Middelbare school NU

Een oud collega werkt tegenwoordig op een middelbare school.
Ik kwam hem onlangs tegen, hij gaat a.s. maandag weer naar “zijn” school; de leerlingen niet.
–  We kunnen de anderhalvemeterafstandregel niet wáármaken met 1300 leerlingen! –
lege school

De school moest, net als iedereen, inspelen op deze Coronacrisis: geen examen, wél herexamens. Die konden wél mét de anderhalvemeterafstandsregel doorgang vinden.
Er was voor iedere leerling die op moest komen voor  een HER een chocolade paashaas, vertelde hij en de leerlingen die geslaagd waren heeft hij allemaal persoonlijk een doosje paaseitjes gebracht.
“Leuk voor die leerlingen” reageerde ik.
Hij was realistischer
– Van de kinderen hoefde het niet zo, maar de ouders vonden het een leuk gebaar.-

Het vertelde hoe “raar” het allemaal is, geen examens, geen afscheid, geen feestjes, geen examenstunt. Gewoon wegblijven van school en je oriënteren op “iets anders gaan doen” mét de onzekerheid of dát dan wél kan.

Het schoolteam gaat  de mogelijkheden, die er nog wél zijn, onderzoeken en waar mogelijk uitvoeren voor de leerlingen die geen examens hebben gedaan en verder moeten. Misschien dat na de schoolvakanties……….

Ik kreeg door het gesprek met hem even een kijkje in een wereld die de mijne niet meer is.Daardoor herinnerde ik me weer  hoe die examentijd van onze jongens was, de spanning van het examendoen, de ontlading na de uitslag; de vlag met schooltas er aan; de  aanloop van vrienden en vriendinnen, de feestjes hier thuis.

Raar als je “anders” je schooltijd moet afsluiten, of eigenlijk; NIET  afsluiten.
Er zit nu geen echt EIND aan de schooltijd. Sneu voor die leerlingen.
Wel een levensles die je dan vroeg meekrijgt:
                      Het leven loopt niet altijd zoals je denkt dat het gaat lopen!