Schaduwwerking

Op 4 november schreef ik een blog over schaduwen en zette daarbij de foto’s die ik van mezelf en familie had verzameld.
Ik kreeg daar nogal wat reacties op. Het blog ging ook over een andere manier van kijken naar de dingen om je heen.
Nu is er een ander jaargetijde met andere invallende zon.
Dus nieuwe schaduwfoto’s

Binnen: een schaduwkunstwerkje en een “toevallig” voorbijlopende kameel (als je dat erin wilt/kunt zien)

En “toevallige” vogeltjes; op een wand, het behang en op een keukenkastje

Een puttende golfer; iets wat lijkt op een macaber persoon met een…..dode kip? een tweebenige eland die in het bos gefotografeerd wordt en beton met de schaduw van bebladerde takken.

Je moet het willen zien!

Een anekdote over Ho


Hồ Chí Minh (1890-1969) werd geboren als Nguyễn Sinh en was een Vietnamees communistisch revolutionair leider, die premier (1945-1955) en president (1945-1969)  was van de Democratische Republiek Vietnam


Toen de  Tweede Indochinese Oorlog 1955-1975 (in het westen de Vietnamoorlog genoemd)  was afgelopen en het Noorden gewonnen had werd Saigon hernoemd naar Ho Chi Minh, hun communistische leiderhet werd Ho Chi Minh city. De grootste stad in Vietnam ( momenteel ca. 9 miljoen inwoners)
De volledige Vietnamese naam van de stad is Thành phố Hồ Chí Minh.

De stad ligt op de westelijke oever van de Sài Gòn (een van de grootste rivieren van Vietnam met een totale lengte van 450 km)  De naamsverandering was een statement: de overwinning van het Noorden zou niet vergeten worden!


Ho Chi Minh zelf ligt, tegen zijn wil (hij wilde gecremeerd worden) in een gigantisch tombe in Vietnam’s hoofdstad Hanoi. Hij is opgebaard en voor iedereen te bezichtigen (wel heel lang in de rij staan)  Zijn gemummificeerde lichaam gaat 1x per jaar naar Rusland om “bijgewerkt” te worden.


Ho Chi Minh zelf had een simpele levensstijl en woonde in eenvoudig huis op palen, liggende aan een vijver, dichtbij een schuilkelder. Zijn werkkamer is sober en, volgens de gids, nog precies zo als Ho hem heeft achtergelaten.

Hai, onze gids waarover ik eerder blogde, was niet bij ons in Hanoi.
Maar eerder vertelde hij een opmerkelijk voorval over het sterven van Ho Chi Minh: Hij overleed op de Nationale feestdag van Vietnam: 2 september (1969)
Dat was Quốc khán, de dag waarop herdacht wordt dat Ho Chi Minh op 2 september 1945 de onafhankelijkheidsverklaring heeft voorgelezen en de dag die in Vietnam als Nationale Dag gevierd (iedereen vrij) wordt.
De regering van Noord-Vietnam maakte zijn overlijden pas een dag later bekend, omdat HO op die feestdag stierf!

Een anekdote die Hai over Ho vertelde:

In Vietnam was eens één mooie luxe auto, ontworpen door bekend ontwerper.
Helaas reed de auto niet.
Men vraagt aan Ho Chi Minh “Wat moeten we nu doen?”
Ho antwoordt :”Vraag het maar aan Lenin, die weet alles.”
Zo gezegd zo gedaan: ze vragen het aan Lenin.
Lenin zegt dat hij bij moeilijke vraagstukken altijd experts uit het buitenland haalt.
Dus dat doen ze.
Buitenlandse experts komen naar de auto kijken
Eén expert pakt een tang en knipt het draadje naar de claxon door en zegt: “In Vietnam gaat  99% van de stroom naar de claxon”.
Daarop  startte de auto!

N.B.

In Vietnam toeter je als je achter een andere auto zit. Ná het toeteren ga  je er voorbij, of je zicht hebt of niet: je hebt getoeterd dus je gaat er voorbij! Iedereen wéét dat




Zonder afspraak

In een klein stadje, niet ver bij ons vandaan, is het mogelijk om elke maandag, zonder afspraak je  te laten boosteren.

