Veranderende tijden

In onze supermarkt zie ik sinds de Coronacrisis een ander specimen van het mensensoort: ze zijn jong ,doelgericht en de meeste zijn van het mannelijke geslacht inmiddels weet ik wat het zijn: orderpickers! (Misschien waren ze al eerder, maar niet in zulke getalen)

Ze duwen boodschappenkarretjes voort met daarin kratjes en ze hebben een soort scanner in hun hand en roepen dingen naar elkaar als : “Weet jij waar D 1405 staat?”

kratje met

Ze maken, weet ik nu, online- bestellingen klaar.
Er zijn supermarkten die dat rechtstreeks vanuit hun magazijn laten doen, MIJN supermarkt niet.

Hier in de straat komen ook vaak bestelautootjes van een supermarkt die kratjes boodschappen bij de mensen thuis brengen. Uit zeer welingelichte bron, hoorde ik dat zowel orderpickers als chauffeurs voor die busjes HARD nodig zijn.
Vooral als eerdaags de middelbare scholen weer beginnen, zullen sommige “studenten”  afhaken en minder genegen zijn om bij te klussen.

Hoewel ik NIET van boodschappendoen houd, zal ik toch niet gauw mijn voedsel online bestellen.
Ik kom, al winkelend, graag op “menu-ideeën” en zie ook, door de zaak lopend, dingen die ik “vast” meeneem voor een later tijdstip (als ik géén zin/tijd  in/voor winkelen heb)

Zelf denk ik dat ook als deze Coronacrisis voorbij is, behoorlijk wat mensen boodschappen online blijven bestellen (gewenning, lekker makkelijk, tijdbesparend)
Net zoals veel bedrijven hun medewerkers zullen laten thuiswerken (of in ieder geval een aantal dagen per week) omdat het bewezen is dat het zó ook werkt én omdat er dan minder kantoren, (méér flexplekken gecreëerd) kantines, parkeerplaatsen en schoonmaakpersoneel nodig zullen zijn (besparing van geld)

koffieautSommige aspecten daarvan zijn prettig zoals minder reistijd en minder milieuvervuiling, maar ik denk dat veel werkgevers onderschatten dat de onderlinge samenhang van personeel essentieel is voor het goed laten lopen van een business. Die onderlinge samenhang is moeilijk als je elkaar alleen online spreekt en niet meer “even” bij  het koffiezetapparaat, in de kantine, of zomaar een praatje in het voorbijlopen.
Daardoor “weet”je dingen van elkaar, probleempjes in de werksfeer kunnen in de kiem worden gesmoord, uitgesproken, ideetjes kunnen worden uitgewisseld, hulp aangeboden, allemaal in de informele sfeer. Daar hoeft geen mail voor worden verzonden!
We zullen zien hoe dit op de lange duur gaat uitpakken. 

In de kranten lezen we dat er steeds meer ontslagen, door de economische crisis, plaatsvinden en nog zullen plaatsvinden.
Misschien zien we over een tijdje ook oudere orderpickers in de supermarkt!