Gebeten door de zaagmachine.

Ik ben bezig met een blog.
Mijn lief is iets aan het zagen.
Plots een schreeuw.
Ik zie bloed, pak het EHBO kistje en knip een gedesinfecteerde wikkel open.
Mijn man heeft zijn vinger in zijn mond, waar het bloed langs stroomt.
Ik bel de dokter terwijl hij het verband  om zijn hand/vinger wikkelt.
Er wordt meteen opgenomen bij de dokter: man en zaagmachine zijn voldoende tekst om meteen te mogen komen. Mijn lief wil op de fiets.
IK vind dat geen goed idee. Hij wel.
Hij wint.
Terwijl ik de deur op deur op slot doe is hij al weg.
Ik fiets achter hem aan
Gelukkig hebben onze huisartsen hun werkadres vlakbij.
We komen gelijk aan (ik vloog laag)
We mogen in de wachtkamer plaatsnemen: Er komt zó iemand bij ons.
Na een minuut of 5 komt een verpleegster: we staan op.
Helaas, ik moet weer gaan zitten. In verband met het Coronavirus en de afstanden mag ik NIET mee.

Ik ga zitten, maar sta meteen weer op. Zitten en wachten? Dan liever buiten.
Ik zit bij de voordeur van de huisarts op een muurtje in de zon en zie…..dat we bij binnenkomst onze handen hadden moeten ontsmetten; er staat een pompje met een papier hoe we dat zouden moeten doen. Dáár zijn we zó langs geschoten. Mijn lief had sowieso zijn handen niet kunnen wassen maar ik…..

Ik wacht een klein halfuurtje. Mijn hart zit inmiddels weer op de plek waar het hoort te zitten.
Dan komt mijn lief, vinger omhoog, in het verband: Wanneer was mijn laatste tetanusprik?
Ik ben blanco, probeer het te bedenken maar heb echt geen idee.
Hij gaat terug en voor ik het vergeet loop ik er achteraan.
Ho! Dat kan dus niet.
Hij gaat geprikt worden en ik mag weer naar buiten.

Doordat we toestemming hebben gegeven om allerlei medische gegevens te koppelen, nam ik aan dat zoiets als wanneer je een prik hebt gehad wel in een, voor medisch personeel toegankelijk dossier zou staan. NIET dus!

Advies voor thuis: zijn arm/vinger hoog houden.
Thuis gekomen doen we wat de Engelsen, na een hectisch gebeuren (eigenlijk na ELK gebeuren) doen: We nemen een kopje thee.
Ik zet zijn overhemd  in de week, want bloedvlekken………(de broek met de bloedvlekken laten we aan, genoeg opwinding voor nu!)

De Argumentenfabriek

Argumentenfabriek, geen term die ik zelf verzonnen heb maar de naam van een bestaand bedrijf!
a fab

Kees Kraaijeveld, psycholoog en filosoof heeft de Argumentenfabriek  in 2006 samen met Frank Kalshoven, econoom, ondernemer en columnist, opgezet.
Ik las een artikel over één van de oprichters deze Denkacademie: Kraaijeveld.
Ik citeer Kraaijeveld: Onze klanten, uit diverse sectoren nemen gefundeerde strategische beslissingen doordat wij hun denk en rekenwerk in goede banen leiden. We brengen wijdlopige discussies terug tot de kern, en dragen met onze diensten bij aan een weloverwogen besluitvorming.

Deze alinea lezende brengt het MIJ niet veel dichterbij wat deze Argumentenfabriek nu precies doet.Ze doen denk- en rekenwerk vóór de “klant” een beslissing gaat nemen, maar HOE ziet dat er uit?Iets concreter graag!
Een onderdeel van deze fabriek, de denktank Mentale Vooruitgang  is met een concrete vraag bezig:  “Hoe het komt dat in een land,  zo welvarend en rijk als het onze, zoveel mensen  zijn die depressief  zijn of  met een angststoornis of een burn-out rondlopen.

Eerst even de cijfers:
Volgens dit artikel lopen er 1,1 miljoen mensen in Nederland met een angststoornis rond, slikken er 800.000 mensen in Nederland antidepressiva en zijn zelfmoorden onder jongeren  (15 tot 30 jaar) schrikbarend toegenomen.
Onder jongeren is zelfmoord zelfs doodsoorzaak nr.1  *)

De benaderingswijze van deze denktank is niet de gangbare: jij hebt een burn-out, angststoornis of bent depressief,  dus dat is een individueel probleem.
Zij zien het ook als een probleem van de samenleving: Blijkbaar maakt die samenleving zoveel mensen ZIEK.
De denktank denkt na over hoe mensen weerbaarder gemaakt kunnen worden.
Hoe concreet dat nadenken  in “oplossingen” kan worden, is mij, na het lezen van dit artikel nog niet helemaal  duidelijk geworden. Wat ik wél begreep is, dat veel  aspecten van de samenleving,  zoals de  toekomst van de woningmarkt en de arbeidsmarkt  in dit denkproces meegenomen worden.
Nog een citaat van Kraaijeveld:  De economische, politieke, ecologische en technologische vooruitzichten kunnen we goed voorspellen. Maar als je aan mensen vraagt hoe we er straks mentaal aan toe zijn, dan komen ze vaak niet verder dan wat vage yogabeelden.

Dat is  dus weer het abstracte, iets dat moeilijk in cijfertjes te vatten is, daarover moet  probleemoplossend gedacht worden
Dit artikel over de denktank Mentale Vooruitgang zette mij ook aan het denken.
Ik vind het fascinerend hoe mensen out-of-the-box kunnen denken: Zoals in dit geval over angststoornissen, burn-outs, zelfmoordgevallen: Wat kan  er in de samenleving veranderen zodat deze gevallen minder worden?

Ik hoop dat het ze lukt “iets” omhoog te halen, waaraan gewerkt kan worden, waardoor veranderingen plaatsvinden en minder mensen “mentaal zullen lijden”
We zullen er als samenleving iets vóór en aan  moeten doen.

 

 

 

*) cijfers van vóór de Coronacrisis