Laat ze weer ZIEN

Al eerder schreef ik een blog over het sparen en inleveren van plasticdoppen van melkpakken t.b.v. de opleiding van blindengeleidenhonden.

Een geringe inspanning: doppen in zamelen en in leveren, die grote gevolgen heeft voor het leven van blinden, wier leven door een blindengeleidehond een stuk “leefbaarder” kan worden.

Onlangs kwam ik weer een actie tegen, waar ik meteen enthousiast over was: deze keer gaat het over vreemd en oud geld.

Terug van een vakantie uit Frankrijk gingen de overgebleven Franse francs in een doosje, even als Oostenrijkse Gröschen en Duitse marken en zo meer.
Dat doosje had ik nog steeds. Inmiddels waren er ook wat Nederlandse centen, een kwartje en een paar eurocenten bijgekomen.
Er was ook een doosje met papiergeld met wat Egyptische ponden en Vietnamese Dong

Onlangs las ik dat Lionsclubs (charitatieve club) i.s.m. supermarkten een verzamelzuil hebben ingesteld, waar dit vreemde én oude geld kan worden ingeleverd.

In Nederland en België zijn er al 75 supermarkten die meewerken.
Leden van de Lionsclubs legen de zuilen, sorteren het geld en zorgen dat het vreemde én oude geld, dat niet meer inwisselbaar is, wordt verkocht bijvoorbeeld op veilingen.
Het geld dat dit opbrengt gaat naar oogklinieken in Derdewereldlanden oa. voor het uitvoeren van staaroperaties.

Op https://www.vreemdenoudgeld.nl/verzamelzuilen/ kunt u zien waar een inleverzuil bij u in de buurt is




Jaarlijks worden duizenden munten en papiergeld in 160 landen ingezameld; er is al geld ingezameld voor 62.000 (eenvoudige) staaroperaties.

Wéér door een geringe inspanning :“vreemde en oude” geld inleveren kunnen mensen in Derde Wereld Landen aan hun ogen geholpen worden: bv aan staar en kunnen ze daarna weer zien!






Vaccinatie 2

Zo stil als het bij vaccinatie 1 was zo druk is het bij vaccinatie 2 (dezelfde priklocatie)
Druk zowel op het parkeerterrein én in de hal van de tent; van de 10 loketjes met welkom-mag- ik- u- ID-gastvrouwen en mannen zijn er 8 bemand.
Ook deze keer moet ik, naar aanleiding van mijn ingevulde formulier, na aanmelding, met iemand mee naar een arts.
Deze keer geen jonge mannelijke arts, maar een wat oudere vrouwelijke arts.
Ze vraagt mijn ID ( voor mijn burgerservicenummer (BSN), checkt of ik ben wie ik zeg dat ik ben, knikt naar me en zegt dat zij me wel even zal prikken, dan hoef ik niet in de rij te staan.
Toppie!
Ze roept er een man bij “Graag een paar sterke armen voor het geval dat er flauwgevallen gaat worden. “
Op haar roep om hulp komt een Turkse jongen met lachende ogen aan, die door de dokter aan één kant van mijn stoel gedirigeerd wordt, voor het geval ik omkieper met stoel en al (dat is wel eens gebeurd)
Gelukkig doe ik dat niet en kan de jongen onverrichter zaken weer gaan.

Ik moet even blijven zitten en mag daarna naar de wachtruimte. Die zit bijna helemaal vol.
Nadat ik mijn lief, ook geprikt, gevonden had werden we door een vriendelijke Rode Kruisdame naar een plekje met 2 stoelen naast elkaar gebracht. Heel attent

Er zijn mannen en vrouwen met een vloerwisser de vloer aan het  soppen en we moeten zittend, even de voeten optillen zodat de vloer er onder (weer) schoon kan worden ( lekker huiselijk)


Na een kwartiertje (wachten of er wat gebeuren gaat wat NIET zou moeten) kunnen we naar de uitgang (een andere dan de ingang) en naar huis
uitgang priklocatie

Buiten staat de Turkse jongen ( nu zonder mondkapje)  die mij opgevangen zou moeten hebben, mocht ik flauwgevallen zijn.
“Alles goed gegaan? Helemaal klaar nu?” Glimlacht hij vragend.
“Ja hoor alles oké”
“Fijne dag verder, mevrouw”
“Dank voor je hulp en jij ook fijne dag”
Weer aardige, leuke mensen ook  bij de 2de keer prikken.
We hebben een “diploma” gekregen.
“Goed bewaren” zegt de jongen die het uitreikt.
(Voor de zekerheid kopieer ik het maar. Wie weet of we het ooit moeten laten zien om “iets” te mogen doen.)



