Echte mensen

Soms lees je een boek over een persoon en denk je: Dit is echt uit een schrijversbrein ontsproten, dit bestaat zo niet.
Ook hóór je wel eens iets en denk je; hier zou iemand een boek over moeten schrijven, dit verzin je niet!

echtscheidingIk hoorde en beleefde een paar van zulke verhalen; ze beginnen hetzelfde:
Een man en een vrouw trouwen, krijgen kindertjes en dan loopt het huwelijk spaak.
Tot zover is het nog (helaas) normaal*)

1.Een stel gaat uit elkaar; de moeder met de kinderen trekt het huis uit en gaat elders wonen.
Het is een verdrietig gebeuren; niet alleen om de scheiding; ze was gek op dat oude huis!
Het wordt géén vechtscheiding geworden en de echtlieden houden contact met elkaar.
Allebei hertrouwen ze niet.
De kinderen worden volwassen en gaan het huis uit.
De vader wordt terminaal ziek. Als zijn ex vrouw dat hoort neemt ze contact op.
Er wordt veel besproken en ze besluit dat ze voor hem gaat zorgen.
Als hij gestorven is hoort de vrouw dat zij het huis geërfd heeft.
Ze heeft dit NIET geweten en is erg verrast.
Hoewel ze, op dat moment, een leuk huis heeft, besluit ze toch in haar “oude huis” in te trekken.
Ik ben er geweest, ze heeft het zo veel mogelijk teruggebracht in oude staat.
Ze woont er nog steeds.

2.Een ander stel gaat ook uit elkaar, de man vertrekt.
Het was géén prettige scheiding; de kinderen zijn dan nog klein.
Als de vrouw net vijftig is, één (zorge) kind nog thuiswonend, krijgt ze een zwaar ongeluk, ze ligt maanden in het ziekenhuis. Als haar ex-man ervan hoort biedt hij aan om in haar huis te gaan wonen en zo een oogje op hun dochter te houden.
Zo geschiedde.
De vrouw herstelt en komt terug in haar huis, de man vertrekt weer.
Jaren later, door de recessie, verliest de man zijn baan. Zijn spaarcenten raken op en hij moet zijn huis uit. Hij kan nergens heen. Zijn ex vrouw biedt hem aan “tijdelijk” bij haar te wonen.
Zo geschiedde. De relatie is NIET goed, maar zolang hij zijn leven NIET op de rit heeft mag hij er blijven. Zo wonen ze nog steeds.

3.Het laatste verhaal is uit mijn naaste omgeving.
Een man trouwt een vrouw met een kind. Voor haar is hij de zon en de maan tegelijk.
Voor het kind ook.
Hij heeft  kennelijk “andere uitdagingen” nodig en dat uit zich in vele vriendinnen.
Eén van die vriendinnen wordt meer dan een avontuurtje en zijn vrouw verlaat hem (na een bittere strijd die zij verliest) De dochter is dan al volwassen, werkt bij haar vader in de zaak en blijft dat doen.
Zijn ex-echtgenote vertrekt naar haar oude moeder en gaat daar inwonen (ze verzorgt haar oude moeder tot die op 87 jarige leeftijd sterft)
De man onderhoudt een lat relatie met DE (laatste) vriendin.
Dan krijgt hij een tumor en wordt ernstig ziek. De vriendin vindt dat “vervelend” en trekt zich wat terug.
Als de man in het ziekenhuis ligt belt zijn ex vrouw hem op. Ze heeft van haar dochter gehoord dat het NIET goed met hem gaat. Ze vraagt of hij het goed vindt dat ze in het ziekenhuis op bezoek komt. Hij vindt het goed.
De dochter manipuleert wat en zet, uiteindelijk samen met haar vader, de vriendin geheel buiten spel.
De moeder komt vaker (een behoorlijke reis met openbaar vervoer voor haar)  en als de man uit het ziekenhuis komt gaat ze hem thuis helpen. Ze vertrouwt me toe; Ik heb nooit meer van een ander gehouden; ze vergeeft hem alles. Het verhaal heeft helaas geen sprookjeseind.
Ze hertrouwen wel. Ik was erbij.
golftaartMaar hij zal nooit meer de oude worden en wordt steeds hulpbehoevender.
Hun dochter sterft bij een auto ongeluk; zijn bedrijf gaat failliet, maar zijn eerste (en tegelijk ook tweede vrouw) blijft bij hem, verzorgt hem.
Ik was op de crematie mét taart, die was al besteld voor zijn zeventigste verjaardag, die hij helaas nét niet meer heeft mogen meemaken.

