lijf kreeg en werd afgekeurd door de eigenaar, hij kocht een “beter” exemplaar.
Stippie mag in onze vijver zijn leven verder slijten mét al zo’n rode stippen!




*) Daarvóór was het nog een baai van de Grote Oceaan; door zeestromingen en golven ontstonden ondiepten en de eeuwig aanhoudende wind vormde er zandduinen,  die de baai tenslotte helemaal van de zee scheidden.

Promotie Achterhoek

Geen idee hoeveel mensen er naar de Achterhoek gaan voor een korte (herfst) vakantie in oktober, maar voor wie nog twijfelt: ik kan het aanbevelen.

Zeker als je uit een grote stad, of de dichtbevolkte Randstad komt en van natuur en rust houdt. Er zijn mega veel wandel- en fietsroutes in de Achterhoek en er is erg veel te zien; coulisselandschappen en bossen, musea en kastelen én vreselijk aardige mensen die nog “de tied hebben voor een praatje” en vertrouwen in de mensheid, getuige de manieren van afrekenen bij kraamverkoop

Het onverwachte treft mij steeds weer. Zoals gisteren
We fietsen een knooppuntenroute die naar Laag Keppel leidt; aardappelcountry!
Aviko = Aardappel Verwerkende Industrie Keppel en Omstreken, u vast bekend van aardappels in allerlei varianten, had hier haar oorspronkelijke domicilie (nu Steenderen)

We fietsen en zien van alles: een prachtig geel koolzaadveld met de zon erop (in OKOBER!) een Achterhoekse vlag met een UIL erop ( geen idee of het een echte was!) en een kunstwerk langs de weg om aan te geven dat hier Werkkamp de Wittebrink was (In 1937 gebouwd als werkverschaffingskamp en in 1942 gebruikt voor Joodse dwangarbeiders)

We strijken neer op een terrasje van een etablissement dat de Gouden Karper heet.
Ze hebben ook een terras aan de overkant van de weg waar ook het standbeeld van de karper staat. Dáár zit niemand, het staat namelijk onder kastanjebomen, die op dat moment constant kastanjes laten vallen die met knallen overal heen springen

Ik wil graag een kop thee met een koek. Er zijn hier heel veel soorten thee zegt het meisje dat ons bedient, ik vraag of ZIJ een lekkere kruidenthee voor me wil uitzoeken (kennelijk hier geen theedoos)
Wie zulke vragen stelt kán verrast worden. Er komt een kopje met een snoezig zeefje erop met lekker ruikende kruiden erin “Ik heb thee zorgeloos voor u gekozen, dat leek me wel toepasselijk”
Ze heeft prima gekozen, de thee is heerlijk

We komen bij een pluktuin en praten met de dames die het runnen. De bloemen lopen op zijn eind, maar er is nog genoeg moois te vinden. Ik krijg een schaar en een emmer met water mee.



Mijn lief fotografeert vlinders en ik ook één


Ik word gematst met de prijs en wordt helemaal BLIJ van wat ik geplukt heb. Zo heb ik eenmaal thuis nog een stukje Achterhoek.

Amaranthus, trosroosjes, kardoen, dahlia en sedum

We zien onderweg een kasteel tussen de bomen én een veld met wel 50 alpaca’s. Of ze lief zijn weet ik niet (vermoedelijk gehouden voor de wol) maar ze zien er enorm knuffelig uit.

Na die schattige Alpaca’s willen we ook nog even bij de leuke ezeltjes kijken, die niet ver van ons oppasadres op een heuvel staan
Vroeger was dit een vuilnisbelt, nu is het begroeid met gras; er is een kinder- zorgboerderij en je kunt er, als toerist, een wandeling maken met een alpaca, ezel of rendier. (Ook meerdaags tochten met overnachtingen!)

