Als uil terugkeren.

Vandaag hebben wij een uil naar zijn “geboorteplaats” gebracht.

Vrienden hebben verleden jaar een overkapping bij hun  Pitch& Puttbaan  gebouwd.
Daar waren balken voor nodig. Bij het bouwen was er een stuk van een balk “over”.
Mijn lief mocht dat  stuk hebben; hij wilde er “iets” van maken.

Hij  heeft van een stuk balk een wildzwijnenbiggetje gemaakt.
We hebben daarvoor menig werkbezoek aan een boerderij met 16 jonge biggetjes (van 2 zeugen) gebracht, wat op zich vreselijk leuk was en mijn lief de gelegenheid gaf de anatomie van een biggetje te bekijken.

Het  houten biggetje staat in onze huiskamer.
Er was nog een stuk balk over.
Mijn lief besloot daarvan een uil te maken voor de vrienden die de balk ter beschikking hadden gesteld.
Helaas zijn er weinig uilen ergens te bekijken, dus voor de anatomie van de uil was internet zijn voornaamste bron.

Na verschillende stadia van de uil was hij gisteren eindelijk zo ver dat hij overhandigd kon worden.
De balk kwam vandaag, in de vorm van een uil, terug naar waar hij zijn leven eens begonnen was.
(Natuurlijk niet helemaal ECHT zijn geboorteplaats, want er was een stadium vóór de balk; die van Douglasspar “ergens” in een bos; maar wat heeft het voor zin een houten uil naar een bos te brengen waar vermoedelijk ECHTE uilen zitten!) Bovendien hebben mensen in de Horeca- en Evenementenindustrie het deze Corona maanden EXTRA zwaar, dus een “wijze” partner kunnen ze wel gebruiken én een hart onder de riem ook



De uil werd goed ontvangen, hij zit op de bar (nu tijdelijk ivm Corona gesloten) alsof hij daar hoort!
De Pitch & Putt baan is wél open; 1,5 m. afstand houden is daar geen enkel probleem, Coronavrij sport en spel beoefenen kan er! (Footgolf ook)

Het gewicht van een ei

Op 25 mei van vorig jaar schreef ik een blog over Respeggt eieren: eieren waarbij géén  jonggeboren haantjes worden gedood, maar waar, in het eistadium, al bepaald  kan worden of het ei een haan of een hennetje zal worden :de haantjes worden dan NIET geboren.
Wereldwijd worden 5 miljard eendagshaantjes gedood.

Sindsdien ik weet dat er 5 miljard eendagshaantjes worden gedood, koop ik Respeggt eieren.
Wat me wel opviel is dat de grootte van de eieren in één doosje verschilt: buiten op het doosje staat dan ook S/M/L.

Aangezien ik geen idee had hoeveel een (al dan niet niet-respeggt) ei weegt ben ik dit eens gaan nazoeken.
Een  met S,M of L geclassificeerd ei moet een bepaald minimum gewicht moet hebben:

S = een ei van minder dan 53 gram
M = een ei dat tussen de 53-63 gram weegt
L = een ei van rond de 63-73 gram
XL = een ei van 73 gram of meer
DD = een ei met de zogeheten dubbeldooier, een ei met twee dooiers.

6 eieren bij elkaar moeten een wettelijk minimaal gewicht van 258 gram hebben.

In het doosje met respeggteieren zou, zo vatte IK het op, een S, een M én een L ei in moeten zitten
( er staat immers S/M/L op)
Even wegen dan maar.


In mijn (laatst gekochte) Respeggtdoosje zaten 6 eieren:
1 van 70 gr
1 van 57 gr
1 van 60 gr
1 van 58 gr
1 van 63 gr én 1 van 67 gr

Totaal 375 gr. Dat is inderdaad meer dan 258 gr. en dus wettelijk correct!
Alles koek en ei dus!


Conclusie: in MIJN doosje zaten dus 4 M eieren in en 2 L eieren en géén S eieren.
Ik denk NU dat er met S/M/L  bedoeld wordt dat er eieren in het doosje zitten die het formaat S, óf M, óf L zouden kunnen hebben.

Statiegeld (2)

In november verleden jaar (10/11) schreef ik een blog over statiegeld.
Onlangs las ik (weer) een artikel hierover met aanvullende info, die ik graag met mijn lezers/lezeressen wil delen.

