Ethische kwestie*) (4)

Er wordt  “ergens” een wijk gebouwd met woningen voor verschillende gezinssamenstellingen; huizen met veel slaapkamers,  “normale” rijtjeswoningen en een paar kleine senioren woningen.

In één van de seniorenwoningen komt een oud echtpaar te wonen. Zij een pittige tante, duidelijk hoofd van het gezin, hij een onzekere man met een prachtige kop met wit haar.
Ze hebben geen kinderen.
Hij rijdt auto, zij niet.

Het ouder echtpaar heeft geen echt contact met andere wijkbewoners.  Anders dan soms een kort praatje bij het huisverlaten of de vuilnisbak buiten zetten, zijn ze erg op zichzelf.

Na een paar jaar daar wonen gaat het slechter met de oude dame, ze blijkt iets aan haar nier(en) te hebben en moet vaak naar het ziekenhuis voor dialyse.
Haar man gaat met haar mee en wacht daar, samen komen ze dan terug.

Een buurman, die wel contact met anderen heeft vertelt dat de  oude man autorijden “eng” vindt en hij houdt zijn hart vast als hij hem ziet wegrijden. Een andere buurman zet zijn auto op een andere plek dan gewoonlijk omdat hij bang is dat de oude man bij het wegrijden zijn auto zal schampen.(de auto staat vóór de garage omdat de oude man die draai niet meer durft te nemen)

De feiten: Géén van de buren kent het echtpaar goed.
De vrouw moet een paar keer per week naar het ziekenhuis.
De busverbinding van de wijk naar het ziekenhuis is slecht
De man vindt autorijden “eng” en rijdt griezelig langzaam (ook op het stukje snelweg naar het ziekenhuis toe)

De ethische kwestie:
Kijken alle buren een andere kant op en laten zij het zo, terwijl velen bang zijn voor zijn autorijden (niet alleen voor hun auto, maar ook voor andere ongelukken en het echtpaar zelf)?
Gaat iemand met de man (en vrouw?) praten en zeggen dat zó rijden echt niet meer kan?
En dan?
Laat je dan het probleem van naar het ziekenhuis gaan bij het echtpaar?
Zoekt “iemand” een oplossing?
Of “bemoeit” niemand zich ermee en laten ze de situatie als hij is?


*) Ethische kwestieblogs maak ik, niet om er een antwoord op te krijgen, maar om de lezer zelf te laten nadenken (zoals ik ook gedaan heb toen ik zo’n kwestie hoorde of las) over zijn/haar eigen morele waarden en hoe de grens daarvan ligt.