Rijksoverheid.nl meldt dat we 7 dagen na de laatste prik voor 95% beschermd zijn.Nu maar hopen dat die andere 5% ons niet te pakken neemt!
’s Avonds wordt mijn arm zwaar en gevoelig. De volgende dag heb ik één linkerarm die prominent en zwaar aanwezig is. Tot nu toe gaat het bijna net zoals de vorige vaccinatie!

’t Hooge Nest NU

Op 22 mei jl. schreef ik een blog over een boek:  ’t Hooge Nest,  schrijfster Roxane van Iperen.
Een boek over 2 dappere Joodse zussen die in het ’t Hooge Nest, een huis in Naarden dat ze huurden van 2 Amsterdamse gegoede dames, Joodse onderduikers een veilig onderkomen boden.

Van Iperen begint het boek met Dirk Witte,de liedjesschrijver die het huis in 1920 laat bouwen en ze eindigt op de begraafplaats waar Dirk Witte begraven ligt.

Ik besloot de 2 locaties in omgekeerde volgorde te bezoeken.

In 1825 werd, bij Koninklijk Besluit, het verboden om overledenen nog langer binnen de bebouwde kom of in kerken te begraven. De  Oude Begraafplaats Naarden werd daarom aangelegd in 1830,echter buiten het grondgebied van Naarden, in Bussum!
Een onderdeel daarvan was de Joodse Begraafplaats. Boven op het toegangshek  staat de Joodse ster en door het hek heen is het witte metaheerhuisje *) zichtbaar.

Daar op de begraafplaats vind ik, na lang zoeken, het graf van Dirk Witte (1885-1932)
De schrijfster heeft het in haar boek al vermeld; in 2005 is Dirk Witte, schrijver van liedjes als “Mensch, durf te leven” en “Mijn eerste meisjeherbegraven van een “eigen graf” naar het familiegraf van de Loomans, zijn schoonfamilie. Helaas zijn de paar dichtregels van Mensch, durf te leven, die op zijn eigen grafsteen stonden niet met zijn lichaam “meeverhuist”
De familiegraafsteen is sober.

Een oase van rust, deze begraafplaats die niet ver van de drukke  Amersfoortsestraatweg  ligt.

Dirk Witte en zijn vrouw Jet Looman lieten in 1920 het huis “t Hooge Nest bouwen, hij heeft er 12 jaar van mogen genieten: hij stierf in 1932.

Dit is ook het huis waarin later de zusters Brilleslijper en hun familie een gedeelte van de Tweede Wereldoorlog verblijven en waar ze Joodse onderduikers een veilig onderkomen boden.

Er is heel wat veranderd sinds de tijd dat de zusters Brilleslijper het huis huurden; er zijn bomen gekapt, huizen nabij gebouwd, nu ligt het huis aan de rand van een “stukje bos” met een wandelpad ernaast.
Nu woont de schrijfster van dit boek met haar gezin er. Reden om er “even snel” zonder hun privacy te verstoren, vanuit de verte, 2 foto’s te maken.

Een boek gaat (nog meer) LEVEN als je, als lezer, de omgeving ziet waar een groot deel van het boek zich afspeelt
Het huis heeft veel meegemaakt; Roxane van Iperen schreef  de belevenissen op en woont er nu zelf





*) ook wel baarhuisje genoemd. Anders dan de naam doet vermoeden werden hier geen doden opgebaard, maar ritueel gewassen.

Naschrift: Ik zag er nog een graf van een, vroeger “bekende” Nederlander, maar daarover later meer!

Meer insectenleed in mondkapje

Soms krijg ik reacties op mijn blog die té bijzonder zijn om niet te vermelden.
Op het blog van vandaag kreeg ik een reactie van iemand die, ook zó uit de doos een wegwerpmasker haalde én…. daarin tussen de witte en blauwe lagen een spinnetje vond.

Ze overwoog nog het kapje op te zetten en zó het spinnetje mond-op-mondbeademing te geven, maar bij nadere observatie bleek het spinnetje, hoewel niet geheel plat, toch duidelijk naar de spinnenhemel vertrokken te zijn.

Het “vlieg” incident was dus niet iets éénmaligs; er gebeuren meer insectenongelukjes in de wegwerpmondkapjesfabriek (mooi woord voor scrabble of wordfeud)
Misschien is een waarschuwing op zijn plaats; bekijk het mondkapje alvorens u en anderen te “beschermen”


een insectenvrij mondkapje (zoals het hoort te zijn)

Als uil terugkeren.

Vandaag hebben wij een uil naar zijn “geboorteplaats” gebracht.

Vrienden hebben verleden jaar een overkapping bij hun  Pitch& Puttbaan  gebouwd.
Daar waren balken voor nodig. Bij het bouwen was er een stuk van een balk “over”.
Mijn lief mocht dat  stuk hebben; hij wilde er “iets” van maken.