En hoewel het lijkt dat de Corona voorbij is hebben wij momenteel een aantal bekenden die in quarantaine zitten omdat ze positief getest zijn, wég is Corona dus zeker niet.
Om optimaal beschermd te zijn hebben we besloten om een tweede boosterprik te gaan halen (géén garantie weten we!) De eerste keer dat we een prik halen zonder afspraak.

Als we bij de priklocatie aankomen zijn er 2 mogelijkheden tot rijvorming: vóór de ene met lint afgezette mogelijkheid staat een bord met afspraak ( er staat een klein rijtje mensen). Voor de andere “rij” staat een bordje: zonder afspraak, daar staat niemand. Als we het rijtje zonder afspraak inlopen, lopen we tegen een zwart lint aan; deze “rij” is doodlopend!
Er staat een bewaker, wij wijzen vragend op het doodlooplint, hij wijst dat we de andere rij in kunnen: we sluiten aan. Als we aan de beurt zijn zegt de bewaker dat áls het druk wordt, mensen mét afspraak vóór gaan, vandaar dat lint.
Hij maakt het lint dan los!

In de informatie stond dat je een mondkapje moest dragen. Ik vond dat een beetje vreemd want als je ergens géén corona op zou moeten kunnen lopen óf adspirant coronazieken tegen zou mogen komen, dan zou het op de priklocatie zijn!
Je mag niet verkouden zijn, geen koorts hebben, niet aan Corona lijden of kortelings geleden hebben, vrij safe dus lijkt me.
Maar zoals mijn lief ( terecht?) opmerkte “Mensen kunnen ook liegen en toch ziek er heen gaan. “Better safe than sorry”.

We hebben, in de rij staand, meteen ons mondkapje voorgedaan. Als we bij de GGD-er nét voorbij de deur komen pikt hij mij uit de rij: Ik krijg een weggooimondkapje van hem, “want stoffen mondkapjes mogen hier niet”
??
Dan maar een “vers” mondkapje omgegespt op en binnen verder wachten.

Er zitten 3 intakedames achter een tafeltje mét een stoeltje een meter of 2 er voor. Achter iedere ieder tafeltje zit een dame achter een computer, vóór iedere tafel staat een potentieel prikklant, op 2 stoeltjes zit een wachtende. Mijn lief gaat op het derde stoeltje zitten, terwijl ik mijn rijbewijs uit het hoesje frummel ( een kontzak is makkelijker dan een handtas!)
Dan kan ik ook op een stoel, wachten tot ik aan de beurt ben.

Mijn lief en ik zijn bijna gelijk aan de beurt, alleen de infodame bij hem krijgt storing aan de pc en de mijne niet. Ik kan doorlopen en een prikdame zit voor me klaar. Ik stroop mijn mouw op en krijg een booster ingespoten. Als ik naar de wachtruimte loop, is mijn lief net aan de beurt om geprikt te worden.

Ik loop, in de “uitwerkwachtzaal” direct naar een tafeltje waar een oudere rodekruismeneer mét paardenstaart zit om mijn prik in mijn gele boekje bij te schrijven


Hij grapt wat en vraagt of ik nog iemand “bij me heb” Ik zeg dat er straks nog een bekende van me komt en ga op één van de klaargezette stoelen zitten.
Heel apart hier, net een leslokaal, rijen stoeltjes met de snoet dezelfde kant op,
op gepaste afstand van elkaar.  
Ze zouden hier best een film kunnen vertonen, dan heb je nog wat te zien, nú kijken we allemaal voor ons uit naar…..niks
De ruimte is halfvol. Mijn lief komt naast me zitten, de Rodekruisman wenkt hem: hij pakt zijn gele boekje en blijft  lang grappen met de man.
De doordoorstroom stagneert en de man heeft niets te doen, komt achter zijn tafeltje vandaan om met ons samen verder te grappen. Hij vertelt een verhaal over zijn recalcitrante nicht, waar we om moeten lachen.
Dan moet terug naar zijn tafeltje; hij krijgt een klant.

De wachttijd is om, we lopen naar buiten: mondkapje af, bril schoonmaken, dan zie ik weer wat!.
Ik kwam met één mondkapje en ga met 2 weg, én een vaccin in mijn arm én een bijschrijving in mijn gele boekje en dat allemaal gratis en zonder afspraak! TOPland Nederland!

