Opgeruimd en…ijsbeer gevonden

Als je opruimt kom je dingen tegen waarvan je niet wist dat je ze had.
Althans ik had dat verleden week. Iemand die ik ontmoette restaureert jukeboxen.
Ergens op zolder heb ik nog een platenkoffertje met singles ( Elvis, Cliff, the Beachboys etc)  staan van vroeger, die wil ik hem geven (dat doet iemand er nog wat mee)
Omdat ik “ergens achterin” zocht vond ik ook een doos met papieren die ik bewaard had; die doos nam ik mee naar beneden om uit te zoeken.
Daarin zaten gedichten die ik ooit geschreven had, commissieverslagen van vergaderingen die ik ooit genotuleerd had en uitgeknipte krantenadvertenties waarin ik ooit genoemd werd. Behalve de laatste heb ik bijna alles weggegooid.

Wat ik ook vond waren een aantal krantenknipsels waarvan ik NU geen idee meer heb waarom ik die ooit bewaard heb. Het zou kunnen zijn dat ik er ooit een kort verhaal over wilde schrijven. Het zijn uiteenlopende berichten van: Student steekt ijsbeer neer  tot
PTT verandert in 1996 driekwart telefoonnummers.

Bijzonder. Ik ging ze lezen en bedacht dat het misschien leuk is om er alsnog “iets” mee te doen (dan heb ik ze niet voor niets bewaard)

ijsbeerVandaag begin ik met de ijsbeer.
(Helaas staat er geen datum op dit stukje van de krant; meer dan 20 jaar geleden is het in ieder geval)
Een enorm maf verhaal. Het speelt zich af in Moskou en de betreffende student  studeert  aan de kunstacademie.
Volgens de bewakers wilde de student Alexej het bont en het vlees van de beer stelen.
De student verklaarde dat hij bezig was de ijsbeer te tekenen, toen hij per ongeluk in de kooi viel;uit zelfverdediging had hij een keukenmes uit zijn tas gehaald en de ijsbeer neergestoken.
De ijsbeer was zo zwaar gewond dat het 5 uur duurde om de wonden te hechten.
Tot zover het krantenbericht.

Wie (welke student) gaat met een keukenmes in zijn tas naar de Dierentuin?
Kun je “per ongeluk” in een ijsberenkooi vallen?
5 uur hechten is niet één messteek geweest, lijkt me.
Dan de bewakers, (ingehuurd omdat er de afgelopen jaren kostbare dieren uit de dierentuin waren gestolen) hun commentaar dat de student bont en vlees wilde stelen vind ik heel bizar.
Wie gaat moedwillig IN een ijsberenkooi met een keukenmes een ijsbeer van zijn bont ontdoen? (het vlees houd je, als het lukt dan inderdaad over; maar de kans van slagen acht ik nihil; hoe kom je trouwens UIT die kooi met een dode,  ca 400 kilo zware ijsbeer én zijn pels?)

De slotalinea in de krant vind ik ook nogal bizar: Dierenvrienden hebben hun bezorgdheid geuit dat voedseltekorten en de stijgende prijzen, de mensen zullen aanzetten om dieren te stelen en op te eten.

DIT commentaar brengt me meteen aan het denken over onze (Nederlandse) dierentuin: ARTIS.
Daar hebben in de Tweede Wereld Oorlog Joden in verborgen gezeten. Onder andere in de apenrots.
De directeur van Artis toen, Armand Sunier was van  Zwitserse afkomst wat een pré was voor het communiceren met de bezetters. Duitse militairen wilden graag in ARTIS verpozen, dat kon, maar Sunier vroeg wel of er dan genoeg eten voor de dieren kon komen. De Duitsers zorgde dat er genoeg eten kwam, waar Sunier dan weer ook onderduikers van kon voeden.
Het verhaal gaat ook dat er hompen brood in de hokken lagen, waar de dieren dan
“ even” geen trek in hadden en dat hongerige, omwonende Amsterdammers probeerden met stokken die stukken brood door de tralies te halen om zelf op te eten.

Twee bijzondere verhalen, één uit Moskou en één uit Amsterdam, verbonden door een vrouw die een krantenknipsel had bewaard en er nu een blog van gemaakt heeft.

Iconen

Vaak sta ik met de kassières in de supermarkt te “geiten” Ook gisteren weer.
Ik had niet veel boodschappen, maar moest wel € 30, – betalen. De kassière vroeg of ik de bon wilde meenemen, dat wil ik (stel dat ik nog even naar de andere supermarkt ga, dan wil ik kunnen bewijzen dat de boodschappen die ik al in mijn tas heb NIET van hun zijn)
De kassière vraagt of ik thuis alles ga natellen. Ik zeg “natuurlijk” lach erbij en zeg dat ik nooit terug kom, dat weet ze toch?

Bij het fietstas inpakken vind ik het totaalbedrag toch wel erg hoog en kijk ik even naar de bon.
Daar staan 2 substantiële bedragen op: een flink stuk kaas en “iconen – € 9,10”
Niets dat ik in mijn tas heb valt m.i. onder iconen.
Ik ga toch maar even terug.

Normaal moet je voor klachten etc. naar de servicebalie. Maar omdat ik net had gezegd dat ik nóóit terugkwam vond ik het ullig om naar de servicebalie te gaan (zij zit er bijna naast)
Ik loop naar haar toe ”Je zou nooit terugkomen”
Ik lach haar toe ”Eén vraagje”
Ze knikt
“Wat zijn iconen?”
– Hoe moet ik dat weten? –
De volgende klant is nog zijn boodschappen op de band aan het zetten, dus ik maak van de gelegenheid gebruik en laat haar mijn bon zien: iconen € 9,10
“Ik heb geen idee, haal je tas eens leeg”.
Ik pak mijn tas uit. We zien in die paar boodschappen allebei niets dat onder de noemer iconen kan vallen.
Ze haalt haar schouders op “Ga maar naar de servicebalie, ik snap er niets van”.
Ik stop alles weer in mijn tas en zie dan helemaal onderin een velletje postzegels liggen.
Mijn hoofd wordt rood. “Ik weet het al  het zijn de postzegels,  ik wist niet dat die zó duur zijn”.
De kassière lacht nu ook “Jeetje wat een naam om postzegels te omschrijven.
Nou niet meer terugkomen hoor, je hebt het gezegd!”
Ik loop met een enigszins rood hoofd de winkel uit.

Ik had wel iconen gekocht!iconen