Over dit terrein loopt een Smoks Hanne route en boven op de heuvel zijn uitzichtpunten, en zie je ook een lager gelegen trailcircuit

De fietstocht was weer enorm leuk en verrassend.
De Achterhoek ECHT een aanrader

Een kleine selectie interessante gebouwen in de Achterhoek waar ikzelf geweest ben en die ECHT de moeite waard zijn. Van het grote MORE in Gorssel tot het kleine MAG in Ruurlo


Lalique Museum Nederland in Doesburg: glaskunst
kasteel Ruurlo (nu museum More; veel Carel Willink werk!)
Gorssel  –  museum More (modern realisme)
Ruurlo – museum MAG (Maastrichts aardewerk en glas)
Ziewent – grote kerk, ook wel Achterhoeks kathedraal genoemd
Dinxperlo – kleinste kerkje: de Rietstap
Borculo – Brandweermuseum

Poes; roof- én huisdier

Als ik in de tuin ben hoor ik manlief binnen “NEEE!” roepen.
Als ik bij de achterdeur kom, roept hij “Naar buiten, allemaal”
Mijn lief verheft zijn stem niet vaak.
Links en rechts schieten katten om me heen naar buiten.

Wat bleek: Eén van de katten had een vogeltje in zijn bek.
Mijn lief heeft de kat ( in keuken) in nekvel gegrepen en geschud.
Gelukkig liet hij vogeltje los, die piepend wegvluchtte.

Met de (3) katten buiten en de deuren dicht gaan we op zoek naar het vogeltje.
Mijn lief kijkt hoog en ik laag. De binnendeuren stonden open dus OVERAL was mogelijk, zelfs boven is een mogelijkheid. We kijken en zoeken, maar vinden… ho maar.
Goede raad is duur.
We zouden weggaan, maar doen dat NIET zolang dit niet opgelost is.
Waar kan dat kleintje zitten, want klein was ze, zei mijn lief!

Dan zie ik op de deurmat vóór de voordeur in een hoekje een klein vogeltje zitten. Het is een groenling. Ik pak het op, het fladdert een beetje (ik krijg hoop op een goede afloop)
Het hartje gaat in de holte van mijn handen vreselijk te keer.
Wat nu?
Buiten zitten 3 (niet hongerige, ze krijgen genoeg) katten.
Met het kloppende vogelhartje in mijn handen opent mijn lief de voordeur; de katten zitten achter.
Ik zit op de bank voor het huis, in de hoop dat het vogeltje rustiger wordt.

Mijn lief wijst op een begroeid dakje van een hokje.
Dáár bovenop zet ik het vogeltje neer. Ik kan hem van daar niet zien, het is boven mijn macht.
Zijn hartje klopte, hij had geen zichtbare gebreken, dus we hopen dat ze kan vliegen en het overleeft!


We halen de poezen binnen en vertrekken.
Ik wil even geen poes meer zien!

Wie was de dader?


(Als we thuiskomen is de groenling weg, mogen de poezen weer naar buiten en is mijn woede (en verdriet) geslonken. Ik kan zelfs weer lief doen tegen de oppaspoezen

Katten(roof-), poezen (huisdieren)

Iedereen die mij (een beetje) kent weet dat ik een hondenmens ben en géén kattenmens.
Thuis háát ik katten die in onze tuin komen. Ze spelen met de kikkers tot de dood erop volgt (van de kikkers) ze proberen onze vissen te verschalken (wat helaas wel eens lukt) en ze jagen op vogeltjes, die ze niet opeten maar “spelen” ermee tot de dood erop volgt….
Enfin het plaatje is duidelijk.

Dit jaar, het Coronajaar, géén vakantie naar het buitenland, maar in eigen land.
Voor ons betekende dat 1 weekje naar een camping,

1 week oppassen op kippen ,vissen, vogels én 3 katten

En 1 week oppassen op 5 koi’s en 3 katten

Zo’n week met 3 katten is zéér verhelderend. Niet elke poes is een standaardkat (geen één eigenlijk) ze hebben eigen karaktertjes. Ik wist al dat ze NIET te dresseren zijn, hun eigen gang gaan en NIET binnenkomen als JIJ dat wil (ook niet naar buitengaan als JIJ dat wil, overigens) maar is meer eigenzinnig gedrag

Ook de poezen waar we nu oppassen zijn bijzonder.