Hier staat de priklocatie waar ik gisteren was niet bij!



Hai’s persoonlijke verhaal(2)

Hai woonde, toen wij hem leerde kennen, in Đà Nẵng (764 km ten zuiden van  Hanoi).
Maar hij is opgegroeid vlakbij de gedemilitariseerde zone (bufferzone tussen 2 landen in oorlog)
Die zone was, tussen 1954 en 1976 (Tweede Indochinese Oorlog) een enkele kilometers breed gebied aan weerszijden van de demarcatielijn ter hoogte van de 17e breedtegraad.


In de Tweede Indochinese Oorlog (door ons, in het Westen meestal aangeduid als de Vietnamoorlog) heeft Hai gekozen om voor het Zuiden te vechten, zijn broer koos voor het Noorden.
Hai vertelde hoe vreselijk het voor zijn moeder was; beide zonen die vochten aan verschillende kanten van de oorlog.  Zij had de regel ingesteld dat áls haar zonen beiden bij haar waren haar huis neutraal terrein was en er daarbinnen NIET over de oorlog mocht worden gesproken.
Hetgeen vanzelfsprekend NIET lukte. Hai heeft een keer in zijn ouderlijk huis zijn broers pistool tegen zijn slaap gedrukt gekregen! Gelukkig was de broeder” liefde” groter dan de haat tegen de Zuiderlijke vijand! ( incl.de Amerikanen)

De geschiedenis van de DMZ van Vietnam eindigt in 1975 met de hereniging van de twee landen: Noord- en Zuid-Vietnam; ze werden op 2 juli 1976 formeel verenigd als de Socialistische Republiek Vietnam.

Hai heeft ná de oorlog in een kamp gezeten,  zijn broer heeft hem er toen uit kunnen krijgen.
Heftige tijden die hij ons beschrijft en die hem mede gevormd hebben tot de man die hij nu is.

Op onze reis door Vietnam hadden we ook elders een andere gids die ooit met het Noorden meegevochten had ( en dus als overwinnaars uit de strijd waren gekomen)
Toen we hem vroegen hoe het vond om NU Amerikaanse toeristen ( zijn vroegere vijanden) door zijn land rond te leiden zei hij “Ach, een Amerikaan heeft ook een moeder”.
Een kort antwoord wat ons een inzicht geven in de vergevensgezinde denkwereld van de Viets.
Onderdrukt door de Chinezen, de Fransen en de Amerikanen, maar die niemand haten. Want, zoals Hai ons zei: ” Haat lost niets op, in tegendeel het verteert een stukje van jezelf.”

Collectenieuws

Op 2 december verleden jaar schreef ik een blog over collecteren, onder andere over het collecteren dat ik toen deed voor het Leger des Heils (een protestantse geloofsgemeenschap, die helpt en zorgt voor mensen aan de onderkant van de samenleving)

Onlangs kreeg ik een uitgave van het “Collectenieuws van het Leger des Heils”
Een paar feiten (cijfers) over die collecte wil ik u niet onthouden:

De totale opbrengst van de landelijke collecte 2021 was € 1.248.211

Daarvan was € 817.971 contant:.
8558 collectanten hadden dat bedrag door ca.26.000 straten door te lopen én
op 727 collecteplaatsen met bussen te staan, opgehaald.
Er was € 140.177 via de QR code binnengekomen en € 90.911 via de digitale collectebus.


Dat was in 2021.
Voor 2022 staat de Landelijke Collecte gepland in week 48:  27 nov t/m 3 december.
Collectanten kunnen zich het hele jaar door aanmelden via: https://www.legerdesheils.nl/word-collectant
Geld kan, behalve met de landelijke collecte, ook op ieder ander moment gedoneerd worden, voor info daarover zie https://doneren.legerdesheils.nl/
Voor het inleveren van kleding en textiel kun je gratis 0800 0322 bellen om het dichtstbijzijnde inzamelpunt voor kleding en textiel bij jou in de buurt te weten te komen.

Tot slot nog  een kort stukje Leger des Heils geschiedenis.

