Thuis en dan?

En dan kom je thuis uit het ziekenhuis.
4 Dagen geleden werd je eruit getild op een brancard.
Een heel zware, pijnlijke nacht, een operatie en een dag therapie later stap je voor die deur uit de auto en kruk je langzaam naar je eigen voordeur.
De stap naar binnen blijkt hoger te zijn dan je je herinnerde en als je eindelijk met wat kussens  onder je (omdat de bank te laag blijkt te zijn) op de bank zit, ben je bekaf, maar zoooo blij thuis te zijn dat je glunderend achter je kopje homemade cappuccino zit. De vogeltjes in de tuin twinkelieren, je lief is er zonder dat het bezoekuur is, het zonnetje schijnt en je voelt je on top of the world.
Een tijdje daarna lijkt het of je een leeggelopen ballonnetje bent, bekaf van alle emoties.

De trap naar boven blijkt wel meer treden te hebben dan het korte leer trapje in het ziekenhuis en het lijkt wel érg lang te duren vóór je boven bent.
Nu blijken er heel veel handelingen te moeten gebeuren. Normaal doe je die achter elkaar, nu moet je erbij nadenken, en dát is, na de emotionele rollercoaster waarin je terecht gekomen bent ná de misstap van het laatste zoldertraptreetje een béétje te veel gevraagd

Met je krukken keren in de badkamer, je tanden poetsen maar niet voorover kunnen buigen om je mond onder de kraan te houden, je kleren uit, maar niet kunnen bukken en last but not least,  je broek uit. Dat kan dus echt niet zonder hulp. Frustratie, om  hulp vragen is niet mijn sterkste kant, ook al staat mijn lief hulpvaardig naast me.
En dan: het pièce de résistance: je bed in.
Nooit over nagedacht HOE je dat doet, maar nu….

Het bed staat op klossen (advies van de therapeut) Maar dit bed kan de verpleegster niet lager zetten, ik heb geen papegaai  en mijn ene been wil niet zelfstandig omhoog (de nieuwe heup is nog gloednieuw en niet “ingewerkt”)

De therapeute in het ziekenhuis had me een tip gegeven: een shawl onder het been  manoeuvreren en dan met twee handen het been met de shawl naar je toe trekken, zo kun je het weerbarstige been toch binnenboord halen.
Shawls genoeg, dus mijn lief geeft een lange shawl aan en ik haal zo mijn been binnenboord.
Slimme truc!

De nacht was kort maar goed (nergens slaap je zo lekker als in eigen bed);het ‘s nachts in en uit bed komen lukte: de nieuwe dag lag vol belofte op me te wachten.
Kleren aantrekken zonder hulp bleek onmogelijk.
Kleren uitzoeken bleek al een opgave; voor iemand die van strakke spijkerbroeken houdt en een nieuwe heup heeft is zo’n broek aan en uitdoen (zelfs met hulp) geen optie.

Jurken en rokken heb ik weinig. Jurken voor begrafenissen of in de zon flaneren en rokken voor  een enkele keer dat “netjes” verreist wordt!
De kast bevatte één verwassen joggingbroek voor “ niet lekker zijn en hangen op de bank zonder dat iemand dat ziet” Dat werd de keuze dus. Hij ging, met hulp, aan. Maar ik voelde me een “schoffie”

Nieuwe uitdagingen. Boven aan de trap staan en een gapend gat zien en dan met nieuwe heup in verwassen joggingbroek én één kruk naar beneden. Het voelde als een kamikaze-actie, maar het ging wel.

Coronatijd, geen  mogelijkheid om manlief “even” langs een Zeeman of Action te sturen voor een “snelle” joggingbroek.
Er zijn internetmogelijkheden, maar ten eerste heb ik net 6 weken op een trui gewacht die er binnen 2 weken zou zijn én de plaatjes zagen er allemaal mooi strak uit (met de nadruk op “strak”) niet praktisch in mijn geval.

Ik wilde een vrouw die me behulpzaam wilde zijn.
In zo’n geval pak ik “gewoon” de telefoon.
We wonen in een klein boerendorp zonder kledingwinkels, maar we wonen ook vlakbij een groter
(vissers) dorp waar zaken als Hema, Action, Blokker en Scapino zijn.

De laatste belde ik op; Ik kreeg een professionele stem aan de lijn, die ik vroeg of ze me behulpzaam wilde zijn.
Ze wou.
Ik legde uit net uit het ziekenhuis te zijn en niets te hebben om aan te trekken en graag wat joggingbroeken wilde.

Ze begreep het meteen.
“We hebben er vele, maar sommige zijn best strak. Wat heeft u mag ik vragen?”
Dat mocht.
“Dan moet ie wijd zijn, ik heb wel wat, zal ik anders een paar maten groter klaarleggen?”
Ik heb al een probleem met truttig vooruit te kunnen schuifelen in plaats van mijn ferme stap en dan ook nog in een veel te grote joggingbroek. Ik zag dat niet zitten!
Maat 40 joggingbroek was al erg genoeg! Ze moest lachen.




“ Dan doen we gewoon uw maat 40 en als het niet goed is brengt u man ze maar terug. Zwart maar?”
Ze ging ze klaarleggen, mijn lief mocht zich bij de winkel melden, dan kwam ze naar buiten om de betaling in ontvangst te nemen

Top zo’n mede vrouwmens!

Mijn dag kon beginnen IN een passende joggingbroek!