Ode aan de Natuur (2)

Vervolg van de keramiekexpositie in het Nationaal Bomenmuseum in Doorn

Als we voorbij een beeld stenen voluptueus vrouwenfiguur )lopen vraagt een heer ons wat we er van vinden. Mijn lief zegt “mooi”, ik onthoud me van commentaar.
“Ja he?” De man straalt ”Ik heb het net gekocht”
Nu ben ik erg blij dat ik mijn mening niet gegeven heb. Zijn vrouw drukt zijn arm “Eind oktober mogen we het mee naar huis nemen!
Mijn man vraagt nog of ze er een mooi plekje voor hebben. Dat hebben ze.
We lopen door; in deze tuin lopen in ieder geval 2 gelukkige, kunstminnende mensen.
(geen foto van het vrouwenfiguur, ik vond het beeld niet mooi/spectaculair /opmerkelijk of /verrassend!)


We krijgen door dat als er een rood stokje náást het kunstwerk staat of een rood bandje eromheen, het werk is verkocht .Wij hebben, (zuinige Hollanders) géén catalogus gekocht!

Om aardig wat kunstwerken zit een rood bandje!
Bij een kunstwerk van heel veel blauwe vogels zitten heel wat ( ontsierende) rode bandjes; op het nummerbordje bij het kunstwerk staat “alle vogels zijn verkocht”
Er zijn dus al heel wat bezoekers, die in oktober een blauwe vogel gaan ophalen!

Bij een kunstwerk van heel veel blauwe vogels zitten heel wat (ontsierende) rode bandjes, máár op het nummerbordje bij het kunstwerk staat “alle vogels zijn verkocht”
Er zijn dus al heel wat bezoekers, die in oktober een blauwe vogel gaan ophalen!

Zelf zien we ook wel een paar mooie beelden, maar voor een mooi beeld moet je een mooie plek hebben om het kunstwerk neer te zetten óf, in ons geval neer te hangen! Een oude kromme fruitboom zou prachtig geweest zijn. Helaas, die hebben we niet.



Maar we genieten volop van de beelden.
Je kunt iets mooi vinden zonder het te willen hebben!

Ode aan de Natuur is nog in Doorn te zien tot 25 oktober a.s.


blog Nationaal Bomenmuseum volgt nog




ODE aan de NATUUR (1)

In het vroegere Von Gimborn Arboretum (1925 door Max Th. von Gimborn gesticht) dat van 1966 tot 2010 deel uitmaakte van de Botanische Tuinen  van de Universiteit Utrecht en tegenwoordig het Nationaal Bomenmuseum Gimborn heet, is momenteel (tot 25 okt) een keramiekexpositie te zien.
Op een gedeelte van deze ca. 27 ha grootte bomentuin staan ruim 70 recente werken van 47 keramisten. Een bijzondere expositie, zeker de moeite van het bekijken waard.
De toegang van het park, en dus ook van deze expositie is € 6,50 p.p


Zelf merkte ik dat door het kijken naar de beelden ik de rest van  natuur “vergat”.
Dus hebben we eerst de beelden bekeken, die op prachtige plekken van de parkachtige bomentuin staan.
Daarna zijn we door het “andere” gedeelte van het park gelopen en hebben ons gefocust op de bomen, de planten, de waterpartijen en de aanleg van de tuin*)

*)Over de natuur in de tuin komt een apart blog.

Najaar

Aanvangstijdstip van de astronomische herfst in Nederland 2020: 22 september 15:30 uur

Najaar = Jaargetijde tussen zomer en winter,

Najaar = herfst

Najaar = natij

Najaar = nazomer

Najaar = periode van september t/m december

“De herfst is een tweede lente,
                                               waarin elk blad een bloem is”

                                 Albert Camus

Een raadselachtige moord

Vanmorgen vóór achten al een begrafenis.
Geen probleem met afstand houden ivm Corona.
Ik was alleen. Begroef zelf.
In de tuin.
***

Een vaste routine van me is als ik ’s morgens beneden kom:
tuindeuren open, vissen en (wilde)vogels voeren.
Daarna begint mijn dag.