De Engelse predikant William Booth kwam omstreeks in 1863 in aanraking met de arme bevolking van Oost Londen.
In 1865 richtte hij The Christian Mission op. Vanaf een zeepkist sprak hij vol vuur over de liefde van God. Hij merkte dat zijn boodschap vaak niet overkwam: Mensen met een concrete hulpvraag zitten niet op een verhaal, hoe goed ook, te wachten; ze willen geholpen worden!

Booth begon, behalve met zijn boodschap, samen met anderen, ook brood uit te delen en in 1878 werd zijn Christian Mission herdoopt in Salvation Army: een leger dat strijdt tegen lichamelijke en geestelijke honger, armoede en andere maatschappelijke wantoestanden én tegelijk de boodschap van de Liefde van God verkondigt.
Niet alleen die boodschap verkondigde maar ook daadwerkelijk uitdroeg en dát doet het Leger des Heils nog steeds.

[In Nederland organiseerde Gerrit Juriaan Govaars  op 8 mei 1887 met een paar anderen mensen de eerste Nederlandse samenkomst van het Leger des Heils]

Flehite én Amersfoort

In museum Flehite is  momenteel niet alléén de tentoonstelling over drie generaties Withoos te zien.
Er is ook informatie te vinden over de stad Amersfoort, het vroegere Amorfortia

Deze kaart, hangend in Flehite is van omstreeks 1585

Amersfoort kreeg op 12 juni 1259 stadsrechten van de Utrechtse bisschop Hendrik van Vianden.

Informatie in museum Flehite ook over de, voor Amersfoort zo gezichtsbepalende, Onze Lieve Vrouwetoren.  De “kleine” OLV toren is in Flehite goed te bekijken; hij is niet altijd alleen en losstaand, geweest.

De eerste kapel op deze plaats werd in de veertiende eeuw gebouwd.
Van de bouw van de toren is weinig bekend, wél dat deze rond 1470 klaar kwam.
Ná de overname door de protestanten (reformatie) werd de kerk ook voor andere doelen dan religie gebruikt, onder andere als opslagplaats voor buskruit en als plek waar granaten werden  gevuld.
Door onvoorzichtigheid bij deze handelingen ontplofte de kerk in 1787 (17 doden).
De kerk raakte bij de explosie zo zwaar beschadigd  dat in 1806 werd besloten om de ruïne te slopen.

Behalve de OLV toren staat in museum Flehite ook een grote maquette van Amersfoort, deze toont het noordwestelijke deel van Amersfoort in de tweede helft van de 17e eeuw, dáárbij is de Onze Lieve Vrouwetoren mét kerk nog te zien.

Ook in Flehite informatie over de eerste trein in Amersfoort én ook hier een maquette!
Nu is station Amersfoort Centraal een knooppunt en een belangrijke schakel in het goederenvervoer tussen de Noordzee en de Baltische staten en in het internationale reizigerstreinverkeer.
Amersfoort heeft nu, behalve station Amersfoort Centraal, ook nog de stations Vathorst en Schothorst. In het museum kwam ik te weten dat in 1863 de eerste trein in Amersfoort stopte (op de latere lijn Utrecht-Zwolle) en dat het spoor toen nieuwe inwoners en soldaten naar de stad bracht. Tegelijk met het spoor kwamen ook (meer) fabrieken naar Amersfoort

Een leuk “treinweetje” las ik, bij de maquette van station Smallepad: chique dames gingen toen met de trein naar Utrecht of Amsterdam om een nieuwe jurk te kopen; dan kregen ze namelijk de treinreis cadeau! Over het aantrekken van klanten gesproken! In 1863!

Het zicht vanuit de ramen van het Museum Flehite (1880) gevestigd in drie laatmiddeleeuwse muurhuizen midden in de historische binnenstad van Amersfoort

Als we, na veel én mooie dingen gezien te hebben in het museum, buiten lopen door de historische stad, zien we menig poster van de door ons dan net geziene tentoonstelling;
Schilder Mathias Withoos heeft hier geleefd en zijn nagedachtenis leeft er nog voort!

Resultaten tuinvogeltelling 2022

Inmiddels is de sluiting van de Nationale tuintelling geweest en zijn de resultaten van dit weekend bekend.

De top 10 van 2022!

