Veranderende tijden tegenhouden lukt niet!

zandloper
mega zandloper

Een waar gebeurd , bizar verhaal  over veranderende tijden kwam mij ter oren.*)

Locatie
: een boerendorpje, niet ver van Mediastad Hilversum.
Een slaperig dorpje totdat de Rich &  Famous het ontdekten: boerderijen werd verkocht en opgeknapt, hoge hekken met camera’s  verschenen; kortom het dorp veranderde.

Het boerendorp had een dorpsschooltje waar goed werd lesgegeven en waar moeders (soms met krulspelden in hun haar) de kinderen naar school brachten en gezellig nog even op het schoolplein bleven nakeuvelen.

De Rich & Famous hebben ook kinderen, die ook naar school moeten.
Oók die kinderen gingen naar het dorpsschooltje.
Omdat die kinderen op die school zaten waren er andere ouders die hun kinderen ook op die school wilden; ook ouders die niet in het, voorheen slaperige, dorpje woonden maar van (veel) verder weg kwamen.
Gevolg: de school werd te klein!
Er moest uitgebreid worden óf een nieuwe school komen.
Er kwam een ambitieus plan voor een nieuwe school.

Ouders van “gewone” kinderen vonden het plan té ambitieus en wilden liever hun “oude” school met minder leerlingen (waar normaal werd gedaan) houden
Sinds de Rich & Famous hun kinderen kwamen wegbrengen en ophalen was er geen moeder met krulspelden in het haar of op slippers meer; de designoudermode deed er zijn intrede. Het  motto werd  zien en gezien worden!

Er kwam een actiegroep om de bouw van de nieuwe school tegen te houden en er werd naar aanleiding van de bouw van de nieuwe school, een “politieke” partij**) opgericht, die zetels in de Raad kreeg.

De school kwam er toch.
De kinderen van die Rich & Famous zijn inmiddels ( door leeftijd) van de school af.
Of er weer nieuwe  kinderen van “beroemde” ouders op die school zitten, vertelt het verhaal niet, ook niet of de (andere) ouders zich weer “normaal” gedragen bij het wegbrengen en halen van de kinderen, óf  dat ze nog steeds in designmode rondlopen.

*) Ik heb niet alles ervan kunnen verifiëren
** Die politieke partij (met uitgebreider programma) werd zelfs later de grootste partij in het dorp

 

 

 

 

Machtnemers

Om uit te leggen wat ik met mijn zelfverzonnen woord machtnemer bedoel heb ik een kort verhaaltje als illustratie.
Ik ging met mijn vriendin naar Mauritanië.
We moesten overstappen in Casablanca (Marokko) en hadden daar niet erg veel tijd voor.
Bij de douane (alleen met handbagage, andere bagage was doorgelabeld) stond een korte rij.
petAchter het loket zit een man met een pet (dat had ons al moeten waarschuwen; machtnemers hebben vaak een pet op)
Ik gaf ons beider paspoorten aan hem én een glimlach.
Hij  nam aan en glimlachte niet.
Hij keek in de paspoorten en opende een laatje van zijn bureau en stopte de paspoorten er in.
Hij wenkt naar de man achter ons; NEXT.
Ik deed een stap opzij liet de man achter ons door, die meteen zijn paspoort terugkreeg en wegliep. Ik stapte weer voor het loket en vroeg onze paspoorten terug: we moeten een vliegtuig halen.
Hij keek me aan, wenkte me weg en zei weer:  NEXT.
Nu doe ik géén stap opzij meer.
Ik eis onze paspoorten terug.
Voor eisen is deze meneer in het geheel niet gevoelig: NEXT.
De spanning neemt toe bij mij en mijn vriendin: haalt onze bagage wél de overstap, maar wijzelf niet omdat deze PET verkeerd staat?
Om een lang verhaal kort te maken, als iedereen na ons geweest is, pakt hij de paspoorten uit de la, kijkt er langdurig naar en……….. geeft ze aan me (we haalden het vliegtuig naar Nouakchott)

Deze man wist dat hij macht over ons had, we hadden hem NODIG; hij misbruikte zijn “macht”.
Zo zijn er meer. Er zijn beroepen waar dit vaker voorkomt dan andere beroepen.
Ik ga ze niet noemen, wil niet stigmatiseren.
Maar het is wel zo dat nu er, door de Coranacrisis extra moet worden opgelet (daar is een goede reden voor: besmetting) het voor machtnemers gouden tijden zijn.