We hebben (te) veel vissen voor het wateroppervlak (af en toe gaan er een paar naar een andere vijver, als iemand ze wil hebben)
Ooit hadden ze een naam. Er zijn echter  zoveel kleintjes geboren dat we er nu meer dan 20 hebben (in 2500 liter vijver) dus alleen de “bijzondere” hebben nog een naam, zoals Flappie die we al heel lang hebben en die “foute” kieuwen heeft, niet lang zou leven (vlgs mijn broer), maar er nog steeds (gelukkig) is.
Er is dus geen telling meer mogelijk.
Ik miste er vanmorgen dus ook geen één.

Toen ik, in de tuin, naar achteren liep om iets in de groene vuilnisbak te gooien zag ik op de tafel: een rode vis liggen!
De tafel is hoog, ver van de vijver af én we hebben géén vliegende vissen.
De vis was dood.

De aanblik van De Dood schokt me altijd. Een gerafelde vlinder, een op zijn rug liggende bij, een drijvende vis, ik ben er confuus van. Het Leven is zo  weg ge sij peld!

Na het zien van de dode vis en de bijbehorende emoties komt meteen de vraag: HOE is dit in vredesnaam mogelijk geweest?????


Ik maak een foto, trek weggooihandschoenen aan en graaf een graf.
Als ik de vis (met 2 handen) respectvol oppak zie ik een plasje bloed op de tuintafel liggen.
In ál die jaren dat we vissen hebben én ook vroeger thuis met een vijver heb ik nog nooit ROOD vissenbloed gezien. Nu dus wel, én niet zo’n beetje ook.
Ik kán én wil niet een dode vis uitvoerig gaan bekijken, maar ik zie zó geen wonden, behalve wat kapotte schubben.

Ik begraaf de vis (er is niet veel barre aarde in onze tuin, overal staat wat en ik wil geen levend iets (plant)  offeren voor een ander wezen. Dus de best flinke  vis past  maar nét in een stukje barre aarde. Ik boen de tuintafel, het vissenbloed(?) wordt verdund en verdwijnt.
Een reiger, een poes of??? Die kán toch niet door de vis verwond zijn bij het kidnappen?
Ik heb geen DNA-kit om te onderzoeken van welk dier dit bloed is.
We zullen nooit weten wie de moordenaar was.(als hij of zij niet terugkomt en het wéér probeert)
Het net moet nu (weer) over de vijver; een rot gezicht, maar wel effectief

寿司smullen bij GOYA

In Huizen (NH) is een sushi & grillrestaurant dat het vermelden waard is.
Het concept is  “all you can eat”; een vast bedrag betalen en daarvoor verschillende gangen met sushi nuttigen met daarna het toetjesbuffet (drank apart afrekenen)

Op tafel komt een tablet waarmee je bestelling kan worden gedaan. Er zijn verschillende rondes en  er zijn per keer, per persoon, 4 gerechtjes te bestellen.

Het is een grote zaak, maar zo ingedeeld dat men zich niet “verloren” voelt.
Het personeel is er razendsnel (en dragen, NU in Coronatijd, mondkapjes)
De sushi zijn met liefde gemaakt en dat proef je.
Het is een kindvriendelijk restaurant (met kinderstoelen) én spannende toetjes die, onder begeleiding, zelf gepakt kunnen worden (nu wel met plastic handschoen aan)

Er zijn chocoladefonteinen (witte en bruine chocolade) allerlei soorten schepijs, cakejes en puddinkjes, spekkoek en mini tompouces, soorten fruit en meer.
Kinderen staan likkebaardend te genieten bij het zien van zoveel lekkers. (Nee, dat is niet allemaal gezond, maar kinder- én volwassen ogen zijn groter dan de mond en na een heerlijke maaltijd kan er niet zoveel zoetigheid bij)

Onder de zaak is een gratis parkeergarage, GOYA is dus vanaf de parkeergarage binnendoor te bereiken (extra fijn als het regent)
Verschillende all in prijzen op verschillende dagen.
Maandag gesloten.
Plein 2000 7a
1271 KK, Huizen, 0355256646, info@goyahuizen.nl

Slangeden

Lang geleden was hier, waar ik nu woon, een meent. Een gemeenschappelijke wei waar de koeien van lokale boeren graasden.
Minder boeren, minder grasland nodig.
Er werden huizen gebouwd; er kwam een nieuwe wijk.
Toen wij hier kwamen wonen was het een zandvlakte (met wind dreven mijn lenzen constant mijn ogen uit) Er werd tuinaarde opgebracht en de nieuwe bewoners begonnen een tuin aan te leggen.
Onze hoekburen (we hebben een rijtje van 4 huizen) van toen zette een bijzonder (Chileens) boompje in hun achtertuin. Geen bladeren en geen naalden, maar “schubben” het is officieel een conifeer.

