Poezen passen

kussen
Een frequente lezer wéét dat ik niet gek op katten ben en dat het voorkomt uit het feit dat katten vogels, kikkers en vissen opeten. Ik weet dat dat de natuur is, maar ik hoef het NIET te zien en vind het helemaal vreselijk als het MIJN vissen, kikkers en vogels zijn die gedood, of nog erger halfdood gemaakt worden.

Binnen vind ik het best leuke beesten. Doordat we ooit eens op 3 poezen gepast hebben
( die kwamen niet buiten dus konden géén levende beesten mollen) kwam ik er achter dat ze verschillende karakters hebben waarvan, net als met mensen, de één je meer aanspreekt als de ander.
Inmiddels hebben we al verschillende oppassessies in den lande gehad, van mensen waar we van houden (en probeer ik mijn poezenoordelen opzij te zetten)*)

Onlangs pasten we er op 3. tegelijk. Eén is mijn absolute favoriet en juist met dié heb ik op een dag ruzie gemaakt.
Hij was naar boven ontsnapt (niet door MIJN toedoen) en zat op “onze ” slaapkamer.
Dát is iets dat ik niet tolereer, hij (of zij?) moest daar dus absoluut weg.
De veroorzaker van deze toestand ging boven  kijken en kwam naar beneden met “Hij wil niet”.
Hoezo hij wil niet, ik rende de trap op, zakte op mijn knieën onder het bed en daar zat hij (of zij) lief naar me te kijken; ik was er ongevoelig voor. Alle deuren in de gang dicht, slaapkamerdeur open en kssst onder het bed. Geen succes, dan een klap op de vloer, weg schoot de kat, de trap af, de huiskamer in. Missie geslaagd.

Een half uur later hadden we nog maar 2 poezen (ik tel nog al eens, neem mijn poezenoppastaak zeer serieus) Ik roep, ga lokken met poezensnoepjes (die bestáán).Twee poezen kronkelen langs mijn benen en aanvaarden de gift. Nummer 3 is nergens te zien.
Mijn lief en ik krijgen bijna woorden want ik weet zeker  dat de poes in kwestie beneden gekomen is (hij heeft hem NIET gezien) Tegen beter weten in loop ik toch naar boven, geen poes  te zien (zoals ik al dacht)
Beneden zoeken we nu samen, krakend met het snoepzakje. Zodoende lopen er 2 katten om ons heen te draaien. Ik heb nu hartkloppingen, hoewel  ik én mijn lief ook ZEKER weten dat ze niet naar buiten ontsnapt kan zijn, maar waar…..

Opeens ziet mijn lief een klein rood koppie; de poes zit in een onmogelijk hoekje.
Ik erop af met mijn poezensnoepje. De poes  blaast en trekt zich terug “Rot jij maar op met je ksst, ik zat lekker onder dat bed”
Zal dit ooit nog goed komen?
Ik leg het snoepje vóór de kleine ruimte waar ik nu wéét dat ze daarin zit.
Ze komt niet. Koppig.
Ze lijkt wel wat op me, denk ik.**)

kattenbrokOp een ochtend kom ik naar beneden en wil thee zetten.
Op de grond in de keuken ligt het kattensnoepzakje. Het is beknauwd, nat en vol met nagelhalen. Als ik het oppak voel ik dat er nog wel wat inzit. Helemaal onderin konden ze ( één?) kennelijk niet komen.
Wie heeft het gedaan? Voor eeuwig een raadsel!

Met een hond kan ik lezen en schrijven; zijn gedrag kan ik lezen. Ook toen we een maand er 2 hadden (één oppas beardie en onze eigen beardie) kon ik zien als er iets gebeurd was wie de schuldige was. Maar bij katten?

Dus laat ik het maar zo. De dader wordt NIET gestraft.
Wel sla ik mezelf voor de kop dat ik het zakje niet beter heb opgeborgen.
poezeneten

*) ik pas alleen op poezen van mijn dierbaren.
**)Het kwam na een uurtje of zo gelukkig weer helemaal goed tussen de rode en mij!