Poes 1 ( ik heb beloofd hun namen niet prijs te geven, de dames zijn zéér op hun privacy gesteld)
is als piepklein wildkatje bij deze eigenaars gekomen, doodsbang, niet aanraakbaar. Ze is nu, járen later, nog steeds een poes die niet veel van mensen moet hebben. Het is een enorme eer als ze bij je op de bank komt en over je benen heen loopt. Probeer NIET (herhaal NIET) te aaien of aan te raken want dan is ze weg.

Poes 2, woonde eerst ergens anders; dat eigenaarsstel ging scheiden en de kat kon niet met de man noch met de vrouw mee. De huidige eigenaren van kat 1 en 3 hebben haar liefdevol in huis genomen. Ze is een aanhalige poes, die ieder mens leuk vindt, maar ze is héél graag buiten, dus zoveel zie je haar niet.


Poes 3, is een apart verhaal, ze kwam onder de carport van DIT huis met 5 kittens (om de beurt) de bewoner had geen idee wat hij met haar en de kittens onder de carport moest en belde de dierenbescherming. Die wilde de kittens wel ophalen als ze oud genoeg waren, maar dan moesten ze wel in een hok aangeleverd worden. Dat is een klus van weken geweest; uiteindelijk is het gelukt. De kleintjes werden herplaatst, de moederpoes werd, gesteriliseerd, teruggebracht bij de carport. Zij moest zelf haar weg terug naar haar oorspronkelijke eigenaars maar vinden.
De dierenbescherming had een hoekje van haar oor afgeknipt, zodat het duidelijk zichtbaar was dat ze gesteriliseerd is.

De kat ging NIET opzoek naar eerdere eigenaars, bleef bij dit huis en werd (gedeeltelijk) gedomesticeerd door de eigenaar van het huis, Ze hadden een goede verstandhouding die bestond uit: MAN geeft eten en laat me met RUST, KAT geeft liefde en zit op schoot ALS zij er zin in heeft. Verder Regel 1 t/m 10 SLUIT nooit de buitendeur, dan kan de poes er niet uit en wordt ze GEK!
De regels 1 t/m 10 werden in acht genomen en ze leefden samen jaren gelukkig.
Totdat………….de eigenaar dood ging. Wat moest er gebeuren met de poes? Herplaatsen  was eigenlijk niet mogelijk.
De nieuwe eigenaars van het huis, hadden kat 1 en 2 al; kat 3 kon er wel bij. Met enorm veel liefde en geduld is poes 3 nu getransformeerd tot een ontzettend gezellige huispoes.

De katten vormen samen met het stel nu een gezin. De hiërarchie is duidelijk.
Poes 2 heeft niets te vertellen; als ze aan het eten is en een van de andere katten komt erbij, schuift ze op zodat ze samen haar bak kunnen leegeten. Daarna mauwt ze omdat ze te weinig heeft gegeten.

Poes 3 laat duidelijk blijken dat dit háár huis is, loopt rond met een air en vindt ons goede oppassers MITS we doen wat ze wil: stilzitten zodat ZIJ op schoot kan zitten, niet teveel bewegen anders zet ze “even” haar nageltjes in je benen!

Kat 1 is bijna onzichtbaar, ligt op plekjes die we óf niet kennen óf die we wel kennen maar dan ligt ze toch verdekt opgesteld .Ze vindt mensen niet bijzonder en eigenlijk katten ook niet. Een haal of een blaas wordt aan de andere 2 katten gegeven als er te dichtbij gekomen wordt, maar als een van de andere zo nodig haar bakje leeg wil eten? Geen punt, dan snackt zij wel uit de bak van een ander.

Met een hond kun je het druk hebben, uitlaten, borstelen (zeker zo’n harig geval als wij hadden), opletten voor andere honden (er zitten vechtjassen bij die loslopen) én uitkijken dat ze geen haal van een kat krijgen.
Bij katten hoef je, behalve eten geven en zorgen dat ze erin en eruit kunnen niks te doen. Schoonhouden, zich vermaken, toiletteren, zich verdedigen én uitlaten, dát doen ze allemaal zelf

Hoe de roodborst aan zijn naam kwam

Al eerder schreef ik een blog over wetens(w)aardigheidjes van een roodborstje
Die “wijsheden” had ik onder andere van de vogelbescherming.
Juiste informatie dus.
Ik “weet” ook een paar niet-wetenschappelijke dingetjes over een roodborst.
Ik weet niet waar ik  die “wijsheid” heb opgedaan, ik weet ze al jaren en deel ze nu met u.