Verpakkingen terugbrengen en er voor geld krijgen was in 1899 al gebruikelijk in de bloembollenteelt, zo las ik in het Weekblad voor Bloembollencultuur. Daar ging het over de manden waarin de bollen verkocht werden en waarvoor statiegeld werd betaald en teruggekregen bij inlevering van de manden.

Ook de melkboer haalde vroeger de  glazen flessen op!
De flessen, die vroeger in de kruidenier/supermarkt werden teruggebracht, werden bij een loketje ingenomen en gesorteerd, behoorlijk arbeidsintensief

Twee Noorse broers bedachten daar wat op: ze ontwikkelden een machine die dit tijdrovende flesinnamegedoe kon overnemen. Dat leidde in 1972 tot de geboorte van het bedrijf  Tomra en de eerste flesinleverautomaat [er waren al wel eerder drankautomaten (eind jaren ‘50) die, na betaling, een flesje “uitspuugden” én het lege flesje ook weer opslokten].

Die eerste flesinleverautomaten zagen er anders uit dan de huidige: met lasers werd  op vorm gescand. Ook werd er zo info verkregen, of het flesje leeg of vol was.
Nu zijn de lasers vervangen door camera’s, die bepalen de vorm, de afmetingen  en het gewicht *) tegelijkertijd wordt de fles gewogen  en kan de barcode gescand worden.

Bij een krat wordt door een dergelijk apparaat stereovisie gebruikt. Dat is een oude cameratechniek waarbij je met twee camera’s naar de krat kijkt, zodat je diepte ziet. Zo kunnen ze zien of er flesjes in de krat zitten, hoe hoog die zijn en welke vorm de flessenhals heeft. Tegelijk kijken camera’s aan de korte zijde naar de kleur, de vorm en het logo van de krat.

Met plastic flessen gaat het ook zo in de machine. Vroeger werden plastic flessen (tot 2006) nog wel hergebruikt, nu niet meer, ze gaan, na inlevering in de flessenautomaat in grote zakken naar telcentra, waarna het plastic wordt hergebruikt.

TOMRA is actief in meer dan 80 markten wereldwijd en er werken zo’n 2500 mensen nu, het bedrijf had in 2016 een omzet van ongeveer 6,6 miljard
TOMRA: “Onze samenleving gebruikt meer grondstoffen dan er beschikbaar zijn. Als we zo doorgaan, komt er een moment dat de aarde uitgeput raakt. De visie van TOMRA is daarom: Leading the Resource Revolution. Wij willen vernieuwen hoe we onze grondstoffen verkrijgen, gebruiken en hergebruiken om zo te werken aan een duurzame samenleving.


*) je krijgt géén statiegeld voor een volle ingeleverde fles

De ouvreuse

Al vaker blogde ik over onze bioscoopgang (vóór het Coronatijdperk zo’n 1x per maand)
Al een lange tijd hadden we bij ons bioscoopbezoek dezelfde ouvreuse, een vrolijke dame die altijd een praatje maakte en een leuk sfeer verspreidde.

Een klein jaar geleden vertelde ze ons dat ze weg moest. Haar contract was  al een aantal keren verlengd en als het NU weer verlengd zou worden moest de werkgever haar in vaste dienst nemen. Dát wilde “het hoofdkantoor” niet: personeel in vaste dienst nemen. Dus moest ze er uit en “misschien” konden ze haar na een half jaar terug nemen.
Heel jammer voor haar (ze deed het werk graag) en heel jammer voor ons, bioscoopbezoekers.
We namen bij háár laatste- keer-in-functie afscheid: zij met een traktatie voor ons, wij met een traktatie voor haar.

Ik heb het zelf ook een keer meegemaakt dat ik “gewit” zou kunnen worden als mijn contract wéér zou worden verlengd.  Mijn “chef” toentertijd had er iets “creatiefs” op gevonden. Mijn contract was afgelopen in DIE functie, dus creëerde hij een andere functie voor me en bood me daarvoor een contract aan. Ik bleef dus eigenlijk in dienst, deed hetzelfde werk, maar heette anders. Helaas werd bij de ouvreuse géén oplossing gevonden en moest ze verdwijnen.

Gisteren hoorden we opeens, fietsend langs het Gooimeer, iemand roepen ”Hé, bioscoopminners!”
We kennen elkaars naam niet! Ze was aan het joggen met een oud-collega (ook ouvreuse)
We spraken even kort (de dames koelden anders teveel af) Ze miste het werk enorm, het bracht niet veel geld in het laatje, weinig zelfs, maar ze vond het zó leuk om te doen en miste de gezelligheid.
Het terugkomen zat er niet meer in, het hoofdkantoor had een andere manager benoemd en waarom zou hij een vrouw die hij niet kende terugnemen? Héél jammer.