 

 

Oss

De avond tevoren zijn we uit eten gegaan met familie van de eigenaren van de poezen. We werden gefêteerd bij Bistro Louis, een aan te raden restaurant in Oss. Omdat het allemaal zo lekker was ( én ik een kleine maag heb) kon er écht geen dessert meer bij.
De ober stelde koffie met een friandise voor. Dat woord was ik nog niet eerder in mijn leven tegengekomen. Het is Frans voor zoetigheid,  snoeperij, tussendoortje
Het is klein, dus kan er altijd nog wel bij
Een leuke bistro met aardige bediening, gezellige entourage en een heerlijke keuken.
Het  diner met geweldig gezelschap was een besluit van een hele leuke dag.

cunenWat doe je dan een volgende dag?
We besloten op de culturele tour te gaan en bezochten het Jan Cunen kunstmuseum.
Het museum is gevestigd in Villa Constance, gebouwd in 1888 voor Arnold van den Bergh, zoon van de margarinefabrikant Simon van den Bergh.
Arnold noemde het huis naar één van zijn dochters.
Er woonden achtereenvolgend  particulieren in,  een zusterorde had er een pensionaat én de villa deed een tijdje dienst als stadhuis. Nu is er dus een kunstmuseum in gehuisvest, genoemd naar stadsarchivaris Jan Cunen (1884-1940).

Hij was degene die in het souterrain van de villa, die toen als stadhuis in gebruik was, een museumkamer vestigde. Hij was ook degene die in 1932 verklaarde dat de naam OSS (vroeger Osch geschreven) af kwam van het rundvee dat hier gehouden werd*)

haagse school

willem roelofs
Willem Roelofs: wadende koeien

Er is nieuw-, aan -en verbouw gepleegd  en sinds 2017 bestaat het museum in de huidige vorm. Er zijn mooie dingen te zien; Haagsche School, maar ook moderne werken.
Een heel bijzonder modern kunstwerk zou een ervaring moeten zijn, maar kon helaas niet “bezeten” worden (een soort schommel waarop je plaats moest nemen met geluid en licht effecten)
Vanwege de uitbraak van het Coronavirus was er besloten te stoppen met mensen op de
“schommel” te laten plaats nemen omdat er voor de totaalervaring een soort maskertje voor het gezicht moest worden voor gedaan.
Ik denk dat het een verstandig besluit was, maar jammer was het  wel.

Op een gegeven moment was ik  beneden ergens in een ruimte waar aangebeld werd en een dame voor de achterbuitendeur stond. Normaal ben ik niet te beroerd om even open te doen (ik stond er vlak bij) maar omdat ik niet wist of deze dame daar  “zomaar” in mocht deed ik het maar niet.  De dame werd door een andere dame binnengelaten, ze bleek een suppoost te zijn. We raakten aan de praat en zij vertelde ons dat vroeger de bewoners van Oss de naam hadden  messentrekkers  te zijn. (zelf verkondigt ze meteen dat ZIJ niet uit Oss komt en ook haar collega, die erbij kwam staan vertelde ons meteen NIET uit Oss te komen)
Er schijnt vroeger een bende van Oss te zijn geweest, die alom gevreesd was.
Wij zien het  nu als “iets van vroeger”,  en hebben alleen maar leuke ervaringen met mensen uit Oss .
Zoals overal zullen ook hier goede en slechte mensen wonen.

 

De kunst is mooi en bijzonder, maar mij fascineert toch het meeste het gebouw. De oorspronkelijke bewoners,  het fabrikantengezin dat hier woonde moet wel een aparte kijk op de wereld gehad hebben door zó te leven; De plafonds, de vloeren, de deuren, de trappen alles prachtig gemaakt van dure (duurzame?) materialen, het straalt ( en straalde) rijkdom, macht uit.

vloerdetail
detail vloer

Zouden zij zich ooit hebben kunnen voorstellen hoe anders het volk dat voor hen  in de fabrieken werkte zelf woonden en leefden? Voelden zij zich  in zo’n huis verheven boven de anderen?

Zulke dingen vraag ik me af als ik er rondloop en tegelijkertijd geniet ik van al het moois en ben blij dat dit soort huizen bewaard is gebleven en openbaar geworden, zodat iedereen er nu van genieten kan.

*)Tegenwoordig houdt men  vast aan de verklaring aan dat de naam Oss betekent hoog gelegen plaats aan het water