1.Huismus        453.502

2.Koolmees      307.963

3.Merel             199.676

4.Pimpelmees 198.125

5.Vink               149.501

6.Kauw            148.363

7.Houtduif        114.975

8.Ekster            105.754

9.Turkse tortel 103.164

10.Roodborst   95.076

Dit jaar waren  170.408  mensen in de weer om  2.402.212  tuinvogels te tellen.

Gelukkig werd de merel weer veel gezien, na een  lange ziekte- en sterfteperiode door het Usutuvirus (oorspronkelijk afkomstig van een mug uit Afrika)De merel staat dit jaar zelfs op plek 3! En dat in het Jaar van de Merel!

Ik heb 2 vrienden die hun telling niet ingestuurd hebben omdat het maar zo weinig was. Jammer want volgens mij is het geen “wedstrijd” wie de meeste vogels ziet, maar (voor vogelorganisaties) om te zien welke vogels wáár zijn en hoeveel. Zodat tijdig bekend wordt waar aantallen van een bepaald soort vogel drastisch verminderen en om dan uit te zoeken waar dat door komt!

Nog wat vogelweetjes om dit “Vogelblog” af te sluiten:

Andere benamingen voor de Erithacus rubecula (=kleine rode) oftewel de roodborst:
povertje (Zeeuws Vlaanderen) winterroodbaardje en winterfeugeltsje

* In Europa hebben roodborstjes gelige eieren met bruine stippen; de Amerikaanse roodborstjes hebben blauwe eieren.
* Naar deze blauwe groene eitjes is zelfs een kleur genoemd: Robin egg blue!

* Vogels lusten ook “menseneten” zoals gekookte (ongezouten) aardappel, rijst en havemoutvlokken.(Voer kleine hoeveelheden en haal het weg als het na 1 dag blijft liggen, want dit bederft snel)

*Het oudste paar ooievaars dat in 2021 werd geteld zijn in 1985 geboren en vormen sinds 1988 een broedpaar in Drenthe; ze zijn Maarten en Elsje genoemd

*De ooievaar was ooit bijna uitgestorven in Nederland, maar in 2020 waren er weer zo’n ca.1300 broedparen in Nederland

Nog een leuke check om te doen: https://www.vogelbescherming.nl/mijn-vogeltuin/
Je voert jouw postcode in en je ziet welke vogels erbij jou in de buurt gezien zijn en DUS welke vogels je in jouw omgeving kan verwachten!

Minder plastic in Frankrijk

Naar aanleiding van mijn blog over de petitie over het terugdringen van plastic kreeg ik berichtjes van 5 lezers dat ze de petitie ondertekend hadden.
Het zullen vast meer lezers/lezeressen zijn, want niet iedere lezer zal het me melden.
Fijn dat ook ik heb kunnen bijdragen aan de bewustwording van het gebruik van te veel plastic.

Ik kreeg ook een reactie over de Franse regering met betrekking tot plastic verpakkingen.
De essentie van deze reactie wil ik graag met u delen.

Per 1 januari van dit jaar mag een dertigtal soorten groenten en fruit niet meer in plastic verpakt worden. Als bv. radijzen, bananen en aardappelen in een hoeveelheid van minder dan 1,5 kilo word aangeboden mag daar géén plastic omheen gedaan worden!

Zie je nu nergens in Frankrijk meer dié hoeveelheid groenten en fruit in plastic?
Dat nog “even” wél, distributeurs en producenten krijgen 6 maanden de tijd om hun oude, plastic verpakking op te maken.

Dit zul je over 6 maanden niet meer in Frankrijk tegenkomen!


Telers van o.a. champignons  krijgen tot 2024 de tijd om een alternatief te bedenken voor hun plastic verpakkingen

Frankrijk loopt (weer) voorop in deze (plastic) milieuverbeterende strijd.
Wéér, omdat toen wij vele jaren geleden in Frankrijk kampeerden, daar op campings al verschillende kleuren afvalbakken stonden om gescheiden het vuil in te stoppen.
Toen hadden wij dat in Nederland nog niet!
Vooroplopers!

De Europese Unie vraagt de lidstaten om vanaf 2026 het gebruik van kunststofverpakkingen aanzienlijk te verminderen. Dat duurt nog lang en is, vind ik, wel erg voorzichtig geformuleerd!