Gelukkig had ze nog contact met haar oud-collega (die ooit zélf bij de bios was weggegaan) samen konden ze over de “goeie oude tijd” praten en schik hebben. We groetten hen beiden.
Ook wij missen haar; het is nu sowieso anders: afstandhouden, mondkapjes voor, de “persoonlijke” noot is (noodgedwongen) weg.
Misschien maar goed dat ze deze “fase” niet mee hoefde te maken en meer vrolijke herinneringen aan de bios heeft.

Opbrengst Cookie drive-in

De actie waarover ik 17 november blogde is afgelopen. Twee zaterdagen verkocht men Amerikaanse cookies voor drie Goede Doelen.
Het bracht € 6855,- op; elk Goede Doel hield € 2.285,- aan deze actie over!

De overgebleven bosbessenmuffins worden aan het personeel van het plaatselijke ziekenhuis geschonken om “… ze een hart onder de riem te steken voor het doorstaan van de 2e Coronagolf.”



VN op de Lange Voorhout

Op 23 okt. Schreef ik een blog over de lustrumviering van 75 jaar Verenigde Naties.
De tentoonstelling”75 jaar VN in 75 verhalen” in Den Haag ben ik zelf gaan zien.
Het hoosde van de regen, hetgeen de “beleving” niet helemaal  tot zijn recht liet komen.
Hoewel….. de VN heeft veel goed gedaan, maar het feit dat het NODIG was is op zich eigenlijk wel om te huilen, dus dáár paste de regen prima bij.

Hier, op de Lange Voorhout in Den Haag kun je even stil staan bij 75 jaar Verenigde Naties.
De oprichter van  onderzoekscollectief Bellingcat, Elliot Higgings staat er met tekst, maar ook vredesactivist Garry Davis en ook “onze eigen” Arjan Erkel cultureel antropoloog en ooit medewerker van de hulporganisatie Artsen zonder Grenzen (ontvoerd in Dagestan in 2002).

Nog buiten (gratis zonder reservering) te zien tot 29 november a.s.

Slavernij (2)

Ik kreeg een paar vragen over mijn blog van gisteren over slavernij.
Een vraag was “Hoe kom je op dit onderwerp?”

Het simpele antwoord is: Ik liep een kerk in Doesburg binnen waar een tentoonstelling was over slavernij. Dát was de aanleiding + de folder van IJM die ik daar vandaan mee nam en later las, van dit blog

Maar er is méér, er is altijd méér

Ooit was ik Ghana en bezocht daar het slavenfort Elmina meer dan twee eeuwen geleid door de Nederlanders die hiervandaan zo’n 2000 slaven per jaar naar het Amerikaanse continent verscheepten.
Een rondleiding daar emotioneerde me enorm en dat niet alleen ik voelde me medeschuldig aan wat hier gebeurd was. Nederlanders hadden hier de meest vreselijke dingen gedaan. Eén persoon speciaal is me bijgebleven, niet zijn naam, maar zijn beroep. Een dominee uit Zeeland; wandaden mét een Christelijke bijbeltekst aan zijn muur!

Ik was me dan en daar bewust dat ik Nederlander, blank en mens ben en dat die drie dingen, mensen TOEN het recht dachten te geven andere mensen op te sluiten in een té kleine ruimte, zonder water en licht, vrouwen te verkrachten en ze daarna te verhandelen als koopwaar
Dié ervaring, de bezichtiging, de “uitleg” van de gids, het gezelschap waar ik mee was (zwart en wit) zal ik nooit meer vergeten, net als andere ervaringen die ik in Afrika heb gehad.
Vóór de tijd dat ik voor het eerst het continent Afrika bezocht (Mauritanië) had ik me nooit (naief) gerealiseerd dat niet alleen de tegenstelling zwart/ wit voor rassenproblemen zorgen maar ook onderling: bruin, licht bruin, nog lichtbruiner, bijna blank en zwart!

Verder kreeg ik een vraag  :Wat de kunstenaar André Bikker ermee te maken had.
Het antwoord: Op de tentoonstelling in de kerk hing het werk van 15 kunstenaars.
Het werk van André Bikker sprak me aan, daarom maakte ik er een foto van, die ik later gebruikte om mijn blog te illustreren.

