Nog even Corona

Dat “even” slaat niet op het Corona-tijdperk, ik vrees dat dat nog wel een tijd gaat duren, áls we er ooit al uit komen. Het “even” slaat op het feit dat ik er nog een keer een blog over wil schrijven.

Onlangs was ik op bezoek in een revalidatiecentrum. Bij de ingang moest ik mijn emailadres opgeven en invullen voor wie ik kwam. Toen ik daar net mee klaar was en van gebogen stand overeind kwam richtte het meisje dat me gevraagd had om e.e.a. op te schrijven een soort “zelfscanner” op me en zei “36,5” Ik begreep onmiddellijk dat dit niet mijn “prijs” maar mijn lichaamstemperatuur was die ze zo gemeten had, maar ik vroeg me wel af of ze me dat niet eerst had moeten vragen

Diegene die in het revalidatiecentrum lag en bij wie ik op bezoek kwam, reageerde laconiek ”Anders was je er niet ingekomen”.
Ik begrijp dat. Maar zou het tóch netter gevonden hebben als ze gevraagd zou hebben of ze mijn temperatuur even op zou mogen nemen. Ik liet het moment van reageren voorbijgaan en heb daar nog steeds spijt van (in het kader van bewustwording van de ander)

Binnen gingen we in het restaurant aan een tafeltje zitten met de “patiënt”. Er waren tafeltjes met een plastic schot ertussen, daar ging hij niet zitten; wij volgden hem.
Wij aan de ene kant van de tafel (die wel een meter of zo breed was) en hij aan de andere kant.
Een ober kwam onze bestelling opnemen; hij stond pal naast de patiënt, niet op 1,5 m afstand  maar dichterbij!

Ik hoorde van een kennis dat hij zijn geplande reis naar Portugal had afgezegd, landen op Barcelona was NU géén goed idee! Andere kennissen waren wél naar Portugal geweest, maar deze keer met de auto ipv met het vliegtuig: te link op de vliegvelden!
Zij vonden Portugezen gedisciplineerd, men droeg mondkapjes en hield zich aan de anderhalve meter (dáár waar zij waren)

Men zegt dat kinderen COVID-19 bijna nooit krijgen, maar ik hoorde van leraar op een middelbare school dat 2 “kinderen” (jong volwassenen, laatste klas) Corono bleken te hebben.
Daar komt dan, voor de school, heel veel uitzoekgedoe bij kijken: want de leerlingen hebben sommige lesuren een andere samenstelling en een andere leraar; wie moeten er thuisblijven in quarantaine en wie kan “gewoon” naar school blijven gaan? (zowel leraar als kinderen)

Onlangs las ik een stukje van de Amerikaans filosoof Charles Eisenstein (1967- ) Hij schreef “Corona laat zien hoe machtig we met ons allen zijn als we het samen eens zijn over wat belangrijk is.
Hij vraagt zich af of we ons “oude leventje” eigenlijk wel terug willen? Hebben we niet iets gezien in deze periode dat we mee zouden willen nemen naar de toekomst?
Zouden we deze gezamenlijke  kracht in de toekomst niet kunnen gebruiken voor positieve dingen?
Bijvoorbeeld om te zorgen dat er niet, zoals nu, 5 miljoen kinderen per jaar van de honger omkomen óf om te voorkomen dat er wereldwijd meer dan  1 miljoen mensen per jaar zelfmoord plegen?

Eisenstein ziet deze tijd als een kans om oude patronen te doorbreken.

Het lijkt mij geweldig als dat zou kunnen. Maar wie geeft de eerste aanzet?
Zelf heb ik deze Coronatijd gezien hoe belangrijk de medemens is, maar dat wist ik al.
In deze tijd heb ik pijnlijk ervaren hoe het is als je géén vrienden kunt bezoeken die jou WEL nodig hebben, maar die je vanwege hun kwetsbaarheid niet persoonlijk bezoeken kan. Telefoon, app en mail, fijn dat het er is, maar het zijn geen échte vervangers voor persoonlijk contact.

Ik las dat sommige mensen huidhonger hebben; behoefte aan aanraking.
Laatst was ik bij kennissen, ze stelde haar moeder aan me voor; zij noemde haar naam en stak haar hand uit (ik schat dat ze boven de 70 was) Zonder enige aarzeling pakte ik de hand en drukte die, toen bloosde ik: DIT hadden we NIET moeten doen. Ik keek haar man aan en knikte naar hem: “Aangenaam kennis te maken.” Hij lachte; “ze was het vergeten”
Ik lachte terug: “Ik ook”.
Héél even was er geen Corona, vergaten twee mensen het, ze schrokken ervan, maar waren ook allebei blij “even” NORMAAL te hebben kunnen doen.
schilderij “Met afstand”
van Jan Beutener

Een gedachte over “Nog even Corona

  1. Eens te meer, lieve Baars, blijkt het virus de aanleiding te zijn tot veranderingen die als wettelijk worden omschreven. Dan ben ik meer betrokken bij dhr Eisensteiner, die dit virus ziet als een kans om de goede dingen eruit mee te nemen naar de toekomst. Veranderingen, evolutie bijvoorbeeld, zijn eigen aan en iemands leven, iets om over na te denken. Het maakt mij wel milder, dank Baars, Johannes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s