De wetenschappelijke naam is Araucaria araucana  een altijdgroene conifeer, genoemd naar de bewoners van centraal Chili en Zuidwest-Argentinië in wiens gebied de boom oorspronkelijk ontdekt werd:  de Arauco-indianen
De boom heeft veel bijnamen: apenboom, apenpuzzel, apentreiter en kandelaarden.*)
Het verhaal gaat dat de boom, die in het Engels Monkey puzzle tree heet,  zo heet omdat een van de eerste Westerlingen die de vreemde boom met scherpe naalden zag, zei: “Climbing this tree would puzzle a monkey”


De mannelijke en vrouwelijke delen zijn te vinden op verschillende bomen (tweehuizig) maar er zijn ook slangendennen die eenhuizig zijn.
De vrouwelijke kegels zijn bolvormig en kunnen zo groot als een kleine voetbal worden, en bevatten eetbare zaden. In Chili werden deze zaden op grote schaal geoogst,  het was een belangrijke voedingsbron voor de Araucano-Indianen
De mannelijke kegels zijn kleiner en min of meer cilindrisch.

Door vulkanisme en menselijke activiteit kwamen en komen er nogal wat bosbranden voor in het oorspronkelijke slangendennengebied. De boom heeft zich daaraan aangepast en een dikke schors ontwikkeld, als bescherming tegen brand.

Tot het jaar 2000 had de boom in Chili de status “kwetsbaar”; sinds 2013 staat de boom daar als “officieel bedreigd” te boek. Tegenwoordig heeft de boom de status van een natuurmonument!
Het kappen van een slangeden is in Chili verboden.

In Nederland weet ik niet of zo’n boom gekapt zou mogen worden.
Een nieuwe buurman heeft de boom ooit een stukje verplaatst toen hij van de Gemeente een stukje grond bij zijn tuin kocht. De boom heeft daarvan geen schade ondervonden, misschien zelf voordeel; hij is bijna zo hoog als ons huis, met prachtige “bollen” die rijp en bruin worden in hun tweede herfst en dan hun 4cm grote zaden laten vallen.

In 1794 werd de slangeden voor het eerst in Europa ingevoerd

*) Niet apenbroodboom dat is een tropische boom afkomstig uit Afrika die bladeren heeft)
wetenschappelijke naam

Aartsengelen

Al eerder schreef ik dat ik vroeger Remonstrant ben opgevoed en ook  catechisatie heb gevolgd.
Normaliter leidt dat tot een geloofsbelijdenis, maar kort voor dié tijd ben ik afgehaakt.
Ik heb dus wel een  gelovige “ondergrond”

Ik heb altijd gedacht dat er 4 aartsengelen waren, een beetje “bijzondere engelen”
Ik ken ze ook bij naam Rafaël, Uriël, Gabriël en Michaël.
De einduitgang van hun namen el betekent “van God”

Nu las ik onlangs een artikel waarin staat dat er veel meer aartsengelen zijn: namelijk 15.
Was me dat schrikken.
Ik zal me hier maar beperken tot bekende én nieuwe “weetjes” van de 4 aartsengelen die ik al kende.

Zo las ik dat aartsengelen zowel in het Christendom als het Jodendom als in de Islam voorkomen (hebben die geloven toch meer gemeen dan ze dachten)

Gabriël was de engel die Maria vertelde dat ze Jezus zou baren en vertelde ook aan Elisabet dat ze Johannes (de Doper) zou baren.
Gabriël’s naam in de Islam is Jibril, hij is de boodschapper tussen Allah en de profeten.

Uriël (betekenis licht van God) wordt door de katholieke kerk NIET erkent omdat hij niet in het canonieke Oude én Nieuwe testament vermeld wordt.
In het Jodendom is Uriël de engel die naar Noach wordt gestuurd om hem te waarschuwen voor de zondvloed.

Michaël (betekenis hij die is als God ) In de Islam is dit de engel die zich bezig houdt met de natuur, zoals het laten regenen, het laten waaien van de wind en het laten groeien van zaadjes.

