Ook gehaast in het zuiden

We zijn in Noord Brabant en meteen valt het ons hier weer op hoe relaxed het hier is (net als in de Achterhoek)  anders dan in de Randstad.

We lopen door een stad en zoeken naar een klein (voor kind) vergrootglas. Nergens resultaat. Uiteindelijk komen we bij een soort prijsvechter. Ik verwacht er niet veel van, maar loop toch even naar binnen. De ogen van de winkeldame lichtten op: – Heb ik –
Ze tovert een enorm (theeschotelformaat) vergrootglas met steel te voorschijn : ” De laatste”
Ik vind het heel sneu om te zeggen, maar hij is veel te groot voor het doel waarvoor wij hem willen cadeau geven. Mijn lief zegt het voorzichtig tegen de dame.
Ze kijkt hem aan en zegt – Gelukkig, het is de laatste en ik gebruik hem om de labels te lezen, die zijn vaak, zo klein –
“Dan willen we u daar niet van beroven” zegt mijn lief en we verlaten de winkel  en laten  een lachende winkeldame achter.

De volgende (boek) winkel heeft er ook geen een, maar ik zie wel een afgeprijsd puzzelboekje dat ik graag meeneem. Ik sta bij de kassa achter een oude meneer die net afrekent en vraagt of hij er nog centen in de kassa zitten, die spaart hij. Hij krijgt er 2 en de kassière zegt: “Ik heb ook nog een zakje met centen 1 en 2, daar doen we niks mee, wilt U die ook ? ”Dát wil de meneer wel. Terwijl de dame mij helpt komt er een collega met een plastic zakje vol met centen aan. Ze geeft het de meneer. Hij kijkt blij en zegt: “Hoeveel wil je er voor hebben” De dame weet het niet en vraagt het aan de kassière die net klaar is met mij. “Ach meneer, niks, neem maar mee, wij doen er toch niks mee”.
De man kijkt mega verheugd “zo wil ik wel vaker boodschappen doen, ik krijg wat toe”
De kassière lacht “Alles voor de klanten”

Relaxte mensen hier in Brabant. Lief ook.solarlights
Ik loop weer een winkel binnen en vraag naar een vergrootglas, dat hebben ze niet, maar we kijken wel even rond (we hebben per slot van rekening vakantie!) Deze keer is het mijn lief die iets “hebbenswaardig” tegenkomt.

Ik ga naar de kassa en reken af. De kassière heeft een klant die erg gehaast is. Als die de deur uit is zegt ze tegen mij “Iedereen is zo gehaast tegenwoordig, ik vind het helemaal niet leuk, alles moet snel, snel, niemand kan nog eens “rustig ” doen.
Ik lach en zeg dat ik uit de Randstad kom en dat het daar nog veel gehaaster  is dan hier.
– Echt? – ze kan het niet geloven. We maken een praatje en ik geloof dat ze iets vrolijker kijkt als IK de winkel uitga, dan toen de vorige klant de winkel verliet. Ook mijn lief is heel erg tevreden; zijn solarlichtjes waren voor de helft van de prijs; er zat een gele sticker op.

Nou ja, één nadeeltje heeft Brabant wel, althans DIT dorp. Als ik ’s morgen om 8 uur voor de deur van AH staat om lekkere verse broodjes en een krant te halen, hebben ze géén krant. In de standaard staat behalve de Telegraaf alleen nog een lokaal krantje .
Ik vraag of de rest van de kranten later komt. De AHdame kijkt verbaasd:” kranten? die staan daar toch?” Ik houd me in en maak niet mijn gebruikelijke opmerking over de Telegraaf (nl dat dát geen krant is). Ik vraag (netjes)- De Volkskrant? –
De dame verandert in een furie en spuwt uit “DIE hebben we hier niet”.
Ik reken af en ga naar de andere supermarkt: – Kranten? Nee, we hebben wel folders –
Dan maar verder zoeken. Er is een Bruna, maar die gaat pas later open. Ik kán naar ons logeeradres gaat mét verse broodjes, maar zonder krant……………………? Ik denk niet dat ik liefdevol ontvangen wordt. Dus ik loop rond tot de Bruna opengaat, koop de krant en fiets in het zonnetje begeleid door merelgezang naar “huis”.
Mooi Brabant