Hij  heeft van een stuk balk een wildzwijnenbiggetje gemaakt.
We hebben daarvoor menig werkbezoek aan een boerderij met 16 jonge biggetjes (van 2 zeugen) gebracht, wat op zich vreselijk leuk was en mijn lief de gelegenheid gaf de anatomie van een biggetje te bekijken.

Het  houten biggetje staat in onze huiskamer.
Er was nog een stuk balk over.
Mijn lief besloot daarvan een uil te maken voor de vrienden die de balk ter beschikking hadden gesteld.
Helaas zijn er weinig uilen ergens te bekijken, dus voor de anatomie van de uil was internet zijn voornaamste bron.

Na verschillende stadia van de uil was hij gisteren eindelijk zo ver dat hij overhandigd kon worden.
De balk kwam vandaag, in de vorm van een uil, terug naar waar hij zijn leven eens begonnen was.
(Natuurlijk niet helemaal ECHT zijn geboorteplaats, want er was een stadium vóór de balk; die van Douglasspar “ergens” in een bos; maar wat heeft het voor zin een houten uil naar een bos te brengen waar vermoedelijk ECHTE uilen zitten!) Bovendien hebben mensen in de Horeca- en Evenementenindustrie het deze Corona maanden EXTRA zwaar, dus een “wijze” partner kunnen ze wel gebruiken én een hart onder de riem ook



De uil werd goed ontvangen, hij zit op de bar (nu tijdelijk ivm Corona gesloten) alsof hij daar hoort!
De Pitch & Putt baan is wél open; 1,5 m. afstand houden is daar geen enkel probleem, Coronavrij sport en spel beoefenen kan er! (Footgolf ook)

Het gewicht van een ei

Op 25 mei van vorig jaar schreef ik een blog over Respeggt eieren: eieren waarbij géén  jonggeboren haantjes worden gedood, maar waar, in het eistadium, al bepaald  kan worden of het ei een haan of een hennetje zal worden :de haantjes worden dan NIET geboren.
Wereldwijd worden 5 miljard eendagshaantjes gedood.

Sindsdien ik weet dat er 5 miljard eendagshaantjes worden gedood, koop ik Respeggt eieren.
Wat me wel opviel is dat de grootte van de eieren in één doosje verschilt: buiten op het doosje staat dan ook S/M/L.

Aangezien ik geen idee had hoeveel een (al dan niet niet-respeggt) ei weegt ben ik dit eens gaan nazoeken.
Een  met S,M of L geclassificeerd ei moet een bepaald minimum gewicht moet hebben:

S = een ei van minder dan 53 gram
M = een ei dat tussen de 53-63 gram weegt
L = een ei van rond de 63-73 gram
XL = een ei van 73 gram of meer
DD = een ei met de zogeheten dubbeldooier, een ei met twee dooiers.

6 eieren bij elkaar moeten een wettelijk minimaal gewicht van 258 gram hebben.

In het doosje met respeggteieren zou, zo vatte IK het op, een S, een M én een L ei in moeten zitten
( er staat immers S/M/L op)
Even wegen dan maar.


In mijn (laatst gekochte) Respeggtdoosje zaten 6 eieren:
1 van 70 gr
1 van 57 gr
1 van 60 gr
1 van 58 gr
1 van 63 gr én 1 van 67 gr

Totaal 375 gr. Dat is inderdaad meer dan 258 gr. en dus wettelijk correct!
Alles koek en ei dus!


Conclusie: in MIJN doosje zaten dus 4 M eieren in en 2 L eieren en géén S eieren.
Ik denk NU dat er met S/M/L  bedoeld wordt dat er eieren in het doosje zitten die het formaat S, óf M, óf L zouden kunnen hebben.

Statiegeld (2)

In november verleden jaar (10/11) schreef ik een blog over statiegeld.
Onlangs las ik (weer) een artikel hierover met aanvullende info, die ik graag met mijn lezers/lezeressen wil delen.

Verpakkingen terugbrengen en er voor geld krijgen was in 1899 al gebruikelijk in de bloembollenteelt, zo las ik in het Weekblad voor Bloembollencultuur. Daar ging het over de manden waarin de bollen verkocht werden en waarvoor statiegeld werd betaald en teruggekregen bij inlevering van de manden.

Ook de melkboer haalde vroeger de  glazen flessen op!
De flessen, die vroeger in de kruidenier/supermarkt werden teruggebracht, werden bij een loketje ingenomen en gesorteerd, behoorlijk arbeidsintensief

Twee Noorse broers bedachten daar wat op: ze ontwikkelden een machine die dit tijdrovende flesinnamegedoe kon overnemen. Dat leidde in 1972 tot de geboorte van het bedrijf  Tomra en de eerste flesinleverautomaat [er waren al wel eerder drankautomaten (eind jaren ‘50) die, na betaling, een flesje “uitspuugden” én het lege flesje ook weer opslokten].

