Chinese spullen

In mijn bezit zijn een paar antieke Chinese artikelen. Geërfd.
Bij mijn weten zijn de mensen, die me de artikelen gegeven hebben nooit in China geweest.
Hoe ze aan de spullen kwamen is mij onbekend. Ze leven niet meer en ik heb het ze (dom genoeg) nooit gevraagd

De twee koperen Chinese “leeuwtjes” op de deksels van een soort potjes erfde ik.
De leeuwtjes hebben een “apart” uiterlijk en waar de bakjes voor zijn?
Ik had geen idee

Ooit werd er in ons dorp een evenement georganiseerd, een afgeleide versie van het t.v. programma Kunst en Kitsch (maar dan zonder camera’s). Je kon er met spullen naar tafeltjes gaan waar kunstkenners zaten, die je e.e.a over de voorwerpen konden vertellen. Ik ben er heen geweest met mijn 2 koperen leeuwenbakjes.

Het bleek dat, omdat er in China vroeger geen leeuwen voorkwamen kunstenaars geen voorbeelden hadden.
Ze namen vaak honden als voorbeeld en “versierden” die met manen (vandaar het vreemdsoortige uiterlijk van de Chinese leeuwen uit vroegere tijden)
De Chinese, op honden lijkende leeuwen, staan in China vaak als grote beelden voor gebouwen, om die te bewaken.
Bij tempels staan er twee, aan beide zijden van de ingang als poortwachters
deze poortwachter staat bij de Verboden Stad in Peking

Mijn 2 geërfde voorwerpen bleken wierookvaatjes te zijn. De deksel gaat open, wierook wordt erin gelegd en aangestoken en met de deksel dicht komt door de bewerkte deksels geurende rook.

De wierookvaatjes bleken zo’n 100 jaar geleden gewilde Chinese souvenirs te zijn geweest (zoiets als buitenlanders hier klompen en molentjes als souvenirs kochten)
*
De picknickset kreeg ik van een ”tante”. Ze had veel antiek, maar wilde dat de zilveren en tinnen voorwerpen in de familie bleven en aangezien ik geen “echt” familielid was kreeg ik dus “wat anders”. Ze vertelde me dat de mand met inhoud meer dan 100 jaar oud was en dat ik er goed voor moest zorgen.
Jaren heeft de mand in onze woonkamer gestaan, ik was vooral weg van het bijzondere koperen slotje (de mand staat nu op zolder)

Eén van de kopjes was kennelijk kapot gegaan, dus tante had het door een ander, ook Chinees kopje, vervangen.

Toen een (echte) nicht en ik de “tante” naar een bejaardenhuis verhuisden kregen we allebei iets als dank voor onze hulp. De nicht een tinnen kannetje en ik een soort  Chinees theeserviesje. Helaas was de steel van de waterpijp toen al afgebroken en er was ook een scherf van het theepotdekseltje/hoedje af. Ik vond het een ontroerend setje en het staat nog steeds stof te vergaren in ons halletje, samen met de 2 Chinese kommetjes en het kleurrijke, ook van haar gekregen, Chinese schoteltje.

Hoe de tante erbij kwam dat de Chinese spulletjes voor mij zouden moeten zijn ( ik heb niets met China of Chinese spulletjes) weet ik niet.
Ik vermoed dat er (Hollands) antiek “in de familie” moest blijven (ze had geen kinderen) en dat de Chinese spulletjes   wél naar iemand buiten de familie konden.

*

Een blauw Chinees dekseltje komt bij mijn moeder vandaan, ik denk dat er ooit een doosje onder heeft gezeten.
Het completeert mijn Chinese antiek. (Materieel) waardevol of niet, het is me met liefde geschonken en daarom al waardevol voor mij.




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s