Wéér een kort verhaaltje, maar dan van NU:
Kennissen van ons hebben een horecabedrijf. Dat is nu dicht.
Op 1 juni mag het terras open. Ze zijn dus druk aan het werk om alles aan kant te krijgen.
Ze lassen een adempauze in en lunchen op het terras.
Er komen 2 BOA’s langs die een fikse boete uitdelen; Het terras moet nog dicht zijn!
Dat weten ze, dat is ook zo, maar zij zijn de eigenaren en zitten mét één familielid die in de zaak helpt even te lunchen op hun eigen terras.
Niets mee te maken, het mag niet!
NEXT!

Nog een waargebeurd event, gebeurd in het heden:
In supermarkten wordt gecontroleerd op het naleven van de regels; iedereen klant een karretje, karretjes goed schoongemaakt, 1,5 meter afstand mogelijk, etc.
Er komt controle. De assistent bedrijfsleider wordt aangesproken op iets dat in zijn ogen niet terecht is en zegt dat ook. De machtnemer reageert hierop met: “Zo is het en niet anders. Je moet wél weten dat ik je hele bedrijf kan sluiten”.

Heel veel goede en lieve mensen oefenen vaak een ondankbare taak uit door ons te moeten wijzen op dingen die we fout doen: fout parkeren, fout oversteken, te hard rijden etc. Moeilijke beroepen waar je veel “gedoe” over je heen krijgt ook al is het recht aan jouw kant.
Niets ten nadelen over die mensen, maar er zijn er een páár bij die zwelgen in het tonen van hun macht en daar ge(mis?) bruik van maken; ik noem ze; MACHTNEMERS.

I

 

Waargebeurd

Een jong stel (mét dreumes) heeft een te koop staand huis bezichtigd.
Ze lopen daarna mét de makelaar naar hun auto en spreken af die avond een bod uit te brengen.
Ze doen het bod. Even daarna doet een andere stel een iets hoger bod.
De makelaar belt het eerste stel.
Het jonge stel met dreumes gaat mee met het bedrag dat het andere stel heeft geboden en….mogen het huis kopen.

Nadat het voorlopig koopcontract getekend is, gaan ze mét de makelaar nog even naar het huis.
Hij brengt ze na een rondje door het huis, wéér naar hun auto.
Vlakbij hun auto zegt hij ”Voor ik het vergeet” hij haalt een briefje uit zijn zak.
“De dame die hier woonde had nogal wat katten, ze heeft ze in de tuin begraven.
Ze wilde ze niet laten liggen en heeft ze proberen op te graven, maar kon ze niet vinden.
Ze vraagt of, als u iets aan de tuin gaat doen en u komt ze tegen, u ze op wil graven en bij haar wil brengen.
Hier heeft u haar adres”. Hij geeft haar het briefje met het adres.
(Dit alles NA het getekende voorlopige koopcontract)

Het stel is vreselijk blij met hun nieuwe huis.
Ze wonen er nu min of meer; zijn nog wel druk aan het werk met hulp van veel familieleden.
De tuin komt voorlopig niet aan de beurt; er zijn nog teveel dingen in huis die gebeuren moeten.
Tegen het werk aan de tuin zien ze “een beetje” op. Plantjes in de tuin zetten terwijl je kattenlijkjes tegen kan komen…… dat is niet wat ze willen.
Die kattenlijkjes dan opgraven en naar de vroegere eigenaresse brengen is hélemaal niet wat ze willen.

Een, in mijn ogen absurd verzoek, waar ze, zo zei ze me, waarschijnlijk geen gehoor aan zullen geven.