Die eerste flesinleverautomaten zagen er anders uit dan de huidige: met lasers werd  op vorm gescand. Ook werd er zo info verkregen, of het flesje leeg of vol was.
Nu zijn de lasers vervangen door camera’s, die bepalen de vorm, de afmetingen  en het gewicht *) tegelijkertijd wordt de fles gewogen  en kan de barcode gescand worden.

Bij een krat wordt door een dergelijk apparaat stereovisie gebruikt. Dat is een oude cameratechniek waarbij je met twee camera’s naar de krat kijkt, zodat je diepte ziet. Zo kunnen ze zien of er flesjes in de krat zitten, hoe hoog die zijn en welke vorm de flessenhals heeft. Tegelijk kijken camera’s aan de korte zijde naar de kleur, de vorm en het logo van de krat.

Met plastic flessen gaat het ook zo in de machine. Vroeger werden plastic flessen (tot 2006) nog wel hergebruikt, nu niet meer, ze gaan, na inlevering in de flessenautomaat in grote zakken naar telcentra, waarna het plastic wordt hergebruikt.

TOMRA is actief in meer dan 80 markten wereldwijd en er werken zo’n 2500 mensen nu, het bedrijf had in 2016 een omzet van ongeveer 6,6 miljard
TOMRA: “Onze samenleving gebruikt meer grondstoffen dan er beschikbaar zijn. Als we zo doorgaan, komt er een moment dat de aarde uitgeput raakt. De visie van TOMRA is daarom: Leading the Resource Revolution. Wij willen vernieuwen hoe we onze grondstoffen verkrijgen, gebruiken en hergebruiken om zo te werken aan een duurzame samenleving.


*) je krijgt géén statiegeld voor een volle ingeleverde fles

De ouvreuse

Al vaker blogde ik over onze bioscoopgang (vóór het Coronatijdperk zo’n 1x per maand)
Al een lange tijd hadden we bij ons bioscoopbezoek dezelfde ouvreuse, een vrolijke dame die altijd een praatje maakte en een leuk sfeer verspreidde.

Een klein jaar geleden vertelde ze ons dat ze weg moest. Haar contract was  al een aantal keren verlengd en als het NU weer verlengd zou worden moest de werkgever haar in vaste dienst nemen. Dát wilde “het hoofdkantoor” niet: personeel in vaste dienst nemen. Dus moest ze er uit en “misschien” konden ze haar na een half jaar terug nemen.
Heel jammer voor haar (ze deed het werk graag) en heel jammer voor ons, bioscoopbezoekers.
We namen bij háár laatste- keer-in-functie afscheid: zij met een traktatie voor ons, wij met een traktatie voor haar.

Ik heb het zelf ook een keer meegemaakt dat ik “gewit” zou kunnen worden als mijn contract wéér zou worden verlengd.  Mijn “chef” toentertijd had er iets “creatiefs” op gevonden. Mijn contract was afgelopen in DIE functie, dus creëerde hij een andere functie voor me en bood me daarvoor een contract aan. Ik bleef dus eigenlijk in dienst, deed hetzelfde werk, maar heette anders. Helaas werd bij de ouvreuse géén oplossing gevonden en moest ze verdwijnen.

Gisteren hoorden we opeens, fietsend langs het Gooimeer, iemand roepen ”Hé, bioscoopminners!”
We kennen elkaars naam niet! Ze was aan het joggen met een oud-collega (ook ouvreuse)
We spraken even kort (de dames koelden anders teveel af) Ze miste het werk enorm, het bracht niet veel geld in het laatje, weinig zelfs, maar ze vond het zó leuk om te doen en miste de gezelligheid.
Het terugkomen zat er niet meer in, het hoofdkantoor had een andere manager benoemd en waarom zou hij een vrouw die hij niet kende terugnemen? Héél jammer.

Gelukkig had ze nog contact met haar oud-collega (die ooit zélf bij de bios was weggegaan) samen konden ze over de “goeie oude tijd” praten en schik hebben. We groetten hen beiden.
Ook wij missen haar; het is nu sowieso anders: afstandhouden, mondkapjes voor, de “persoonlijke” noot is (noodgedwongen) weg.
Misschien maar goed dat ze deze “fase” niet mee hoefde te maken en meer vrolijke herinneringen aan de bios heeft.

Opbrengst Cookie drive-in

De actie waarover ik 17 november blogde is afgelopen. Twee zaterdagen verkocht men Amerikaanse cookies voor drie Goede Doelen.
Het bracht € 6855,- op; elk Goede Doel hield € 2.285,- aan deze actie over!

De overgebleven bosbessenmuffins worden aan het personeel van het plaatselijke ziekenhuis geschonken om “… ze een hart onder de riem te steken voor het doorstaan van de 2e Coronagolf.”