Een roodborstje was ooit, zo gaat het verhaal, een saai grijs vogeltje om te zien.
Wel een heel lief vogeltje.
In het jaar 33 na Chr.*) vonden er in en om Golgotha**) een paar events plaats.
Jezus werd gekruisigd én er was een aardbeving.

Toen Jezus aan het kruis hing had hij een doornenkroon op.
Het verhaal gaat dat een klein grijsvogeltje de doornen die in Jezus zijn hoofdhuid drukten met zijn snaveltje verwijderde. Bij dit “werk” viel een druppeltje van Jezus bloed op zijn borstje. Die druppel is bij hem en al zijn nageslacht voor iedereen duidelijk zichtbaar gebleven, zodat iedereen kon zien wat een menslievend vogeltje een roodborstje (zo werd hij van die tijd af genoemd) is.
En nog steeds is een roodborstje een mensenvriend.

Wij ervoeren het zelf: mijn lief was aan het scheppen in de voortuin, toen hij even stopte kwam er een roodborstje vlakbij hem op zijn schep zitten. En ooit op een camping in Engeland kwam zowel bij mij als bij mijn lief een roodborstje op onze schoen zitten (niet dezelfde!)

Het andere “verhaal” over het roodborstje is zijn liedje.
Voor deze gelegenheid heb ik het even helemaal opgezocht (ik kende alleen het refrein)



Roodborstje tikt tegen ‘t raam, tik, tik, tik
Laat mij erin, laat mij erin
‘t Is hier te guur en te koud naar mijn zin
Laat mij er in, ja er in

‘t Meisje deed open, het beestje kwam snel
Binnen was ‘t beter, dat wist ie wel
Bij ‘t meisje had hij het goed naar zijn zin
Ging toen het bos niet meer in

Roodborstje tikt tegen ‘t raam, tik, tik, tik
Laat mij erin, laat mij erin
‘t Is hier te guur en te koud naar mijn zin
Laat mij er in, ja er in
Zij nam hem bij haar en had in haar schoot
Korreltjes haver en kruimeltjes brood
Maar toen de lente weer kwam, tin, tin, tin
Vloog hij het bos toch weer in

Roodborstje tikt tegen ‘t raam, tik, tik, tik
Laat mij erin, laat mij erin
‘t Is hier te guur en te koud naar mijn zin
Laat mij er in, ja er in

*) In 2014 werd er een wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd over de exacte datum van de kruisiging van Jezus.  In het vakblad International Geology Review  bundelden onderzoekers geologische, astronomische verslagen en oude teksten en kwamen op 3 april in het jaar 33 uit.
In het evangelie van Matheus staat immers dat de aarde beefde toen Jezus aan het kruis hing. Er was toen een aardbeving in die regio.

**)Golgotha betekent schedelplaats

Erinaceus europaeus (egel)

Vanmorgen werd ik omstreeks half zes wakker van een vreemd geluid.
Ik kon het niet thuisbrengen en bleef een tijdje liggen luisteren.
Omdat ik toch niet meer kon slapen én nieuwsgierig was wie of wat dit geluid voortbracht stapte ik uit bed, waste me, kleedde me aan en liep de tuin in.
Twee kleine kraaloogjes keken me aan.

