Hoop

We lopen langs een tuin.
Het is begin december.
In die tuin staan een paar bloeiende bomen.
Er breekt een waterig zonnetje door.
Manlief maakt snel een paar foto’s.
Ook ergens in een centrum zien we, wat later, een ietwat kariger gebloesemde boom.
Het lijkt, ondanks het feit dat het december is, wel LENTE!

Bomen met de zachtroze bloesem lijkt de lente aan te kondigen, maar de winter moet nog beginnen!
Ik word er blij van als ik het zie.
Dit soort vóórbodes geven hoop.
Hoop dat de lente ook ná dit sombere jaar weer zal komen.
Dat er weer sneeuwklokjes en krokusjes komen, dat het Coronatijdperk ééns voorbij zal zijn en we weer “gewoon” de armen om onze naasten heen kunnen slaan.

Ik ben van nature een opgewekt, optimistisch mens maar deze langdurende Coronaperiode gaat ook mij niet in de koude kleren zitten. Ik mis de gezellige onverwachte bezoeken van vrienden en familie en andere onverwachte gebeurtenissen.. Nu moet alles gepland worden.
Een groot deel van mijn leven heb ik  tussen de onregelmatig werkende mannen gezeten, geen dag was hetzelfde, nu sluipt er steeds meer regelmaat in ons leven; we moeten, als we iets willen, reserveren, terwijl we “gewoon willen gaan als we kunnen en zin hebben”.

We hebben  “gewoon” zieke vrienden (géén Corona) waarmee we voorzichtig moeten én willen zijn én een, nog steeds aan Corona naweeën lijdend, familielid. Deze tijden zijn niet niks, voor niemand!

En dan wandel je wat en dan zie je in de tuin een paar bloeiende bomen, met zacht roze bloemetjes en dan wéét je weer hoe het in de lente zal zijn, dan lijkt het leven even weer lichter en krijg je weer hoop.

Naast de bloesemstruik in een tuin staat hulst, die ook bloeit. Fel rode bessen met felgroene, glanzende bladeren met stekels eraan. De combinatie van deze twee doet me bijna huilen.
Het IS winter,  ik zie de hulst, maar de lente ZAL komen, ik zie nu al bloeiende bomen.

Het lijkt of de natuur wil zeggen; houd moed, het komt goed; heb vertrouwen.

Circle of Life



De VPRO zond dit jaar het laatste deel van een drieluik uit van  de Belgische fotografe en journaliste Lieve Blancquaert, zij reisde tien jaar lang  over de wereld  om verhalen vast te leggen over geboorte, liefde en dood.

NU is er, t/m 3 januari 2021 in MuseumHilversum (Kerkbrink 6) de tentoonstelling Circle of Life, een aangrijpend verhaal over de rituelen, tradities en gebruiken bij de sleutelmomenten van onze levens.

In de brochure van deze tentoonstelling staat: Elke dag worden er 385.000 nieuwe mensen geboren en sterven er ongeveer 155.000. Allemaal krijgen ze een andere verpakking en een ander verhaal.
Ergens daartussenin ligt de liefde die ons aanzet om de cirkel van het leven nooit te onderbreken.

Er zijn ruim 70 foto’s in het voormalige Gemeentehuis van Hilversum tentoongesteld, en er is ook een film te zien.

Misschien is de tentoonstelling wat “heftig”, nu in Coronatijd, maar tegelijkertijd is het ook fascinerend om te zien welke rituelen er in andere landen worden uitgevoerd bij geboorte, leven en dood.

Op t.v. was ik behoorlijk geschokt van een gebruik (ik meen in Ghana) waar het dode lichaam werd opgeslagen in een soort schuur, als vriescel ingericht (ik geloof dat er plaats was voor 250 lichamen) totdat de familie geld had om een “passende” begrafenis te betalen. Daar kon dus wel een paar maanden overheen gaan. De lichamen IN de “keet” mochten (gelukkig) NIET gefilmd worden, maar de reactie van Lieve toen ze er uit kwam en de paar beelden die de camera wél lieten zien waren genoeg!
De mensen (gasten) van de begrafenisplechtigheid daarna bepalen zelf TIJDENS de begrafenis hoeveel ze hieraan bijdragen. Billenknijpend spannend voor de familieleden die de begrafenis geregeld hebben of er wel genoeg geld binnenkomt.
Er waren beelden van een oude dame die (ca.3 maanden dood) door een professioneel iemand werd opgemaakt (ook dat kost geld) hij zette voor de camera heel liefdevol een pruik op het dode hoofd. In de tentoonstelling zag ik die foto en meteen zag ik in mijn hoofd die hele scene.

Ook zonder de film gezien te hebben zijn de foto’s de moeite van het bekijken waard.

Van een paar foto’s heb IK weer foto’s gemaakt voor dit blog. Bij benadering niet zo mooi als Lieve. Als U die foto’s wil gaan zien, zult u naar Hilversum moeten gaan. (nog tot 3 jan.2021)

In de baarmoeder is er geen reden voor uiterlijk vertoon. Ieder kind begint met die eerste schreeuw. Daarna worden we allemaal ingrijpend anders

Wereldwijd trouwen elke dag 112.000 koppels; gedwongen, gearrangeerd, polygaam, monogaam, rijk of arm mét of zonder een of andere Godheid

Sterven is geen grote gebeurtenis. Het stopt en wordt stil