Op de BBC was (en wordt herhaald) een t.v. programma “Who do you think you are”
Een programma over de zoektocht naar de voorouders van bekende mensen.*)
Soms ken ik die mensen niet, maar daar gaat het niet om, het geeft een tijdsbeeld en laat zien hoe de wereld er 100 of (veel) meer jaren geleden uitzag, hoe de omstandigheden waren van de rijken, zowel als van de armen, welke beroepen men toen had en onder welke condities men toen moest leven en werken.

Er zijn een paar afleveringen geweest waar mensen op zoek gingen naar hun voorouders die afkomstig waren van slaven, maar ook wiens voorouders slavenhandelaren waren.
Heftige uitzendingen.
Niet iedereen heeft alleen maar “goede” voorouders: eigenlijk willen we allemaal afstammen van de GOEDEN, reëel is het niet!
Er zijn vreselijke dingen gebeurd, het is goed dat we dat NIET wegstoppen, maar er kennis van nemen.

*) Er is een Nederlandse versie van dit programma gemaakt onder de titel “Verborgen verleden”
Ook daarin kwam het slavenverleden aan de orde.

Poes; roof- én huisdier

Als ik in de tuin ben hoor ik manlief binnen “NEEE!” roepen.
Als ik bij de achterdeur kom, roept hij “Naar buiten, allemaal”
Mijn lief verheft zijn stem niet vaak.
Links en rechts schieten katten om me heen naar buiten.

Wat bleek: Eén van de katten had een vogeltje in zijn bek.
Mijn lief heeft de kat ( in keuken) in nekvel gegrepen en geschud.
Gelukkig liet hij vogeltje los, die piepend wegvluchtte.

Met de (3) katten buiten en de deuren dicht gaan we op zoek naar het vogeltje.
Mijn lief kijkt hoog en ik laag. De binnendeuren stonden open dus OVERAL was mogelijk, zelfs boven is een mogelijkheid. We kijken en zoeken, maar vinden… ho maar.
Goede raad is duur.
We zouden weggaan, maar doen dat NIET zolang dit niet opgelost is.
Waar kan dat kleintje zitten, want klein was ze, zei mijn lief!

Dan zie ik op de deurmat vóór de voordeur in een hoekje een klein vogeltje zitten. Het is een groenling. Ik pak het op, het fladdert een beetje (ik krijg hoop op een goede afloop)
Het hartje gaat in de holte van mijn handen vreselijk te keer.
Wat nu?
Buiten zitten 3 (niet hongerige, ze krijgen genoeg) katten.
Met het kloppende vogelhartje in mijn handen opent mijn lief de voordeur; de katten zitten achter.
Ik zit op de bank voor het huis, in de hoop dat het vogeltje rustiger wordt.

Mijn lief wijst op een begroeid dakje van een hokje.
Dáár bovenop zet ik het vogeltje neer. Ik kan hem van daar niet zien, het is boven mijn macht.
Zijn hartje klopte, hij had geen zichtbare gebreken, dus we hopen dat ze kan vliegen en het overleeft!


We halen de poezen binnen en vertrekken.
Ik wil even geen poes meer zien!

Wie was de dader?


(Als we thuiskomen is de groenling weg, mogen de poezen weer naar buiten en is mijn woede (en verdriet) geslonken. Ik kan zelfs weer lief doen tegen de oppaspoezen

Komt de dader terug?

Vanmiddag lag er op zo’n 2 meter van het graf van onze op 21 september begraven vis (zie blog raadselachtige moord) een lijk.
Het bleek de opgegraven vis te zijn. Waar eens het graf was, was nu een lege kuil in het zand.
De vis lag, lichtelijk aangevreten op de stenen.
Ik werd er onpauselijk van.

Opnieuw moet ik begraven, dieper ditmaal. Ik kom allerlei plantenwortels tegen en hoop dat ik door ze af te knippen niets “echt” verstoor .De vis is groot en zijn rug ligt open. Gekrabd?


Het lijkt me niet dat een reiger zich onder/in ons prieeltje waagt, waar de vis begraven lag
Ik verdenk de rooie kat die de laatste tijd vaak in onze tuin verblijft van dit vergrijp.
Door zoiets wordt ik nog feller op katten: roofdieren, die thuis genoeg in hun bakje krijgen maar toch MIJN dieren dood gaan maken of opgraven! Grrrr