Echte verhalen, waarvan IK denk; die verzin je niet!

 

 

CBS sept 2019: Het aandeel gescheiden inwoners in Nederland steeg in tien jaar tijd met bijna 18%. Bijna 40% van de huwelijken eindigt in echtscheiding

Oude ambachten (2)

Al eerder schreef ik al een blog over oude beroepen, die ik door genealogie onderzoek tegen kwam.Beroepen, die nu vaak niet meer bestaan.
Bij sommige beroepen heb je meteen een beeld van wát de uitvoerende gedaan hebben, zoals een rijtuigenschilder.
Bij andere ambachten is dat wat moeilijker voor te stellen,  dié beroepen heb ik eens nagezocht.

Voerman
Iemand die een met paarden (of ossen) bespannen wagen bestuurde.

Schepen
Een schepen was  voor 1795 een dorpsbestuurder, beetje vergelijkbaar met een burgemeester nu.
Hij maakte ook deel uit van de schepenbank, die misdaden berechtten en uitspraak deden in burgerlijke geschillen.

Nu hebben de Belgen en Luxemburgers nog schepenen, dáár zijn het in de huidige tijd, een soort wethouders. Die, anders dan bij ons ook gemeenteraadslid zijn en mogen meestemmen over hun eigen voorstellen.

Rentmeester
Iemand die, namens derden landgoederen of andere gebieden of geldelijke vermogens beheert, en pachten int.

Het rentmeesterschap  bestaan tegenwoordig ook nog, zo las ik.
Het woord rentmeesterschap wordt ook in de Bijbel gebruikt; Wij mensen zijn geen eigenaar van de wereld en haar gronden, maar hebben deze haar slechts in bruikleen

Zakkendrager
Een zwaar beroep, de mannen die het deden waren verenigd in een gilde*)
Ze transporteerde zakken met  onder andere graan, meel en turf.

Mannen die dit beroep  nu nog uitvoeren heb ik gezien in Istanbul. Kleine nauwe straatjes met veel winkels. Auto ‘s, laat staan vrachtwagens kunnen er niet komen. Die stoppen ergens en zakkendragers nemen grote hoeveelheid waar op hun rug, meestal in (rug)zakken, om winkels (bedrijven) te bevoorraden.

Tapper/Tapster

Een verkoper/verkoopster van bier, gedestilleerd en wijn.

Eerder schreef ik al over het ontstaan van de achternamen in Nederland (Franse inlijving, hun wetten golden (Code Civil) dus registratie óók in de Nederlanden) mensen kozen behalve patroniemen ook hun beroep als achternaam.
Eén van mijn voorvaderen is ooit met een mevrouw Tapper getrouwd.

Leenman
In de Middeleeuwen toen het leenstelsel gold kon iemand van een leenheer grondgebied  “lenen” en dat bebouwen naar eigen goeddunken, in ruil voor dit lenen werd hij een soort “onderdaan” (vazal)  van de leenheer. Hij zwoer hem trouw en als de leenheer dat nodig vond gaf hij hem militaire bijstand

 

 

*)  Een gilde was belangenorganisatie van personen met hetzelfde beroep (middeleeuwen)
In een gilde werd kennis en ervaring uitgewisseld. Nieuwe gildeleden werden opgeleid in het vak. Na een gedegen opleiding kon een leerling erkend worden als vakman met de titel gezel en, na het doen van de gilde- of meesterproef de titel meester verwerven