Bruiloft in Coronatijd

Vrienden van ons zijn 50 jaar getrouwd.
Dat is reden voor een feestje.
Een reden die ze in “normale tijd” zeker gevierd zouden hebben.
Maar het is nu geen “normale tijd” het is Coronatijd.
Het zijn kwetsbare mensen, niet alleen door hun leeftijd maar ook speelt een hartprobleem en suikerziekte daar een rol in. Géén mensen dus over de vloer.

Maar wat kunnen wij, hun vrienden én hun kinderen én familie dan wél doen.
Er is gebrainstormd.
gehuwd 50Buren en zoon hebben ’s nachts en ’s morgens het huis van buiten versierd. Om 11 uur verzamelden vrienden zich bij de buurvrouw voor een aubade in de tuin (kan door poort hoeft niet binnendoor)
Natuurlijk liep het anders dan gepland; omdat we ook niet bij de buurvrouw met zijn allen naar binnen konden, stonden we allemaal op een afstandje  van het huis te wachten tot iedereen er was. En wie kwam haar huisje uit om even een boodschap te doen? Natuurlijk de bruid!
De een dook de bakker in, mijn lief en ik een “onbekend” portiek, een vriendin in haar fietstas en de buurdame vloog haar huis weer in. Allemaal nét op tijd. De bruid zag niets!

huwelijk50
We zongen, toen ze terug was, in hun tuin; een vriendin deed een ontroerende voordracht, iedereen gaf een bos bloemen en toen gingen we allemaal weer.
De zoon bleef, anders werd het wel opeens erg stil voor ze.

Iedere vriend, vriendin, kind of familielid had,na overleg, een pagina toegewezen gekregen in een “krant”
Die kon (on line) ingevuld worden met foto’s gedachtes, een verhaaltje, kortom wat je hen maar meedelen wilde. Die krant werd door hun kinderen later op die dag aangeboden.
’s Middags gingen ze naar hun oudste zoon, die heeft een grote tuin. Zij  hadden het zo geregeld dat familieleden met een interval van 3 kwartier om de beurt zouden langskomen, mét inachtneming van de 1,5 meter.
Verrassing.

Zo kon het toch nog een beetje “bruiloft” worden.

Verlaten nest

duif 2Eerder blogde ik al over het  tortelduivennest tussen de wingerd ranken in onze achtertuin.
Helaas heeft dit verhaal geen happy ending.
Twee keer zagen we, achterin de tuin omhoogkijkend, 2 kauwen in de dakgoot zitten en naar beneden staren. Zagen zij wat wij vanaf onze plek NIET konden zien; een duivennest met jonkies erin?
Lekkere hapjes voor hun kids?

Dat wij geen duivenpa of ma af en aan zagen vliegen om de kleine duifjes te voeden blijkt normaal te zijn. Het duivenouderpaar  geeft de eerste dagen nadat de kleintjes uit het ei zijn gekropen duivenmelk, zo leerde ik onlangs! Duivenmelk is een melkachtige substantie die in de krop van duiven wordt geproduceerd nadat de jongen uit het ei zijn gekropen..

Het was stil in het nest, dát verontrustte ons.
Mijn lief, die met een vreemde kronkel vanachter ons ene slaapkamerraam een beetje in het nest, dat tussen de beide slaapkamerramen in gebouwd was,  kon kijken, dacht gisteren dat  hij het nest leeg zag. Toen dus maar het raam een stukje geopend en met een spiegel  goed in het nest gekeken: inderdaad geheel  LEEG.

Uitgevlogen kon nog niet, de kleintjes waren pas een paar dagen oud. Ze lagen NIET op de grond, lagen NIET in het nest, waar zouden ze zijn?
Wij verdenken de kauwen, die nop de dakgoot zaten én ook hún jongen te eten moeten geven. Het zijn niet de enige verdachten. Ook eksters en Vlaamse gaaien zijn regelmatige bezoekers van onze achtertuin.
Jammer dat dít nestverhaal geen goede afloop kent.