Bosgebied Einde Gooi

lege buurtuin

Onze nieuwe buren gaan vandaag  en morgen mét hun familie in hun lege tuin aan het werk. Geen dagen dus om voor ons in de tuin te bivakkeren.
We willen weg maar waarheen?
Hemelvaartsdag is van oudsher een dag waarop IEDEREEN de weg op gaat, naar strand en zee,  duin, bos of hei.
Door het Coronavirus moeten we elkaar mijden, dus waar is het nu stil?

We hebben weer een plek gevonden!

Een gebied van logo natuur niet ver van Vliegveld Hilversum*)
We lopen in een mooi gebied, komen 4 mensen tegen: een echtpaar mét hond, een dame mét camera én telelens én een man alleen met een jonge hond, die vreselijk graag met ons wil spelen. Wij willen dat ook wel, maar de baas raadt het af ”hij verruïneerd uw kleding” Mijn spijkerbroek  kan wel wat hebben maar als ik één ding geleerd heb van hondenbezitters is dat je ze serieus moet nemen. Zíj kennen hun hond het best, “Let op hij kán bijten”,  is een ook zo’n waarschuwing die ik beslist ter harte neem.
wandelbos

We lopen “fout” of liever gezegd anders dan gepland en komen op een fietspad terecht. Hoezo niet druk?
Gezinnen met opa, oma, vader, moeder, kinderen voor- en achterop én met kinderfietsjes; grijze duiven op elektrische fietsen en wielrenners (zonder bel in flitsende pakken).
Op dit fietspad NU lopen is niet echt leuk. Na iets minder dan een kilometer kunnen we gelukkig het bos weer in.

Op de parkeerplaats is het een stuk drukker geworden; we waren op tijd om het bos voor ons alleen te hebben!
Het nadeel is weer dat we vroeg in de middag thuis zijn en de werkzaamheden in de buurtuin nog in volle gang zijn. Nu het zó open is ga ik maar even binnen mijn blog typen i.p.v. buiten te zitten/werken/frutten.
We hebben in ieder geval de zonnevitaminen al weer binnen!

*)Vliegveld Hilversum ligt ingesloten tussen Hilversum, Loosdrecht en Hollandse Rading. Je kunt er vlieglessen nemen;  er vliegen sportvliegtuigjes af en aan en er zijn zweef- en helikoptervluchten en parachutespringmogelijkheden.

 

 

Oud krantenbericht: Dode zielen

dodeDeze keer een krantenknipsel uit het verleden dat gaat over Italianen.
Het speelt zich af in Rome. Helaas is de datum van het krantenknipsel niet meer te herleiden (behalve 29 april, maar van welk jaar?)
In deze krant staat dat Italië ongeveer 1,3 miljoen dode zielen heeft.
Bij de burgerlijke stand stonden dat jaar 57,7 miljoen mensen geregistreerd, terwijl een volkstelling, een jaar eerder maar 56,4 miljoen mensen telde.
Bevolkingsexplosie?
Nee, gemeentes in Italië (en wie weet ook elders) proberen hun bewonersaantal op te schroeven om zo meer geld uit de schatkist te krijgen.
Er worden ook voorbeelden genoemd: In Napels woonden toen 192.000 mensen minder dan er geregistreerd waren en in Catania (stad in Sicilië) 58.000 minder.
De conclusie van het artikel: in het zuiden is het bij de burgerlijke stand vaak een rommeltje.

Pure corruptie dus. De kop boven het artikel vind ik niet juist; dit zijn geen dode zielen, dit gaat om papieren mensen, mensen die nooit hebben bestaan, geleefd.
(Papieren mensen hebben geen ziel)

Bij de kop van dit artikel dacht ik aan iets heel anders. Aan een necropool in Caïro.
Op begraafplaatsen in de stad wonen circa 500.000 mensen. Het viel me op toen we  daar langs een begraafplaats liepen: waslijnen tussen de tombes, kinderen spelend, vrouwen lopend met gekleurde teiltjes met wasgoed.
Ik vroeg de gids er naar, hij vertelde dat Egypte zich hiervoor moet schamen. Zoveel mensen leven onder de armoedegrens hebben geen werk, geen huis. Hun enige optie is in of bij een tombe leven, beschermd voor de regen, toch een dak boven hun hoofd.
(In Egypte worden tombes gebouwd i.p.v. in de grond begraven)

Ook deze, op een begraafplaats wonende mensen zijn letterlijk genomen géén dode zielen; deze mensen leven, en hoe!
Maar ze leven mét de doden, tussen en in de tombes.
Het beeld van die  levende mensen op een kerkhof heeft enorm veel indruk op me gemaakt.

Armoede komt op de hele wereld voor.
Eens te meer besef ik,  mede door de invloed van reizen en zien van andere volkeren en kennismaken met hun gewoontes, hoe dankbaar ik mag zijn dat ik in Nederland  (14de op de lijst van welvarendste landen ter wereld*) geboren ben en een “gewoon” dak boven mijn hoofd heb.

 

 

*) cijfer van 2018.