Rafaël (betekenis; hij die geneest))  Met zijn energie die helder smaragd groen van kleur is, helpt hij mensen op aarde te helen. Deze engel komt voor in  het toneelstuk de Gijsbrecht van Amstel van Joost van den Vondel.

Zelf ben ik ooit, dan wel geen AARTSengel maar wel een engeltje geweest in een toneelstuk in de kerk. Mijn  oudere aanstaande schoonzus (dat zij dát  ooit zou worden wist ZIJ en IK toen nog niet) speelde een aartsengel en ik zat in haar “gevolg” met lang los haar, een witte jurk aan en een brandend kaarsje in de hand.
Helaas struikelde een engeltje achter me en brandde de kaars een (midden) stuk van mijn haar weg.
Ik was een engeltje met een schroeilucht om me heen!

Voor vogels?

Wij hebben verschillende vogelvoedersilo’s hangen, het is er altijd een drukte van belang en wij genieten erg van al die vogels in de tuin.

Laatst hadden wij “ergens” een ander vogelvoer dan normaal gehaald; de vogels werden nóg enthousiaster.
Wat bleek? Er zaten tussen de zaden ook meelwormen!
Het specifieke zaad dat ik ergens, en route, gekocht had, kon ik hier nergens krijgen dus kocht ik 15 kilo gemengde zaden, gooide die in mij voorraadton en hoopte nog ergens een zak gedroogde meelwormen te kopen

Gedroogde meelwormen. Niet te krijgen.
In een tuincentrum zag ik “iets degelijk” gedroogd. Ik liep naar de verkoper en vroeg of dit “een soort” meelwormen waren en geschikt om aan de vogels te voeren

Niet precies meelwormen, maar wel zo iets, vogels zijn er gek op. Mevrouw, ze gaan uit uw hand eten” Ik was overtuigd en kocht een zakje  van één liter. Trouwens best duur.
Thuis deed ik een beetje zaden en een beetje van de gammarus (dat stond op de zak)  in de voeder silo. Er kwamen een paar vogels, het leek of ze een hap namen en die uitspuugde.
Normaal is de voedersilo binnen 1 dag leeg, nu zat er een beetje in, de volgende dag hing het er nog.
Ik keek op de zak van de gammarus. Eigenlijk leken het niet op (gedroogde) meelwormen !
En op  het etiket stond een plaatje van parkietjes en een papegaai.
Zou het alleen voor tropische vogels zijn?
Toch maar even googelen:
Gammarus – vlokreeftjes: voor vele dieren een gezonde eiwitrijke traktatie!
…. ook een erg goed voer voor schildpadden;
……. koisnoepjes;
……geschikt voor alle insectenetende knaagdieren, zoals hamsters, muizen, gerbils en ratten.


Voor vogels? Ik zag het niet staan.
Ik gooide het voer uit de silo en vulde hem met “gewone zaden”’ binnen een dag was de silo weer leeg.
Gelukkig hebben we een vijver met koi’s; ik gooide wat gammarus in de vijver, de koi’s kwamen er likkebaardend op af, binnen no time geen gedroogd vlokreeftje meer te zien.


Ik googelde weer en typte nu in vogelvoer gammarus, na een aantal dezelfde sites als ik eerder gevonden had kwam er één (VoerdeNatuur.nl) waarop stond:
Dit vogelvoer is gemaakt van fijngehakte zaden waardoor uw weinig tot geen last heeft van onkruid. Tevens is het voer verrijkt met gammarus, welke een extra eiwitbron vormen voor de tuinvogels.

Het was dus WEL bedoeld voor tuinvogels, zoals de verkoper gezegd had.
Maar aangezien onze koi’s het lekker vonden en onze tuinvogels er op zijn minst nog even aan moesten wennen, bleef de zak in de vissenvoorraadton zitten voor af en toe een verwenmoment voor de vissen!

Gemberpot


Vroeger hadden veel mensen een groene Chinese gemberpot in huis. Wij ook! (geen idee of er ooit daadwerkelijk gember heeft ingezeten) Ik weet niet hoe ik aan de andere gemberpot kom: ik heb er 2, waarvan één met deksel, soms gebruik ik er één als vaas.