Frankrijk is wat resoluter. Hoewel? Bakjes voor kwetsbaar fruit, zoals aardbeien, bosbessen en frambozen mogen nu nog van plastic zijn, dat is pas vanaf 2026 pas voorbij.

Duurzame verpakkingsmanieren gaan méér geld kosten zeggen de producenten, overstappen op karton bijvoorbeeld, zou twee keer duurder zijn dan plastic verpakking!



Het zijn aparte jongens, die Fransen! Goed bezig op het gebied van het terugdringen van plastic, Beter dan wij in Nederland, terwijl we het, als burgers, toch allemaal wel willen.


Dierenasiel Crailo

Als we in het Goois natuurreservaat de Zanderij (vroeger een zandafgraving) fietsen horen we enorm veel geblaf. Eerst denken we nog dat er HUS*) op de hei loopt, maar het is té veel herrie

Dan realiseren we ons dat het geblaf van het nabijgelegen dierenasiel komt.
Het dierenasiel heeft, evenals het gebied bij de Crailosebrug, de naam Crailo**).
Crailo betekent oorspronkelijk “kraaienbos” ( lo(o)= bos).

Het dierenasyl, zoals men vroeger schreef, is er gekomen omdat in 1923 een stel  dierenvrienden
een voorlopig comité  vormde dat zich “met den meest mogelijken ernst en ijver” bezig ging houden met de oprichting van een tehuis voor zwerfdieren.
Het lukte ze de benodigde fondsen bij elkaar te krijgen en in augustus 1925 opende” het Asyl voor noodlijdende, zwervende en andere dieren” haar deuren.

In 1930 waren in totaal 52 honden en 47 katten als zwervende dieren ingebracht.  
Zeventien honden en twee katten werden weer door hun eigenaar afgehaald.
Aan 25 van de 35 niet afgehaalde zwerfhonden ’werd een goed tehuis bezorgd’.

Behalve voor de opvang van noodlijdende dieren was Asiel Crailo ook toen al een dierenpensioen. In 1930 verbleven er bijvoorbeeld in totaal 481 honden, 145 katten, 37 duiven, 1 kalkoen, 1 kraai, 1 papegaai, 1 kanarie, 2 bokken en 2 konijnen.

Persoonlijk heb (had) ik ook wat met dit Hilversumse asiel; behalve dat (als kind) we altijd op 4 oktober (dierendag) daar op bezoek gingen om “ iets“ ( hondenvoer) te gaan schenken, was
de tweede hond in mijn ouderlijk huis uit dát asiel afkomstig.
Er was geprobeerd de pup te verdrinken, maar hij was gered en naar het asiel gebracht, waar hij eerst herstellen moest. Hij was angstig, ziek en zijn huid schurftig. We konden hem, eenmaal uitgezocht, pas een paar weken later, geheel hersteld meenemen.


Dat hondenverdrinkingstrauma was ook toen hij bij ons was, nog te merken: hij weigerde over een brug te lopen, zijn hele lijf verzette zich en hij begon te trillen. De Hondenbrug (over de Gooise Vaart in Hilversum) qua naam toch echt geschikt voor de oversteek van een HOND was een brede weg, voor hem “een brug te ver” hij ging liggen en wilde er NooiT overheen

Hondenbrug, ontworpen door W.Dudok (1930) die de, van oorsprong houten, brug verving. De naam Hondenbrug komt van de herkomst fondsen die voor de bouw van de stenen brug gebruikt werden: het geld kwam van de daartoe ingestelde hondenbelasting

Nu, met een zonnetje, fietsend door dit prachtige natuurgebied achtervolgt ons dit geblaf een tijdje, dan sterft het geluid weg en fietsen we, begeleid door vogelgefluit én de ( zwakke) geluiden van nabijgelegen wegen; het is tenslotte wél de Randstad!




*)Honden uitlaat Service
**) De naam van een, enkele kilometers verderop gelegen buurtschap (villawijk) is ook Crailo, dáár lag ooit een zeventiende eeuws landgoed met de naam Crailo. ’n Beetje verwarrend.