In een bladvormige schaal die ik in de tuin had liggen lag een egel. Niet opgerold maar met het spitse snoetje en de 2 donkere kraaloogjes kijkend naar me.
Het geluid kwam niet van haar maar, zo bleek van mijn andere stenen “blad” dat normaal met schelpen en mos artistiek ligt te wezen. De schelpen lagen naast de schaal en er in zat een dikke egel die een snuivend geluid maakte, best hard!

egel alleenIk heb geen verstand van egels, maar ik schat in dat dit een paartje is, dat “ergens” in onze tuin domicilie heeft. Onze buurman heeft, dit jaar, al meerdere egels in zijn tuin gezien.
Wij hebben een gat onder onze stukje schutting gemaakt zodat ze (als ze dat willen)door kunnen lopen van tuin naar tuin

Ik maakte een paar foto’s en stuurde die naar een, ook vroeg opstaande vriendin. Ik kreeg meteen een berichtje terug : kattenvoer neerzetten.
Ik heb geen kattenvoer in huis, ik wil geen katten in de tuin vanwege de vijver, vissen, kikkers én onlangs weer gezien; salamander!
Allemaal potentieel voedsel voor een kat.
Dus NEEN, geen katten én geen kattenvoer. Ik denk dat deze egels zelf hun voedsel wel kunnen vinden, want we hebben (helaas voor de planten) nogal wat slakken. Naakte en met huisjes:  dus gaan jullie je gang maar,  egels!

Ik las dat Carl Linnaeus Zweeds arts, zoöloog, geoloog en plantkundige in 1758 voor het eerst de wetenschappelijke naam Erinaceidae publiceerde. Daarvoor liep dit insectenetende zoogdier waarschijnlijk al wel op deze aarde rond, maar had nog geen naam (of was nog niet door mensen gezien?)
Deze West-Europese egel heeft ook nog familie in Oost Europa, de Erinaceus roumanicus.*)

Ik vond deze twee West-Europese (geen reden om aan te nemen dat het paar uit Oost Europa kwam) vanmorgen een natuurcadeautje!

*) De Oost Europese egel heeft ca.6500 stekels, de West Europese tussen de 5 en 8 duizend stekels!

Bijentelling 2020

bij actieWaarschijnlijk omdat ik ieder jaar met de vogeltelling meedoe, kreeg ik dit jaar ook een uitnodiging voor de bijentelling : Elke BIJ telt, jij ook?

Leuk om mee te doen maar ik weet (wist) niks van bijen. Gelukkig stuurden ze een bijengidsje mee met plaatjes van de meest, in Nederland voorkomende, bijen.
Ik wist niet dat er zo’n 350 soorten bijen waren en dat de meeste bijen solitaire dieren zijn.
Slechts een enkele soort zoals de hommel en de honingbij  leven in volken.
Ook de verschillen tussen bijen en bijvliegen waren mij niet bekend (ik noemde alles “bij”)
Nu leerde ik dat de beharing, de lengte van de voelsprieten en het aantal vleugels het verschil maken. En het verschil tussen wesp en bij (dát wist ik wel!):  een honingbij haalt haar voeding uit een bloem; een wesp voedt met dierlijk voedsel.
Conclusie: een insect met een prooi is nooit een BIJ!
Leerzaam!

Ik heb een half uurtje in mijn achtertuin gezeten en geteld en mijn lief heeft nog een mooie en ik  een onscherpe foto van deze bijzondere diertjes gemaakt.
hommelbijtel
Verrassend was het om te zien dat de bijvlieg in en uit ons insectenhotel vloog; nooit eerder gezien.
bijvliegWe hebben  namelijk een cd- rekje in de tuin klemgezet onder het dak van het schuurtje en erin, holle bamboepijpjes,  stukje boomstronk met gaatjes, dennenappels, houtwol, zaagsel en stukjes schors en het zo tot insectenhotel gebombardeerd.cd.tellingSpinnen en een enkel torretje 
zagen we er al eerder in, maar nú zag ik duidelijk dat er door een bijvlieg (vaak verward met een honingbij) gebruik werd gemaakt van de holle bamboe.

De  Nationale Bijentelling  is een initiatief van LandschappenNL,  Naturalis, het IVN en Natuur en Milieu.
Ik heb mijn telling zaterdag doorgegeven. En zag toen dat er op dat moment 689 mensen 10.884 bijen hadden geteld; de honingbij stond op 1!
Maar ook zondag kan er nog geteld worden, dus dát kan nog veranderen.