Wat ik begrepen heb is dat deze potten door de Chinezen al zo’n duizend jaar worden gemaakt en gebruikt, maar niet uitsluitend om gember in te bewaren, ook als verpakking voor snoep en dergelijke
Er waren ook rijk beschilderde gekleurde, maar omstreeks de 18e eeuw werd de pot gestandaardiseerd in blauwgroene kleur
De mal was over heel China hetzelfde, de klei werd (eerst op lage temperatuur) gebakken en door een bepaald procedé werd de grijze kleikleur, de blauwgroene kleur die zo karakteristiek is voor de gemberpotten.
Ik las dat het kleine verschil wat er soms in de kleur zit komt door de verschillende soorten klei die op de verschillende plekken uit China gebruikt wordt.

Mijn vader was een zondagsschilder, hij schilderde voornamelijk bloemen; stillevens.
Bij al zijn schilderijen (hij wilde niets verkopen, hoogstens weggeven) zat er ook één van bloemen (azalea mollis uit de tuin) in een gemberpot ( de pot die ik nu heb, waarschijnlijk)



Laatst zag ik een tentoonstelling met schilderijen van Jan Mankes; daar zaten twee werken van bloemen in een gemberpot bij.

En toen ik opzocht uit welke tijd die gemberpotten stammen kwam ik op internet een schilderij van Mondriaan tegen met zo’n pot erop. (1901)
Veel meer blauw dan groen, maar dat kwam Mondriaan kennelijk beter uit óf het was klein uit een “aparte”China-streek!

Toen ik voor dit blog iets meer over de potten wilde weten kwam ik op vele sites (Marktplaats o.a.) terecht, die gemberpotten te koop aanboden.Kennelijk zijn de potten nog steeds in trek.

Eerlijk gezegd heb ik er nog nooit over nagedacht om in zo’n pot gember (wortel of stem) in te bewaren, terwijl ze daar toch ooit voor bedoeld waren. Ze staan leeg op een kast te wachten tot er bloemen in huis komen die gewoon daarin MOETEN omdat ze daar zo mooi in staan!



Vakantiegevoel in Muiderberg

Het zou vandaag warm gaan worden (zeiden de weerdeskundigen) De dag tevoren was het 30 graden!
Ik wil naar zee, gewoon even zand tussen mijn tenen voelen, schelpjes zoeken en langs het strand lopen. Mijn lief heeft geen zin om, als het heet wordt twee uur (1 heen en 1 terug) in de auto te zitten. Hij heeft een punt.
Hij stelt voor naar een voormalige zee te gaan. Die is dichterbij  en misschien kunnen we daar ook wel even langs het strand lopen. Goed plan.
Hij rijdt naar Muiderberg!

Muiderberg behoorde tot januari 2016 bij Muiden daarna werd het, door de gemeentelijke herindeling, samengevoegd met Bussum en Naarden; nu gaan ze  samen verder onder de naam Gemeente Gooise Meren.

Het eerste dat MIJ in Muiderberg opvalt als we de auto “ergens” hebben geparkeerd en naar het water lopen, is het robuuste kerkgebouw: de Protestantse Kerk aan Zee.
De “zee” is nu het IJmeer, ooit was het de Zuiderzee.
Om de kerk heen ligt het kerkhof, een prachtig, verstilde plek.

Het tweede dat opvalt zijn de vele kitesurfers op het water met de “vliegers” in de lucht. Er blijkt een kitesurfschool te zijn. Op een gegeven moment zien we er 12 op het water ( dus ook in de lucht) Een mooi gezicht. Aan de overkant van het water zien we Almere liggen met hoge gebouwen.

We lopen langs het water met wit schuim en stoppen bij strandpaviljoen de Zeemeeuw voor een uitstekend kopje koffie. Vlak daarbij op het strand staat een dame met kledingrekken met prachtige jurken, blouses en broeken én buiten- en binnenkleden; een lust voor het oog (helaas heb ik niets “nodig”)
Het waait behoorlijk en het is best fris (terwijl er 30 graden was voorspeld)

Er zijn (voornamelijk) kinderen in het water. We lopen verder over de dijk, komen veel baasjes met honden tegen, een ronkende Ferrari én een vogelkunstwerk in de voortuin.

’n Mooie plek om even aan het water te zijn en ook als is het geen zee én was het vrij fris, toch hadden we even een “vakantiegevoel”