Nostalgisch Hilversum (2)

In het vorige blog  had ik ons achtergelaten op het terras van restaurant Parc,  gevestigd boven op de vroegere zout en zandbunker van Hilversum, genietend van onze lunch en het uitzicht op de Oude Haven, waar vroeger de boten met zand aanlegde.

In 1634 is de aanleg van de Gooische Vaart gestart en in 1651 is deze gerealiseerd tot aan de huidige gemeentegrens.
Voor goederen en personen kwam er zo een verbinding met (trekschuit) naar Amsterdam
(A’dam – H’sum duurt dan 6 uur)
In 1841 wordt pas met bescheiden middelen door de hoge stuwwal gegraven, waarbij hoogteverschillen van wel 14 meter zijn ontstaan.
In 1876 is het eindpunt bereikt, het Loosend, de plek van de huidige Havenstraat en waar wij nu op neer kijken.

We dalen na de lunch af in de diepte en lopen een stukje over het vroegere jaagpad *)  door het in 2002 aangelegde park langs het water.

Dan gaan we omhoog met de trap en zien bovenaan, op de Badhuislaan, de oude stenen lantaarn staan. Terug naar de zand- en zoutbunker waar onze fietsen staan.
Daar tegenover fotografeer ik nog, in het kader van onze architectonisch tocht ONS GEBOUW, een voormalig Bondsgebouw, gebouwd in 1932 en oorspronkelijk het onderkomen van de SDAP (voorloper van de PvdA). Architectonisch is de bouwstijl verwant aan de Amsterdamse school. (Momenteel, zo las ik, zijn er studio’s in gemaakt voor jongeren met een beperking)

We besluiten de “prijsnominatie route” te verlaten en onze eigen weg te gaan langs bijzonder Hilversumse landmarks
We zijn nu vlakbij de Algemene Begraafplaats (in 1889 aangelegd in Engelse landschapsstijl) Hilversumse als ik ben zijn hier familieleden van mij (en ook van mijn partner) begraven.

We zijn blij verrast dat hier nu in de gebouwen (aula oa) renovatiewerkzaamheden plaatsvinden; het rijksmonument wordt opgeknapt! De laatste keer dat we hier waren zag het er erg verloederd uit.
We bezoeken het graf van familieleden.
De, meestal serene, sfeer van oude begraafplaatsen wordt verstoord door een grasmaaier en grastrimmer. Als de mannen (met oorbeschermers) ons zien stilstaan bij een graf, zetten ze hun apparatuur uit en zeggen dat ze straks terugkomen; ze lopen weg.
Heel attent!

In de villawijk, waar we daarna doorheen fietsen zien we een boomhut,  geweldig geconstrueerd met natuurlijke materialen, zoéén die ieder kind wel zou willen hebben, maar nooit genomineerd voor een architectuurprijs!

We komen langs het Rosarium met middenin hét monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Tweede Wereld Oorlog.

Geen zelfgemaakte foto maar een oude ansichtkaart van hoe het rosarium vroeger was



We fietsen door en komen bij het Raadhuis (gebouwd 1931) ooit door Dudok ontworpen.
(Wij zijn daar getrouwd en daarna uit Hilversum vertrokken)

Nu zien we aangeplakt dat er een architectuurtentoonstelling is.
De deur is  echter dicht; de tentoonstelling is maar een paar dagen per week open, blijkt.
Als ik informatie vraag IN het Raadhuis wordt me verteld wanneer de tentoonstelling wél geopend is, maar de man vertelt méér over het Raadhuis. Er wordt momenteel het een en ander in de toren gerenoveerd; de werkzaamheden zullen half november worden afgerond, waarna de 48 meter hoge toren weer beklommen kan worden en men weer van het uitzicht over Hilversum genieten kan. We krijgen folders mee.
We besluiten daar en dan zeker terug te komen in november!

Als we, na al deze omzwervingen weer bij onze tijdelijke verblijfplaats aankomen zijn we moe en voldaan; de hele weg zonnig zonder jas gefietst, nostalgische gevoelens toegelaten, maar ook nieuwe dingen gezien en met leuke mensen gepraat.
Een topdag!


*) een  jaagpad diende om vaartuigen met menselijke kracht dan wel met paardenkracht door de vaart te kunnen slepen.