Een superieure blik

Als je een huisdier hebt en daarvoor zorgt moet je altijd een back-up persoon hebben voor als je eens weg moet.

 

Vroeger thuis waren wij het back-upgezin voor de oppas van een papegaai. Hij kwam logeren in kooi.
Er werd een soort barricade gebouwd; achter de bank: een hoog tafeltje waar de kooi op kon staan, zodat de hond niet bij de papegaai kon én de papegaai niet bij de hond.De papegaai kon praten. Een beperkte woordenschat.

“Ga liggen, af” zat in zijn repertoire.(Hij had ook een hond, maar die logeerde dan elders)

De eigenaresse van de papegaai had ons bij de eerste keer oppassen al gewaarschuwd geen vingers in de kooi, hij bijt.
De papegaai en ik werden goede maatjes.
Er kwam een moment waarop IK dacht dat hij MIJ niet zou bijten.
Een geluksgevoel overviel me toen hij mijn vinger voorzichtig met zijn klauwtje pakte: we waren echte vriendjes!
Totdat ik na een tijdje mijn vinger weer zelf wilde. Hij wilde dat niet. Zijn haaksnavel hakte in mijn vinger, die prompt  (erg) begon te bloeden.
Het deed ook pijn.

Pijn en bloed is voor mij géén goede combinatie.
Ik kwam bij in de keuken, op de vloer met overal bloed. Erg verdund want ik had door mijn val de hondenwaterbak omgegooid. Actie was vereist en gelukkig had ik het in me! ( als ik het bloed maar niet zag en de pijn dragelijk kon ik handelen) Strakke theedoek erom en het zou uiteindelijk  wel ophouden met bloeden.

Ik had mijn lesje geleerd en bleef voortaan met mijn vingers UIT de tralies.
Het zal wel verbeelding zijn geweest maar het léék alsof de papegaai daarna “anders” naar me keek: met een soort van superieure blik!

 

Ooit, jaren later met mijn vriendje in een dierentuin zette een oppasser een kaketoe op mijn schouder. Mijn vriendje nam een foto. Als je daarop mijn blik ziet…..Pure angst.
Ik voelde weer de snavel van de papegaai. Nu vond deze papegaaiachtige het leuk op mijn schouder maar straks misschien niet meer en dan…………
“Wilt u hem eraf halen, alstublieft?”
Ik herkende de superieure blik in de ogen van de kaketoe.

 

 

 

Dierenliefde

Toen ik een jaar of 11 was en aan het buitenspelen was, kwam de buurpoedel op me af en besprong me. Ik viel, hij zat bovenop me en beet.
Opeens was er een enorm glasgerinkel, de poedel rende weg en ik was “vrij”.
Als mijn lichaam pijn ervaart óf mijn ogen veel bloed zien, schakelt mijn lijf uit.
Ik kwam dus weer bij op straat met mijn moeder en buren om me heen (niet de buren van de hond!)
Er was commotie, ik bloedde en werd naar binnen gebracht.

Wat was er gebeurd?  Onze hond had het tafereel vanuit zijn strategische positie op zijn stoel vóór het raam gezien en was dwars door het raam gesprongen om me te redden.

Toen ik binnen was gebracht en iedereen druk met mij was, zag de buurman een bloedspoor dat onder de tafel leidde. Daar zat onze hond met een erg bloedende snuit.
De buurman was een doortastend type en zag onmiddellijk dat de hond er veel ernstiger aan toe was dan ik. Hij regisseerde de verdere gebeurtenissen.
Mijn moeder mét handdoek om de hondensnuit achterin zijn auto naar de dierenarts; zijn vrouw haalde een andere buurman (alleen buurmannen hadden in die tijd een auto) en met haar en hem ging ik naar de huisarts, die mijn (been)wond hechtte.
De huisarts zag mijn wond en vroeg meteen “poedel”?

De dierenarts vertelde dat onze hond niet veel later bij hem gebracht had moeten worden, er was een slagader geraakt en de hond had al behoorlijk wat bloed verloren. Ook de hond werd gehecht.
Mét de hond en mij kwam het goed.

Ik  ben altijd gek op honden gebleven, alleen poedels…..